My way...

Συνείδηση σε κρίση...

2012-01-30T11:21:00.001+02:00

Είναι κάποιες στιγμές που αυτό που ονομάζουμε συνείδηση παίρνει αποφάσεις αντίθετες με το συναίσθημα μας. Δε το λέω λογική γιατί ούτως ή άλλως υπάρχουν και περιπτώσεις που αυτό που θέλεις είναι λογικό, αλλά ίσως όχι πραγματοποιήσιμο. Άρα δεν έχει να κάνει με την λογική αυτή καθαυτή αλλά με αυτό που εμείς θεωρούμε κοινά αποδεκτό.
Το θέμα είναι ότι κάπου εκεί, ανάμεσα στα πρέπει, στα γιατί, στη σκέψη και στους δαιδαλώδες διαδρόμους του μυαλού, ακόμη και η συνείδηση θα ήθελε να λειτουργήσει διαφορετικά. Τι κάνεις όταν κάτι είναι πάνω από τις δυνάμεις σου? Τι κάνεις όταν, ενώ την πρώτη φορά λειτούργησες συνειδησιακά, αργότερα σκέφτεσαι πως αυτή σου η απόφαση ήταν λάθος ή έστω θα μπορούσε εν μέρει να είναι αλλιώς? Είναι αντιφατική ορισμένες φορές η συνείδηση.
Κατά το λεξικό η συνείδηση είναι η νοητική δυνατότητα ενός οργανισμού η οποία του επιτρέπει, σε προέκταση των αισθήσεών του, να γνωρίζει και να κατανοεί τον εαυτό του, το περιβάλλον του, τα συμβαίνοντα γύρω του και μέσα του και να έχει το δυνατόν την αίσθηση της «θέσης» και της σημασίας του στον κόσμο, καθώς και του αντίκτυπου των πράξεών του.
Η έννοια, η δομή της ουσίας της συνείδησης είναι σωστή αλλά όταν ο παράγοντας άνθρωπος εισβάλει σε οποιαδήποτε κατάσταση τότε τα πράγματα διαφέρουν.
Είμαι σίγουρος πως σε όλους σας θα έχουν τύχει περιπτώσεις που ενώ θεωρητικά πήραμε την σωστή απόφαση, το μέσα σας διαφωνούσε. Και όταν αυτό συμβαίνει τότε τα πράγματα είναι δύσκολα και ο συναισθηματικός μας κόσμος μπερδεμένος. Γιατί όμως υπάρχει αυτή η αντίφαση?
Θεωρητικά όταν κάποιος κάνει το σωστό πρέπει να νιώθει καλά. Πρακτικά όμως η ανθρώπινη επαφή τα αλλάζει όλα. Σα να δημιουργείται μια αόρατη κλωστή που δένει τους ανθρώπους. Ειδικότερα δε, στις περιπτώσεις που εμπλέκεται και το ερωτικό στοιχείο, τότε υπάρχει και αυτό που λέμε το «αίσθημα του ανεκπλήρωτου». Και αυτό γιατί συνήθως οι αποφάσεις που παίρνονται και είναι συνειδησιακές, αφήνουν απέξω το συναίσθημα και τα παρελκόμενα του.
Ο ανθρώπινος νους έχει τη δυνατότητα να ξεχωρίζει στο σωστό από το λάθος. Όταν όμως ο ρυθμιστής αυτής της λειτουργίας που είναι η καρδιά (όχι με την πρακτική αλλά με την θεωρητική έννοια) αμφιταλαντεύεται, η αντίφαση κάνει την εμφάνιση της.
Μακάρι να ήταν όλα πιο απλά ούτως ώστε να μην πληγωνόμασταν, να μην μπερδευόμασταν, να μην νιώθαμε ανικανοποίητοι και έρμαια των καταστάσεων. Η λύση σε αυτό βρίσκεται μέσα στον καθένα από εμάς. Ψάξτε την...

Ο Μινώταυρος έψαχνε την έξοδο....

2012-01-23T22:17:00.001+02:00

Τι και αν η μορφή του ήταν τρομακτική... Αυτό το τέρας, με κεφάλι ταύρου και ανθρώπινο σώμα, ο φόβος και ο τρόμος στην Αρχαία Κρήτη, έκρυβε μέσα του πολλά... Άλλωστε δεν ήταν δική του επιλογή να ζει στο λαβύρινθο και να τρώει όσους ανθρώπους πέταγε μέσα σε αυτόν για τιμωρία ο βασιλιάς Μίνωας.
Ο μύθος λέει, πως πριν ο Μίνωας γίνει βασιλιάς ζήτησε από το θεό Ποσειδώνα ένα σημάδι που να αποδεικνύει ότι αυτός, και όχι ο αδερφός του, έπρεπε να ανέβει στο θρόνο. Ο θεός της θάλασσας έστειλε έναν όμορφο λευκό ταύρο και ζήτησε από το Μίνωα να θυσιάσει αυτόν τον ταύρο στον ίδιο. Ο Μίνωας όμως αντί για αυτόν θυσίασε έναν άλλο ταύρο, ελπίζοντας ότι ο θεός δε θα το προσέξει...
Ο Ποσειδώνας όπως ήταν λογικό κατάλαβε τι είχε γίνει, εξοργίστηκε, και έκανε τη γυναίκα του Μίνωα, Πασιφάη, να ερωτευτεί τον ταύρο. Η γυναίκα δεν μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος της και ζήτησε βοήθεια από τον μηχανικό Δαίδαλο. Αυτός κατασκεύασε ένα κενό ομοίωμα αγελάδας, η Πασιφάη μπήκε μέσα, ο ταύρος ξεγελάστηκε και ζευγάρωσε μαζί της. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Μινώταυρος...
Ο βασιλιάς Μίνωας, μετά από χρησμό που πήρε από το Μαντείο των Δελφών, ζήτησε από τον Δαίδαλο να φτιάξει ένα κτίσμα ώστε να κλειστεί μέσα ο Μινώταυρος, και αυτός κατασκεύασε τον Λαβύρινθο. Αυτή ήταν η τιμωρία του Μινώταυρου επειδή ξεγελάστηκε από μια γυναίκα, από έναν άνθρωπο...
Η ιστορία μοιάζει με πολλές ανθρώπινες ιστορίες στην εποχή μας. Οι παράξενοι, οι δύσκολοι, οι απόμακροι χαρακτηρίζονται από τους συνανθρώπους μας ως απόκληροι της κοινωνίας, ως «τέρατα» με συνέπεια ο ήδη μπερδεμένος συναισθηματικός κόσμος τους να... αντιδρά μη φυσιολογικά στις κατηγορίες, στις ύβρεις, στην απαξίωση της ανθρώπινης υπόστασης τους.

Υπάρχουν πολλοί μπερδεμένοι άνθρωποι γύρω μας. Υπάρχουν πολλοί που έχουν ξεγελαστεί. Ένας από αυτούς είμαι και γω. Ο χαρακτήρας μου είναι τέτοιος που αντέχει. Προς το παρόν. Υπάρχουν και περιπτώσεις που πραγματικά απογοητεύομαι, τα βάζω με τον εαυτό μου, τον κατηγορώ αλλά γιατί???
Επί της ουσίας κανένας δε νοιάζεται για μας όπως οι ίδιοι μας οι εαυτοί. Προσπαθήσαμε, προσπαθούμε να αλλάξουμε για κάποιον που μας αρέσει, που εκτιμάμε, να αποβάλλουμε τα αρνητικά στοιχεία που έχουμε μέσα μας, αλλά ξαφνικά η εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας γκρεμίζεται μονομιάς και τα παραμύθια γίνονται εφιάλτες... Οι άνθρωποι θέλουν αγάπη. Αυτό είναι το φάρμακο. Πραγματική αγάπη, δίχως συμβιβασμούς. Δε ξέρω αν υπάρχει τέτοια στις μέρες μας. Και όποιος την έχει βρει είναι πραγματικά τυχερός...

Απλά την επόμενη φορά που θα συναντήσετε κάποιον «Μινώταυρο», μη βιαστείτε να τον κατηγορήσετε... Μην τον «σκοτώσετε» όπως ο Θησέας... Ψάχνει και αυτός την έξοδο, από έναν κόσμο που δεν διάλεξε να ζει...

Γιάννης Σκαρίμπας: Στου μυαλού του τα ταξίδια...

2012-01-21T18:11:00.001+02:00

Για να «δραπετεύσεις», το μόνο που χρειάζεσαι είναι το μυαλό σου. Με μόνη σου αποσκευή τη σκέψη σου... Πολλοί από εμάς δεν έχουνε τη δυνατότητα να κάνουμε ταξίδια. Όμως αρκεί μια στιγμή για να πάμε σε μέρη άγνωστα, απάτητα, ανεξερεύνητα...
Ο Γιάννης Σκαρίμπας, ήταν απόγονος αγωνιστών της Επανάστασης του 1821 με ρίζες από την Φωκίδα. Γεννήθηκε στις 28 Σεπτέμβρη του 1893 και τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, αφού ο πατέρας του Ευθύμιος Σκαρίμπας προσπαθούσε με μεγάλες δυσκολίες να συντηρήσει την οικογένεια του. Ο μικρός Γιάννης ξεκίνησε τις σπουδές του στο Αίγιο και αμέσως μετά την ολοκλήρωση τους στην Πάτρα, υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό ως Ανθυπασπιστής στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων.
Με το που τελείωσε με τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, διορίστηκε τελωνοσταθμάρχης στην Ερέτρια το 1915 και από εκεί στην Χαλκίδα ως εκτελωνιστής.
Η πρώτη του προσπάθεια στα γράμματα ήταν δεκαετία του 1910 με ποιήματα και πεζά που δημοσίευσε σε διάφορα περιοδικά της Αθήνας αλλά και σε εφημερίδες Εύριπος και Εύβοια της Χαλκίδας, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Κάλλις Εσπερινός.

Η πρώτη του επίσημη εμφάνιση με το πραγματικό του όνομα έγινε το 1929, όταν έλαβε το Α΄ βραβείο διηγήματος για το πεζό «Ο καπετάν Σουμερλής ο Στουραΐτης«, το οποίο δημοσίευσε στο περιοδικό Ελληνικά Γράμματα.

Από τότε μέχρι και τον θάνατο του, σαν σήμερα στις 21 Γενάρη ου 1984, άφησε το στίγμα του στην ελληνική ποίηση και πεζογραφία, έχοντας κύριο χαρακτηριστικό στα γραπτά του την ποικιλία, την αγάπη του για την Χαλκίδα αλλά και την σύγκρουση με την τότε αστική ζωή των πόλεων.

Η επαρχία για αυτόν σήμαινε ζωή, απόδραση, ευημερία. Αυτό που μέχρι και σήμερα τον κατατάσσει στους διαφορετικούς ποιητές, είναι η ανυπέρβλητη φαντασία του σε όλα σχεδόν τα γραπτά του και η μοναδική περιγραφή του με το λεξιλόγιο εκείνης της εποχής (δεκαετίες 30’-40’-50’).

Ο Γιάννης Σκαρίμπας με εφόδιο την φαντασία του, άφησε παρακαταθήκη κάποια από τα σημαντικότερα ποιήματα και πεζογραφήματα της προπολεμικής και μεταπολεμικής ιστορίας της Ελλάδας. Μερικά από τα πιο γνωστά του έργα είναι: Ουλαλούμ, ποιήματα (1936),Το σόλο του Φίγκαρω, μυθιστόρημα (1939), Εαυτούληδες, ποιήματα (1950), Ο ήχος του κώδωνος, θέατρο (1950), Το Βατερλώ δύο γελοίων, μυθιστόρημα (1959), Η μαθητευομένη των τακουνιών, τρεις νουβέλες (1961), Τυφλοβδομάδα στη Χαλκίδα, διηγήματα (1973), Φυγή προς τα εμπρός, μυθιστόρημα (1976),Τρεις άδειες καρέκλες, διηγήματα (1976),Αντι-Καραγκιόζης ο Μέγας, θέατρο (1977),

Τα πουλιά με το λάστιχο, χρονογραφήματα (1978),Τα καγκουρώ, θέατρο (1979) και πολλά ακόμη λιγότερο διαδεδομένα.
Ένας μοναδικός λόγιος μιας άλλης εποχής, γεμάτης συναισθήματα και μυρωδιές. Μιας εποχής που οι άνθρωποι ήταν όσο σκληροί έπρεπε με τον εαυτό τους για να μην είναι σκληροί με τους άλλους. Σαρκαστικοί, αληθινοί, ατόφιοι...«Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη, ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθηκαι με ήβραν —χωρίς κανέν' να μου λείπει—τα λάθη. Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες —ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες- μου όλες...»

Ένας ιππότης για την... στριγγλούλα

2012-01-14T00:01:00.000+02:00

Πως γίνεται να μπλέκω συνέχεια με τέτοια θέματα τον τελευταίο καιρό είναι απορίας άξιο... Ίσως φταίει το γεγονός ότι πάνω από το laptop μου... κρέμεται σε σόκιν πόζα η αυτού εξοχότης Πάμελα Άντερσον. Η επειδή στο κινητό μου έχω φόντο την Μισελ Πφάιφερ... Η μήπως επειδή τελικά καθετί στη ζωή μας περιέχει μέσα του και την έννοια «γυναίκα»? Μπορεί να είναι και όλα μαζί... Το θέμα είναι πως σήμερα περπατώντας στον δρόμο βλέπω μια τύπισσα η οποία κυριολεκτικά έσερνε από την μύτη έναν κακομοίρη με 5 τσάντες στα χέρια.
Και οκ άντε να σας κάνω την χάρη και να πω πως το κουβάλημα αντέχεται. Αλλά το θηλυκό της μίνι ιστορίας μας του τα έψελνε και από πάνω. «Βρε άχρηστε, βρε έτσι , βρε αλλιώς» και διάφορα άλλα κοσμητικά με έκαναν να συνειδητοποιήσω πως εγώ δεν θα το άντεχα αυτό. Όχι μόνο εγώ βέβαια αλλά και πολλοί άλλοι άντρες. Όπως επίσης πιστεύω πως αυτό δε θα το έκαναν και οι περισσότερες γυναίκες.
Αυτό που έχω είναι με αυτό το είδος των γυναικών που εκμεταλλεύονται καταστάσεις λόγω της δύναμης που ασκεί η γυνή στον ανήρ... Το όλο σκηνικό με έκανε να θυμηθώ την παλιά ελληνική ταινία "Ένας ιππότης για την Βασούλα" με την Τζένη Καρέζη (αν δε με απατά η μνήμη μου), που ενώ εμφανισιακά σου έδινε την εντύπωση μιας γλυκυτάτης κοπέλας που ψάχνει τον πρίγκιπα του παραμυθιού, το έτερον της ήμισυ, καταβάθος στην αρχή και σχεδόν ξεδιάντροπα μετά σου έδινε την εντύπωση μιας... έμπειρης στρίγκλας.
Η Καρέζη στη συγκεκριμένη ταινία ενσάρκωσε με απόλυτη επιτυχία αυτό που πολλές σημερινές γυναίκες είναι και που προφανώς εκείνη την εποχή ήταν στα σπάργανα... Του θηλυκού που δεν λογαριάζει τίποτα, της γυναίκας που πατάει επί πτωμάτων για να επιτύχει επαγγελματικά και τελικά αυτής της ύπαρξης που κάνει ότι θέλει τους άντρες, με ένα της νεύμα, με μιά φαρμακερή της ματιά η μία σκληρή κουβέντα...
Είναι τόσο απωθητικό αυτό το στυλ στις γυναίκες. Τόσο αταίριαστο με την εξωτερική τους εμφάνιση (άσχετα αν μερικοί προτιμούν τις... αφέντρες), τόσο πως να το πω... απόμακρο. Ναι αυτό είναι πιο πολύ. Γιατί νομίζετε πως οι γυναικοπαρέες έχουν αυξηθεί? Γιατί βλέπετε πολλές γυναίκες να είναι μόνες τους συναισθηματικά και να δηλώνουν ευθαρσώς πως τους αρέσει η μοναξιά και η «ελευθερία τους»?
Σας παρακαλώ όμως μην ακούσω αυτή τη μπούρδα περί έλλειψη αντρών. Γιατί όταν η γυναίκα είναι έτοιμη να βγάλει τα νύχια της όταν ένας άντρας πάει να την πλησιάσει, η είναι σνομπ, ή μιλάει σαν... οικοδόμος ε τότε δε νομίζω να φταίνε οι άντρες. Άλλαξαν οι ρόλοι μου φαίνεται... Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ζούμε στην εποχή του strap-on, στην εποχή που οι γυναίκες μιλάνε σαν... άντρες, στην εποχή που οι γυναίκες θέλουν να γίνουν αυτές το αφεντικό της υπόθεσης.
Και όχι, όταν λέω αφεντικό δεν εννοώ τον αυταρχικό τρόπο συμπεριφοράς των αντρών που υπάρχει σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και σήμερα... Ελάτε κυρίες μου ας είμαστε ειλικρινείς... Δικό σας είν το φταίξιμο για το κακό σας-μας μπλέξιμο που έχει πει και ο μέγιστος Μανώλης Αγγελόπουλος...

Όνειρα ντυμένα στο γκρίζο...

2012-01-06T21:00:00.001+02:00

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε μάθει να αντέχουμε πολλά. Από τότε που ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή, έως ότου να φύγουμε. Προσωπικά αυτό που με έκανε να αντέχω ήταν όταν ονειρευόμουν. Ονειρευόμουν τα πάντα. Το σήμερα, το αύριο, ονειρευόμουν απλά και μόνο για να ονειρευτώ...
Και αν κάτι είναι που μας κράταγε και μας κρατάει, που μας δίνει δύναμη και συνεχίζουμε, αυτό είναι τα όνειρα...
Η διαδικασία που συνειδητά η ασυνείδητα μας δίνει τη δυνατότητα να πηγαίνουμε σε άλλους κόσμους, πιο όμορφους, διαφορετικούς από την πραγματικότητα μας, ή οι σκέψεις για ένα καλύτερο μέλλον στη ζωή μας, ενεργοποιούν μια ασπίδα προστασίας σε κάθε λογής ψυχικό, συναισθηματικό η ακόμη και φυσικό αντίπαλο που έχει στόχο την καταρράκωση του εσωτερικού και εξωτερικού μας κόσμου.
Στην παιδική μας ηλικία αυτό συμβαίνει άπειρες φορές κυρίως μέσω της ευκολίας της σκέψης να ταξιδεύει μακριά από αυτό που ονομάζουμε καθημερινότητα.

Τα παραδείγματα είναι τα δικά μας όνειρα, αυτά που έχουνε μείνει μέσα στο μυαλό μας, αυτά που όταν τα θυμόμαστε ένα αίσθημα αγαλλίασης μας κατακλύζει και αμέσως γινόμαστε άλλοι άνθρωποι.
Μεγαλώνοντας τα όνειρα (ειδικά αυτά που κάνουμε συνειδητά όταν είμαστε ξύπνιοι) αρχίζουν και ξεθωριάζουν. Όχι για όλους μας βέβαια. Υπάρχουν πολλοί που έχουν κάνει τα όνειρά τους πραγματικότητα. Τυχεροί όσοι το βίωσαν αυτό το αίσθημα ολοκλήρωσης. Άτυχοι όσοι προσπάθησαν, μόχθησαν αλλά στο τέλος είδαν ότι έχτιζαν για να φτάσουν στην επίτευξη των στόχων, των ονείρων τους, να γκρεμίζεται σαν χάρτινος πύργος...
Στη σημερινή κοινωνία βιώνουμε οι περισσότεροι το παράδοξο των γκρίζων ονείρων... Αυτών των σκέψεων, των στιγμών που εν τη γενέσει τους επέρχεται και το τέλος τους... Σκέφτομαι τα χιλιάδες παιδιά, τους νέους ανθρώπους αλλά και τους μεγαλύτερους που έχουν σταματήσει να ονειρεύονται. Ή που τα όνειρα τους δεν έχουν πια λευκά, φωτεινά χρώματα αλλά γκρίζα, όπως η καθημερινότητα μας.

Μπήκαμε σε άσχημο μονοπάτι. Τα όνειρα τα αγαπούσαμε γιατί μας έκαναν να δραπετεύουμε από τις δυσκολίες μας και τις άσχημες στιγμές μας. Πλέον όνειρα και πραγματικότητα έγιναν ένα...
Πρέπει να ξαναβρούμε την μαγεία μας. Πρέπει να ονειρευτούμε ξανά. Αυτά τα πρέπει είναι τα πιο όμορφα και αληθινά πρέπει της ζωή μας. Γιατί από τα όνειρα έχουν γίνει σε αυτόν τον κόσμο τα μεγαλύτερα θαύματα. Ενάντια σε αυτούς που μας στερούν ότι μας ανήκει... «Όμως με τίποτα δε μπορείς να μου στερήσεις το όνειρο, δικαίωμα στο όνειρο, δικαίωμα στο τίποτα, όμως με τίποτα δε μπορείς να μου στερήσεις το όνειρο...»

2012: Ίνκας, δράκοι και μνημόνιο

2011-12-28T00:42:00.000+02:00

Οι Κινέζοι την λένε χρονιά του δράκου. Το Κινέζικο Ημερολόγιο είναι κάτι σαν αστρολογική εφημερίδα που καταγράφει οποιαδήποτε χρονιά, μήνα, ημέρα και ώρα σε ζευγάρια κινέζικων ιδεογραμμάτων τα οποία γράφονται το ένα κάτω από το άλλο... Να το κάνω λιανά???. Σε ένα ζευγάρι κινέζικων ιδεογραμμάτων, το πάνω ιδεόγραμμα ονομάζεται ουράνιος κλάδος (heavenly stem) και μπορεί να ανήκει σε ένα από τα πέντε στοιχεία (νερό, ξύλο, φωτιά, γη ή μέταλλο) όπως και να είναι γιν ή γιανγκ. Το κάτω ιδεόγραμμα ονομάζεται γήινος κλάδος (earthly branch) και μπορεί να είναι κάποιο από τα γνωστά κινέζικα ζώδια (τίγρης, κουνέλι, δράκος κλπ), όπου το κάθε κινέζικο ζώδιο ανήκει επίσης σε ένα από πέντε στοιχεία και είναι επίσης γιν ή γιανγκ. Μάλλον σας μπέρδεψα περισσότερο ε? Οκ. Το 2012 κατά τους Κινέζους δεν θα είναι ειρηνικό, θα υπάρχουν συρράξεις (μμμμ πρωτότυπο...) και γενικότερα θα κυριαρχεί το νερό. Τσουνάμια (κλείνεται αυτό?), έλλειψη νερού σε πολλές περιοχές και πάει λέγοντας. Και κάπου εκεί εμφανίζονται οι περιβόητοι Ίνκας. Περιβόητοι όχι όσο και ο Παλαιοκώστας αλλά τέλοσπαντων αρκετά γνωστοί και αυτοί.

Οι Ίνκας λοιπόν έχουν και αυτοί ένα ημερολόγιο. Οι Μάγια για την ακρίβεια (έμπλεξα τα μπούτια μου)... Αυτό χοντρά-χοντρά λέει πως αν το 2012 δεν έρθει η καταστροφή του κόσμου τότε σίγουρα θα χαθεί ο μισός πλανήτης, η Αυστραλία θα σκεπαστεί από νερό και για να μην τα πολυλογώ θα υπάρξουν κατακλυσμιαίες εκρήξεις ηφαιστείων, μέχρι και μαγνητικές καταιγίδες... Τελειωτική ημερομηνία (έτσι μ’αρέσει να την λέω) έχει οριστεί η 21 Δεκεμβρίου του 2012. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως δεν θα πάρουμε τον 13ο μισθό μισθό όσοι τον παίρνουμε, αλλά από την άλλη θα γλιτώσουμε και αρκετές μέρες από το εορταστικό πρόγραμμα... Πάντως καλό θα ήταν να μην βγείτε από τα σπίτια σας εκείνη την μέρα... Και κάπου εδώ μιας και κάναμε λόγο για μισθούς και τα τοιαύτα να σου και το μνημόνιο... Ένα ακόμη μνημόνιο για την ακρίβεια... Αυτό το άφησα τελευταίο να ξέρετε γιατί νομίζω πως οι σεισμοί, οι καταποντισμοί, τα τσουνάμια και οι εκρήξεις δεν πιάνουν μια μπροστά στα μνημόνια που υπογράφουν οι λεβέντες της ελληνικής βουλής... Εδώ να δείτε καταστροφή και κακό... Και το θέμα είναι ότι ούτε καν δύο από τους αρχαιότερους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, δεν κατάφεραν να προβλέψουν το πόσο καταστροφική μπορεί να αποδειχθεί μια χώρα, η μάλλον καλύτερα ένα μάτσο γραβατωμένοι παρλαπίπες που παρασύρουν στον Άδη σχεδόν όλες τις χώρες της Ευρώπης αλλά πολύ περισσότερο τον δύσμοιρο ελληνικό λαό. Έναν λαό που άντεξε, αντέχει αλλά για πόσο ακόμα??? Χρόνια και χρόνια, έτη δίσεκτα και μη, χρονιές δύσκολες οικονομικά αλλά σχεδόν ποτέ σε τέτοιο σημείο, χρονιές έπειτα από πολέμους, φτώχεια, κατοχή, οι Έλληνες πάντα τα καταφέρναμε. Η ευθύνη βαραίνει και μας εννοείται... Το θέμα είναι εδώ που φτάσαμε να προσπαθήσουμε να σηκωθούμε, να ορθώσουμε ανάστημα, αφήνοντας στην άκρη σκοπιμότητες και εγωισμούς. Κρίσιμη χρονιά, κρίσιμη καμπή. Όσο και αν δείχνουν δυσοίωνα τα πράγματα η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Καλή χρονιά να έχουμε...

O Santa και ο Claus

2011-12-22T00:52:00.000+02:00

     Σαββάτο 24 Δεκεμβρίου 2011. Τοποθετημένο από τον Θεό στο κεντρικότερο σημείο της Ασίας, το, πρώην Σοβιετικό, κράτος του Κιργιστάν, είναι αυτό που λέμε, «ο Τρίτος κόσμος». Με πρωτεύουσα το Μπισκέκ, πληθυσμό κοντά στα 5,5 εκατομμύρια ανθρώπους και περιτριγυρισμένο από την Κίνα, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Καζακστάν, το Κιργιστάν δεν προσφέρει ούτε καν τα απαραίτητα στους Κιργίσιους πολίτες του.
    Σε αυτό το σημείο (ίσως και σε χειρότερο) και ο μικρός Santa που είχε την ατυχία να χάσει πολύ νωρίς σε τροχαίο δυστύχημα τους γονείς του. Η σημερινή ημέρα, ενώ για τους περισσότερους από εμάς είναι γιορτινή, για αυτόν δεν είναι κάτι πέρα από το συνηθισμένο. Ο μικρός Κιργίσιος ξεκινάει την μέρα του πουλώντας χαρτομάντιλα στα φανάρια και μετά πιάνει το βρώμικο πανί και αρχίζει να πλησιάζει με φόβο τα σταματημένα (λόγω του φαναριού) αυτοκίνητα ζητώντας από τους οδηγούς να καθαρίσει το παρμπρίζ τους. Καθημερινά με χιόνια, με βροχές με ζέστη ο μικρός Santa είναι εκεί για να βγάλει τα προς τον ζην. Η πείνα μερικές φορές τον κατακλύζει και νιώθει τόσο κουρασμένος ψυχικά και σωματικά που νιώθει πως θα λιποθυμήσει. Σήμερα όμως ο Santa σκέφτεται διάφορα βλέποντας στους δρόμους παιδιά στην ηλικία του με τους γονείς τους να κρατάνε δώρα στα χέρια τους κα να χαμογελάνε... Σκέφτεται πως θα ήταν αν μπορούσε και αυτός να ήταν με τους δικούς του γονείς τα Χριστούγεννα, σκέφτεται πως θα ήταν αν είχε ένα ζεστό σπιτικό να περνάει τα κρύα βράδια του χειμώνα.

Η ώρα είναι 8 το απόγευμα.... Ο Santa τελείωσε για σήμερα την δουλειά του. Ώρα για «ξεκούραση». Προχωράει στο δρόμο κάτω από την γέφυρα, τρώγοντας την σοκολάτα που κατάφερε να πάρει με τα σημερινά χρήματα που έβγαλε. Αυτό είναι το φαί του για απόψε... Φτάνει σε μία γωνιά, παραμερίζει κάποια σκουπίδια και μπαίνει μέσα στο χειροποίητο σπιτάκι που έχει φτιάξει από χάρτινες κούτες... Κουκουλώνεται καλά με το μπουφάν που του έδωσε κάποτε ένα περαστικός και ανάβει μαι φωτιά για να ζεσταθεί. Το αποψινό βράδυ πρόκειται να είναι πολύ κρύο. Ύστερα ο μικρός Santa βυθίζεται στις σκέψεις του... Κοιτώντας τα αυτοκίνητα που περνάνε και ακούγοντας χριστουγεννιάτικη μουσική από ένα τρανζιστοράκι που έχει δίπλα του αποκοιμιέται εξουθενωμένος...
Μόναχο, ώρα 10 το βράδυ. Ο δεκάχρονος Claus βρίσκεται στο δωμάτιο του το επάνω όροφο της πολυτελής βίλας που βρίσκεται στο καλύτερο σημείο της πόλης 10 περίπου χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της. Οι γονείς του Claus έχουνε βγει, καθώς ο πατέρας του μικρού Γερμανού είναι ένας από τους πιο επιφανείς βιομήχανους της χώρας. Έτσι, απόψε μαζί με την σύζυγο του είναι καλεσμένοι σε ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο όπου γίνεται το καθιερωμένο ετήσιο πάρτι των πλουσίων της πόλης. Η μητέρα του Claus δεν ήθελε να τον αφήσει μόνο του (μαζί με την νταντά) το αποψινό βράδυ που τα περισσότερα παιδιά το περνούν μαζί με τις οικογένειες τους, αλλά ο πατέρας του επέμενε να πάνε στην κοινωνική εκδήλωση που τους κάλεσαν.
Ο Claus είναι εδώ και ώρα κλεισμένος στο δωμάτιο του και το μυαλό του στριφογυρνάει σε πολλά πράγματα. Κανονικά δεν έπρεπε να νιώθει δυστυχισμένος. Έχει τα πάντα. Πηγαίνει στο καλύτερο σχολείο του Μονάχου. Ντύνεται με τα καλύτερα ρούχα, έχει τα καλύτερα παιχνίδια. Δεν του λείπει τίποτα. Η μήπως του λείπει? Ναι κάτι του λείπει. Θα ήθελε αυτές τις μέρες τουλάχιστον να τις περάσει με τους γονείς του. Νιώθει παραμελημένος κυρίως συναισθηματικά. Κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να καλύψει την «απουσία» του πατέρα του, κυρίως όταν ο μικρός Claus τον χρειάζεται...

Η ώρα έχει πάει 12 πλέον και τα Χριστούγεννα έφτασαν, είναι γεγονός. Ο Claus είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και κοιτάει έξω από το παράθυρο τις χοντρές νιφάδες του χιονιού να πέφτουν. Νιώθει κουρασμένος και τα βλέφαρα του αρχίζουν σιγά σιγά να κλείνουν, μέχρι που τον παίρνει ο ύπνος...
Οι ιστορίες των δύο παιδιών που ανήκουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους, μας κάνουν να κατανοούμε το μοναδικό ζητούμενο αυτές τις Άγιές μέρες. Ο καθένας από εμάς χρειάζεται λίγη δόση αγάπης. Κυρίως όμως μας κάνει να αναλογιζόμαστε πως για να μπορέσουν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο, θα πρέπει να παραδώσουμε τα σκήπτρα στα παιδιά. Αυτά είναι που χρειάζονται την αγάπη την εμπιστοσύνη, το ενδιαφέρον μας. Καλά Χριστούγεννα σε όλους...

Τα πέντε θανάσιμα είδη γυναικών...

2011-12-14T14:58:00.000+02:00

Amber alert!Amber alert! Ότι διαβάσετε παρακάτω παρακαλούμε όπως μεταβιβαστεί σε όλες τις ανδροκρατούμενες περιοχές, σε όλες τις αντροπαρέες, σε όσους μισογύνηδες γνωρίζετε και τελοσπάντων όπου υπάρχουν άντρες... Οι παρακάτω πληροφορίες είναι τόσο εμπιστευτικές, όσο και η πρώτη φορά που κλάψαμε για γυναίκα... Λοιπόν... τα πέντε πιο θανάσιμα είδη γυναικών...
1) Η αχάριστη. Όχι. Δεν είναι η Δέσποινα Βανδή που κατακεραύνωνε ο Βασίλης Καρράς σε ένα από τα άσματά του... Είναι η άλλη, η δικιά μας-σας, αυτή που ενώ τις έχουμε κάνει ότι χάρη γίνεται, ενώ ήμασταν δίπλα της όποτε μας χρειαζότανε, ενώ έχουμε παρατήσει τους φίλους και την ομάδα για πάρτη της, αυτή είναι εγωίστρια, αυθαιρετεί, μας γράφει εκεί που δε πιάνει μελάνι και γενικά δεν είναι ποτέ ευχαριστημένη...
2) Η ζηλιάρα. Αυτή είναι η πιο κλασική περίπτωση. Όλοι μας ανεξαιρέτως έχουμε σχετιστεί έστω και μια φορά με ζηλιάρα γυναίκα. Πού ήσουν? Γιατί δε σήκωνες το κινητό? Ποιά ήταν αυτή που σου μίλησε? Γιατί σου χαμογελάει η σερβιτόρα? Ερωτήσεις που όλοι γνωρίζουμε συνδυασμένες με ψαξίματα στο κινητό, με υπονοούμενα του στυλ «ρίχνω άδεια να πιάσω γεμάτα», με σκηνές ζηλοτυπίας, σπασίματα ποτηριών και λοιπών γυαλικών και κυρίως με ένα μάτι που είναι άγρυπνο σε κάθε είδους θηλυκό που σας πλησιάζει...
3) Η χαζή. Και αυτή είναι μια συνηθισμένη περίπτωση που όμως σε πολλές περιπτώσεις έρχεται σε δεύτερη μοίρα και περνάει απαρατήρητη ελέω ομορφιάς, μιας και οι περισσότεροι άντρες ποσώς ενδιαφέρονται για το μυαλό και επικεντρώνουν κυρίως στα φυσικά χαρίσματα. Λες κάτι σοβαρό γελάει, είναι ανορθόγραφη, μετράει με τα δάχτυλα ως το δέκα, συζητάς για τα κοινωνικά προβλήματα με τους φίλους και αυτή νομίζει πως το χαράτσι είναι στήλη του Vogue... Έλεος...
4) Η γκρινιάρα. Εδώ εγώ προσωπικά δεν την παλεύω. Δε μπορώ τις γυναίκες που γκρινιάζουν. Το έχουμε ζήσει και αυτό όλοι μας. «Μη κατουράς έξω από την λεκάνη«, «χαμήλωσε την τηλεόραση«, «πάλι στο καφενείο θα πας?» «Μη τσιμπολογάς το φαί μετά δεν θα έχεις όρεξη να φας«... και βέβαια το χειρότερο όλων η κρεβατομουρμούρα. Εκεί είναι που δίνουν ρέστα... Και εννοείται πως στο τέλος βγαίνουν και ριγμένες... (Αυτό είπαμε είναι μαγικό...)
5) Η σπάταλη. Πονεμένη ιστορία αυτή. Σχεδόν το 90 τοις εκατό των γυναικών έχουν στο αίμα τους την σπατάλη. Τα ψώνια πάνε και έρχονται, οι σακούλες δεν χωράνε άλλα καλούδια, η πιστωτική σας κάρτα δίνει συνέχεια απορρίψεις αλλά αυτές εκεί. Φούστες, μίνι, εσώρουχα, παπούτσια, τακούνια, διαφόρων ειδών μπιχλιμπίδια τα περισσότερα αχρείαστα. Shopping therapy λένε. Και μετά χρειάζεσαι εσύ therapy... Από την αφραγκία...
Εδώ τελειώσαμε αγαπημένοι μου φίλοι. Τα παραπάνω είδη γυναικών είναι τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμα. Αυτά που συναντάμε περισσότερο στη ζωή μας, αυτά που μας τυραννάνε περισσότερο... Υπάρχουν και άλλα να ξέρετε... Η γυναίκα είναι ένα πλάσμα τόσο δυσνόητο και τα μυστήρια της ακόμη ανεξερεύνητα. Κουράγιο...

Η παράνοια πλέον δεν έχει όρια...

2011-12-02T23:44:00.001+02:00

Μερικές φορές με τρομάζουν οι άνθρωποι. Το πόσο σκληροί και αποτρόπαιοι μπορούν να γίνουν. Το πόσο μικρή αξία μπορεί να έχει η ανθρώπινη ζωή για ορισμένους. Θυμάμαι πολλές περιπτώσεις εγκλημάτων που συντάραξαν την ελληνική κοινωνία και τον κόσμο μου... Η περίπτωση του Θεόφιλου Σεχίδη, φοιτητή από την Θάσο, που ξεκλήρισε σχεδόν όλη του την οικογένεια, οι σατανιστές της Παλλήνης, η εταιρία δολοφόνων του πρώην δημάρχου της Νέας Χαλκηδόνας (που μέχρι και πρόσφατα συνέχιζε αμετανόητος το... έργο του), ή πιο πρόσφατα η δολοφονία των πέντε κυνηγών στο Αγρίνιο... Περιπτώσεις μοναδικές και πρωτόγνωρες.
Η χτεσινή είδηση όμως με έκανε να χάσω τα λογικά μου. Να προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι έγινε... πως... γιατί... Άγνωστοι δολοφονήσανε έναν 35χρονο αλλοδαπό και μαζί με αυτόν και το μόλις δύο χρονών αγοράκι του! Ακούγοντας από την τηλεόραση την είδηση (χωρίς να βλέπω) θεώρησα πως το συμβάν έγινε στο εξωτερικό. Όχι ότι θα άλλαζε κάτι στο πως θα ένιωθα, αλλά εκεί τέτοιου είδους καταστάσεις είναι περισσότερο συνηθισμένες.
Άλλα όχι. Αυτό το απίστευτο έγκλημα έγινε στην χώρα μας και συγκεκριμένα σε ένα χωριό της Καλαμάτας. Οι δράστες πυροβόλησαν εν ψυχρώ τον 35χρονο πατέρα μέσα στο αυτοκίνητο του και ύστερα έκοψαν από άκρη σε άκρη τον λαιμό του μικρού παιδιού, ρίχνοντας στο τέλος το αυτοκίνητο σε ένα ρυάκι. Στο άκουσμα του περιστατικού μου ήρθε αναγούλα. Τα έχασα. Μα πως είναι δυνατόν? Πως μπορεί? Με τι καρδιά αυτοί οι άνθρωποι έκανα αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα? Ένα παιδί... Ένα δίχρονο αγγελούδι.
Πως φτάσαμε εδώ ρε παιδιά? Σε τι κοινωνία ζούμε? Είναι κοινωνία ανθρώπων η ζώων? Ακόμη και εκεί, στα ζώα, υπάρχουν κανόνες. Σε μας τίποτα. Έχει ξεφύγει η κατάσταση. Έχω βαρεθεί να ακούω για παρανοϊκούς, για ανθρώπους που λόγω ψυχολογικών παθήσεων έχουν το ακαταλόγιστο και πάει λέγοντας. Δικαιοσύνη επί της ουσίας δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχουν και κανόνες πλέον σε αυτή την αδηφάγα (σε κάποιες περιπτώσεις στην κυριολεξία) κοινωνία.
Και μπορεί αυτό το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» να είναι σωστό σαν σκέψη αλλά πλέον πρέπει με κάποιον τρόπο αυτό το φρικιαστικό αιματοκύλισμα να σταματήσει. Πρέπει να αρχίσουν να την πληρώνουνε αυτά τα «τέρατα» που δε σέβονται την ανθρώπινη ζωή, που δεν έχουν φραγμούς, που είναι ένα και το αυτό με τον Σατανά! Ανθρωπόμορφα κτήνη χωρίς ψυχή. Χωρίς καρδιά. Δεν αντέχω να βλέπω να την πληρώνουν αθώοι άνθρωποι και εγκληματίες να περνάνε στην φυλακή ζωή και κότα!
Δεν ξέρω τι και πως, αλλά πρέπει να βρεθεί μια λύση. Η θανατική ποινή δεν είναι αυτή η λύση σίγουρα., μιας και ο θάνατος θα ήταν η πιο ήπια λύση για τέτοια κτήνη!.. Πρέπει να υποφέρουν όλη τους τη ζωή όσοι προχωράνε μετά από αυτή την πολύ λεπτή κόκκινη γραμμή. Όλη τους την ζωή. Θεός δεν είμαι για να μιλάω έτσι και εννοείται πως για όλους μας πρέπει να υπάρχει μια ευκαιρία για εξιλέωση. Όμως όσοι διαπράττουν τέτοια εγκλήματα ούτε σωφρονίζονται ούτε μετανοούν.
Δεν ξέρω τι να πω. Άλλαξε το μέσα μου με αυτή την είδηση. Νομίζω πως βαδίζουμε πλέον στον δρόμο χωρίς επιστροφή. Στον δρόμο που οι πιο τρομακτικοί εφιάλτες μας παίρνουν σάρκα και οστά...

Η αμφιβολία καταλήγει στην απογοήτευση...

2011-11-23T20:00:00.001+02:00

Έτσι πάει πάντα. Δε νομίζω πως είναι θέμα χαρακτήρα πάντοτε. Να νιώθεις απογοητευμένος εννοώ... Εννοείται πως πρωτεύοντα ρόλο παίζει ο χαρακτήρας, τα βιώματα και η ψυχοσύνθεση σου... Με μένα όμως δε ξέρω...
Όταν αλλάζει ο τρόπος, η συμπεριφορά ανθρώπων που γνωρίζω, συναναστρέφομαι, τότε αυτά που θεωρώ δεδομένα αρχίζουν και καταρρέουν παίρνοντας την μορφή χιονοστιβάδας. Και όταν γίνεται αυτό, ξενερώνω. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι η αμφιβολία. Αυτή είναι που με «σκοτώνει», αυτή που είναι ικανή να με κάνει να σκέφτομαι για ώρες πράγματα, πρόσωπα, καταστάσεις. Να προσπαθώ να δω αν αυτό που πιστεύω είναι σωστό η λάθος. Αυτή η διαδρομή σε γεγονότα και σκέψεις λειτουργεί αρνητικά μέσα μου με αποτέλεσμα να κλείνομαι ακόμη περισσότερο στον εαυτό μου. Υπάρχουν φορές που κατανοώ πως το λάθος το έχω εγώ. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που το λάθος είναι στην άλλη πλευρά. Δε με πειράζει αυτό. Αυτό συγχωρείται. Άλλωστε δεν είμαστε θεοί για να είμαστε αλάθητοι. Άνθρωποι είμαστε... Αυτό που με πειράζει είναι η κατάληξη. Που είναι πάντα η ίδια για μένα... Απογοήτευση. Μοιράζεται αφειδώς και πολλαπλασιάζεται ενίοτε.
Και μη νομίζετε. Σκέφτομαι μήπως είμαι μεμψίμοιρος, αλλά δε νομίζω... Προσπαθώ να βρω ένα σημείο να πιαστώ για να βρω την άκρη αλλά δεν γίνεται... Ίσως η αρνητική σκέψη να λειτουργεί ανασταλτικά σε αυτό.

Δε θέλω να τα παρατήσω όμως σε ορισμένες περιπτώσεις. Είτε γιατί αυτό που είναι στο μυαλό μου αξίζει, είτε γιατί θέλω να δώσω άλλη μια ευκαιρία στον εαυτό μου... Δε μπορώ να τα διαχωρίσω αυτά τα δύο κάποιες φορές. Και οκ ξέρω τι είμαι στην τελική. Δύσκολος, περίεργος αλλά αληθινός άνθρωπος. Πως λοιπόν να μην θέλω να δώσω ευκαιρία σε αυτό το... κάτι που κάνει βίωμα, κτήμα του τα παραπάνω χαρακτηριστικά μου...?
Στο τέλος κάθε μέρας λοιπόν κάνω τον απολογισμό μου. Το πρόσημο άλλες φορές είναι θετικό άλλες αρνητικό. Αναθεματίζω τον εαυτό μου για αυτή την «περίεργη» κατάσταση, αλλά όπως και να έχει είμαι σίγουρος πως η αμφιβολία είναι μονόδρομος που οδηγεί στην απογοήτευση...

Διακανονίστε γιατί... χανόμαστε!

2011-11-16T00:22:00.001+02:00

Παράφραση της παρότρυνσης-σλόγκαν της δεκαετίας του 80’ ο σημερινός τίτλος. Θυμάστε την μέγιστη Ελένη Βιτάλη να λέει «χορέψτε γιατί χανόμαστε» στο μέσο του εξαιρετικού τραγουδιού της «Τι τα θέλεις τα λεφτά» και τον κόσμο από κάτω αλλά και πάνω... στα τραπέζια να τα δίνει όλα? Οι πιο παλιοί θα το θυμάστε σίγουρα.
Ε πλέον, από την αμετανόητα καταναλωτική γενιά της δεκαετίας εκείνης με τον πατήρ Παπανδρέου να παροτρύνει τον Τσοβόλα να τα δώσει όλα, με τις γούνες να βρίσκονται τουλάχιστον 2-3 από δαύτες σε κάθε σπιτικό και τα μπουζούκια να είναι γεμάτα καθημερινά, έχουμε περάσει στο άλλο άκρο. Τώρα Παπανδρέου υπάρχει αλλά χωρίς Τσοβόλα και πακέτα... Ντελόρ, γούνες ούτε για δείγμα μιας και η Καστοριά συνεχίζει να έχει αλεπούδες αλλά δεν έχει εργοστάσια και τα μπουζούκια ναι μεν είναι γεμάτα αλλά αυτοί που πάνε η ανήκουν στο κλειστό club των βολεμένων από παλιά ή παραγγέλνουν ένα μπουκάλι ουίσκι 10 άτομα και πίνουν από μισή γουλιά ο καθένας...
Αυτό που κυριαρχεί ολοένα και περισσότερο στη ζωή μας, στη ζωή όλων των Ελλήνων είναι οι διακανονισμοί. Διακανονισμοί στις τράπεζες, διακανονισμοί στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, του σταθερού τηλεφώνου, του νερού και πάει λέγοντας...
Όλα τα διακανονίζουμε πλέον γιατί δε μπορούμε να τα... κανονίζουμε. Πιστεύω και μην το γελάτε πως θα πηγαίνουμε στην λαϊκή και θα πληρώνουμε τις ντομάτες και τον άνηθο με διακανονισμό. Δεν θα έχουμε και άλλη εναλλακτική. Τις πιστωτικές τις έχουμε μπουκώσει, τα δάνεια όλων των ειδών έχουνε εκλείψει (εορτοδάνεια, διακοποδάνεια και πάει λέγοντας), στην εργασία μας άλλοι πληρωνόμαστε με καθυστέρηση, άλλοι δεν πληρωνόμαστε καθόλου, η Μέρκελ είναι ο νέος Φρέντι Κρούγκερ στον εφιάλτη στο δρόμο με το Δ.ΝΤ. , μια μερίδα Ελλήνων ζει στον δικό της κόσμο, οπότε???

Διακανονίστε γιατί χανόμαστε αδέρφια... Διακανονίστε όσο είναι καιρός. Όχι ότι αυτό θα μας σώσει. Αλλά είναι μια κάποια λύση. Άλλωστε δείτε το και από την οπτική της διασκέδασης. Γιατί πείτε μου ειλικρινά υπάρχει κάτι πιο διασκεδαστικό από το να κάθεσαι και να μιλάς με κάποιον και να διακανονίζεις χρήματα τα οποία κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τα πάρει ποτέ ή θα τα πάρει καθυστερημένα??? Όχι λέω εγώ. Είναι σα να σε δικάζουνε στο Ντάλας για φόνο και ο δικαστής να σου δίνει την εναλλακτική της ένεσης ή της ηλεκτρικής καρέκλας. Αφού το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο γιατί να σκας? Κάνε το παιχνίδι σου, πες την εξυπνάδα σου, δώσε το σόου σου και όλα καλά.
Άλλωστε η λέξη διακανονισμός στην Ελλάδα δεν έχει την έννοια που έχει σε άλλες χώρες. Εδώ την βλέπουμε από διαφορετική οπτική, από διαφορετική γωνία... Από την γωνία που έχουμε διαλέξει να τις σκαπουλάρουμε ... Γιατί εδώ είναι Ελλάδα δεν είναι παίξε γέλασε...

Τα αφεψήματα και οι σαραντάρες...

2011-11-13T18:37:00.001+02:00

Μερικές φορές εκεί που το φτωχό μου το μυαλό κάνει ανήθικες σκέψεις (ναι κάνει και τέτοιες όταν δε φοράω το φωτοστέφανο...), κάνει συγχρόνως και διάφορους συνειρμούς.... Σήμερα λοιπόν έφτασε η μεγάλη μέρα... Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις και συνειρμούς... «Και τι είναι ρε φίλε οι ανήθικες σκέψεις να τις μοιραστείς μαζί μας...? Τσιγάρα η τράπουλα???» Τίποτα από τα δύο απαντάω... Είναι όμως αστείο... Αυτό που σκέφτομαι... Αλλά και σοβαρό... Νομίζω δηλαδή... Για ρίξτε μια ματιά...
Πιστεύω λοιπόν πως οι σαραντάρες είναι σαν τα αφεψήματα. Και ξηγούμαι...
1) Σαραντάρα-Τσάι. Η αλλιώς Γριαγυναίκιους η βαρετή. Ο μοναδικός άντρας που πήγε (έκανε έρωτα ντε...) ήταν ο... άντρας της. Δεν είναι κακό, αλλά όταν αποφασίζεις στα σαράνταφεύγα σου να το παίξεις λολίτα, πεταλουδίτσα του φτερωτού θεού δύσκολα το έχεις... Είναι σα να λέμε πως το τσάι μπορεί να συναγωνιστεί την Coca-Cola... Δε γίνονται αυτά... Σαν το τσάι λοιπόν αυτές οι σαραντάρες. Μια φλατ κατάσταση που δεν μας κάνει αίσθηση και που απλά την υπομένουμε όπως τόσα άλλα πράγματα στη ζωή μας. Να δείτε πως το λένε... Αααα ναι, στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι...
2) Σαραντάρα-Χαμομήλι. Η αλλιώς γυνή η θεραπευτική... Αυτή η σαραντάρα, μας είναι η πιο χρήσιμη απ’ όλες. Μας λέει σε όλα ναι (σε όλα όμως...), είναι απροβλημάτιστη, χαλαρή, φυσιολογική, μας γιατρεύει από τις χλαπάτσες και τις χυλόπιτες των νεαρών γυναικών, κάνοντας μας να νιώθουμε μοναδικοί. Τι άλλο θέλουμε???
3) Σαραντάρα-Φασκόμηλο. Την λένε και ξεκωλογυναίκιους η ανεβαστική. Και αυτό γιατί είναι μοναδική στο να ανεβάζει την... λίμπιντο των αντρών τόσο εύκολα όσο και το φασκόμηλο που ανεβάζει την ερωτική διάθεση. Αυτές οι σαραντάρες έχουν έντονα στοιχεία, όπως και το φασκόμηλο και ειδικεύονται στα του... στόματος τα κόλπα....(ο νοών νοείτω και εγώ μετά πρέπει να... μετανοείτω με αυτά που γράφω απόψε...)
4) Σαραντάρα-Μέντα. Επιστημονικά, στο ανδρικό περιοδικό «Ο Μισογύνης», αυτή η σαραντάρα περιγράφεται ως Μπεμπεκογυναίκιους η δροσερή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με σαραντάρες που δείχνουν μικρότερες, δροσερές και μιλάνε όπως η Καλομοίρα στα ντουζένια της... Κοτσιδάκια στα μαλλιά, νύχια βαμμένα στα ροζ, λέξεις σπαστές και μισές, όπως μιλάνε τα παιδιά στην νηπιακή ηλικία, αλλά στο κρεβάτι είναι φτυστές η Ντομινίκ Σουέιν στην «Λολίτα». Πιάνουν τον... ταύρο από τα κέρατα και κάνουν τον άντρα τους κερατά πριν πεις κύμινο...
5) Σαραντάρα-Βασιλικός Πολτός. Ψηλομύτιους η δύσκολη. Αυτή η σαραντάρα είναι τόσο δύσκολη, όσο και το να πλησιάσεις και να συλλέξεις έναν βασιλικό πολτό. Οι συγκεκριμένες γυναίκες πατούν επί πτωμάτων για να αναδείξουν την ομορφιά τους, όπως η βασίλισσα των μελισσών και επειδή γνωρίζουν ότι η μπογιά τους θα περνάει για λίγα χρόνια ακόμα, βγάζουν αυτό το κόμπλεξ κατωτερότητας (ανωτερότητα νομίζουν αυτές...), αγνοώντας τα κιλάκια τους, την κυτταρίτιδα, την ξαφνική κάθοδο των οπισθίων τους κλπ κλπ...
Είναι όμως και αυτές απαραίτητες. Γιατί για μας τους νεότερους αλλά και για όλους τους άντρες, οι σαραντάρες είναι φετίχ. Οι ίδιες βλέπουνε μέχρι εκεί που τις βολεύει, ξεχνώντας πως για την ζωή ενός άντρα, για την ενηλικίωση, την εδραίωση του ως αρσενικό στο μυαλό των γυναικών, παίζουν καταλυτικό ρόλο... Μετράνε... Κάτι ήξερε η Ρίτα και το έλεγε... «Οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες, γι'αυτό οι σαραντάρες έχουν διπλές τις χάρες...»

The Show Must Go On...

2011-11-13T16:59:00.001+02:00

Όχι άλλο κάρβουνο...

2011-11-08T23:51:00.001+02:00

Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι τι σόι άνθρωποι είμαστε... Συμπεριλαμβανομένου και εμού βεβαίως-βεβαίως. Μανίες παντού. Τώρα τελευταίες νομίζω πως τους περισσότερους μας έχει πιάσει μανία κατάθλιψης, άλλους περισσότερο άλλους λιγότερο. Με ότι συμβαίνει γύρω μας βέβαια είναι φυσιολογικό. Είναι και παράλογο λιγάκι. Παράλογο γιατί θα αναρωτηθείτε? Επιστήμη δεν είναι, αλλά λιγάκι ψιλά γράμματα είναι... Τι είναι αυτό που έχει αλλάζει δραματικά στις ζωές μας τα τελευταία χρόνια? Τα οικονομικά μας, θα μου πείτε. Και αυτά συμπαρασύρουν και όλα τα άλλα.. Οικογένεια, εργασία, σχέσεις. Οκ. Δεκτό. Δεν είναι κάτι καινούργιο όμως σωστά? Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και τους γύρω μου πάντα έτσι ήμασταν. Πως έτσι? Γκρινιάρηδες, ωχαδελφιστες, αναβλητικοί, δήθεν καταγγελτικοί. Τα βλέπαμε όλα μαύρα. Άλλα όσο τσούλαγε το πράγμα, όλα δούλευαν ρολόι και όσο ήταν γεμάτο το πορτοφόλι μας, το πορτοφόλι του διπλανού δεν μας ένοιαζε...

Τώρα όμως... Τώρα αγαπητοί μου προέχει η (και καλά) εθνική ταυτότητα, η (της πλάκας) αντίσταση, τώρα οι πρώην βολεμένοι αφρίζουν από το κακό τους... Τώρα που οι συντάξεις μερικών πήγαν από τις 3000 ευρώ στις 2.500, τώρα που οι Δημόσιοι καρεκλοκένταυροι, εεε με συγχωρείτε υπάλληλοι ήθελα να πω, χάσανε τα πόστα... τώρα θα μας κάνουν το μυαλό κομπόστα που έλεγαν και οι ΤΧC... E όχι.
Όσο σε αυτή την ρημάδοχώρα θα εθελοτυφλούμε, όσο θα νοιαζόμαστε μόνο για το θεαθήναι, τίποτα δεν μας σώζει... Και επειδή βαρέθηκα τις «στημένες» εξεγέρσεις, τις επαναστάσεις των εαυτούληδων, τις μαζώξεις των κουκουλοφόρων, ο καθένας μας πρέπει να κάνει την δική του προσωπική επανάσταση. Πλέον ούτε Καραϊσκάκη έχουμε, ούτε Κολοκοτρώνη, ούτε Μιαούλη. Ο καθένας μέσα από τις προσωπικές του αλλαγές, την αλλαγή σκέψης, την σωστή κρίση των καταστάσεων, θα βάλει το λιθαράκι για να μπορέσει να αλλάξει σιγά-σιγά αυτός ο τόπος προς το καλύτερο. Αλλά όχι με την μύτη ψηλά, όχι με συνθήματα Κολωνακιώτικα του τύπου «Όλι Ρεν, Όλι Ρεν κάτω τα χέρια απ’ τα Καγιέν», όχι με καψίματα, όχι με μολότοφ, όχι με τσιφτετέλια στις 5 τα ξημερώματα με ψηλοτάκουνη γόβα και σιθρού φόρεμα... Η κατάρα μας είναι η έλλειψη εγωισμού. Δεν έχουμε, δεν μας έχει μείνει, δε ξέρω... Κάτι πρέπει να κάνουμε πάντως.

Ακόμη και τώρα στις δύσκολες στιγμές που βιώνει η κάθε ελληνική οικογένεια, ακόμα και σε αυτούς τους πρωτόγνωρους, για μας τους νεότερους, καιρούς, υπάρχουν κάτι τυπάκια και τύπισσες που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την έλλειψη εγωισμού από τον συνάνθρωπο τους... Είναι πονηροί καιροί να ξέρετε και οι εχθροί παντός τύπου παραφυλάνε... Για όλους αυτούς λοιπόν, έχω να πω κάτι που είναι και της μόδας... Φακ οφ εντ γκόου χομ... Όχι άλλο κάρβουνο... Έλεος... Άντε... Άντε πια...

Αγαπήσαμε και μάθαμε...

2011-11-04T22:40:00.001+02:00

Αγαπήσαμε και μάθαμε ότι τελικά κάποιες φορές πονάει πολύ... Αγαπήσαμε και καταλάβαμε πως άλλο ο έρωτας και άλλο η αγάπη. Σε όλη αυτή την δίνη της καθημερινότητας αγαπήσαμε και νιώσαμε πως είναι να αγαπιέσαι αλλά και πως να μισιέσαι.. Αγαπήσαμε και δώσαμε, άλλοι τα πάντα, άλλοι τίποτα και άλλοι όσα μπορούσαμε...
Αγαπήσαμε και χρειάστηκε να σταματήσουμε να αγαπάμε γιατί δεν βρήκαμε ανταπόκριση. Γιατί? Μα γιατί αν αυτό θεωρήσαμε, τότε δεν αγαπήσαμε πραγματικά... Γιατί η πραγματική αγάπη είναι πάνω από έρωτες, πάνω από εγωισμούς και ατομικισμούς, πάνω από συμφέροντα... Αγαπήσαμε, λένε οι γνώστες της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, γιατί είχαμε ανάγκη να το κάνουμε. Γιατί αυτός είναι «ο κόσμος μας». Αγαπήσαμε και όσοι από εμάς το κάναμε ανιδιοτελώς κερδίσαμε κάτι σημαντικό. Βιώσαμε την πραγματική αγάπη, αν όχι από τους άλλους, τότε από εμάς τους ίδιους, από τον εαυτό μας...
Αγαπήσαμε για να ζήσουμε, ζούμε για να αγαπάμε, όπως έγραψε και ο Διονύσιος Σολωμός στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους». Η Αγάπη τρομοκρατεί τις «άκαρδες» καρδιές... Στήνει στον τοίχο τους δολοφόνους των ψυχών...
Η Αγάπη, είναι το μόνο φάρμακο για την ψυχή μας... Είναι αυτή που μας οδήγησε και θα μας οδηγεί και στο τέλος θα μας φτάσει στον προορισμό μας... Στην απόλυτη ανθρωπιά και περηφάνια. Γιατί η Αγάπη δίνει ώθηση στους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες και να ζήσουν αρμονικά με τους συνανθρώπους τους. Και όπως είπε ο μεγάλος μας ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος, «η αγάπη είναι ο μόνος τρόπος...»

28η Οκτωβρίου 1940...

2011-10-28T10:14:00.001+03:00

Σκληροί καιροί μες στη φωτιά
εφτά καημοί, πληγές εφτά.
Κι εγώ κρατώ κλαδί ελιάς
κι εσύ να κλαις σαν με κοιτάς.

Ελλάδα, στους ώμους
τη γη κουβαλάς,
εσύ που χάραξες τους δρόμους
τη φωνή σου να βρεις, ζητάς.

Σαν μια γιορτή απ' τα παλιά
χρυσή εποχή θα 'ρθεί ξανά..

* Αφιερωμένο ΌΧΙ στους Ελληνάρες, αλλά στους πραγματικούς Έλληνες...

Το Ηλιοτρόπιο...

2011-10-25T00:49:00.000+03:00

Ηταν κάποτε ένα λιβάδι, γεμάτο ηλιοτρόπια
Κι όλα αυτά τα ηλιοτρόπια κοιτούσαν ολημερίς με θαυμασμό τον ήλιο.
Όταν ο ήλιος ήταν από κει, γυρίζαν από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, γυρνούσαν από δω.
Εκτός από ένα
Ένα μόνο ηλιοτρόπιο, απ όλα τα ηλιοτρόπια του κάμπου, δεν κοίταζε τον ήλιο.
Όταν ο ήλιος ήταν από δω, το ηλιοτρόπιο αυτό κοιτούσε από κει
Όταν ο ήλιος ήταν από κει, το ηλιοτρόπιο κοιτούσε από δω.

«Μα, γιατί δεν κοιτάς κι εσύ τον ήλιο τον ακριβοθώρητο, όπως εμείς ;»
ρωτούσαν τα άλλα ηλιοτρόπια , απορημένα
«Και γιατί να τον κοιτώ ; »
«Επειδή είναι χρυσός, επειδή λάμπει, κι ανασαίνει φως»
«Ε, και λοιπόν; Χαρά στο πράγμα ! Ανασαίνει φως και κάτι έγινε»
«Τι θες να πεις , δε σ αρέσει δηλαδή; »
«Καλός είναι.. δε λέω. Αλλά όχι και να τον θαυμάζει κανείς από το πρωί    ίσαμε   το βράδυ.
   Αλήθεια, δε μπορώ να καταλάβω τι του βρίσκετε και τον κοιτάτε σα χαζά     μέρα μπαίνει - μέρα βγαίνει»

«Δεν είναι στα καλά του».. σκέφτονταν τα άλλα ηλιοτρόπια. «Ακούς εκεί να μη θέλει να κοιτάξει τον ήλιο..»

Και περνούσαν οι μέρες,
Κι όλα τα ηλιοτρόπια κοιτούσαν τον ήλιο, εκτός από κείνο το ένα που κοιτούσε πάντα απ την αντίθετη πλευρά

- «Δε μου λες; Γιατί δε με κοιτάς; »
- «Ασε με ήσυχο» είπε το ηλιοτρόπιο
- «Πες μου, γιατί δε με κοιτάς ; »
- «Θέλεις αλήθεια να σου πω ; »
- « Ναι »
- « Επειδή θέλω να βγαίνεις μόνο για μένα,
     Μόνο για μένα να γελάς
     Να λάμπεις μόνο για μένα
     Εμένα μόνο να ζεσταίνεις..» είπε το ηλιοτρόπιο.
    «Αν έβγαινες μόνο για μένα, τότε ναι, θα σε κοιτούσα..¨
- «Μα, δε γίνεται αυτό..» αποκρίθηκε ο ήλιος
    «Δε γίνεται να βγαίνω μόνο για σένα, να γελώ μόνο για σένα, εσένα μόνο να ζεσταίνω ...;. , δε γίνεται ...;»
- «Τότε κι εγώ δε θα σε κοιτώ»
- «Μα πρέπει μικρό ηλιοτρόπιο.. Θα μαραθείς αν δε με κοιτάς..»
- «Και τι σε νοιάζει εσένα αν μαραθώ ;
   Παράτα με.. »   Είπε το ηλιοτρόπιο ...;

Δε μίλησε ο ήλιος.... Και το μικρό ηλιοτρόπιο κοιτούσε με πείσμα από την άλλη μεριά.
Και περνούσαν οι μέρες ...; κι άρχισε να χλωμιάζει το ηλιοτρόπιο..
«Ειδατε;»   ψιθύριζαν τα άλλα μεταξύ τους..
«Δεν κοιτάζει τον ήλιο, και ορίστε, ιδού τα αποτελέσματα.
Δεν το βλέπω καθόλου καλά. Να μου το θυμηθείτε.. έτσι όπως πάει, αργά ή γρήγορα   θα μαραθει»

Είχε δίκιο..
Κάθε μέρα που περνούσε, το ηλιοτρόπιο γινόταν όλο και πιο χλωμό.
Ο μίσχος, τα πέταλά του, μαραινόταν ...; αλλά ούτε που γυρνούσε να κοιτάξει το βασιλιά ήλιο. Παραξενεμένα τα άλλα, το άκουγαν να μιλά μονάχο του.. «Φύγε,» έλεγε.. «δε θέλω να σε βλέπω.. .φύγε..»

Ωσπου ένα βράδυ,
Το τελευταίο εκείνο βράδυ,
Όταν όλα τα άλλα ηλιοτρόπια είχαν αποκοιμηθεί,
Μέσα στη νύχτα,
Μέσα στη σιωπή,
Πρόβαλε ο ήλιος ...;
Πρώτη φορά έβγαινε βράδυ.. Δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο.. Βγήκε κι έδιωξε το σκοτάδι.. και πλημμύρισε μ ένα χρυσαφένιο, μαγευτικό φως τα όνειρό του ...;

«Ηρθες;» είπε το ηλιοτρόπιο..
«Ηρθα» είπε ο ήλιος..
«Μόνο για μένα ;»
«Μόνο για σένα».. αποκρίθηκε ο ήλιος ...; «Ελα»..

Ενιωσε ανάλαφρο το ηλιοτρόπιο.
Τόσο ανάλαφρο, σα να μην το έδενε η ρίζα του στο χώμα.. Λες κι έγιναν φτερά τα φύλλα του, αφέθηκε ν ανεβαίνει ...; Κι ανέβαινε, .. όλο ανέβαινε.. Κι ήταν τόσο μαγευτικός ο ουρανός, δε γίνεται πιο φωτεινός ...; κι έφτασε κοντά στον ήλιο ...;
Κι από κει ψηλά, είδε όλες τις θάλασσες κι όλα τα λιβάδια..
Είδε λίμνες, είδε λειμώνες, είδε δάση, είδε ροδώνες και χώρες μαγικές ...; και κόρφους μυστικούς.. και νησιά που ταξίδευαν στο κύμα, και πράσινα ποτάμια που στραφτάλιζαν ...; κι ολόλευκα πουλιά πάνω από βουνά ασημένια ...;

- Ελα κοντά μου .. είπε ο ήλιος

Κι εκείνο πήγε κοντά..

- Πιο κοντά .. είπε ο ήλιος

Κι εκείνο πήγε πιο κοντά..
«Κοίτα με» είπε ο ήλιος, «κοίτα με ηλιοτρόπιο. Για εσένα μόνο..» είπε ο ήλιος, και το άγγιξε με την ανάσα του.

Κι ένιωσε την ανάσα εκείνη, να το καίει σαν πυρετός.. σα φλόγα να το αγκαλιάζει ...; σαν αστραπή θαμπωτική να το πονά ...; κι ήταν όλα ένα χρυσάφι μέσα του.. ολόγυρά του ...;    Φλόγα θαμπωτική ο ουρανός.. απ άκρη σ άκρη ...;
Κι ένιωσε τα φυλλοκάρδια του ν ανοίγουν, να γλιστράν, να σκορπάν τα σπόρια ...; να πέφτουν δάκρυα και βροχή στις θάλασσες του κόσμου ...; κι όπως άγγιζαν το κύμα , σπίθες χρυσές ν αναπηδούν, μυριάδες ηλιοτρόπια να βλασταίνουν στη στιγμή, κύματα ...; κι άλλα κύματα από ηλιοτρόπια χρυσά ...;
Ήλιοι λουλουδένιοι ...;   που στραφτάλιζαν ονειρικά ...;. Θάλασσες απέραντες .. δίχως αρχή .. και δίχως τέλος ...;.

Είχε συννεφιά το άλλο πρωί.
Δε βγήκε κείνη τη μέρα ο ήλιος.
Κατασκότεινος ο ουρανός.. λες κι ήταν βουρκωμένος..
Το ηλιοτρόπιο έγειρε στον ίσκιο του, ξερό, καψαλισμένο , δίχως δροσιά, δίχως πνοή.. ανάμεσα στα δροσάτα ηλιοτρόπια του κάμπου...

« Τα θελε και τα παθε..»   είπε ένα
« Πήγαινε γυρεύοντας..» είπε ένα άλλο...

Έτσι είπαν..
Έτσι είπαν και το λυπήθηκαν..
Το λυπήθηκαν επειδή κανένα τους δε μάντεψε ..
Πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του ...
Κανένα δεν έμαθε ποτέ... το τελευταίο όνειρό του..

Ευγένιος Τριβιζάς

Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη του...

2011-10-22T01:24:00.000+03:00

Τίτλος που με την πρώτη ανάγνωση δείχνει εγωιστικός, μονόπλευρος, κτητικός, αλλά κρύβει μέσα του την μεγαλύτερη ιστορία αγάπης. Πραγματικής, καθάριας αγάπης...

Ο Ορφέας, γιος της Μούσας Καλλιόπης και του βασιλιά της Θράκης Οίαγρου, είχε από μικρός κλίση στη μουσική. Ήταν τέτοιο το ταλέντο του που όσοι τον είχαν ακούσει να παίζει την άρπα και την λύρα του, έμειναν μαγεμένοι από το παίξιμο και τις μελωδίες του... Ακόμα και τα πουλιά, τα δέντρα, τα ψάρια, μαγεύονταν από τους ήχους του Ορφέα...

Η μοίρα όμως φαίνεται πως ζήλεψε τον νεαρό μουσικό... Η Ευρυδίκη, η λατρεμένη γυναίκα του Ορφέα, ενώ περπατούσε αμέριμνη στο δάσος είδε τον Αρισταίο, έναν μελισσοκόμο που άρχισε να την κυνηγάει μιας και ήταν πολύ όμορφη και την ήθελε... Πάνω στην βιασύνη της σκόνταψε και έπεσε... Τότε καθώς ήταν πεσμένη και χωρίς να το καταλάβει τη δάγκωσε ένα φίδι στον αστράγαλο... Μόλις το έμαθε ο Ορφέας έτρεξε αμέσως να την βρει, αλλά ήταν πλέον αργά... Ο Χάροντας είχε προλάβει να την πάρει...
Μην έχοντας άλλη λύση αποφάσισε να κατέβει τον μαύρο δρόμο για το βασίλειο των νεκρών... Η δύναμη της λύρας του μάγεψε τον Χάροντα ο οποίος παράτησε τις δουλειές του και ακολούθησε το νεαρό τροβαδούρο. Όσο ο Ορφέας έπαιζε την λύρα του ο Κέρβερος δεν γαύγισε, ο τροχός του Ιξίωνα σταμάτησε, οι κόρες του Δαναού διέκοψαν το αιώνιο κουβαλητό του νερού, ο Σίσυφος κάθισε στον βράχο του, ο Τάνταλος ξεδίψασε και ξέχασε την πείνα του, οι δικαστές των νεκρών έκλαιγαν και πλήθος ψυχών ξέσπασε σε κλάματα και λυγμούς από το μαγικό παίξιμο της λύρας του...

Υπήρχε όμως ένα τελευταίο και σχεδόν ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον Ορφέα. Ο Άδης, ο σκληρός θεός του Κάτω κόσμου. Σύμφωνα με τον Νόμο του κανένα βλέμμα δεν επιτρεπόταν στο κόσμο των νεκρών παρά μόνο φωνές, φωνές και τίποτε άλλο...Τα λόγια του Ορφέα για την μοναδική και αιώνια αγάπη του την Ευρυδίκη συγκίνησαν τον Άδη και το παίξιμο της λύρας του γλύκανε την σκληρή καρδιά του αδιάλλακτου θεού...
Η συμφωνία ήταν να πάρει ο Ορφέας μαζί του την Ευρυδίκη μόνο που κατά τη διάρκεια της διαδρομής θα έπρεπε να μην την κοιτάξει... Η λαχτάρα τού όμως ήταν τόσο μεγάλη που δεν συγκρατήθηκε και γύρισε να δει την πολυαγαπημένη του γυναίκα... Κάτι τον ώθησε να την κοιτάξει και εκείνη την στιγμή, σχεδόν αμέσως, ο ψυχοπομπός Ερμής την τράβηξε απ'το χέρι...

Μετά από αυτό ο Ορφέας απαρηγόρητος και με μάτια δακρυσμένα, έμεινε 7 μήνες κάτω από έναν βράχο στην εκβολή του μακεδονικού ποταμού Στρυμόνα, σε μια σπηλιά... Τα τραγούδια του ήταν πλέον μελαγχολικά... Τίποτα δεν θύμιζε τον χαρούμενο και ερωτευμένο νέο... Ένας μύθος λέει, πως οι Θρακιώτισσες του είχαν θυμώσει επειδή για 3 χρόνια στερήθηκε τον έρωτα τους...

Ένας άλλος αναφέρει πως στη περιπλάνηση σε όλη τη Θράκη βρήκε τραγικό θάνατο από μεθυσμένες γυναίκες που ρίχτηκαν πάνω του με κοντάρια και πέτρες... Τα κομμάτια του σώματός του σκορπίστηκαν παντού και το κεφάλι του πετάχτηκε στον ποταμό Έβρο, όπου τραγουδώντας κολυμπούσε και συνέχιζε να παίζει τις μαγευτικές μελωδίες του.
Μόνο που όπως προανέφερα αυτές ήταν λυπητερές, για τον χαμό της μοναδικής του και παντοτινής του αγάπης... Της Ευρυδίκης... Και όπως λέει ο μαγικός Ορφέας Περίδης...

«Από τα βάθη της ψυχής κι από του νου τα ύψη, απ' το βυθό της θάλασσας
ως τις βουνοκορφές, ψάχνω να σε βρω...
Μια σφαίρα υγρή γύρω απ' τη γη μια ουράνια δεξαμενή, εκεί που λούζονται οι ψυχές
πριν να χαθούν στο σύμπαν...
με ένα πήδο ένα πρωί να μπω με μια βουτιά εκεί, απ' τον βυθό, απ' τον πάτο
να δω τα πάνω κάτω, να βρω όλα τα χαμένα ίσως να βρω κι εσένα...
Αχ, να σε βρω, αχ, να σε βρω μόνο για λίγο να σε δω
ν' ακούσω τη σκιά σου να μου φωνάζει γεια σου...»

Η δέσμευση στα χρόνια της... κρίσης

2011-10-18T00:35:00.000+03:00

Δέσμευση. Λέξη θηλυκού γένους. Θηλυκού ε? Γιατί περιμένατε κάτι διαφορετικό κυρίες-δεσποινίδες μου? Ε όχι δα... Όλα τα κακά σε αυτόν τον τόπο είναι γέννημα θρέμμα θηλυκού.... Και θα μου πείτε που είναι το κακό στην δέσμευση....? Δεν ξέρω... Κάτι μου κάθεται στραβά...
Θέλετε το αιώνιο παραμύθι της πριγκίπισσας που περιμένει τον πρίγκιπα καβάλα στο άλογο, στη Ferrari, άντε στην έσχατη περίπτωση (λόγω κρίσης... όχι τίποτε άλλο) στο Ford Focus? Θέλετε τις δεσμεύσεις από τους πολιτικάντηδες μας που μια ζωή ήταν στα θα θα θα θα και τελικά δεν μείνανε μόνο σε αυτά (μακάρι να μένανε...) αλλά περάσανε στα δώσε, δώσε, δώσε και σώσε??? Δεν μ’ αρέσει η έννοια της λέξεως τα τελευταία χρόνια... Εγώ ήξερα την λέξη αυθεντική, ατόφια, ξεκάθαρη, ανθρώπινη, όχι διπλωματική, απόλυτη, εγωιστική, αδιέξοδη... Η δέσμευση σε άλλες εποχές ήταν η ευτυχής κατάληξη ανάμεσα σε δύο η περισσότερους ανθρώπους., με τη μορφή την ερωτική, τη φιλική, την επαγγελματική. Τώρα, και ειδικά το τελευταίο διάστημα η δέσμευση στα χρόνια της κρίσης έγινε όπλο στα χέρια των αδίστακτων. Αντρών και γυναικών. Κυρίως γυναικών βέβαια. Αφού το «είχαν» από πριν τώρα είναι παιχνιδάκι... Ούτε μισογύνης είμαι... (δεν θέλω ου δεν θέλω ουυυ...), ούτε προκατειλημμένος.
Η αλήθεια είναι αυτή και όποιος αμφιβάλλει ας ανατρέξει σε περιπτώσεις συγγενών και γνωστών του για να καταλάβει τι λέω... Άντρες που χάσανε περιουσίες, άντρες που τρελαθήκανε, άντρες που αφιερώσανε όλη τους τη ζωή για μια γυναίκα και καταστραφήκανε... Άντρες που πιστέψανε στη δέσμευση.
Κανονικά στο λεξικό δίπλα σε αυτή την λέξη θα πρέπει ως συνώνυμη να υπάρχει και λέξη ουτοπία. Ναι, έτσι είναι. Η δέσμευση είναι ουτοπική. Μετατρέπει τους φερέλπιδες νέους σε... απέλπιδες (αδόκιμος όρος αλλά ταιριαστός). Και ειδικά τώρα. Σε καιρούς χαλεπούς, πονηρούς, απάνθρωπους. Δημιουργεί την επόμενη looser γενιά, τα επόμενα άβουλα πλάσματα που έπαθαν και δεν έμαθαν, λόγω του «έρωτα του κεραυνοβόλου»... Τρομάρα τους... Τρομάρα μας...
Ο Σοφοκλής είχε πει πως το πιο καλά πράγμα είναι η ορθή κρίση. Πως μπορούμε να κρίνουμε, όταν τίποτα δεν έχει μείνει ορθ(ι)ό? Πως μπορούμε να δεσμευτούμε αν ξέρουμε πως δεν έχουμε την δυνατότητα να δώσουμε το μισό από αυτό που οι άλλοι μας χαρίζουν απλόχερα? Μα θα μου πείτε γιατί να έχουν γίνει οι σχέσεις δούναι και λαβείν?

Μα γιατί έτσι ήταν πάντα αγαπητοί μου... Εμείς αργήσαμε να το καταλάβουμε. Άλλοι που πιάσανε το νόημα από νωρίς κερδίσανε. Χρόνο, πλούτη, εύκολή ζωή... Εκεί, αυτούς τους τύπους σιγοντάρισαν οι γυναίκες και εν τέλει κατάφεραν να γίνουν βασιλικότερες του βασιλέως... Αυτό είναι που με εκνευρίζει. Εγώ-όχι μόνο εγώ, θέλω τις γυναίκες πιο ανθρώπινες. Δέσμευση όχι για την ιστορία, ή την σιγουριά, ή την παρέα που προσφέρει το όλο σκηνικό. Αλλά δέσμευση για το αληθινό, για το διαφορετικό, για το ενδιαφέρον, για τον δίπλα μας, για το «δίνω αλλά χωρίς να περιμένω να πάρω...» Καταλάβατε???
Το στολίδι των γυναικών είναι η συμπεριφορά, ο χαρακτήρας τους και όχι τα κοσμήματα, τα χρήματα, η καλοπέραση... Η δέσμευση, δυστυχώς κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να νιώθουν δέσμιοι των ίδιων τους των ονείρων...

Σωστό ή λάθος?

2011-10-09T23:15:00.001+03:00

Τελικά όλοι είμαστε δέσμιοι των επιλογών μας... Αυτά που κάνουμε μας ορίζουν, μας κυβερνούν, φτιάχνουν και χαλάνε τον χαρακτήρα μας. Μας απομακρύνουν από τους άλλους ή μας φέρνουν κοντά τους, αλλά η στιγμή της απόφασης είναι εν τέλει αυτή που κάνει τη διαφορά... Σωστό ή λάθος? Και ποιος ξέρει εκ των προτέρων? Κανείς εκτός αν μερικοί διαθέτουν μαντικές ικανότητες.
Λένε πως αν δε κάνεις λάθη, δε μπορείς να γνωρίζεις τα σωστά. Λένε επίσης πως τις λάθος επιλογές ακολουθούν οι σωστές... Αμ δε... Γιατί αν είναι έτσι τότε αυτοί που κάνουν συνέχεια λάθη τι είναι? Θέλω να πω πως σε αρκετές περιπτώσεις δεν είναι θέμα γνώσης η πείρας (έπαθα... άρα έμαθα), αλλά θέμα κρίσης... Και η κρίση δεν έχει να κάνει μόνο με το τι έχει περάσει κάποιος αλλά με το πως ζυγίζει τις καταστάσεις και πόσο ξεκάθαρα βλέπει τα πράγματα...
Συνήθως, πρωτεύοντα και ουσιαστικό ρόλο στην λήψη απόφασης παίζει ο συναισθηματικός μας κόσμος.Όμως η κοινή λογική (όσο κοινή μπορεί να είναι...), λέει πως οι αποφάσεις που παίρνονται κάτω από συναισθηματική φόρτιση, οδηγούν ως επί το πλείστον σε λανθασμένα συμπεράσματα άρα και λάθος αποφάσεις... Απ την άλλη η «ξύλινη» λογική, λέει πως όταν οι αποφάσεις παίρνονται χωρίς να ληφθεί υπόψη ο ανθρώπινος παράγοντας, τότε άμεσα μπορεί να έχει αποτελέσματα αλλά έμμεσα οδηγεί σε μονοπάτια χειρότερα απ’ ότι στην πρώτη περίπτωση που το συναίσθημα κυβερνάει...
Ξέρετε, το σωστό και το λάθος είναι κάτι σαν το άσπρο και το μαύρο... σαν τη μέρα με τη νύχτα. Όσο δύσκολο είναι να πάρεις μια απόφαση που από πριν και εξ ορισμού σου φαίνεται σωστή, άλλο τόσο δύσκολη είναι και η λάθος απόφαση... Μην ακούτε αυτούς που λένε ότι «το να κάνεις το σωστό είναι πιο δύσκολο». Δεν ισχύει αυτό. Είναι «όπλο» στα χέρια των αδύναμων ψυχών μπροστά στην δυσκολία των αποφάσεων... Ο εγωισμός και εκεί λειτουργεί το ίδιο ακαριαία και καταστροφικά όσο και σε άλλες περιπτώσεις.
Ποια η διαφορά λοιπόν του σωστού και του λάθους? Ποια η ουσία του διαχωρισμού των αποφάσεων σε σωστές και λάθος? Καμία. Και εδώ όπως συμβαίνει κατά κόρον και όπως ανέφερα στην αρχή του κειμένου μου τα πάντα έχουν να κάνουν με το δικό μας συμφέρον, την κατάσταση που βρισκόμαστε. Αποφασίζουμε κατά το δοκούν, βαφτίζουμε σωστό το λάθος και λάθος το σωστό... Κι ύστερα κι ύστερα που λέει και η Μαρινέλλα., δεν υπάρχει ύστερα... Οι αποφάσεις έχουν ληφθεί και οι συνέπειες βρίσκονται καθ’ οδόν...

Ο παλιάτσος...

2011-09-28T12:53:00.001+03:00

Προχωρώντας με βήματα αργά από την κούραση και τις κακουχίες, ο Λίνο ο παλιάτσος, αναπολούσε την εποχή που ήτανε μέλος σε ένα από τα πιο ξακουστά και φημισμένα τσίρκο του κόσμου... Εκεί όπου με τις γκριμάτσες του, τα αστεία του, τις κινήσεις του, ξεσήκωνε μικρούς και μεγάλους χαρίζοντας άφθονο χαμόγελο... Χαμόγελο που γι’ αυτόν έχει λείψει τα τελευταία χρόνια...
Βλέπετε ο Λίνο ήταν θύμα της οικονομικής κρίσης... Το τσίρκο που δούλευε σταμάτησε να δίνει παραστάσεις και διαλύθηκε μέσα σε μια νύχτα λόγω «μειωμένης προσέλευσης κόσμου», όπως χαρακτηριστικά είπε στο προσωπικό ο διευθυντής...
Από τότε ο Λίνο περιφέρεται στους δρόμους ζητιανεύοντας... Κάποιες φορές, τις «καλές μέρες» ο κόσμος του δίνει φαγητό και κάπου-κάπου χρήματα... Κάποιες άλλες όμως, όπως τη σημερινή, αυτό που ζει είναι σαν εφιάλτης... Μερικές φορές κάνει και 4-5 μέρες για να βάλει ένα κομμάτι ψωμί στο στόμα του. Και να’ταν μόνο αυτό... Το τσουχτερό κρύο του χειμώνα «τρυπάει» τα σωθικά του, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση...
Όμως αυτό που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με τίποτα, είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων... Των ίδιων, που χάριζε απλόχερα το χαμόγελο την εποχή που δούλευε στο τσίρκο. «Πόσο σκληροί μπορούν να γίνουν μερικοί άνθρωποι?», αναρωτιέται μερικές φορές. Κάποιοι τον βρίζουν, κάποιοι άλλοι έχουν σηκώσει και χέρι επάνω του... Αυτός είναι ο μεγάλος καημός του.... Η απαξίωση, η σκληρότητα, ο εγωισμός, η απανθρωπιά που δείχνουν οι συνάνθρωποι μας...
Έπειτα από ακόμη μια μέρα χωρίς φαγητό, χωρίς ζεστασιά, ο Λίνο φτάνει σε μια βρώμικη και πρόχειρα φτιαγμένη χάρτινη κατασκευή για να ξεκουραστεί μιας και περπατούσε ξυπόλητος για ώρες... Τα πόδια του έχουν γεμίσει πληγές από τις ακαθαρσίες, τις πέτρες και το πολύωρο περπάτημα... Κόσμος πάει και έρχεται δίπλα από το χάρτινο παράπηγμα... Κανείς δε σταματάει.... Κανείς δε γυρνά το κεφάλι του προς τα εκεί... Μα πως έχουμε καταντήσει έτσι....?

Ο Λίνο ξαπλώνει μέσα στα χαρτόκουτα και τα βλέφαρά του κλείνουν από την κούραση... «Μαμά, τι κάνει αυτός ο κύριος ξαπλωμένος στον δρόμο? Δεν θα κρυώσει?» ακούγεται να λέει μια λεπτή φωνή από μια μικρούλα που περνούσε εκείνη τη στιγμή τον δρόμο με την μητέρα της... «Τίποτα γλυκιά μου... Μη δίνει σημασία... Τίποτα δε είναι...»
Τίποτα...? Τα λόγια της μητέρας ήταν μαχαίρι στην καρδιά του Λίνο... Αυτός που χάριζε το χαμόγελο στον κόσμο, ήταν ένα τίποτα... «Κρίμα, γιατί πίστευα πως ήμουν τουλάχιστον κάτι...», σκεφτόταν ο Λίνο και ανεπαίσθητα του ξέφυγε ένα χαμόγελο... Μόνο που αυτό ήταν το τελευταίο του...

Nevermore (Ποτέ πια...)

2011-09-19T15:04:00.000+03:00

Είμαι σίγουρος ότι δεν θα υπάρξει ποτέ πια καλλιτέχνης όπως αυτός. Ποτέ πια δεν θα υπάρξει τόσο κρυστάλλινη, καθαρή, μελωδική φωνή. Ποτέ πια το σκίρτημα στην καρδιά μας δεν θα είναι τόσο δυνατό, όπως όταν πρωτακούσαμε το «The Show Must Go On» ή το «I Want It All», ή το «I Want to Break Free» ή το κορυφαίο για μένα «Bohemian Rhapsody». Ποτέ πια δεν θα υπάρξει άλλος άνθρωπος της λεγόμενης show biz που ήταν τόσο απελευθερωμένος και που διατράνωνε ξεκάθαρα τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, χωρίς να υπολογίσει το κόστος. Ήταν ουσιαστικά ο πρώτος που την ντροπή για άλλους, την έκανε προτέρημα... Ποτέ πια δεν θα υπάρξει άλλος τέτοιος μελωδικός ποιητής... Άλλος τέτοιος rock τενόρος...
Ποτέ πια δεν θα υπάρξει άλλος τόσο χαρισματικός performer όπως αυτός πάνω στη σκηνή. Δημιούργησε σχολή με το ντύσιμο, το στυλ, τις κινήσεις του τον τρόπο που ξεσήκωνε το κοινό που με ένα νεύμα του χεριού αυξομείωνε η όχι τα συναισθήματα του... Η διαφορετικότητα που πάντα ενοχλούσε, όπως έγραφα στο προηγούμενο κείμενο μου, βρήκε την απόλυτη έννοια της στο πρόσωπο του μοναδικού καλλιτέχνη από την Ζανζιβάρη που κατέκτησε όλο τον κόσμο... Του ανθρώπου που συντροφεύει μαζί με λίγους ακόμα εκλεκτούς, τα μουσικά μας ταξίδια και τις προσωπικές μας αναζητήσεις... Κυρίες και κύριοι... ποτέ πια δεν θα υπάρξει άλλος Freddie Mercury...

Η διαφορετικότητα πάντα ενοχλούσε...

2011-09-17T00:56:00.000+03:00

Ξέρετε, όταν είσαι διαφορετικός πάντα ενοχλείς... Το ένιωσα από πολύ μικρός αυτό και τώρα που μεγάλωσα αρκετά το νιώθω ακόμη περισσότερο. Υπήρχε παλιά (ακόμη και τώρα...) η εντύπωση, πως όσοι ντυνόντουσαν παράξενα, ή όσοι μιλούσανε διαφορετικά από τους άλλους, ή όσοι είχαν διαφορετικές απόψεις, ήταν αυτό που οι εξυπνάκηδες λένε, δογματικοί, παράξενοι, τρελοί...
Σαν παράδειγμα έφερναν και φέρνουν την κοινή λογική. Μα αν δεν κάνω λάθος η κοινή λογική είναι αυτό που ο νους του ανθρώπου επιτάσσει σωστά? Πως λοιπόν θα διέφερε ένας άνθρωπος από έναν άλλο, πως θα υπήρχαν πρωτότυπες ιδέες, ιδέες που άλλαξαν το ρουν της ανθρώπινης ιστορίας αν δεν υπήρχαν οι διαφορετικοί άνθρωποι? Η πως ακόμα θα υπήρχε ενδιαφέρον στις ανθρώπινες σχέσεις, πως θα γινόντουσαν λάθη που μέσα από αυτά θα μαθαίναμε το σωστό αν δεν υπήρχαν αυτοί οι «δύσκολοι» άνθρωποι?
Αυτό που σιχαίνομαι πιο πολύ είναι ο ρατσισμός. Σε όλες του τις μορφές... Και νομίζω πως πέρα από τον ταξικό, τον φυλετικό ρατσισμό η χειρότερη μορφή είναι ο υπαρξιακός ρατσισμός. Έτσι τον λέω εγώ και ας με συμπαθάνε οι επιστήμονες και οι γραμματικοί... Ο ρατσισμός της ανθρώπινης ύπαρξης και οντότητας, το να είσαι δακτυλοδεικτούμενος επειδή απλά έχεις διαφορετικές ιδέες, όχι τόσο συνηθισμένες, η απαγόρευση του εναλλακτικού, του καινούργιου, του αληθινού είναι ο πιο εύκολος τρόπος που χρησιμοποιούν οι βολεμένοι, οι δήθεν υποστηρικτές της ελεύθερης έκφρασης, για να εξαφανίσουν έστω και ως ιδέα το... άλλο.
Σαν μια μυστική συνεννόηση των απανταχού ανέραστων μου κάνει όλο αυτό... Αυτών που δεν μπορούν να χαρούν τον έρωτα, την ζωή, την χαρά και την προσπάθεια των υπολοίπων... Τους μιλάς και σε κοιτάνε με ανοιχτό το στόμα γιατί αυτοί έχουν μάθει να σωπαίνουν, γελάς εκεί που αυτοί κλαίνε και σε βλέπουν με μισό μάτι..., τρέχεις εκεί που αυτοί περπατάνε και θεωρείσαι τουλάχιστον ντοπέ... Τέτοιες στιγμές εύχεσαι, αν πραγματικά δεν κρατάς μανιάτικο, να ανοίξει η γη να σε καταπιεί, όχι γιατί τα βάζεις με σένα αλλά επειδή δεν αντέχεις αυτό που αυτοί είναι...

Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι γύρω μας αγαπητοί μου... Είναι αυτοί που μας φτάσανε εδώ ως ανθρώπους... Είναι αυτοί που τους λέμε καλημέρα καθημερινά γιατί εμείς τη νιώθουμε, είναι αυτοί που πάνε στις γιορτές για να τις χαλάσουν και τελικά είναι αυτοί που εξωτερικά μπορεί να δείχνουν καλύτεροι από εμάς αλλά μέσα τους κυριαρχεί η κακία, η μεμψιμοιρία ,η αδιαφορία, ο εγωισμός και η ψευτιά...
Επειδή σε αυτή τη ζωή παίρνει ο καθένας ότι του αξίζει, αργά η γρήγορα τα παραπάνω χαρακτηριστικά αποκαλύπτονται από μόνα τους... Και ας συνεχίζουν να μας λένε τρελούς και παράξενους... Εμείς μέσα μας είμαστε ατόφιοι. Και όχι ψόφιοι...

Τρικυμία εν κρανίω...

2011-09-08T00:07:00.000+03:00

Τι μπέρδεμα είναι αυτό ρε παιδί μου... Αποφάσεις που δεν παίρνονται, συζητήσεις που δεν γίνονται... τρέξιμο, άγχος, προβλήματα. Οι περισσότεροι από μας είμαστε αναποφάσιστοι το τελευταίο διάστημα. Και όχι, τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Μπορεί όντως να είχαμε έγνοιες, αλλά σίγουρα αυτή την τρικυμία στο... κρανίο δε την είχαμε. Με λίγα λόγια, κουλουβάχατα...
Πως θα την βρούμε την άκρη όμως...? Πρέπει, γιατί αν δεν, τότε... κλάφτα Χαράλαμπε. Αυτή η κατάσταση είναι τόσο αγχωτική, που λες και καθημερινά μια αόρατη δύναμη βάζει μέσα μας, στον οργανισμό μας αυτή την αρρώστια... Θα μου πείτε «και πόσο εύκολο είναι ρε φίλε όταν γίνονται μαζικές απολύσεις, όταν για πρώτη φορά φέτος τα παιδιά μας αντί για βιβλία θα έχουν φωτοτυπίες, όταν η καλή μας εφορία στέλνει ραβασάκια λες και είναι... ερωτευμένη μαζί μας, όταν πληρώνεις 5 ευρώ τον καφέ, όταν ο μισθός δεν φτάνει ούτε για «ζήτω», όταν οι αδικίες και τα λαμόγια κυβερνάνε αυτή την χώρα, όταν έχουμε πλέον σταματήσει να ονειρευόμαστε...». Θα σας απαντούσα, πως δεν έχετε και άδικο, αλλά είμαι σίγουρος πως η απάντηση δεν θα σας ικανοποιούσε. Γιαυτό σκέφτηκα κάτι άλλο...
Προβληματιστείτε, αλλά μη σας παίρνει από κάτω. Τσιρίξτε, αλλά μην μουγκρίζετε... Βρίστε, αλλά με τακτ... Αναθεματίστε, αλλά όχι την τύχη σας, Τρέξτε, αλλά όχι για να το... σκάσετε. Εμπιστευτείτε, αλλά μόνο τον εαυτό σας. Κάντε πανικό αλλά με σχέδιο... Είναι φύσει αδύνατο να κάνετε τα παραπάνω και να μην βρείτε λύση. Έστω, προσωρινή. Όταν κερδίζεις χρόνο την στιγμή που δεν είχες τέτοιον ούτε για να... αναπνεύσεις τότε αυτό είναι μια καλή αρχή. Οι καλοί οι καπετάνιοι φαίνονται στις φουρτούνες.
Α και μη ξεχάσω να αναφέρω. Παγκόσμια ημέρα κατά της λύσσας σήμερα. Και επειδή τα λαμόγια, οι τιποτένιοι που λέγαμε, έχουν... λυσσάξει και θέλουν να μας κάνουν πλάσματα άβουλα, ρομποτικά και αναίσθητα, να τους πω πως τα κάναμε τα εμβόλια μας... Καλό Φθινόπωρο να έχουμε...

Η Καστοριά και τα ράμματα στη γούνα μας...

2011-08-26T23:45:00.001+03:00

Απόψε, χαζεύοντας βίντεο ελληνικών ταινιών της δεκαετίας του 80’, έπεσε το... μάτι μου σε μια ταινία με πρωταγωνιστή τον μέγιστο Στάθη Ψάλτη. Ήταν αυτή που είχε «ιδρύσει» μια εταιρία επαιτών, που μέσα από τη συγκεκριμένη μπίζνα εξοικονομούσαν πολλά λεφτά. Η πιο χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας με έκανε να γράψω το σημερινό κείμενο. Ο Ψάλτης «χαμένος» μέσα σε μια γούνα τεραστίων διαστάσεων, σήμα κατατεθέν της πιο κιτς δεκαετίας που ζήσαμε ως χώρα...
Η ιστορία της γούνας στην Ελλάδα είναι πολύ παλιά. Πολλοί υποστηρίζουν πως ξεκίνησε από την αρχαιότητα, άλλοι πως οι Καστοριανοί διδάχθηκαν την τέχνη από τους γουναράδες της Οχρίδας ή τους Ισπανοεβραίους, το πιο πιθανό είναι πως την επεξεργασία της γούνας την έμαθαν στην Κωνσταντινούπολη κατά τον 10ο με 14ο αιώνα. Στις αρχές του 17ου αιώνα, οι Καστοριανοί ίδρυσαν μεγάλους οίκους γούνας σε αρκετές μεγάλες πόλεις της Ευρώπης και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη. Το εμπόριο και η επεξεργασία των γουναρικών συνεχίστηκε και τους επόμενους αιώνες, οι γουναράδες πλούτισαν και έφτιαξαν τα μεγάλα τους αρχοντικά, στον πρώτο όροφο των οποίων λειτουργούσαν και τα γουναράδικα με μορφή οικοτεχνίας.

Η χρυσή όμως εποχή της γούνας ήταν οι δεκαετίες του 70’ και του 80’, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ λειτουργούσαν στην Καστοριά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης 6.000 επιχειρήσεις απασχολούσαν περισσότερο από 15.000 ανθρώπους. Μέσα σε αυτή την «ζάλη» του χρήματος και της ανάπτυξης, οι Καστοριανοί κατείχαν και ένα απίστευτο ρεκόρ... Ήταν στην δεύτερη θέση με τους καλύτερα αμειβόμενους εργαζόμενους στον κόσμο!

Η Καστοριά ήταν πλέον, μια πόλη με χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, μιας και οι κυρίες της υψηλής κοινωνίας, οι πάμπλουτοι επιχειρηματίες αλλά και τουρίστες από το εξωτερικό συνδύαζαν τις αγορές γουναρικών με διακοπές στην όμορφη πόλη.
Πέρα από τις κλασσικές γούνες που ικανοποιούσαν και το πιο εξεζητημένο γούστο, υπήρχαν και άλλα προϊόντα γουναρικών, όπως γάντια, καπέλα, αξεσουάρ, ζώνες που προσέδιδαν ποικιλία στην ήδη μεγάλη αγορά της μακεδονικής πόλης.
Όμως είναι κανόνας πως όταν κάτι ανεβαίνει, κάποια στιγμή θα πέσει... Στα μέσα της δεκαετίας τοθ 80’ το κραχ στα χρηματιστήρια έδωσε το πρώτο σοβαρό χτύπημα στην αγορά γούνας, για να φτάσουμε στο 1998 που η υποτίμηση του ρώσικου ρουβλίου, έδωσε την χαριστική βολή στο γουνεμπόριο αλλά και στην ίδια την πόλη της Καστοριάς. Εκατοντάδες επιχειρήσεις έκλεισαν με τα χρόνια και η ανεργία εκτοξεύτηκε σε «τρελά» επίπεδα...

Αν και οι Καστοριανοί τηρούσαν όλους τους νόμους και δεν έκαναν παρατυπίες στην κατασκευή γουναρικών η εμφάνιση οικολογικών κινημάτων συνετέλεσε και αυτή στην επώδυνη αυτή πτώση. ήμερα η αγορά προσπαθεί να ισορροπήσει αν και ο κλάδος έχει συρρικνωθεί: λειτουργούν 20 μεγάλες, 100 μεσαίες και περίπου 480 μικρές επιχειρήσεις στον Νομό...
Αναλογιζόμενος την πορεία της γούνας στον ελληνικό χώρο, σκέφτομαι ίσως ότι και εσείς που διαβάζετε αυτό το κείμενο. Σε αυτή την χώρα μόνοι μας «βγάζουμε» τα μάτια μας... Η Ιστορία που είναι αμείλικτη καταγραφέας των γεγονότων έχει σίγουρα πολλά ράμματα για τη γούνα μας...

Σκόρπιες σκέψεις...

2011-08-17T23:45:00.001+03:00

Και λες πως είσαι διαφορετικός και λεν οι άλλοι πως δεν παλεύεσαι... Και καλά να μην παλεύεσαι, αλλά αν όσο πας και χειροτερεύεις λένε, είναι πιο άσχημα τα πράγματα γιατί αρχίζεις και γίνεσαι κουραστικός. Και μερικοί όπως ξέρουμε δε θέλουν και πολύ να αρχίζουν να τη κάνουν με ελαφρά...
Έτσι σκέφτεσαι και λες... «Ρε λες να μείνω μόνος μου?». Μα και έτσι να είναι ακόμη και μέσα στην αβάσταχτη μοναξιά σου, ψάξε να βρεις τον εαυτό σου... Αναμόχλευσε το παρελθόν, μάντεψε το μέλλον, ζήσε το παρόν. Να ξέρεις πως το δίκιο είναι με το μέρος των τρελών, των ξεχωριστών. Η δυσκολία που αντιμετωπίζεις από «τα τρελά» σου και «τα παλαβά» σου είναι δρόμος, μονοπάτι που οδηγεί όχι σε αδιέξοδο μα στον προορισμό σου. Σε αυτό που η καρδιά σου «φτερουγίζει» σαν το σκέφτεται...
Και μετά συλλογίζεσαι ότι μερικές φορές νιώθεις λες και θα... σκάσεις απ το κακό σου, με ότι διακρίνεις γύρω σου. Να ξέρεις το αίσθημα αυτό δεν προέρχεται παρά μόνο από τα θέλω σου. Αυτά ορίζουν εσένα, τον χαρακτήρα σου, την ύπαρξη σου. Όποιος πει το αντίθετο, τότε σίγουρα «περί άλλων τυρβάζει». Στρουθοκαμηλίζει νομίζοντας πως οι καλές στιγμές απλά έρχονται χωρίς να χρειαστεί να τις κυνηγήσουμε... Αυτό last year, μιας και ακόμη και η τύχη μου φαίνεται πως τα παρατάει...
Κι αν χάνεις την όρεξη σου μην τα παρατάς... Εδώ είμαστε, εδώ θα’μαστε και όλα θα γίνουν. Καθένας στη ζωή παίρνει ότι του αξίζει. Τι σας λέω βραδιάτικα ε... Μερικές φορές το παθαίνω αυτό. Έχω σκόρπιες σκέψεις και προσπαθώντας να τις βάλω σε σειρά, μπερδεύομαι, μπερδεύω, ξεμπερδεύω και πάει λέγοντας... Πότε επιτέλους θα κάνει ξαστεριά στην καρδιά και στην ψυχή μερικών ανθρώπων? Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε πως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό η παράξενο??? Επέστρεψα στα γραφόμενα της ψυχής μου και απόψε σας την άνοιξα, μήπως μπορέσω και βρω απαντήσεις για αυτά που έγιναν, για αυτά που θα γίνουν αλλά πολύ περισσότερο για αυτά που «ερήμην» μου γίνονται...

Τα πάθη δε κάνουν διακρίσεις...

2011-07-25T17:59:00.001+03:00

Όλοι οι άνθρωποι, μπροστά στα πάθη μας και στην ανικανότητα μας να τα ελέγξουμε, είμαστε ίσοι... Σκεφτόμουν σήμερα, με αφορμή τον θάνατο της ιδιαιτέρως ταλαντούχας τραγουδίστριας Amy Winehouse, πως τελικά οι άνθρωποι είμαστε πολλές φορές δέσμιοι του άλλου μας εαυτού. Ενός εαυτού που όταν βγαίνει προς τα έξω, δεν λογαριάζει ούτε από χρήματα, ούτε από δημοσιότητα, λάμψη, φώτα. Ενός εαυτού που λες και είναι βγαλμένος από τους χειρότερους εφιάλτες μας... Η Amy Winehouse μόλις στα 27 της χρόνια, άφησε τον μάταιο (όπως πολλές φορές αποδεικνύεται) τούτο κόσμο, πιθανότητα από συνδυασμό ναρκωτικών και φαρμάκων, που έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα στον ήδη ταλαιπωρημένο από τις καταχρήσεις οργανισμό της... Να σας πω την αλήθεια μου, την Winehouse, την έμαθα καλύτερα τώρα με τον θάνατο της. Είχα ακούσει για τις περιπέτειες της με τα ναρκωτικά για το μοναδικό της ταλέντο στην μουσική και ήξερα και 2-3 τραγούδια της. Μέχρι εκεί. Βλέποντας όλες αυτές τις μέρες στις ειδήσεις στιγμές από την ζωή της, από την εφηβεία της, από συναυλίες της, συνειδητοποίησα τον στρουθοκαμηλισμό που μας διακρίνει ως κοινωνία. Έβλεπα τους μουσικούς που την συνοδεύουν στις συναυλίες της να γελάνε ενώ αυτή παραπατούσε στη σκηνή στη τελευταία συναυλία που έδωσε στο Βελιγράδι, έβλεπα τους επωνύμους «φίλους» της να την αποχαιρετάνε με ένα συγκινητικό μήνυμα στο twitter, αλλά δεν είδα κανέναν να νοιάζεται πραγματικά για αυτήν... Αν νοιαζόταν κάποιος, αν πραγματικά είχε μπει στη διαδικασία να την καταλάβει, να δει γιατί δεν μπορεί αν αντισταθεί στα πάθη της, ίσως δεν είχε αυτό το τραγικό τέλος... Εδώ βέβαια σκέφτομαι και λέω πως πάντα όταν ένα πρόβλημα δεν μας ακουμπά και δεν έχει φτάσει στην πόρτα μας δεν μας νοιάζει... Στεναχωριόμαστε, συμπονούμε αλλά μέχρι εκεί...
Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες Amy Winehouse ανά τον κόσμο που έχουν το ίδιο τραγικό τέλος, υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες παιδιά, νέοι που πέφτουν στα ναρκωτικά καθημερινά, που ικετεύουν για βοήθεια αλλά εμείς τους γυρνάμε την πλάτη. Ξέρω, γιαυτό ευθύνη έχει και η κάθε αρμόδια Αρχή, η κοινωνία ως σύνολο, η Πολιτεία της κάθε χώρας... Ο θάνατος της Amy Winehouse, όμως για μένα ήταν μια γροθιά στο στομάχι. Όχι γιατί δεν γίνονται αυτά στον χώρο της show-biz και μου φάνηκε παράξενο, όχι γιατί είναι άλλη μια καλλιτέχνιδα που «φεύγει» από την ζωή στην καταραμένη ηλικία των 27 ετών (στην ίδια ηλικία απεβίωσαν οι Τζιμ Μόρισον, Τζίμυ Χέντριξ, Τζάνις Τζόπλιν κ.α.), αλλά γιατί διακρίνω μια αδηφάγα κοινωνία που ενώ γνωρίζει σιωπά... Εδώ και χρόνια. Αυτό είναι αρρωστημένο. Γιατί όταν αυτά τα φαινόμενα πάρουνε την μορφή χιονοστιβάδας, αυτή θα μας παρασύρει όλους στο διάβα της.... Και τότε θα είναι αργά. Τότε ταλαντούχα παιδιά, όπως η Amy Winehouse, θα χάνονται γιατί δεν είχαν δίπλα τους κάποιον που να νοιάζεται πραγματικά για αυτούς...

Οι λεζάντες και ο... άλλος πλανήτης

2011-07-04T00:25:00.001+03:00

Τελικά οι γυναίκες δεν παίζονται με τίποτα... Ξέρω, πολλοί από εσάς θα πούνε ειρωνικά από μέσα τους: «Σωωωωωωπα ρε φίλε...», αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι πως γίνεται να είναι έτσι... Πως έτσι? Λοιπόν θα εξηγήσω για να καταλάβετε. Αφορμή για την βραδινή μου έξαψη (ψυχολογική εννοώ...) έπαιξε η χτεσινή έξοδος που είχα με τον κολλητό μου και δύο κοπέλες. Και με καμιά 100αριά που είδαμε ακόμη στον δρόμο. Έβλεπα όλο αυτό το γυναικείο πλήθος που κατέκλυζε τους δρόμος της παραλιακής οδού και πρωτίστως αναρωτιόμουν πως πολλαπλασιάζονται έτσι σε σχέση με τους άντρες και δευτερευόντως ότι είναι βιονικές...
Τι εννοώ? Εννοώ πως ακόμη και τις καθημερινές (οκ εδώ ήταν Σάββατο) και έπειτα από μια κουραστική μέρα στη δουλειά οι γυναίκες έχουν όρεξη να βγούνε. Και οκ αυτό λύνετε μόνο και μόνο αν σκεφτείτε πως είναι το μοναδικό πλάσμα στην Γη που χάνει αίμα κάθε μήνα και παραμένει ζωντανό (ξέρω, ξέρω κακία αλλά από τις πετυχημένες...), συν ότι τις λένε εφτάψυχες όπως τις γάτες, συν ότι οι χήρες είναι περισσότερες από τους χήρους...
Αλλά το άλλο είναι που με εκνευρίζει. Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος από την μια και φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο από την άλλη. Πολύ λεζαντιά ρε παιδί μου. Μίνι μέχρι τον αφαλό, τακούνι που σκοτώνει τουλάχιστον3 κατσαρίδες με την μια, χαχαχα και χαχαχου, βάψιμο του στυλ είμαι ο Μπόζο ο κλόουν και γουστάρω και στο τέλος της βραδιάς (σε αυτό δεν σηκώνω κουβέντα) σεξ μέχρι αηδίας και την επόμενη το πρωί «δεν άκουσα, πως είπατε, ορίστε, συγνώμη κύριε ποιος είστε?» Και μετά φρέσκες-φρέσκες στην δουλειά, με προσοχή όμως μην σπάσουν τα νύχια και το βραδάκι ξανά-μανά τα ίδια...

Οκ. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Και όχι μόνο για τις λεζάντες. Αλλά και για τα γραμματόσημα που θέλουν να λέγονται άντρες. Πληρώνουνε, ξαναπληρώνουνε, χτυπιούνται όταν οι... γυναίκες της ζωής τους, τους παρατάνε για κάποιον με μεγαλύτερη τσέπη ή μεγαλύτερο τσίου-τσίου η πιο χλιδάτο μπιπ-μπιπ και στο τέλος «οι γυναίκες είναι πόρνες». Δεν είναι έτσι αδέρφια. Ας προσέχατε.
Μα τι λεζάντες είναι όμως και αυτές ρε παιδάκι μου? Λούσα, ψώνια, κους-κους, γκόμενοι και άγιος ο Θεός. Είναι αυτό που λέμε, εδώ ο κόσμος χάνεται και το... μπιπ χτενίζεται. Ε μααα, έλεος επιτέλους. Σε άλλον πλανήτη ζούνε? Προσέξτε, η ένσταση μου δεν αφορά στο να βγούνε και να διασκεδάσουνε. Αφορά στον τρόπο ζωής που έχουνε διαλέξει και που τις οδηγεί με μαθηματικά ακρίβεια σε κατεστραμμένους γάμους, χωρισμούς, φτήνια, εκμετάλλευση και πάει λέγοντας.
Έχω καταφέρει να κρίνω και συνήθως χωρίς να πέφτω πολλές φορές έξω. Άλλωστε δεν είναι επιστήμη. Εδώ έχουν αλλάξει όλα στους ανθρώπους από το κακό στο χειρότερο. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. Αξίες, φιλίες, σχέσεις. Όλα. Και δυστυχώς οι γυναίκες έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό. Ειδικότερα τα νεαρά κορίτσια Αλλάξανε τα δεδομένα πια. Άλλαξε ο πολιτισμός μας. Ο νόμος της ζούγκλας κυριαρχεί πλέον στην χώρα του ωχαδερφισμού. Η λαμπερή και εύκολη ζωή όμως να ξέρετε είναι όπως τα όμορφα χωριά. «Καίγεται» εύκολα...

Η χαμένη πριγκίπισσα...

2011-07-03T23:07:00.000+03:00

Το βλέμμα της καρφώθηκε επάνω μου και τα κατάμαυρα βλέφαρα της ανοιγόκλεισαν, όπως οι κουρτίνες που ανοίγουν και αφήνουν το φως του ήλιου να μπει στο δωμάτιο ... Χαμογέλασε σκερτσόζικα, χωρίς όμως να αφήσει περιθώρια για κάτι διαφορετικό...
Ήμουν πεπεισμένος πως είχα να κάνω με μια χαμένη πριγκίπισσα.. Σαν και αυτές που μάθαμε από τα παραμύθια... Τις ονειροπόλες, ανθρώπινες, διαφορετικές πριγκίπισσες. Αυτές που ονειρευόμασταν όταν ήμασταν μικροί, να έχουμε στο πλάι μας όταν μεγαλώσουμε... Αυτές που έχουνε μείνει ελάχιστες πάνω στην Γη.
Αυτή όμως είχε και ένα άλλο πλεονέκτημα. Ήταν δοτική. Οι πριγκίπισσες των παραμυθιών δεν είναι έτσι... Μα τι? Είναι δυνατόν να έχω βρει ένα τόσο διαφορετικό άνθρωπο??? Προσπάθησα να βρω κάποιο μειονέκτημα σε αυτό το (σίγουρα θεόσταλτο) πλάσμα που έβλεπα μπροστά μου. Και βρήκα... Είναι πολύ καλή Ναι αυτό δυστυχώς στη σημερινή κοινωνία είναι μειονέκτημα. Η καλοσύνη δεν ανταμείβεται σε αυτή την ζωή. Ίσως σε κάποια άλλη. Εδώ, είσαι καλός σε πατάνε. Μα, όσο πέρναγε ο καιρός αυτή όλο και γινότανε καλύτερη. Ήταν ώρα αν ανοιγοκλείσω τα δικά μου μάτια να δω αν αυτό που ζούσα ήταν παραμύθι η πραγματικότητα. Η αλήθεια μου ήταν πολύ δύσκολη. Όντως αυτό το πλάσμα υπάρχει ανάμεσα μας. Θεέ μου... Είναι δυνατόν... Πως προστατεύεται από την φτήνια της σημερινής εποχής? Πως δεν εκρήγνυται εσωτερικά από την αδιάφορη συμπεριφορά των δικών της ανθρώπων? Πως μπορεί να αντέχει να είναι σωστή, ενώ οι άλλοι είναι λάθος,,, Έπειτα από πολλές σκέψεις κατέληξα στο συμπέρασμα... Αυτή η «χαμένη πριγκίπισσα» είναι το τρανό παράδειγμα πως η ανθρωπιά, η αξιοπρέπεια, ο ερωτισμός, η καλοσύνη δεν πρόκειται να εκλείψουν... Υπάρχουν πλάσματα, όπως αυτή, που λες και βρίσκονται ανάμεσα μας μόνο και μόνο για να μας το υπενθυμίζουν όταν τα πράγματα εκτραχύνονται... Γυναίκες με όνειρα, σκέψεις, προβληματισμούς, ανησυχίες. Το πιο σημαντικό, Κυρίες με κ κεφαλαίο...Βυθίστηκα στις σκέψεις μου αναλογιζόμενος πόσο τυχερός είμαι που την έχω γνωρίσει... Μα κάτι με τσίγκλαγε μέσα στο μυαλό μου... Ναι... Ναι... Αυτό είναι... Δεν μπορεί... Είμαι σίγουρος... Κρατήστε τον σαν φυλαχτό κύριοι... Η ατέρμονη ευτυχία κρύβεται στο βλέμμα μιας γυναίκας...

Η νοσταλγία και το έλλειμμα ανθρωπιάς...

2011-06-17T23:21:00.000+03:00

Νοσταλγώ για μένα, σημαίνει υπάρχω... Έχω την εντύπωση πως τα πράγματα που σε κάνουν να υπάρχεις δεν είναι μόνο αυτά που σε πάνε μπροστά. Αλλά αυτά που νοερά σε πηγαίνουν και πίσω. Εκεί άλλωστε δεν είναι και το μυστικό της ύπαρξης μας?
Όταν σκέφτομαι τι είναι η νοσταλγία, τι σημαίνει, ποιο είναι το πραγματικό της νόημα δεν μπορώ να μην θυμάμαι τα λόγια από ένα κείμενο που διάβασα πρόσφατα. «Το παρελθόν υπάρχει στ' αλήθεια μόνο όσο το θυμόμαστε. Γι' αυτό στο ταξίδι τούτο πάντα θέλω να θυμάμαι τους ανθρώπους που με δένουν με το παρελθόν, τα πρόσωπα που αγάπησα, τα πρόσωπα που με πλήγωσαν, τα πρόσωπα που μοιραστήκαμε φωτεινές στιγμές μαζί. Χωρίς να αισθάνομαι καμία λύπη, καμία κακία ή στενοχώρια, παρά μόνο ατέλειωτη νοσταλγία για όλα αυτά.»
Ναι. Αυτή είναι η πραγματική έννοια της νοσταλγίας. Αυτό το γλυκόπικρο συναίσθημα της πρώτης φοράς που νιώσαμε κάτι διαφορετικό, κάτι πρωτόγνωρο. Στιγμές πασπαλισμένες από μια μυρωδιά κανέλλας... Και γλυκές και πικρές...
Παρατηρώντας γύρω μου, ολοένα και περισσότερο εγκαθίσταται στο μυαλό μου η ιδέα πως πλέον πάσχουμε από έλλειμμα ανθρωπιάς. Αυτό είναι ίδιον των ανθρώπων δίχως παρελθόν. Εκείνων που με μια μονοκοντυλιά διέγραψαν ότι υπήρχε στη ζωή τους στο, απαραίτητο για την ταυτότητα μας, πριν, αφήνοντας έτσι χώρο μόνο για το πιασάρικο μετά...
Θέλω να σας τσιγκλήσω λιγάκι... Σκεφτείτε... Υπάρχει καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις τα λάθη στο μέλλον από το να δεις πως λειτούργησες σε παρόμοιες καταστάσεις στο παρελθόν? Όχι, για μένα δεν υπάρχει. Υπάρχει κάποιος από εσάς που όταν σκεφτεί γεγονότα του παρελθόντος δεν έχει δακρύσει, γελάσει, προβληματιστεί, στεναχωρηθεί??? Γιατί να αφήνουμε την ευκαιρία να είναι στη ζωή μας αυτή η διαδικασία που είναι «αποθήκη συναισθημάτων»?

Για μένα πάντως το παρελθόν μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το μέλλον μου. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται μαζί μου από πίσω και με βοηθάνε να πάω μπροστά. Υπάρχουν παγιωμένες πλέον σκέψεις μου που ολοκληρώθηκαν στο παρελθόν και θα με ακολουθήσουν και στο μέλλον. Διαμόρφωσα το χαρακτήρα μου μέσα από όλο αυτό το μπρος-πίσω. Νομίζω πως είναι το πιο... ακούραστο και χρήσιμο μπρος πίσω που κάνω στη ζωή μου. Χωρίς να χρειαστεί να γίνω δέσμιος αυτών των σκέψεων. Τις επεξεργάστηκα, τις συζήτησα... Το πρώτο φιλί, το πρώτο σκίρτημα, η πρώτη ερωτική απογοήτευση, η γιγάντωση των ονείρων μας, ακόμη και η κατάρρευση τους, οι πρώτοι φίλοι, οι πρώτες μουσικές, οι πρώτοι ήχοι... όλα αυτά μας οδηγούν σε έναν ονειρικό συνδυασμό πολύ δυνατών συναισθημάτων. Εκφράζουν τον πραγματικό εαυτό μας. Αυτόν, που είχε μείνει ακόμη αναλλοίωτος στην σκληρή και ψυχοφθόρα πραγματικότητα.

Σαν τώρα θυμάμαι τα πρώτα παιχνίδια στην γειτονιά, το κρυφτό στο σχολείο, τις καλοκαιρινές διακοπές στο χωρίο, τις βόλτες με την παρέα στην παραλία, την μυρωδιά στον αέρα τις πρώτες μέρες της Άνοιξης, τα πρωτοβρόχια και το βρεγμένο χώμα...
Είμαι πλέον σίγουρος. Για να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας, για να γίνει αυτό το έλλειμμα ανθρωπιάς πλεόνασμα σε αυτό την δύσκολη περίοδο της ζωής μας, πρέπει να αισθανθούμε... Να δεθούμε με τα χαμένα όνειρα μας, τις πρώτες μας αγάπες, τι πρώτες αγνές μας σκέψεις...

Ο Bανδαλισμός και οι ρίζες του

2011-06-05T15:27:00.000+03:00

Ο βανδαλισμός κατά το λεξικό, είναι η συστηματική, μερική ή ολική καταστροφή έργων τέχνης και πολιτισμού. Στις μέρες μας ο βανδαλισμός έχει μια πιο γενικευμένη έννοια και συνήθως όταν αναφερόμαστε σε βανδαλισμούς εννοούμε την γενικότερη καταστροφή κτιρίων, πραγμάτων, πόλεων κλπ κλπ. Από που προέρχεται όμως ο βανδαλισμός?
Οι Βάνδαλοι, ήταν γερμανικές φυλές που έδρασαν στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Κυριότεροι εκπρόσωποι των Βανδάλων ήταν οι φυλές Χάστιγκς και Σίλιγκς, οι οποίες μαζί με την βοήθεια των Αλανών (ιρανική φυλή) έφτασαν μέχρι τον Δούναβη τον 4ο αιώνα μ.χ και από εκεί έφθασαν στην Γαλατία και την λεηλάτησαν... Επόμενος σταθμός των Βανδάλων ήταν η Ιβηρική χερσόνησος. Εκεί όμως τους περίμενε ένας άλλο σκληρός λαός. Οι Βησιγότθοι... Εκείνοι, με εντολή των Ρωμαίων, τους επιτέθηκαν, αναγκάζοντας έτσι τον αρχηγό των Βανδάλων Γκιζέριχο να διατάξει φυγή προς την Αφρική...
Το 439 μ.Χ., μετά από πολλούς αγώνες, κατέλαβαν την Καρχηδόνα και την έκαναν πρωτεύουσά τους. Δημιούργησαν στόλο και άρχισαν πειρατικές επιδρομές που έφτασαν μέχρι και την Ελλάδα όπου προσπάθησαν να εισβάλουν στην Πελοπόννησο αλλά μετά από άγριες συμπλοκές ηττήθηκαν στην μάχη της Κενίπολης από τους Μανιάτες και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους.
Αμέσως, το Βυζάντιο έστειλε εναντίον τους τον στρατηγό Άσπαρ με στρατό, χωρίς όμως αποτέλεσμα...Σημαντικότερο γεγονός στην δράση αυτών των φυλών, ήταν η λεηλάτηση της Ρώμης το 455 μ.χ., με τους Βανδάλους να καταστρέφουν ότι έργο τέχνης έβλεπαν μπροστά τους. Από μουσεία μέχρι αγάλματα και πίνακες μεγάλων ζωγράφων...
Το κυριότερο χαρακτηριστικό στις καταστροφές τους και στις εκστρατείες τους είχε να κάνει με τα αγάλματα. Τους αφαιρούσαν τις μύτες και τα αυτιά των προσώπων, με αφορμή μια προκατάληψη που έλεγε πως τα αγάλματα διαθέτουν ψυχή κι έτσι καταστρέφοντάς τα αφαιρούσαν τη δυνατότητα να εισέρχεται και να εξέρχεται η ψυχή μέσα στο άγαλμα...
Πλέον ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι και ήταν θέμα χρόνου η καταστροφή των Βανδάλων. Έτσι το 534 μ.χ., ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουστινιανός διέταξε τον πολύπειρο στρατηγό Βελισσάριο να πάει στην Καρχηδόνα όπου είχε την βάση τους εκείνοι την εποχή και να δώσει ένα τέλος στο μαρτύριο πολλών λαών. Ο Βελισσάριος πλησίασε δύο φορές στην Καρχηδόνα και τελικά κατάφερε να υποτάξει τους Βανδάλους και να κάνει τον αρχηγό τους Γκιζέριχο να παραδοθεί... Οι ελάχιστοι από αυτούς που απέμειναν, αφομοιώθηκαν στην Βυζαντινή αυτοκρατορία, ενώ κάποιοι άλλοι ανακατεύτηκαν με φυλές της Βορείου Αφρικής...
Αυτό ήταν το τέλος των καταστροφέων της τέχνης και του πολιτισμού. Τα πιστεύω τους και η λογική τους όμως υπάρχουν ακόμη και στις μέρες μας...

Μια νύχτα στην οδό Φυλής...

2011-06-05T15:21:00.000+03:00

Φιντέλ Κάστρο
«Οι δικές μας πόρνες είναι οι πιο καλλιεργημένες στον κόσμο»

Το κρύο ήταν τσουχτερό αλλά και ο πειρασμός μεγάλος. Είχα καιρό να περάσω από τον θρυλικό δρόμο της Αθήνας, την οδό Φυλής, εκεί που το αρχαιότερο επάγγελμα είναι περισσότερο ιεροτελεστία παρά εργασία... Προχωρώντας με γοργό βήμα στην Κοδριγκτώνος, περνούσαν διάφορες σκέψεις από το μυαλό μου. Τα χρόνια που πέρασα εκεί εργαζόμενος στο τοπικό σούπερ μάρκετ, οι γνωριμίες, λόγω της συγκεκριμένης δουλειάς, με τις πόρνες της περιοχής, οι συζητήσεις με πελάτες που το βράδυ μεταμορφωνόντουσαν σε «αφεντικά» στους οίκους ανοχής... Όλα αυτά μπερδεμένα με ένα έντονο συναίσθημα νοσταλγίας και προβληματισμού. Η οδός Φυλής ήταν ένα μεγάλο σχολείο για μένα. Για τον τρόπο που έβλεπα μέχρι τότε τα πράγματα και για τον τρόπο που τα βλέπω τώρα...
Ο προβληματισμός μου είχε να κάνει με το αυτονόητο... Πολλές νεαρές κοπέλες, στην πλειοψηφία τους αλλοδαπές, εκδίδονταν με σκοπό μια καλύτερη ζωή. Κοπέλες κυρίως από το πρώην ανατολικό μπλοκ, «σαν τα κρύα τα νερά», που στην πατρίδα τους είτε λόγω οικονομικής κρίσης, είτε λόγω ατυχίας αναγκάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της ξενιτιάς με μόνο εφόδιο, το κορμί τους... Αλλά και Ελληνίδες. Νεαρές ή μη, λίγο πιο πονηρεμένες από τις αλλοδαπές προσαρμόζονται ευκολότερα στις «καταστάσεις της δουλειάς», όπως συνηθίζουν να λένε...
Στρίβοντας στο στενό, τα φωτεινά λαμπάκια έξω από τα νεοκλασικά κτίρια (σήμα κατατεθέν των οίκων ανοχής) μου δημιούργησαν το έντονο συναίσθημα της πρώτης φοράς... Ο κόμπος στο ύψος του στέρνου, το καρδιοχτύπι για το άγνωστο... Μόνο που πια όλα αυτά ήταν τόσο γνωστά για μένα. Στάση πρώτη. Η μισάνοιχτη πόρτα (επίσης σήμα κατατεθέν...) ανοίγει με ελάχιστο σπρώξιμο... Μπαίνοντας η έντονη μυρωδιά χλωρίνης, ο τακτοποιημένος διάδρομος και το τραπεζάκι με το ανθοδοχείο στο τέλος του δωματίου δείχνουν ότι η «τσατσά» (όρος που χρησιμοποιείται για την ιδιοκτήτρια ενός οίκου ανοχής) δίνει μεγάλη σημασία στην καθαριότητα. Φτάνοντας στο τέλος του διαδρόμου μπαίνω στο κεντρικό δωμάτιο που στις άκρες του έχει δύο πόρτες. Τα δωμάτια. Άλλες φορές μικρά άλλες μεγάλα. Ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου, μια δισκομπάλα σαν και αυτές που έχουν τα μαγαζιά που παίζουν ντίσκο μουσική, στριφογυρνάει στον ρυθμό του Porcelain του Moby...

Στους τοίχους κάδρα γυμνών γυναικών σε πόζες αισθησιακές, σχεδόν καλλιτεχνικές θα μπορούσε να πει κανείς. Άλλωστε η τέχνη είναι κύριο συστατικό στον τρόπο που προωθείται το μήνυμα των οίκων ανοχής. Και ποιο είναι το μήνυμα θα μου πείτε.. «Κρατάμε την ισορροπία της κοινωνίας νεαρέ...» μου είχε πει κάποτε πελάτισσα του σουπερ μάρκετ που τα βράδια μεταμορφωνότανε σε μπαρουτοκαπνισμένη «τσατσά», την μεγαλύτερη και την πιο σεβάσμια της περιοχής...
Στο κεντρικό δωμάτιο λοιπόν, εκτός των κάδρων και της δισκομπάλας που μου έκανε εντύπωση, αλλά και των διαλεγμένων τραγουδιών που ακούγονταν από το κασετόφωνο, υπήρχαν δύο μονοί καναπέδες και ένας μεγάλος, Εκείνη την στιγμή δεν υπήρχε κανένας πελάτης.
Στο μικρό δωματιάκι απέναντι από το κεντρικό δωμάτιο, ο ήχος και το φως της τηλεόρασης μάλλον δεν έκανε αισθητή την παρουσία μου. Έκανα λάθος όμως... Μια γκριζομάλλα, ηλικιωμένη κυρία έκανε την εμφάνιση της. «Καλησπέρα’ είπα περιμένοντας ανταπόκριση. «Καλησπέρα νεαρέ. Σε λίγο βγαίνει το κορίτσι μας. Πολύ καλή στο κρεβάτι, τα κάνει όλα και δεν έχει καθόλου ταμπού.» Αφού συνέχισε με λεπτομέρειες που όλοι γνωρίζουμε, τα βήματα των τακουνιών της κοπέλας και η εμφάνιση της με άφησαν με ανοιχτό στόμα... Μια πανέμορφη μελαχρινή κοπέλα, τουλάχιστον στο 1.80, γυμνασμένη, και όχι έντονα βαμμένη, στεκόταν μπροστά μου έτοιμη να μου προσφέρει τις υπηρεσίες της... «Από δω η Έλενα από την Μολδαβία, το κορίτσι μας... Θα σε ικανοποιήσει πλήρως.» είπε η ιδιοκτήτρια και αμέσως η πανέμορφη κοπέλα χαμογέλασε με νόημα. «Πόσο πάει?« ρώτησα κάνοντας την κλασσική ερώτηση που κάνουν όλοι οι άντρες που επισκέπτονται τους οίκους ανοχής. «15 ευρώ παλικάρι μου». Τιμή λογική, μιας και ήταν φυσιολογικό πως το αρχαιότερο επάγγελμα θα έπεφτε και αυτό... θύμα της οικονομικής κρίσης. «Ευχαριστώ, ίσως περάσω αργότερα» είπα και έφυγα μιας και ο λόγος της επίσκεψης μου δεν ήταν αυτός...
Βγαίνοντας από τον οίκο ανοχής, είδα ότι η κίνηση είχε αυξηθεί. Άλλωστε η ώρα ήταν 12. Τέτοιες ώρες νεαροί και όχι μόνο άντρες, αλλοδαποί και Έλληνες σεργιανίζουν στον συγκεκριμένο δρόμο, κυρίως κάνοντας χαβαλέ και πλάκα και λιγότερο με σκοπό να κάνουν έρωτα. Στάση δεύτερη. Αφού πέρασα μπροστά από ένα φτηνό ξενοδοχείο και μια πιτσαρία, ο οίκος ανοχής με το κόκκινο λαμπάκι και την ξύλινη πόρτα τράβηξε την προσοχή μου. Μπαίνοντας αντίκρισα ένα τελείως διαφορετικό σκηνικό σε σχέση με το προηγούμενο. Ελληνική μουσική και φώτα xenon θύμιζαν περισσότερο μαγαζί με ελληνική μουσική παρά οίκο ανοχής. Αμέσως έκανε την εμφάνιση της μια έγχρωμη και πληθωρική κοπέλα. «Κλείνουμε. Πρόβλημα με αστυνομία. Άλλη μέρα.» μου είπε και δεν μου άφησε κανένα περιθώριο απάντησης. Αμέσως με γοργό βήμα βγήκα από τον οίκο, σκεφτόμενος και αυτού του είδους τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος του έπ’ αμοιβή έρωτα... Από παλιά βέβαια. Θυμάμαι πως ένα χρόνο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας μια απόφαση της κυβέρνησης που όριζε παράνομους τους οίκους ανοχής πού βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση από σχολεία και εκκλησίες, σήκωσε... θύελλα αντιδράσεων στους κύκλους των γυναικών του επαγγέλματος.

Η ώρα είχε πάει 12.15. Είχε έρθει η στιγμή να φύγω. Αφήνοντας πίσω μου τον «δρόμο της ακολασίας» όπως έχει χαρακτηριστεί από πολλούς στο παρελθόν, η γνώμη που είχα για αυτό το μέρος παρέμεινε, ίσως και να ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο.
Η οδός Φυλής είναι μια ιδιαίτερη περιοχή, που παρά την εισροή πολλών αλλοδαπών δεν έχει χάσει τα παλιά της στοιχεία. Οι λιγοστοί Έλληνες αλλά και μεγάλη πλειοψηφία ξένων βοηθούν σε αυτό. Οι δυσκολίες υπάρχουν, οι κίνδυνοι παραμονεύουν. Για μας όμως, για όσους έχουμε ζήσει έστω και ελάχιστα αυτό το μέρος, υπάρχει κάτι το μαγικό, το αληθινό. Το μέρος που πολλά παιδάκια γίνανε άντρες, το μέρος που ήταν σημείο συνάντησης στην παλιά Αθήνα (όχι μόνο για τους οίκους ανοχής) έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Άλλωστε η ανθρωπιά δεν βρισκότανε ποτέ στην τσέπη, στο χρώμα του δέρματος, στις πάντα μισάνοιχτες πόρτες και στα γυμνά σώματα, αλλά βαθιά στην ψυχή...

Σπαστικός με ελαφρυντικά...

2011-06-01T00:58:00.001+03:00

Τρίτη απόγευμα. Ο καιρός θέλει να βρέξει αλλά το σκέφτεται... Εγώ θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι αλλά το σκέφτομαι όπως και ο καιρός. Αλυσίδα δεν πάνε αυτά? Ναι έτσι πάνε. Και αφού σηκώθηκα με τα χίλια ζόρια, μέχρι να βάλω το παντελόνι και την μπλούζα μου, δεν θα το πιστέψετε, αλλά περάσανε τουλάχιστον 5-6 σκέψεις από το μυαλό μου. Τι? Τι σκέψεις? Θα σας πω...
Σκέφτηκα που λέτε πως είμαι σπαστικός άνθρωπος. Το παρατηρώ στις σχέσεις με τους γύρω μου, τις γυναίκες, τους φίλους, τους συγγενείς μου. Ενώ είμαι καλός (ίσα ρε μάγκαααα...) είμαι και σπαστικός. Συγχρόνως και τα δύο ε.... Την λέω στους άλλους, προσπαθώ να τους κολλήσω στον τοίχο, να τους κάνω να στερέψουν από επιχειρήματα, να τους φτάσω στα όρια τους. Δεν το κάνω πάντα όμως. Και όσοι με ξέρουν γνωρίζουν αν το κάνω επίτηδες η όχι. Το έχω μέσα μου μάλλον. Όχι ότι δεν το απολαμβάνω. Ξέρετε με εξιτάρει το γεγονός ότι βλέπω τους άλλους να τα παίρνουν κρανίο. Όχι γιατί μ’αρέσει να τους βγάζω την ψυχή, αλλά γιατί έτσι πιστεύω πως τους βοηθάω να βγάλουν χαρακτήρα, να γίνουν πιο δραστήριοι, να τσιτώσουν ρε παιδί μου. Πάντα βοηθάει αυτό αρκεί βέβαια να μην το παρατραβάς. Εκεί έχω το θέμα εγώ. Στο παρατράβηγμα. (sic). Φανταστείτε ένα τεντωμένοι σκοινί και γω από δίπλα να το τραβάω. Ε που θα πάει κάποια στιγμή θα κοπεί σωστά? Και τι να λέει? Αληθινός δεν ήμουνα? Δεν είμαι? Δεν είναι πως το έχω κρύψει και το κάνω τεχνηέντως αυτό Ίσως το έχετε παρατηρήσει και σε εσάς αυτό κάποιες φορές... Σε διάφορες καταστάσεις στη ζωή σας. Σίγουρα θα λέτε από μέσα σας («έχει μεγάλο πρόβλημα τελικά αυτό το παιδί...», «δε πάει καλά»...).

Και έτσι να είναι δεν είμαι ξεκάθαρος ρε παιδιά? Θεωρώ πως όποιος συναναστρέφεται μαζί μου και από την στιγμή που του αναφέρω εξαρχής ότι είμαι έτσι και έτσι και έτσι, πρέπει να κάνει τα κουμάντα του... Δεν παίζω και δεν μ’αρέσει να κάνουν το ίδιο με μένα.
Ε αυτά που σας ανέφερα λοιπόν είναι ελαφρυντικά (πως τα καταφέρνω και τα γυρίζω τούμπα ο μπαγάσας...) Και να μην είναι όμως χάλασε ο κόσμος? Ας προσπαθήσουμε να είμαστε ειλικρινείς, να μην παίζουμε με τα συναισθήματα των συνανθρώπων μας, ας τους δυσκολεύουμε λιγάκι αρκεί να τους αγαπάμε πραγματικά. Στο τέλος, αυτοί που θα μας καταλάβουν θα μείνουν σίγουρα κοντά μας. Θα δουν πως όποιος αγαπάει, παιδεύει... Καλό μήνα σε όλους και σε όλες...

Κομανέτσι: Αγγίζοντας την τελειότητα...

2011-05-23T18:30:00.000+03:00

12 Νοεμβρίου 1961. Ονέστι. Ρουμανία. Η Στεφανία-Αλεξαντρίνα φέρνει στον κόσμο ένα υγιέστατο μωρό που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως το κορίτσι θαύμα στην ιστορία του αθλητισμού... Η Νάντια Κομανέτσι (το όνομα Νάντια συμβολίζει την ελπίδα...) ήταν το πρώτο από τα δύο παιδιά της οικογένειας, καθώς αργότερα γεννήθηκε και ο αδερφός της Άντριαν. Ο πατέρας της Γκεόργκι, ήταν υπάλληλος σε μια εταιρία και τα προς το ζην έβγαιναν δύσκολα...
Η κλίση στον αθλητισμό
Η μικρή Νάντια όμως έδειχνε από μικρή πως είχε αστέρι... Η ενέργεια που είχε μέσα της, παρά το γεγονός πως ήταν μικροκαμωμένη, έπρεπε κάπου να διοχετευτεί. Άρχισε την ενασχόληση με τη γυμναστική στα 6 της χρόνια, ενώ μόλις στα 7 της, μπήκε στη σχολή γυμναστικής του Μπέλα Κάρολι που ιδρύθηκε στο Ονέστι. Ο Κάρολι ήταν εξέχουσα προσωπικότητα του αθλητισμού της χώρας και έτσι η μικρή αλλά ταλαντούχα Νάντια βρήκε τον μέντορα της. Μέσα από σκληρή προπόνηση, τα πρώτα αποτελέσματα άρχισαν να έρχονται.
Στο πρώτο της Εθνικό πρωτάθλημα το 1969 τερμάτισε στη 13η θέση. Την επόμενη χρονιά όμως τερμάτισε πρώτη, κάτι που την καθιστούσε τη νεαρότερη αθλήτρια που κατάφερνε κάτι τέτοιο... Η πρώτη της διεθνής επιτυχία ήρθε στα 13 της χρόνια, όπου και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο σε όλα τα αθλήματα εκτός από τις ασκήσεις εδάφους, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Σκίεν της Νορβηγίας.
Πλέον η μικρή Νάντια άρχισε να τραβάει επάνω της τα φλας της δημοσιότητας...
Το απόλυτο 10άρι
Το 1976 λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ η Κομανέτσι παίρνει το πρώτο 10άρι (τέλεια εκτέλεση της άσκησης) σε αγώνες που γίνονται στη Νέα Υόρκη και όλοι αναμένουν τους αγώνες στον Καναδά... Εκεί ολόκληρη η υφήλιος παρακολουθεί την μικροσκοπική αθλήτρια της Ρουμανίας να εκτελεί τις ασκήσεις στο έδαφος, στις παράλληλες μπάρες και στην δοκό ισορροπίας με τέτοια άνεση και χάρη και το πρώτο 10άρι στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων είναι γεγονός.
Η Κομανέτσι είναι το αδιαμφισβήτητο αστέρι των αγώνων. Την ίδια χρονιά βραβεύεται ως «Αθλήτρια της Χρονιάς» από το Ασσοσιέιτετ Πρες, αλλά παίρνει και τον τίτλο του «Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας», βραβείο που θέσπισε ο δικτάτορας Νικολάι Τσαουσέσκου, όντας η μικρότερη σε ηλικία που κατάφερε κάτι τέτοιο...
Σταρ αλλά και χαμηλών τόνων

Η χαρισματική αθλήτρια είχε ξεφύγει πλέον από τα στενά όρια του δικτατορικού καθεστώτος που επικρατούσε στην Ρουμανία. Τα χρήματα που έβγαζε από διαφημίσεις και αγώνες ήταν αρκετά για να ζήσει και η οικογένεια της και μοναδικός στόχος της ήταν να παραμένει στην κορυφή. Μέσα σε όλο αυτό τον πανζουρλισμό, η νεαρή ακόμη Νάντια, κατάφερνε να παραμείνει αυθεντική όπως ήταν στα πρώτα δύσκολα χρόνια της σταδιοδρομίας της.

Το 1977 στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες της Πράγας καταφέρνει να πάρει άλλα δύο χρυσά, ενώ στην Κοπεγχάγη δύο χρόνια αργότερα κατακτάει άλλα τρία αγωνιζόμενη στο έδαφος, στην δοκό ισορροπίας και στους ασύμμετρους ζυγούς. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας το 1980 κατακτάει συνολικά πέντε μετάλλια, τρία χρυσά και δύο ασημένια με τα χρώματα της αγαπημένης της Ρουμανίας...
Συγκλονιστική στιγμή των αγώνων όταν οι Ρώσοι θεατές της φώναζαν «πέσε, πέσε» αδυνατώντας να παραδεχτούν πως ένα κορίτσι από την Ρουμανία κατατρόπωσε τις Ρωσίδες αθλήτριες... Πλέον η Νάντια γευότανε το νέκταρ της επιτυχίας... Όλα έδειχναν ρόδινα... Η μήπως όχι? Το νόμισμα σε αυτές τις περιπτώσεις έχει πάντοτε δύο όψεις...
Η άσχημη πλευρά της επιτυχίας
Η Κομανέτσι ήταν εθνικό κεφάλαιο για τη Ρουμανία, αλλά και το καθεστώς των Τσαουσέσκου. Η ιστορία που έμεινε χαραγμένη στο μυαλό όσων παρακολούθησαν την πορεία της ήταν με τον Νίκου Τσαουσέσκου, γιό του Ρουμάνου δικτάτορα. Λέγεται ότι ο Νίκου, όχι μόνο τη θαύμαζε, αλλά την έκανε ερωμένη του. Και τη βασάνιζε...
Μετά το τέλος της αθλητικής της καριέρας το 1981 ότι γράφονταν για αυτήν ήταν αντικρουόμενο... Το 1989 λίγο πριν τη πτώση του καθεστώτος, ένας παντρεμένος οικοδόμος, ο Κονσταντίν Παναίτ τη βοήθησε να διαφύγει στο εξωτερικό. Η εικόνα της Κομανέτσι είχε αλλάξει. Με έντονο μακιγιάζ και διχτυωτά καλσόν δεν θύμιζε σε τίποτα το γλυκό κορίτσι που είχε μάθει όλος ο κόσμος. Η ίδια δικαιολογήθηκε αργότερα ότι ήταν απλά φοβισμένη κι ο φόβος της έβγαζε επιθετικότητα...
Παντοτινή λάμψη
Σήμερα η Νάντια Κομανέτσι είναι μια γοητευτική κυρία, παντρεμένη με τον Αμερικανό πρώην Ολυμπιονίκη Μπατ Κόνερ και διατηρούν μια σχολή γυμναστικής στην Οκλαχόμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Το σημαντικό στην πορεία του «χρυσού» κοριτσιού ως σήμερα είναι πως η λάμψη της παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο.
Η Κομανέτσι παραμένει πρότυπο για τα νέα κορίτσια που θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και ακόμα και τώρα βλέποντας την κάποιος, μπορεί να διακρίνει στο χαμόγελο και στο βλέμμα της, εκείνο το φοβισμένο αλλά τόσο γλυκό κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο με το μοναδικό της ταλέντο...

Λογοτεχνικό Σάββατο: Η Απουσία...

2011-05-23T18:29:00.000+03:00

Μόλις σε άφησα,
έρχεσαι μαζί μου, κρυστάλλινη
ή τρεμάμενη,
ή ανήσυχη, πληγωμένη από μένα
ή ξέχειλη από έρωτα,
καθώς τα μάτια σου
σφαλίζονται πάνω στο δώρο της ζωής
που αδιάκοπα σου αφήνω.

Αγάπη μου,
συναντηθήκαμε
διψασμένοι και
ήπιαμε όλο το νερό και το αίμα,
βρεθήκαμε
πεινασμένοι
και δαγκωθήκαμε
όπως δαγκώνει η φωτιά,
αφήνοντας πάνω μας πληγές.

Αλλά περίμενέ με,

φύλαξέ μου τη γλύκα σου.

Εγώ θα σου δώσω
κι ένα τριαντάφυλλο.

Πάμπλο Νερούντα

Έχει και άλλον έξυπνο η μάνα σας?

2011-05-18T00:00:00.001+03:00

Ε δεν γίνεται. Οι τύποι είναι άπαιχτοι... Δύο ονόματα θα σας πω και μετά θα σας εξηγήσω αναλυτικά τι εννοώ. Στρος Καν και Τσόου Καμ Γουάχ. Ο ένας αφεντικό του ΔΝΤ. Ο άλλος εξορκιστής λέει από το Χονγκ Κονγκ. Τι είπατε? Τι κοινό έχουν οι δυο τους? Ε λοιπόν και τα δύο παλικάρια εκτός από την ίδια ηλικία (62 ετών και οι δύο) είναι και μπήχτουλες. Τόσο μπήχτουλες που ακόμη και αν δεν τους... κάθεται κάποια έρμη χριστιανή αυτοί πρέπει να... μπήξουν.
Απόπειρα βιασμού (εγώ λέω κανονικός βιασμός μάλλον...) καμαριέρας για τον άνθρωπο που μας σφίγγει το ζωνάρι και αφήνει λυτό το δικό του... Τρομάρα του... Ο κύριος Ντομινικ Στρος Καν λοιπόν την έπεσε σε μια καμαριέρα... Η κοπέλα δεν ήθελε, ο Ντομινίκ ήθελε και τελικά ετσιθελικά της τον... ακούμπησε.
Επειδή η Αμερική όμως παρά τα εκατοντάδες στραβά της έχει και μερικά καλά και δεν είναι Βαλκάνια όπως εδώ, οι χειροπέδες αντικατέστησαν το πανάκριβο ρολόι του Γαλλόεβραίου δικηγόρου και μπορώ να πω ότι του πάνε φίνα... Όταν μάγκα μου εκμεταλλεύεσαι με τέτοιο τρόπο και για τέτοιο σκοπό την θέση σου είναι τουλάχιστον αποτροπιαστικό...
Δεύτερη περίπτωση. Ο εξορκιστής από το Χονγκ Κονγκ Καμ Γουάχ είναι πιο ιδιαίτερη περίπτωση. Έταξε λέει σε μια κοπέλα πως αν κάνει σεξ μαζί του θα φύγουν τα φαντάσματα που την κυνηγούν. Αν αφήσουμε στην άκρη την 18χρονη κοπέλα που σκέφτηκε τουλάχιστον χαζά μέσα στην εικονική της πραγματικότητα (γιατί περί τέτοιας πρόκειται όταν νομίζεις πως σε κυνηγάνε φαντάσματα...), ο τύπος, που σκαρφίστηκε και ολόκληρο τελετουργικό για να πηδήξει, είναι ανεκδιήγητος. Και τις τρεις φορές που συνευρέθηκε ερωτικά με την νεαρή γυναίκα, χρησιμοποίησε μαντζούνια, ζωγράφισε κάτι περίεργα σύμβολα και αυτό που ήθελε το έκανε...
Και αναρωτιέμαι εγώ. Ρε πάτε καλά? Το παίζετε εξυπνόπουλοι? Μήπως έχεις και άλλους έξυπνους η μάνα σας? Ρε σεις αυτά δεν τα κάνουν οι άντρες... Οι πραγματικοί άντρες είναι ξεκάθαροι. Κοφτοί αλλά ξεκάθαροι.
Προφανώς η λέξη σεβασμός, αξιοπρέπεια δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο των δύο κυρίων. Το σημαντικό πάντως (δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε) είναι πως πρόκειται για ανθρώπους μεγάλους ηλικιακά που ασχολούνται και οι δύο με «σοβαρά» πράγματα. Ο ένας οικονομολόγος, δικηγόρος και αφεντικό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και ο άλλος παλιός κληρικός (με πολλούς ανθρώπους να μιλάνε με τα καλύτερα λόγια για το έργο που έχει κάνει στην περιοχή του...), που θεωρητικά τουλάχιστον βοηθάει ανθρώπους να ξεπεράσουν τις ψυχολογικές τους δυσκολίες... Σα δε ντρέπεστε λέω εγώ... Σάτυροι...

Κρισναμούρτι: «Περί Αγάπης ο λόγος...»

2011-05-11T23:00:00.001+03:00

«Δεν αγαπιόμαστε γιατί δεν γνωρίζουμε πως να αγαπήσουμε. Τι είναι η αγάπη? Η λέξη είναι τόσο πολύ φορτωμένη και διεφθαρμένη που αποφεύγω να την χρησιμοποιώ. Όλοι μιλάνε για αγάπη-κάθε περιοδικό και εφημερίδα και κάθε ιεραπόστολος μιλούν συνεχώς για αγάπη. Αγαπώ την πατρίδα μου, αγαπώ τον βασιλιά, αγαπώ κάποιο βιβλίο, αγαπώ το βουνό, αγαπώ την απόλαυση, αγαπώ την γυναίκα μου, αγαπώ τον θεό. Είναι η αγάπη μια ιδέα? Αν όντως είναι, τότε μπορεί να καλλιεργηθεί, να τραφεί, να περιβληθεί με στοργή, να επιβληθεί, να αλλάξει κατά το δοκούν?.»

«Επειδή δεν μπορούμε να λύσουμε αυτό το ανθρώπινο ζήτημα καταφεύγουμε σε αφαιρέσεις. Η αγάπη μπορεί να είναι η υστάτη λύση σε όλες τις δυσκολίες του ανθρώπου, τα προβλήματα και τις επώδυνες προσπάθειες, όποτε πως θα βρούμε τι είναι η αγάπη? Απλώς ορίζοντας την? Η εκκλησία την όρισε με τον ένα τρόπο, η κοινωνία με άλλο τρόπο και υπάρχουν ένα σορό αποκλίσεις και διαστρεβλώσεις. Λατρεύουμε κάποιον, κοιμόμαστε με κάποιον, η ανταλλαγή συναισθημάτων, η συντροφικότητα- είναι αυτό που λέμε αγάπη?»

«Μπορεί η αγάπη να χωρίσει στην ιερή και την ανίερη, την ανθρωπινή και την θεϊκή, η απλά υπάρχει μονό μια αγάπη? Είναι η αγάπη ένα πράγμα και όχι πολλά πράγματα? Αν πούμε "σε αγαπώ" αυτό αποκλείει την αγάπη για κάποιον άλλον? Είναι η αγάπη προσωπική η μη προσωπική? Ηθική η ανήθικη? Οικογενειακή η μη οικογενειακή? Αν αγαπάς την ανθρωπότητα αγαπάς και τον καθένα ξεχωριστά? Είναι η αγάπη συναίσθημα? Είναι η αγάπη αίσθημα? Είναι η αγάπη απόλαυση και επιθυμία? Όλες αυτές οι ερωτήσεις δείχνουν, έτσι δεν είναι, ότι έχουμε ιδέες για την αγάπη, ιδέες για το τι πρέπει να είναι και τι δεν πρέπει να είναι η αγάπη, έναν κανόνα η κώδικα που έχει δημιουργήσει η κοινωνία στην όποια ζούμε.»

«Τώρα πως θα βρω τι είναι αυτή η φλόγα που λέμε αγάπη? Όχι πως να βρούμε έναν τρόπο να την εκφράσουμε διαφορετικά αλλά να βρούμε την σημασία της. Πρώτα θα απορρίψω ότι έχουν πει η εκκλησία, η κοινωνία, οι φίλοι και οι γονείς μου, κάθε βιβλίο και άνθρωπος διότι θέλω να βρω μόνος μου τι είναι η αγάπη. Έδω είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που εμπεριέχει όλη την ανθρωπότητα, υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να την ορίσεις και εγώ έχω φυλακιστεί σε κάποιον τρόπο να την ορίζω. Για αυτό τον λόγο δεν πρέπει να διώξω όλες τις τάσεις και τις προκαταλήψεις μου? Είμαι μπερδεμένος, διαλυμένος από τις δίκες μου επιθυμίες όποτε λέω στον εαυτό μου "πρώτα καθάρισε το δικό σου μπέρδεμα. Ίσως να μπορέσουμε να δούμε τι είναι αγάπη καταλαβαίνοντας τι δεν είναι.»

«Το να ανήκεις σε κάποιον, το να σε φροντίζει κάποιος και να εξαρτάσαι από αυτόν-σε όλο αυτό πρέπει να υπάρχει πάντα άγχος, φόβος, ζήλεια, ένοχη, και όσο υπάρχει φόβος δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη. Ένα μυαλό γεμάτο πικρές δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι αγάπη. Η αισθηματικότητα και συναισθηματικότητα δεν έχουν καμία σχέση με την αγάπη. Έτσι, η αγάπη δεν έχει σχέση με την επιθυμία και την απόλαυση.»

«Η αγάπη δεν είναι προϊόν της σκέψης, η όποια με την σειράς της δεν περιορίζεται και δεσμεύεται από την ζήλεια, γιατί η ζήλεια είναι το παρελθόν. Η αγάπη είναι το τώρα, το παρόν. Δεν είναι το "θα αγαπήσω" ούτε το "αγάπησα". Όταν αγαπάς δεν πρόκειται να ακολουθούσης κανέναν. Η αγάπη δεν υπακούει. Όταν αγαπάς δεν υπάρχει ούτε σεβασμός ούτε ασέβεια. Δεν γνωρίζετε τι θα πει να αγαπάς αληθινά κάποιον? Να αγαπάς χωρίς μισός, χωρίς ζήλεια, χωρίς θυμό, χωρίς να θέλετε να επηρεάσετε το τι σκέφτεται η τι κάνει ο άλλος, χωρίς να καταδικάζετε, χωρίς να συγκρίνετε? Όταν υπάρχει αγάπη υπάρχει σύγκριση? Όταν αγαπάτε κάποιον με όλη σας την κάρδια, με όλο σας τον νου, με όλο σας το σώμα, με όλη σας την ύπαρξη, υπάρχει σύγκριση? Όταν αφήνεσαι ολοκληρωτικά στην αγάπη δεν υπάρχει ο άλλος.»

«Αλλά αν θέλετε ακόμα να βρείτε (τι είναι η αγάπη), θα δείτε ότι δεν είναι φόβος, η εξάρτηση, η ζήλεια, η κτητικότατα, η υπευθυνότητα και το χρέος, η αυτολύπηση, η αγωνιά του να μην αγαπηθείς. Λοιπόν, αφού τα διώξετε όλα αυτά, όχι με την βία, αλλά ξεπλένοντας τα όπως η βροχή ξεπλένει την σκόνη πολλών ήμερων από ένα φύλλο, τότε ίσως βρείτε αυτό το περίεργο λουλούδι που ο άνθρωπος αναζητά τόσο πολύ. Θα σας υπαγορέψει κάποια εξουσία, κάποια μέθοδος, κάποιο σύστημα πως να αγαπάτε? Αν κάποιος σας πει πως να αγαπάτε τότε αυτό δεν είναι αγάπη. Γίνεται να πείτε "θα εξασκήσω την αγάπη. Θα κάτσω κάτω και θα το σκεφτώ μέρα με την ήμερα. Θα εξασκήσω τον εαυτό μου να είναι καλός και ευγενικός και θα τον πιέσω να δίνει προσοχή στους άλλους?»

«Η αγάπη είναι κάτι νέο, φρέσκο, ζωντανό. Δεν έχει χτες ούτε και αύριο. Είναι περά από το μαρτύριο της σκέψης. Μονό το αθώο μυαλό μπορεί να καταλάβει τι είναι η αγάπη, και το αθώο μυαλό μπορεί να ζήσει σε έναν κόσμο που δεν είναι αθώος. Το να βρεις αυτό το καταπληκτικό πράγμα που ο άνθρωπος αναζητά αιωνία μέσα από την θυσία, μέσω της λατρείας, μέσω των σχέσεων, μέσω του σεξ, μέσω κάθε μορφής απόλαυσης και πόνου, είναι δυνατό μονό όταν η σκέψη κατανοήσει τον εαυτό της και φτάσει στο τέλος της. Τότε η αγάπη δεν έχει αντίθετο, τότε η αγάπη δεν έχει σύγκρουση.»

* Ο Τζίντου Κρισναμούρτι γεννήθηκε στο χωριό Μαντάναπαλι της Ινδίας, στις 12 Μαΐου του 1895. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους φιλόσοφους-διδασκάλους στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Απεβίωσε στις 17 Φεβρουαρίου 1986 στο Οχάιο της Καλιφόρνιας. Τα τελευταία έτη της ζωής του επέτρεψε να ηχογραφούν και να μαγνητοσκοπούν τις ομιλίες του, έτσι ώστε μετά το θάνατό του να μπορεί οποιοσδήποτε να έρχεται σε άμεση επαφή με όσα είπε και να μη χρειάζεται ενδιάμεσους ερμηνευτές ή σχολιαστές...

ΝΑΜΑ ~ Να διώξω τα σύννεφα

2011-05-08T13:21:00.000+03:00

"Όταν αποφεύγεις τις μακρινές σκέψεις, τότε δε μπορείς να αποφύγεις τις κοντινές στενοχώριες."

Πιάσε το χέρι μου...

2011-05-03T00:51:00.000+03:00

Ξέρω πως τα λόγια μερικές φορές δεν φτάνουν... Ξέρω πως όταν όλοι χρειαζόμαστε κάποιον δίπλα μας τον θέλουμε με «σάρκα και οστά»... Θέλουμε να μας αγκαλιάσει, να μας πει δυο κουβέντες... Όχι γιατί τα προβλήματα μας θα λυθούν μονομιάς... Όχι γιατί αυτά που μας κυνηγάνε θα σταματήσουν να το κάνουν...
Η ψυχολογία μας... Αυτή είναι που χρειάζεται τόνωση εκείνη την στιγμή... Όταν νιώθουμε τον κόσμο μας να «γκρεμίζεται»,, όταν οι δύσκολες καταστάσεις σε κάνουν να έχεις ένα κόμπο στο λαιμό κι αυτό που θες να βγάλεις από μέσα σου σταματάει στα χείλη σου... τότε χρειάζεσαι ένα χέρι να σου ακουμπήσει τον ώμο... Να σου απλώσει το χέρι... Η επαφή... Η σκέψη πως κάποιος νοιάζεται για εμάς. Ξέρω... Είναι δύσκολο. Πολύ. Όταν είσαι χαμένος στις σκέψεις σου, νιώθεις πως θα σκάσεις... νιώθεις πως κουβαλάς τον δικό σου σταυρό του μαρτυρίου... Αναρωτιέσαι αν αξίζει αυτό σε σένα, αναρωτιέσαι αν αξίζει πραγματικά να συνεχίσεις να προσπαθείς... Γεμίζει το μυαλό σου από υπαρξιακά ερωτήματα. Μπερδεύεσαι, υποθέτεις, «πέφτεις» ψυχολογικά...
Που θα πάει αυτό το πράγμα? Πόσο πια? Πόσο να αντέξω? Όταν δίνεις και δεν παίρνεις... Όταν γίνεσαι έρμαιο στις διαθέσεις ανθρώπων που σε φορτώνουν με τα δικά τους προβλήματα λες και εσύ είσαι από σίδερο και τα αντέχεις όλα... όταν δε σε καταλαβαίνουν, όταν τα προβλήματα, οικονομικά, συναισθηματικά, υγείας πληθαίνουν... τότε φτάνεις στο σημείο μηδέν.

Η όχι? Κοίτα καλύτερα. Δες. Όχι όπως συνηθίζουμε. Με «τα μάτια της ψυχής» κοίτα. Είμαι εδώ. Σε σκέφτομαι. Γίνομαι ένα με σένα. Στεναχωριέμαι. Αξίζεις πολλά. Μπορεί να μην το λένε συχνά αλλά να το ξέρεις αξίζεις... Και όχι μόνο επειδή στο λέω εγώ... Τα χαρακτηριστικά σου είναι τέτοια... Άνθρωπος που αντέχει τόσα πολλά... Που νοιάζεται για τους άλλους... Στο τέλος πάντα αυτό μένει. Ο χαρακτήρας. Αυτός είναι που θα μας χαρίσει μια ζωή γεμάτη αξιοπρέπεια και αγάπη. Ξέρεις εσύ. Όχι από την ψεύτικη αγάπη. Από την άλλη την αυθεντική. Οι πραγματικά διαφορετικοί άνθρωποι είναι αυτοί που μπαίνουμε στο μυαλό μας χωρίς να χρειαστεί να το αλλάξουμε.
Γι’αυτό σου λέω. Στύλωσε τα πόδια σου. Και πολέμησε. Δυστυχώς έτσι είναι η ζωή μας πλέον. Ένας καθημερινός πόλεμος. Ευτυχώς όμως που υπάρχουν άνθρωποι όπως εσύ. Πραγματικοί, ειλικρινείς, τρυφεροί, μοναδικοί. Κάνε ασπίδα τον χαρακτήρα σου στις δυσκολίες. Εγώ σου είπα. Θα είμαι εδώ. Δεν σε αφήνω. Όπως δεν το έκανες εσύ... Πιάσε το χέρι μου και μην φοβάσαι τίποτα...

Υ.Γ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε μια φίλη... Η μάλλον σε κάτι παραπάνω από φίλη... Σε έναν δικό μου άνθρωπο...

Δώσε ένα στίγμα ρε άνθρωπε...

2011-04-28T22:46:00.001+03:00

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι θα λέγατε στον εαυτό σας αν σας δινότανε η ευκαιρία να τον έχετε απέναντι σας? Είδα ένα παράξενο όνειρο χτες βράδυ... Είχα απέναντι μου... εμένα! Μίλησα αρκετή ώρα με τον εαυτό μου. Και τι δεν του είπα... Η μάλλον καλύτερα τι δεν του έσουρα...
Εγώ: Τι θα γίνει με σένα ρε φίλε? Που θα πάει αυτό το πράγμα? Θες να με νευριάσεις? Είσαι αναποφάσιστος, σπαστικός, δήθεν ώρες ώρες, ποζεράς (sic), τεχνηέντως εριστικός, φλύαρος και πολλά πολλά άλλα...
Ο Εαυτός μου: Μα τι λες? Να σου εξηγήσω...
Εγώ: Δεν θέλω να μου εξηγήσεις τίποτα ρε. Κοροϊδεύεις τις γυναίκες, τις τυραννάς, τις τσιγκλάς, τις φτάνεις στα όρια τους και όλα αυτά γιατί? Επειδή ξέρεις πως είσαι σπαστικός από γεννησιμιού σου ε? Μπαγάσα...
Ο Εαυτός μου: Μπορώ να σου εξηγήσω? Δυο λεπτά μόνο...
Εγώ: Όχι ρε τώρα μιλάω εγώ... Σου έχω δώσει και εγώ και οι άνθρωποι πυο είναι γύρω σου δεκάδες ευκαιρίες. Γιατί συνεχίζεις το ίδιο βιολί? Στη δουλειά σου ας πούμε θα μπορούσες να είσαι πιο αποτελεσματικός, πιο πιεστικός, λιγότερο συναισθηματικός... Τι θα γίνει δηλαδή? Εκεί που πρέπει να είσαι συναισθηματικός δεν είσαι και εκεί που δεν πρέπει να είσαι το ρίχνεις στο συναίσθημα? Θα με βγάλεις από τα ρούχα μου ε...
Ο Εαυτός μου: Μα εγώ...

Εγώ: Τι εγώ και εγώ ρε συ... Δεν μπορώ να καταλάβω τι σόι άνθρωπος είσαι. Μπερδεμένος, αδιάλλακτος μερικές φορές, κακός... ναι κακός γιατί όταν παίζεις με τα συναισθήματα των άλλων τότε την έχεις μια κακία μέσα σου... Και εν πάση περιπτώσει πόσες φορές θα «καθαρίζω» εγώ για τις λαδιές σου? Για τα λάθη σου? Με βλέπουν με μισό μάτι οι άλλοι ρε το καταλαβαίνεις? Όταν είσαι έτσι περίεργος, με «ξύλινη» συμπεριφορά τι περιμένεις δηλαδή? Να σε πλησιάζουν? Να σε νοιάζονται? Κοίτα να αλλάξεις ρότα και σταμάτα να το παίζεις σιγανοπαπαδιά...
Ο Εαυτός μου: Δεν είναι έτσι όπως τα λες...
Εγώ: Και πως είναι δηλαδή? Και αν δεν είναι έτσι γιατί είσαι μόνος σου? Γιατί σκέφτεσαι διάφορα και «πνίγεσαι» αρκετές φορές? Γιατί νιώθεις μοναξιά? Ότι δε σε νοιάζονται όσο πρέπει? Ότι περνάς απαρατήρητος μερικές φορές... Ότι κάνεις λάθη αβίαστα... Δε θέλω ρε συ το καταλαβαίνεις... Σε νοιάζομαι... Άλλαξε ρότα.. Φτιάξε τον χαρακτήρα σου όσο μπορείς... Καλλιέργησε τον και θα δεις πως όλα θα αλλάξουν... Είμαστε τόσα χρόνια παρέα... Δε θέλω να φτάσουμε σε ένα σημείο και να χωριστούμε... Δώσε ένα στίγμα... Ένα στίγμα ρε άνθρωπε...
Ο Εαυτός μου: ...

Τσερνόμπιλ: Το πάθημα που δεν έγινε μάθημα...

2011-04-26T00:56:00.000+03:00

Σε μερικά πράγματα δεν χωράνε ανοιχτές απόψεις, συζητήσεις, υποθέσεις.
Γι’αυτό και απόψε δε θα γράψω πολλά. Θα δείξω... Στις 26 Απριλίου 1986 συνέβη στο Τσερνόμπιλ της Ουκρανίας το μεγαλύτερο πυρηνικό δυστύχημα της ανθρωπότητας. Μια πόλη, μια χώρα βυθίστηκε στο πένθος... Στην οδύνη.

Εκατοντάδες δεκάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους... Μικρά παιδιά, νέοι άνθρωποι, ηλικιωμένοι... Οι τερατογεννέσεις και οι ασθένειες ήταν καθημερινό φαινόμενο τα χρόνια που ακολούθησαν. Είκοσι πέντε χρόνια μετά και τίποτα δεν έχει αλλάξει... Το ανθρώπινο γένος έπαθε αλλά δεν έμαθε...

Πλέον το Τσερνόμπιλ από πόλη-φάντασμα έχει γίνει τουριστικό θέρετρο... Θεωρείται in να περπατάς εκεί που ο θάνατος τα σάρωσε όλα στο πέρασμα του... Όλα στον βωμό του κέρδους... Πρέπει να αλλάξουμε μυαλά...

«Eαρινή Συμφωνία»

2011-04-21T23:21:00.001+03:00

«Aκου τα σήμαντρα
των εξοχικών εκκλησιών.
Φτάνουν από πολύ μακριά
από πολύ βαθιά.
Aπ’ τα χείλη των παιδιών
απ’ την άγνοια των χελιδονιών
απ’ τις άσπρες αυλές της Kυριακής
απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες
των ταπεινών σπιτιών.
Aκου τα σήμαντρα
των εαρινών εκκλησιών.
Eίναι οι εκκλησίες
που δε γνώρισαν τη σταύρωση
και την ανάσταση.
Γνώρισαν μόνο τις εικόνες
του Δωδεκαετούς
που ‘χε μια μάνα τρυφερή
που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι
έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι
που ‘χε στα μάτια του το μήνυμα
της επερχόμενης Mαγδαληνής.
Xριστέ μου
τι θα ‘τανε η πορεία σου
δίχως τη σμύρνα και το νάρδο
στα σκονισμένα πόδια σου;»

Γιάννης Ρίτσος

* Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους!

Οι σκέψεις, το αδιέξοδο και η παράδοση άνευ όρων

2011-04-14T00:17:00.001+03:00

«Δε μπορώ άλλο. Θα «σκάσω». Θα τρελαθώ. Δεν αντέχω...». Ωραία. Ας τα βάλουμε κάτω. Γιατί αυτό γίνεται σίγουρα. Παντού και πάντα. Σε όλες τις περιπτώσεις. Όχι μοναχά στις εύκολες. Αλλά και στις δύσκολες. Στις πολύ δύσκολες... Σε αυτές που η λύση και η γιατρειά μοιάζει ανέφικτο όνειρο...
Λοιπόν εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Κάθε κατάσταση είναι μοναδική και έχει τον δικό της τρόπο χειρισμού. Το σημαντικό είναι να μη μας πάρει από κάτω. Έτσι και γίνει αυτό την «βάψαμε». Οικονομικά, συναισθηματικά ή και προβλήματα υγείας ακόμα χρειάζονται να σταθμιστούν σωστά για να αντιμετωπιστούν. Άλλωστε το βασικό είναι πως τα προβλήματα είναι για μας, τους ανθρώπους. Εγώ προσωπικά, έχω δει ανθρώπους να βγαίνουν κερδισμένοι από την αντιμετώπιση τους και έχω δει και άλλους να βγαίνουν χαμένοι... Έχει σημασία πως διαχειρίζεσαι μια κατάσταση. Κυρίως για το μετά. Για την ψυχολογία μας. Δυστυχώς για τους ανθρώπους η καθημερινότητα είναι μια «αδυσώπητη σκύλα», που ούτε από συναισθήματα καταλαβαίνει, ούτε από ραγισμένες καρδιές, ούτε από χαμένες ψυχές. Εκεί που προσπαθείς να βγεις από τον λαβύρινθο που έμπλεξες, εκεί που βλέπεις την έξοδο του τούνελ, κάτι πάει στραβά και γυρνάς στην αρχή... Είναι ψυχοφθόρο το ξέρω. Σε βάζει σε διαδικασία λανθασμένης σκέψης, σου «τρώει» το μεδούλι, σου αφαιρεί ζωντάνια, ενέργεια...
Πρέπει όμως. Είναι το μοναδικό πρέπει που μ’αρέσει αυτό... Πρέπει να είμαστε πιο δυνατοί, πιο σκληροί, πιο ευέλικτοι εκεί που πρέπει. Το οφείλουμε καταρχήν στον εαυτό μας και κατά δεύτερον έστω και σε έναν εκεί έξω που έχει πιστέψει σε μας. Γιατί σίγουρα υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος. Πείτε το «το άλλο σας μισό», πείτε το «αδελφή ψυχή», όπως θέλετε.
Το σημαντικό είναι να μην παραδώσουμε τα όπλα. Αυτή η αόρατη δύναμη που μας κάνει να νιώθουμε ανίκανοι να αντιδράσουμε πραγματικά σε ότι μας συμβαίνει, που μας ρίχνει ψυχολογικά, πρέπει να μείνει στο περιθώριο. Δεν πρέπει να παραδινόμαστε άνευ όρων. Δεν μας ταιριάζει αυτό.

Ξέρω πως όταν είσαι έξω από το χορό λες πολλά τραγούδια. Έχω περάσει και γω από δύσκολες καταστάσεις. Μπορεί και να τις ζω ακόμη και τώρα. Όπως όλοι μας. Ο καθένας από εμάς βιώνει το δικό του πρόβλημα και το βλέπει από την δική του οπτική. Αλλάξτε την οπτική που βλέπετε τα πράγματα. Εγώ προσπαθώ να το κάνω. Κάποιες φορές μου βγαίνει κάποιες άλλες όχι. Η εσωτερική μας δύναμη είναι τεράστια. Απλά δεν την διαχειριζόμαστε σωστά...
Ο Μπίλυ Γκράχαμ, Αμερικανός ιεροκήρυκας έχει πει: «Γεννιέσαι. Υποφέρεις. Πεθαίνεις. Ευτυχώς υπάρχει κι ένα παραθυράκι…» Ας ψάξουμε να βρούμε το παράθυρο λοιπόν. Αυτό που θα μας βγάλει από το τούνελ...

Λογοτεχνικό Σάββατο: «Ερωτικό Κάλεσμα»

2011-04-09T19:09:00.000+03:00

Έλα κοντά μου, δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι, δεν είμαι η φωτιά...

Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.
Τούς άνεμους τούς κόβουν τα βουνά.
Τούς βουβαίνουν τα λιοπύρια.
Τούς σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος...

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης.
Ένας αποσταμένος περπατητής.
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς.
να ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Κι αν θέλεις, έλα να τ’ ακούσουμε μαζί...

Μενέλαος Λουντέμης

ΜΙΝΙΟΝ: Οι θύμησες ξαναγυρίζουν...

2011-04-06T23:49:00.000+03:00

Το διάβασα σήμερα και αμέσως μια γλυκιά αλλά και συγχρόνως μελαγχολική διάθεση με κατέκλεισε... Το Μινιόν, το πολυκατάστημα με τους 6 ορόφους που αγαπήθηκε περισσότερο από τους Αθηναίους αλλά και ίσως όλους τους Έλληνες (οι περισσότεροι επαρχιώτες που επισκέπτονταν την Αθήνα περνούσαν μια βόλτα από εκεί...), πρόκειται σε διάστημα ενός χρόνου και αν όλα πάνε καλά να ξανανοίξει τις πόρτες του.
Ο επιχειρηματικός όμιλος Folli Follie έχει ήδη εδώ και χρόνια καταστρώσει το πλάνο επαναλειτουργίας του θρυλικού πολυκαταστήματος και ήδη σε σύντομο χρονικό διάστημα πρόκειται να αρχίσουν οι εργασίες στο εγκαταλελειμμένο κτίριο, κάτι που σίγουρα θα παίξει ρόλο και στην οικονομική ανάπτυξη της αγοράς της πρωτεύουσας, δημιουργώντας παράλληλα και νέες θέσεις εργασίας.
Το Μινιόν για τους περισσότερους Αθηναίους άνω των 25 χρόνων δεν είναι απλά ένα πολυκατάστημα. Ειδικά για τους ανθρώπους που πλησιάζουν τα τριάντα και τους μεγαλύτερους είναι ένα μαγικό μέρος που ειδικά στις μέρες των Χριστουγέννων αποτελούσε μόνιμο προορισμός τους.
                                        Και πως να ήταν αλλιώς άλλωστε? Τέλη δεκαετίας 80’ αρχές δεκαετίας 90’. Σαν τώρα θυμάμαι την μητέρα μου και τον πατέρα μου να μας παίρνουν από το χέρι και να ξεκινάμε για το Μινιόν. Μόλις φτάναμε σε εκείνη την θρυλική γωνία της οδού Πατησίων και Δώρου η παιδική μας καρδιά χτυπούσε πιο δυνατά... Οι βιτρίνες ήταν στολισμένες με γιρλάντες, βαμβάκι, εκατοντάδες λαμπιόνια και μέσα σε αυτές δεκάδες παιχνίδια. Εκεί έβρισκες ότι λαχταρούσε η ψυχή σου... Η μυρωδιά από το μαλλί της γριάς στους γύρω πεζόδρομους, τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που ακούγονταν από τα μεγάφωνα του καταστήματος, οι φωνές των άλλων παιδιών, το θεόρατο, για τα παιδικά μας μάτια, κτίριο συνέθεταν μια παλέτα μαγείας που όμοια της συναντάς μόνο στα παραμύθια...
Το πιο σημαντικό για μένα ενθυμούμενος εκείνα τα χρόνια είναι πως η αθωότητα δεν είχε χαθεί ακόμα... Οι άνθρωποι ήταν σαφώς σε καλύτερη οικονομική κατάσταση και ακόμη και να μην υπήρχαν χρήματα, τα παιδιά έφευγαν από εκεί «γεμάτα» ψυχικά και συναισθηματικά...
Αυτό το κτίριο ήταν συνυφασμένο με τον αέρα αισιοδοξίας που έπνεε τότε και στη κοινωνία... Ο «μαγικός» 6ος όροφος που άνοιγε μόνο στις γιορτές ήταν μόνο για παιδιά ή όσους ένιωθαν έτσι... Κλόουν, εκατοντάδες παιχνίδια, από τρενάκια, μέχρι στρατιωτάκια, αυτοκίνητα, κούκλες για τα κορίτσια, Άγιοι Βασίληδες...
   Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω τον παππούλη που ήταν ντυμένος Άγιος Βασίλης και υποδεχότανε στην αγκαλιά του τα παιδιά βγάζοντας αναμνηστική φωτογραφία για εκείνο το έτος με την επιγραφή να κρέμεται στην τεράστια πολυθρόνα του... Θυμάμαι πως αρκετά παιδιά τον φοβόντουσαν όμως στα δικά μου μάτια έμοιαζε σαν πραγματικός Άγιος Βασίλης. Χέρι χέρι με τον αδερφό μου σεργιανίζαμε στα δαιδαλώδες και τεράστιο όροφο των παιδιών...   Και μετά κουρασμένοι από το παιχνίδι και με τσάντες γεμάτες παιχνίδια, πηγαίναμε να φάμε κάτι στον ακριβώς από κάτω όροφο αν θυμάμαι καλά... Τι όμορφες εποχές...
   Είναι μεγάλη και σημαντική ιστορία το Μινιόν. Ξεκινώντας από το 1934 όταν ο Γιάννης Γεωργακάς ίδρυσε με έναν συνεταίρο το πρώτο περίπτερο με το όνομα Μινιόν έως και τις επόμενες δεκαετίες, που εξελίχθηκε σε πολυκατάστημα με 120.000 είδη και 1000 άτομα προσωπικό, ακόμη και το 1980 που μια πυρκαγιά το κατέστρεψε ολοσχερώς και τέλος μέχρι το 1998 που έκλεισε οριστικά λόγω χρεοκοπίας, το πολυκατάστημα των Παιδιών όπως το λέω εγώ κρύβει ακόμη και σήμερα μέσα του κάτι μαγικό...
Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά άλλωστε, μιας και στους τοίχους του «κρύβονται» τα παιδικά μας όνειρα, το χαμόγελο, η αισιοδοξία, η αθωότητα που χάθηκε κάπου στη πορεία...

Το φύκι που δε... μασάει

2011-04-01T00:38:00.000+03:00

Closterium moniliferum και πυρηνικά γιοκ. Τι? Τι είναι αυτό? Μα το σούπερ ντούπερ φύκι που θα μας σώσει από πυρηνικά υπολείμματα και ενδεχομένως και από έναν μελλοντικό πυρηνικό πόλεμο...
Κι όμως δε κάνω πλάκα. Αυτό που οι άνθρωποι δεν έχουν καταφέρει να κάνουνε (προστασία από ραδιενέργεια-πυρηνικά) μπορεί, όπως υποστηρίζει επιστημονική έρευνα στο Λος Άντζελες, να το κάνει ένα φύκι!!!
Το συγκεκριμένο φύκι λοιπόν είναι ένας συνηθισμένος μονοκύτταρος οργανισμός-μικρόβιο του γλυκού νερού που μπορεί να καθαρίζει το ραδιενεργό στρόντιο έπειτα από πυρηνικό δυστύχημα, όπως αυτό λόγου χάρη που συνέβη στην Φουκουσίμα. Το closterium moniliferum έχει σχήμα μισοφέγγαρου και ζει σε όλες τις λίμνες και τα ποτάμια του κόσμου.
Αυτό λοιπόν που το κάνει διαφορετικό σε σχέση με τα άλλα φύκια, είναι πως στο εσωτερικό του σχηματίζει μικρά κυστίδια τα οποία είναι εμφανή και εξωτερικά (κενοτόπια), γεμάτα με ένα υγρό και κρυστάλλους βαρίου.

Το βάριο είναι ένα χημικό στοιχείο που οι πιο πολλοί από μας το γνωρίζουμε από τις εξετάσεις στο στομάχι, μιας και οι περισσότερες εξετάσεις στα ακτινολογικά εργαστήρια το περιέχουν ως συστατικό. Επειδή λοιπόν τα άτομα στροντίου έχουν ιδιότητες παρόμοιες με αυτές του βαρίου, συχνά οι βιοχημικοί μηχανισμοί του μικροβίου μπερδεύονται και συσσωρεύουν τα δύο χημικά στοιχεία μαζί. Αυτό λοιπόν πρακτικά σημαίνει ότι έστω και από λάθος το ραδιενεργό ισότοπο του στροντίου που παράγεται στους πυρηνικούς αντιδραστήρες συσσωρεύεται στο εσωτερικό του φυκιού!!!

«Το στρόντιο-90 είναι ένας από τους κυρίαρχους κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία για τα πρώτα 100 χρόνια μετά την έξοδό του από τον αντιδραστήρα» σχολιάζει στο δικτυακό τόπο του Nature η Μίνα Κρέιτσι του Πανεπιστημίου Northwestern στο Ίλινοϊ.

Επίσης, η Δρ Κρέιτσι παρουσίασε την ανακάλυψή της για το φύκι στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας, το οποίο πραγματοποιείται αυτή την εβδομάδα στο Άναχαϊμ της Καλιφόρνιας.
Όπως εξήγησε η ερευνήτρια «το μεγάλο πρόβλημα με το στρόντιο είναι ότι αναμειγνύεται στο περιβάλλον με μεγάλες ποσότητες αβλαβούς ασβεστίου. Επειδή τα δύο αυτά στοιχεία έχουν παραπλήσιες φυσικές και χημικές ιδιότητες, αποτελεσματική μέθοδος για τον επιλεκτικό καθαρισμό του στροντίου ακόμα δεν υπάρχει.
Το closterium moniliferum θα μπορούσε να δώσει τη λύση, αφού απορροφά ταχύτατα το βάριο και το στρόντιο αλλά αφήνει πίσω του το ασβέστιο.
Παραμένει ωστόσο ασαφές για ποιο λόγο το μικρόβιο σχηματίζει κρυστάλλους βαρίου. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι το βάριο συσσωρεύεται στα κενοτόπια ως παραπροϊόν, απλώς και μόνο επειδή σχηματίζει ενώσεις με το θείο που υπάρχει ούτως ή άλλως σε αυτούς τους ενδοκυττάριους χώρους.»
Άγνωστο παραμένει επίσης πόσο ανθεκτικό στη ραδιενέργεια είναι το Closterium moniliferum. Οι ερευνητές εκτιμούν πάντως ότι, ακόμα κι αν το μικρόβιο πεθαίνει γρήγορα από την ακτινοβολία, ο πληθυσμός του στη μολυσμένη περιοχή θα μπορούσε να ανανεώνεται γρήγορα με νέες ποσότητες.
Ενδιαφέρον δεν είναι? Αν μη τι άλλο δίνει ελπίδες για ένα σημαντικό πρόβλημα της ανθρωπότητας. Μακάρι να προχωρήσουν οι έρευνες για να μπορέσουμε να βρούμε την λύση για το θέμα που βασανίζει τις σκέψεις του απλού κόσμου όλο αυτό το διάστημα. Για τα πυρηνικά απόβλητα. Απλά όσο το σκέφτομαι νομίζω πως δεν είναι αυτό που λέμε πραγματοποιήσιμο. Γιατί εκτός πέρα από τα απόβλητα το φύκι πρέπει να δράσει και ενάντια στα... βλήτα. Τους ανθρώπους...

* πηγή www.in.gr

Ένας φτωχός και μόνος... αγελαδοαγόρης

2011-03-28T19:52:00.001+03:00

Το πιάσατε το υπονοούμενο έτσι? Ποιο υπονοούμενο δηλαδή το λέω ξεκάθαρα... Επειδή τίτλους δεν κλέβω (λέμε τώρα...) και επειδή δεν θέλω να παρεξηγηθεί ο Λουκιανός αν με διαβάσει (λέμε τώρα...) το cowboy έγινε αγελαδοαγόρης. Το πιασάρικο τραγουδάκι του Λουκιανού Κηλαηδόνη με ενέπνευσε... Άρα όπου αγελαδοαγόρης βάλτε την αφεντιά μου. Ναι έτσι νιώθω. Και όχι επειδή έχω άλογο... Ούτε επειδή φοράω μυτερές μπότες όπως ο Τζον Γουέϊν...
Εκείνο που πραγματικά με κάνει να νιώθω έτσι είναι οι γυναίκες... Ναι, ναι πάλι για δαύτες θα γράψω... Πας να αγιάσεις και δε σ’αφήνουνε... Οι τόποι των... εγκλημάτων τους πολλοί... Τώρα τελευταία το κατάστημα κινητής τηλεφωνίας που εργάζομαι... Παράδειγμα πρώτο. Μπαίνει που λέτε συνάμενη-κουνάμενη η μανταμίτσα και σέρνει και το... ζώο της από πίσω... Το σκυλί της ντε... Μισοοο δεν ολοκλήρωσα, αμέσως να πέσετε να με φάτε με την σκέψη σας οι υπέρμαχοι της φιλοζωίας... Πρόβλημα με τα σκυλιά δεν έχω... Ίσα ίσα τα λατρεύω... Αλλά που πας κυρά μου με ολόκληρο Μολοσσό μέσα στο κατάστημα? Έτσι και του τη... βαρέσει δε θα αφήσει bluetooth για bluetooth στη θέση του... Παράδειγμα δεύτερο. Φερέλπιδα νεαρά γυνή... Ενδιαφέρεται να κάνει νέο συμβόλαιο για τον κινητό της και την ενημερώνω για τα δικαιολογητικά... «Ταυτότητα, Αφμ και έναν λογαριασμό Δέκο στο όνομα σας ή στο όνομα κάποιου με συγγένεια πρώτου βαθμού...». Πριν τελειώσω με διακόπτει και μου λέει... «Ο λογαριασμός της ΔΕΗΣ κάνει έτσι δεν είναι? Αν σας φέρω του αγοριού μου κάνει?» Οκ. Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά... Πως είναι δυνατόν να κατάλαβε το Δέκο και στο καπάκι να λέει «της ΔΕΗΣ» και να θεωρεί συγγενή πρώτου βαθμού το... αγόρι της ρε παιδιά? Έλεοοοοος... Παράδειγμα τρίτο. Άλλη νεαρά. Όμορφη, λυγερόκορμη μη σας πω πως την χαρακτηρίζω και απαστράπτουσα... Μπαίνει μέσα την καλησπερίζω και μου λέει... «Μια ματιά στα κινητά θα ρίξω ευχαριστώ...», προχωράει και καθώς γυρίζει την πλάτη της, κοιτάζει κανα πεντάλεπτο τα κινητά και την πλησιάζει ένας κύριος που λογικά μου έκανε για πατέρας της... Θα θελα... Ο καλοντυμένος κύριος με πλησιάζει και μου λέει... «Μάγκα, πως την βλέπεις την μικρή? Με 50 ευρώ μπορεί να καλύψει όλες τις επιθυμίες σου...» Εεεεεεε? Τι είπε ο άνθρωπος... «Ευχαριστώ δεν ενδιαφέρομαι» του είπα ασυναίσθητα και μηχανικά και πριν προλάβω να καταλάβω τι έγινε το... διαφορετικό ζευγαράκι εξαφανίστηκε...
Και ύστερα μου λέτε υπομονή και υπάρχουν διαφορετικές γυναίκες εκεί έξω μπλα μπλα μπλα... Οκ. Συμφωνώ. Και? Πρακτικά τι γίνεται λέω... Παντρευόμαστε επειδή πρέπει και όχι επειδή το θέλουμε. Κάνουμε σχέσεις επειδή πρέπει και όχι επειδή θέλουμε να μας αγαπάνε πραγματικά... Με συγχωρείτε κυρίες-δεσποινίδες μου, αλλά σαν ρυθμιστές των ζωών μας (των αντρών βεβαίως βεβαίως...) θα έπρεπε να είστε αλλιώς... Εγώ πάντως νιώθω σαν... αγελαδοαγόρης και όταν μου τυχαίνουν περιπτώσεις όπως οι παραπάνω μου έρχεται στο μυαλό υπέροχο τραγουδάκι του αγαπημένου μου Λουκιανού... «Όλοι μου οι φίλοι
παντρευτήκανε, γίνανε ρεζίλι γι'αυτό κρυφτήκανε, πιάσαν' μια δουλίτσα κι όλοι τους κρατούν κλειδιά, απόκτησαν κοιλίτσα κι από'να-δυο παιδιά...
Κι όλα τα κορίτσια που'χα γκόμενες, τώρα είν'όλο βίτσια και πίνουν μόνο νες... Κι αν δεν κάνω λάθος έχουν όλες Ι.Χ., θέλουνε και σκάφος και πάνε κι εξοχή... Τώρα σαν τους βλέπω δεν τους χαιρετώ, ούτε και γουστάρω εγώ να παντρευτώ... Κι άμα μου τη δίνει κάτι τέτοια δειλινά, παίρνω τ'άλογό μου και φεύγω στα βουνά...

Πάμε Ντόλλυ...»

Χαμένος στο διάστημα...

2011-03-27T00:22:00.001+02:00

Απόψε είμαι στα... κάτω μου. Δεν είναι δα και τόσο ασυνήθιστο, μιας και αλλάζει πολύ εύκολα η διάθεση μου, αλλά η αποψινή νύχτα είναι κάπως παράξενη. Ίσως να έχει τύχει και σε σας. Νιώθω απροσδιόριστα. Λυπημένος, στεναχωρημένος, προβληματισμένος, σκέφτομαι πράγματα και καταστάσεις που βιώνω άμεσα αλλά και που πρόκειται να έρθουν και η κατάληξη είναι κυρίως η αβεβαιότητα...
Το συναίσθημα αυτό πάντοτε με τρέλαινε. Αβεβαιότητα. Τα τελευταία δέκα χρόνια την ζω όλο και πιο έντονα και τώρα που δυσκολεύουν και οικονομικά τα πράγματα για όλους μας, είμαστε αβέβαιοι, αδύναμοι μπροστά σε αυτά που έρχονται. Οι δυνατοί θα επιβιώσουν... Οι υπόλοιποι, θα δείξει... Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά, αρκετές φορές είναι η αλήθεια, σκέφτομαι πως κάτι άσχημο θα ακολουθήσει. Σίγουρα ακούγεται πεσιμιστικό, αλλά η πραγματικότητα λέει πως δεν είναι και λίγες οι φορές που αυτή η σκέψη παίρνει σάρκα και οστά και επιβεβαιώνομαι...
Το άλλο που παρατηρώ όταν νιώθω όπως απόψε, είναι πως ενώ έχω (έτσι πιστεύω δε σημαίνει πως ισχύει κιόλας...) συγκροτημένο σκεπτικό στα περισσότερα πράγματα και έχω τον έλεγχο του εαυτού, σε κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω... εκτεθειμένος, ευάλωτος. Για όσους από εσάς έχετε τη ζωή σας όσο μπορείτε σε τάξη ή ακόμη και σε συγκροτημένη αταξία (sic), η αίσθηση να νιώθετε χαμένοι στο διάστημα, εκτός τόπου και χρόνου είναι ενοχλητική!
Πως λύνεται αυτό όμως? Λύνεται ή είναι απλά παιχνίδι του μυαλού μας? Η κοινή λογική λέει πως σε τέτοιες καταστάσεις χρειάζεται καθαρή σκέψη, ξεκούραση και προπαντός όχι βιασύνες στις όποιες αποφάσεις μας. Τουλάχιστον έτσι το έχω καταλάβει από μένα. Είμαστε νευριασμένοι με κάτι? Έχουμε απογοητευτεί από την ζωή μας, τις ατυχίες που μας βρίσκουν, την δύσκολη καθημερινότητα? Υπομονή και επιμονή. Δε χρειάζεται να μας παίρνει από κάτω. Όλα στο παιχνίδι είναι. Εμείς θα πρέπει να καθορίζουμε τι θα μας επηρεάζει και τι όχι.
Προσωπικά αυτό θα προσπαθήσω να κάνω από δω και πέρα. Θα σταματήσω να είμαι χαμένος στο διάστημα, σε άλλον πλανήτη. Δεν το αντέχω εγώ... Φαντάζεστε οι άλλοι???

Επαναστάτες χωρίς... παιδεία

2011-03-23T23:29:00.001+02:00

Ο τίτλος, που είναι παράφραση από την ταινία με πρωταγωνιστή τον θρυλικό Τζέημς Ντιν, ταιριάζει «γάντι» στην περίσταση. Μέρες δόξας και εθνικής υπερηφάνειας αυτές που διανύουμε βλέπετε... Μόνο που η εθνική μας επέτειος «κρύβει» μηνύματα σημαντικότερα από τις παρελάσεις με τα ψηλοτάκουνα και τα μίνι φορέματα...
Αν υπήρχε η δυνατότητα να ρωτήσουμε όχι όλους, αλλά τους μισούς κατοίκους αυτής της χώρας, για το νόημα της εθνικής μας εορτής, οι περισσότεροι από αυτούς θα απαντούσαν γενικόλογα, επιφανειακά και κυρίως συγχυσμένα... Τι θέλω να πω?
Σε τούτη την χώρα είναι εμφανής η έλλειψη παιδείας. Και για να μην κατηγορηθώ για παντογνωσία, και γω στο ίδιο καζάνι «βράζω». Πέρα από την συνηθισμένη τάση να τα ισοπεδώνουμε όλα, δεν έχουμε (όχι όλοι αλλά ένα μεγάλο ποσοστό) υπομονή, εγκράτεια, επιμονή, πλάνο, αρχές, ανθρωπιά, γνώση, αλληλεγγύη και επί του πρακτέου, ανοιχτό μυαλό. Το άθροισμα των παραπάνω εγώ το ονομάζω Παιδεία. Απ΄την άλλη, είμαστε τόσο αυτάρεσκοι και υπέρ-φιλόδοξοι που ακόμη και την ιστορία μας την... θυσιάζουμε στο βωμό του κέρδους και της «φτήνιας», αγνοώντας πως αυτή εκδικείται όσους δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους...
Τι και αν η χώρα βρίσκεται σε δυσχερή θέση? Τι και αν οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες? Τι και αν οι άνθρωποι ψάχνουν για ένα ξεροκόμματο στα σκουπίδια, οι ηλικιωμένοι δεν έχουν να πάρουν ούτε τα φάρμακά τους, η φτώχεια... χτυπάει την πόρτα μας, τα όνειρά μας καταστρέφονται? Εμείς ασχολούμαστε με το «Dancing with the stars», με τα στημένο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, με το νέο αμόρε της Κοκκίνου και άμα λάχει στις 25 Μαρτίου κοτσάρουμε και μια σημαία στο μπαλκόνι μας για να τονίσουμε την άκρατη εθνικοφροσύνη μας «κουκουλώνοντας» με αυτόν τον τρόπο την έλλειψη παιδείας που μας διακρίνει... Λαός χωρίς γνώση είναι φτερό στον άνεμο...
Δε λέω ότι ευθυνόμαστε μόνο εμείς. Προς Θεού... Αλλά βολευτήκαμε στην καθημερινότητα μας, κατάπιαμε αμάσητα όσα μας σέρβιραν οι πολιτικάντηδες μας, μπήκαμε από το... παράθυρο στο Δημόσιο, «λαδώσαμε’ κόσμο και κοσμάκη για μια άδεια ανέγερσης του σπιτιού που τόσο λαχταρούσαμε να κάνουμε, γίναμε «γλείφτες» του αφεντικού μας για να μια καλύτερη θέση στην εργασία μαςκαι τώρα νομίζω πως είναι αργά... Με τα παχιά λόγια, τον ωχαδερφισμό, την ανευθυνότητα και την ανοργανωσιά που μας διακρίνουν ως λαό τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα... Το βλέπω στο δρόμο καθημερινά. Βλέπω ανθρώπους έτοιμους να αρπαχτούν με την πρώτη ευκαιρία, ανθρώπους απογοητευμένους με την τροπή που έχει πάρει η ζωή τους, ανθρώπους αδύναμους πια να αλλάξουν τις ζωές τους... Το... λάβαρο της επανάστασης δύσκολα θα υψωθεί...

Λογοτεχνικό Σάββατο... «Ίσως»

2011-03-19T00:49:00.000+02:00

Ίσως τελικά να μην είμαι αυτός που θα θελα να είμαι... Ίσως αυτό που είμαι, είναι τόσο δύσκολο για τους άλλους, που ίσως τους δημιουργώ σκέψεις μπερδεμένες, αδιέξοδες...
Ίσως θα μπορούσα να είμαι λιγότερο σκληρός, λιγότερο ωμός, ίσως λέω και πάλι, ίσως είμαι έτσι, γιατί... έτσι νιώθω καλύτερα απέναντι στους άλλους... Ίσως η καρδιά θέλει αλλά η λογική δεν επιτρέπει... Ίσως η λογική υπερτερεί μα η ψυχή παραμονεύει...
Ίσως μια λέξη σημαίνει πολλά, ίσως και τίποτα... Ίσως αυτό που νιώθω δεν πρέπει να ειπωθεί, γιατί ίσως οι λέξεις δεν μετράνε πια μα μόνο οι πράξεις... Ίσως βρίσκομαι σε έναν λαβύρινθο, που ίσως τελικά με οδηγήσει εκεί που θέλω... Ίσως αυτό το ταξίδι να έχει καλό τέλος... Κουράστηκα με τα επιφανειακά...
Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, αυτό να είναι το πρόβλημα... Πως όσο και να προσπαθώ, ίσως αυτό δεν φτάνει...
Ίσως η λύση να είναι άλλη... Η μοναξιά η ριμάδα... Αυτή, ίσως και να με καταλαβαίνει, να νιώθει πως ίσως τελικά σωστά δεν είμαι αυτό που «πρέπει» να είμαι... Ίσως οι αλήθειες μου είναι δύσκολες, όπως ίσως τέτοιες θα είναι και οι δικές σας...
Ίσως αναλογίζομαι πως όλα αυτά ίσως να είναι αλήθεια, ίσως και ψέμα...
Ίσως δίνουμε πολλά εκεί που δεν πρέπει και λίγα εκεί που οφείλουμε πραγματικά να δώσουμε... Ίσως τελικά να συμπεριφερόμαστε έτσι γιατί δεν είμαστε θεοί... Ίσως όλα τα παραπάνω μας ρίχνουν την ψυχολογία, αλλά ίσως να είναι καλύτερα έτσι για να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα... Ίσως τελικά να είμαστε έτοιμοι να πάρουμε το ρίσκο ίσως και όχι... Άλλωστε ποιος μπορεί να ξέρει, εκτός ίσως από τον ίδιο μας τον εαυτό...

Προσωποφατσολογίες

2011-03-16T23:30:00.001+02:00

Τι ασυνάρτητος τίτλος είναι αυτός ρε παιδί μου??? Παιχνίδι είναι στη μέση... Η καλή μου «Κόμισσα της Κέρκυρας» η Ρεγγίνα (http://anemondixtia.blogspot.com/) με κάλεσε και εγώ σε κάτι τέτοια δε λέω όχι... Το παιχνίδι πάει ως εξής: Οχτώ bloggers παίρνουν σάρκα και οστά, τους δίνω «πρόσωπο» και τίτλο... Αναμένω απαντήσεις για το αν συμφωνούν ή όχι με τα γραφόμενα μου και μετά κάνουν το ίδιο με τη σειρά τους σε άλλους οχτώ bloggers της επιλογής τους. Τόσο απλό, τόσο συναρπαστικό. Να με συγχωρείτε του λόγου μου αν πέσω έξω αλλά έτσι είναι το παιχνίδι. Η μάλλον να το πω κανονικά, παιγνίδι... Φύγαμε...

1) Βιβή (Άρωμα Γυναίκας-http://spirtokoyto.blogspot.com/)
2) Αντάρτισσα (http://adiaforia.pblogs.gr/)
3) Pink Dreamer (http://apinkdreamer.blogspot.com/_
4) Ιωάννα (http://ioannakal.blogspot.com/)
5) Valentina (Στον δικό μου υπέροχο κόσμο-http://kaneoneira.blogspot.com/_
6) Σάββας (Εκφράσου ελεύθερα-http://savvast.blogspot.com/)
7) Roadartist (http://roadartist.blogspot.com/2011/03/blog-post_16.html)
8) Athens Girl (http://denxeroun.blogspot.com/2011/03/blog-post_16.html)


Βιβή,, η ιδιοφυϊα της γεύσης (και όχι μόνο...).


Αντάρτισσα, η ανένταχτη ματιά...

Ιωάννα, η σκεπτική Σταχτοπούτα...

Pink Dreamer, η παραμυθένια απόδραση...

Σάββας, η διαφορά της σκέψης...

Valentina, με την καρδιά ενός μικρού κοριτσίου..

Roadartist, ταξιδιάρα ψυχη...

Athens Girl, η δυναμική φοιτήτρια...

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: O μικρός αγωνιστής

2011-03-15T01:11:00.000+02:00

«Θ΄ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί...» Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Ελληνοκύπριου Ευαγόρα Παλληκαρίδη στις 14 Μαρτίου 1957, λίγο προτού απαγχονιστεί από Άγγλους στρατιωτικούς...
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938 και ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Τα παιδικά του χρόνια ήταν καλά και ήταν εξαιρετικός μαθητής μιας και πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα. Την 1η Απριλίου 1956, ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα, στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ και όλες τις αποικίες προετοιμάζονταν για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» αναρτάται η αγγλική σημαία, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές... Παραμονή της στέψης, οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασιδίου Κολεγίου οργάνωσαν διαδήλωση με αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Ευαγόρας αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και σκίζει την αγγλική σημαία... Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων, αλλά ήταν και η αρχή του τέλους για το νέο αυτό παλικάρι...
Έπειτα από την συγκεκριμένη μέρα που οι συγκρούσεις ήταν σφοδρές ακόμη και με Τούρκους κατοίκους της Μεγαλονήσου, ο Ευαγόρας συνελήφθη αλλά λόγω του νεαρού της ηλικίας του αφέθηκε ελεύθερος. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι όπως έλεγε ο ίδιος. Στην ηλικία των 17 ετών ο Ευαγόρας εντάσσεται στην Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών.
Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι μαθητές του Γυμνασίου συγκεντρώνονται και προετοίμάζουν μια διαδήλωση από τις γνωστές που οργάνωνε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) ως αντιπερισπασμό. Οι στρατιώτες έχουν διαταγή να πυροβολήσουν αδιάκριτα τους διαδηλωτές. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Και η δίκη αναβάλλεται για τις 6 Δεκεμβρίου.
Στις 5 του Δεκέμβρη, μια μέρα πριν την δίκη μπαίνει κρυφά στο σχολείο και αφήνει στην έδρα ένα σημείωμα... «Παλιοί συμμαθηταί, Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο.
Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ. Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα, μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές. Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη, κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές. Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι, τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά. Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ένα παλάτι, το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό. Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό. Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
Γεια σας παλιοί συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.»
Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του μεταφέρουν όπλα και τρόφιμα από την Λυσό. Ξαφνικά βρίσκονται αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι 2 συναγωνιστές καταφέρνουν να διαφύγουν ο ίδιος συλλαμβάνεται. Στην κατοχή του βρίσκεται ένα πυροβόλο Μπρέν γρασαρισμένο που πρακτικά σημαίνει πως είναι ανέτοιμο για να χρησιμοποιηθεί... Κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία όπου και δικάζεται στις 25 Φεβρουαρίου. Στη δίκη του ο Παλληκαρίδης δεν αφήνει περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους παραδέχεται την ενοχή του και απευθυνόμενος στους δολοφόνους του λέει: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο...»
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ήταν ο νεαρότερος αγωνιστής που απαγχονίστηκε στην πολύπαθη Κύπρο και η δολοφονία του έγινε η απαρχή δεκάδων διαδηλώσεων και αναταραχών...

Τα παραμύθια έχουν πέραση...

2011-03-14T00:13:00.001+02:00

Τα μόνα παραμύθια που μου άρεσαν, ήταν αυτά που μου έλεγε η μητέρα μου όταν ήμουνα μικρός... Τα άλλα, αυτά που «ραγίζουν» καρδιές και καταστρέφουν ζωές, τα μίσησα από την πρώτη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω τι άνθρωπος πρόκειται να γίνω...
Βασικός μου κανόνας, είναι να μην κάνω ότι δεν θέλω να μου κάνουνε. Και αυτό δεν το λέω έχοντας ως βάση την πάρτη μου και μόνο. Το αντίστροφο θα έλεγα. Έχω την πεποίθηση πως τα ψέματα, τα όμορφα λόγια, αυτά που τα αυτιά μας λατρεύουν προσφέρουν προσωρινή ικανοποίηση και μόνιμη μελαγχολία. Ένα αδιέξοδο, ένας λαβύρινθος, που ο μοναδικός τρόπος διαφυγής είναι η ειλικρίνεια...
Ναι, είναι αυτή που δεν έχει πέραση, είναι αυτή που δημιουργεί μοναχικούς, απόμακρους αλλά πραγματικά υγιείς ανθρώπους. Είναι αυτή που οι περισσότερες γυναίκες δεν αντέχουν. Και μη βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε φαλλοκράτη. Οι γυναίκες έχουν έντονο το στοιχείο του παραμυθιού μέσα τους. Η αναζήτηση του τέλειου άντρα, αυτού που θα τις έχει σαν πριγκίπισσες, τα κοριτσίστικα παιχνίδια (κούκλες κλπ κλπ), το ροζ χρώμα και τα φτιαχτά παραμύθια με τα πριγκιπόπουλα, τις οδηγούν και εν τέλει τις εγκλωβίζουν στην ιδέα του παραμυθιού. Όταν λοιπόν παρουσιαστεί ένας άνθρωπος με γλώσσα λανθάνουσα στα αυτιά τους, αλλά με ειλικρινή διάθεση και συμπεριφορά αυτομάτως γίνεται κόκκινο πανί στον γυναικείο περίγυρο τους, αλλά και σε αυτές τις ίδιες. Ώρες ώρες ειλικρινά τρελαίνομαι με τον στρουθοκαμηλισμό τους. Δεν γίνεται δεσποινίδες μου, κυρίες μου, να τα έχουμε όλα. Και «την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο».

Το ίδιο εννοείται συμβαίνει και με αρκετούς άντρες, αλλά εκεί είναι διαφορετικά γιατί ο κόσμος των αρσενικών είναι γεμάτος συμπεριφορές σκληρές και κατά τα λεγόμενα «αντρικές». Οι άντρες δύσκολα θα επενδύσουν στο ιδεατό, στο τέλειο γιατί ο κόσμος τους δεν είναι τόσο ολοκληρωτικός όσο των γυναικών... Βλέπετε η Candy Candy δεν τους έπειθε περισσότερο από τους Τζι αϊ τζο...
Δεν ξέρω εγώ το βλέπω και ως σημάδι μαζοχισμού αυτό το πράγμα. Τα επιφανειακά είναι τόσο εύκολο να τα διακρίνεις αλλά τόσο δύσκολο να μην τα αποδεχτείς. Γιατί είναι η ανάγκη μας τέτοια προφανώς. Μας έχουν λείψει τα καλά λόγια, οι όμορφες κουβέντες και γιαυτό αποδεχόμαστε τα ξεκάθαρα ψέματα σαν την απόλυτη ευτυχία. Πλάθουμε συμπεριφορές, καταστάσεις όμοιες με την ανάγκη μας. Μπογιατισμένες, μασκαρεμένες με σκοπό την πολυπόθητη εικόνα που έχουμε πλάσει στο μυαλό μας. Και όταν τελικά ανακαλύπτουμε πως οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες μας τελειώσανε τότε φταίει εκείνος, φταίει εκείνη για τα λόγια τα ωραία που μας είπανε... Εμείς ήμασταν αυθεντικοί μέσα στον παραμυθένιο ψευτόκοσμο μας...

Συμπτώσεις: Πεπρωμένο ή Μαθηματικά;

2011-03-07T00:35:00.000+02:00

Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που μπορούν να «διαβάσουν» το μέλλον ή μήπως όλη η ιστορία γύρω από τις συμπτώσεις είναι απλές μαθηματικές πράξεις;
Ο Τζόρτζ Μπράϊζον αποφάσισε να διακόψει το ταξίδι του στη Νέα Υόρκη μιας και ήταν πολύ κοντά στο Κεντάκυ και ήθελε από μικρός να το επισκεφτεί. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο Μπράουν στο Λούισβιλ, αστειευόμενος, μιας και δεν τον ήξερε κανείς, ρώτησε τον ρεσεψιονίστ:
"Έχω κανένα γράμμα;". Έμεινε έκπληκτος όταν ο υπάλληλος του έδωσε ένα γράμμα με τον αριθμό του δωματίου του. Ο προηγούμενος ένοικος του δωματίου 307 ονομαζόταν και αυτός Τζόρτζ Μπράιζον... Μια σύμπτωση απίστευτη, αλλά συνάμα τόσο καυστική, καθώς ο άνθρωπος που την διηγείται είναι ο μαθηματικός Δρ Γουόρεν Γουήβερ, ειδικός στις πιθανότητες, που πιστεύει πως οι συμπτώσεις διέπονται από το νόμο της τύχης και απορρίπτει οποιαδήποτε παραφυσική η απόκοσμη αιτία.
Το 1891 ο Άγγλος Τσαρλς Γουέλς προκάλεσε αίσθηση "τινάζοντας" την μπάνκα στο καζίνο του Μόντε Κάρλο, καθώς κέρδισε 3 φορές, χωρίς κανένα σύστημα, 100.000 φράγκα στην ρουλέτα και αμέσως μετά εξαφανίστηκε... Ο Δρ. Γουήβερ πάντως έχει διαφορετική άποψη, υποστηρίζοντας πως αν ρίξεις ένα νόμισμα 1024 φορές είναι πιθανό να υπάρξει μια αλληλουχία από οχτώ κεφάλια στη σειρά, δύο ομάδες από επτά κεφάλια στη σειρά, τέσσερις από έξι στη σειρά και οχτώ ομάδες από πέντε στη σειρά ίδιο ισχύει και στην ρουλέτα. Στο αντίθετο στρατόπεδο υπάρχουν οι υπέρμαχοι του "Νόμου των σειρών" της "Συγχρονιστικότητας" που θεωρούν πως όλα είναι θέμα συγχρονισμού.
Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν γοητευτικά μυστηριώδη την πιθανότητα όλα να εξαρτιούνται από μια ανώτερη δύναμη που καθορίζει τα πάντα. Και από αποδείξεις άλλο τίποτα... Το 1899 ο Καναδός ηθοποιός Τσαρλς Κόγκλαν αρρώστησε και πέθανε στο Γκάλβεστον. Επειδή βρισκόταν πολύ μακριά για να επιστρέψουν την σωρό του στην πατρίδα του στο νησί Πρίγκιπας Εδουάρδος, ο Κόγκλαν θάφτηκε σε ένα γρανιτένιο κλειστό τάφο 5.600 χλμ από τον τόπο που γεννήθηκε.
Τα κόκαλα του παρέμειναν εκεί λιγότερο από 1 χρόνο, καθώς ο μεγάλος τροπικός κυκλώνας του 1900 "χτύπησε" το νησί Γκάλβεστον και το νεκροταφείο που ήταν θαμμένη η σωρός του ηθοποιού πλημμύρισε τάφος διαλύθηκε και το φέρετρο έπλευσε στο Κόλπο του Μεξικού, κατά μήκος της παραλίας της Φλόριντα. Οχτώ χρόνια πέρασαν. Κάποια μέρα του 1908 κάποιοι ψαράδες στο νησί Πρίγκιπας Εδουάρδος παρατήρησαν ένα μεγάλο, ταλαιπωρημένο κουτί να πλέει κοντά στην ακτή... Το σώμα του Κόγκλαν είχε γυρίσει στην πατρίδα του.
Τύχη; Μοίρα; Μαθηματική πιθανότητα; Το σίγουρο είναι πως «σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση» που λέει και ο θυμόσοφος λαός μας...

Αυτοεκτίμηση: Η «καρδιά» του εαυτού μας

2011-02-28T10:27:00.000+02:00

«Πίσω από τις μεγαλύτερες αδυναμίες μας, κρύβονται οι μεγαλύτερες δυνατότητές μας. Οι φόβοι και οι ανασφάλειες είναι κίνητρα τόλμης και δύναμης...» Η φράση αυτή σίγουρα δίνει κίνητρο σε όσους έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση... Η φράση ως φράση από μόνη της όμως, σίγουρα δεν κάνει τους ανασφαλείς, φοβισμένους και απογοητευμένους ανθρώπους να ξαναβρούν τον «χαμένο» τους εαυτό... Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται κάτι πολύ πιο δραστικό... Αλλαγή σκέψης και οπτικής. Στροφή τριακοσίων εξήντα μοιρών.
Ορισμός της αυτοεκτίμησης
Ιατρικά η αυτοεκτίμηση ορίζεται ως «η εκτίμηση της αξίας και της σημαντικότητάς μου και η ικανότητα να είμαι υπεύθυνος για τον εαυτό μου και προς τους άλλους». Πόσοι από μας όμως δε νιώθουμε ασήμαντοι, «αχρείαστοι», παραγκωνισμένοι πολλές φορές? Πόσοι από μας δεν κλεινόμαστε με την πρώτη δυσκολία στον εαυτό μας? Νομίζω πως όλοι μας έχουμε νιώσει έστω μια φορά κάτι από τα παραπάνω... Το θέμα είναι πως με την σημερινή δύσκολη καθημερινότητα αυτού του είδους τα συναισθήματα δημιουργούν ανθρώπους με έλλειψη πρωτοβουλίας, ανθρώπους που δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και στις δυνατότητες τους. Ενεργό ρόλο βέβαια σε αυτό παίζουν και οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά μας. Η οικογένεια και οι φίλοι, τα άτομα που είναι ουσιαστικά πιο κοντά μας, όσο εύκολα μπορούν να μας «ανεβάσουν» ψυχολογικά άλλο τόσο εύκολα μπορούν να μας «ρίξουν» στον βάλτο της χαμηλής αυτοεκτίμησης...
Χαμηλή αυτοεκτίμηση-Χαρακτηριστικά
Ο Νικήτας Καύκιος, κλινικός ψυχολόγος, λέει σωστά πως... «Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοπεποίθηση-αυτοεκτίμηση αισθάνονται ασφαλείς μόνο αν οι άλλοι τους αγαπούν χωρίς να τους κρίνουν ή να τους απορρίπτουν. Αισθάνονται σημαντικοί όταν οι άλλοι τους αναγνωρίζουν επειδή κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους ή πετυχαίνουν τα σχέδιά τους. Κατά βάθος πιστεύουν ότι για να αξίζουν και να τους δεχτούν οι άλλοι δεν θα έπρεπε να είχαν ελαττώματα και να έκαναν λάθη. Λόγω της ευαισθησίας που τους χαρακτηρίζει αισθάνονται συχνά πληγωμένοι, ταραγμένοι και θυμωμένοι από τις απόψεις και τις κριτικές των άλλων...»
Πως λοιπόν καταλαβαίνουμε αν πάσχουμε από χαμηλή αυτοεκτίμηση? Ο κ. Καύκιος λέει: «Τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση χαρακτηρίζονται από:
1) Αισθήματα κατωτερότητας και ανασφάλειας.
2) Δυσκολία κοινωνικής ένταξης και αισθήματα μοναξιάς.
3) Υπερβολική ευθιξία και χαμηλές αντοχές στις συντροφικές σχέσεις.
4) Παραμέληση ικανοποίησης βασικών προσωπικών αναγκών.
5) Παραμέληση της εξωτερικής εμφάνισης.
6) Υπερβολική ενασχόληση με αυτό που οι άλλοι σκέπτονται για αυτούς.
7) Υπερβολική ανησυχία μήπως και ενοχλήθηκε κάποιος άλλος εξ’ αιτίας τους.
8) Διάχυτο άγχος και συχνά αισθήματα απογοήτευσης.
9) Δυσκολία να ερμηνεύσουν με ειλικρίνεια την πραγματικότητα.
10) Επικέντρωση στα αρνητικά στοιχεία μιας κατάστασης.
11) Μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες.
12) Δυσκολία να δέχονται φιλοφρονήσεις.
13) Έλλειψη εμπιστοσύνης στις προσωπικές τους απόψεις.
14) Χαμηλές προσδοκίες από τη ζωή.
15) Αναπάντεχες εκρηκτικές συμπεριφορές.
16) Αποφυγή των προκλήσεων.
17) Κοινωνική απόσυρση.
18) Διαταραχές στη συγκέντρωση, τον ύπνο και τη διατροφή»,
Αντιμετώπιση και λυσεις
Είμαι σίγουρος πως πολλά από τα παραπάνω, μη πω όλα, τα έχουμε ζήσει οι ίδιοι αρκετές φορές...
Τι κάνουμε λοιπόν? Για μένα το πιο σημαντικό είναι να κατανοήσουμε τις δυνατότητες μας. Ούτε να τις μηδενίσουμε ούτε όμως να τις υπερεκτιμήσουμε. Είμαι πεπεισμένος πως ο καθένας από μας ξέρει τι μπορεί να κάνει. Έστω και μια φορά στη ζωή του το έχει διαπιστώσει. Δε πρέπει να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Δεν πρέπει να μπαίνουμε στην λογική να αισθανόμαστε όμορφα μόνο μετά από μια επιτυχία. Σημασία άλλωστε τις περισσότερες φορές δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι... Σημαντικό επίσης είναι να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας. Άλλωστε στην πραγματικότητα οι φόβοι είναι δημιουργήματα του μυαλού μας και όχι κάτι αληθινό. Όταν αντιμετωπίζεις τον φόβο σου αυτομάτως τον αποδυναμώνεις. Σκεφτήκατε ποτέ να κάνετε μια λίστα με τα προτερήματα σας? Κάντε το! Στις δύσκολες στιγμές αυτή η θύμηση θα σας κάνει να νιώθετε καλύτερα... Ας διαλέξουμε επιτέλους τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας. Η, ας προσπαθήσουμε να φέρουμε «στα νερά μας», αυτούς που λόγω καταστάσεων (οικογένεια-συγγενείς) αποτελούν μέρος της ζωής μας.
Οι διαπιστώσεις αυτές (για να μην το παίζω και ξερόλας) γίνονται να ξέρετε, από έναν άνθρωπο που «πέφτει» ψυχολογικά αρκετές φορές, κλείνεται αρκετά στον εαυτό του, συχνά αναθεματίζει την τύχη του, άρα επί του πρακτέου ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων με όχι και τόσο ανεβασμένη αυτοεκτίμηση. Αυτό όμως δε με κάνει να ΜΗΝ προσπαθώ. Δεν με κάνει να τα παρατάω. Δεν με κάνει να απολογούμαι για ότι είμαι. Δεν με κάνει να τα βλέπω όλα μαύρα. Κυρίως γιατί έχω καταλάβει μέσα μου πως οι δυσκολίες και τα άσχημα είναι για τους ανθρώπους. Για μας. Κυρίως γιατί έχω διαπιστώσει σε μένα ένα χαρακτηριστικό που αρκετές φορές με ηρεμεί. Είμαι αληθινός. Παράξενος μπορεί, σπαστικός επίσης, μερικές φορές μπορεί και κακός, αλλά αληθινός όμως. Έχω αποδεχτεί σε μεγάλο βαθμό αυτό που είμαι. Κατανοώ τα λάθη μου, ζητάω συγνώμη όταν νιώθω ότι πρέπει να το κάνω... Νομίζω πως τελικά εκεί είναι το μονοπάτι που θα με-μας βγάλει από τον δύσκολο αυτό δρόμο που μας κουράζει ψυχολογικά και σωματικά... Γιατί η αυτοεκτίμηση είναι η «καρδιά» του εαυτού μας... Είναι η αφετηρία για να φτάσουμε στην κάθαρση, στην απόλυτη εσωτερική και ψυχολογική μας ηρεμία...

Ξεπουλάμε λέμε...

2011-02-26T01:14:00.000+02:00

Ρε δε μας τα λέτε καλά... Καθόλου καλά... Εκεί που πάμε να καταπιούμε τη ξεδιαντροπιά σας, την, εκ του φυσικού ορμώμενη, βλακεία που σας χαρακτηρίζει, την απανθρωπιά σας, τον εαυτουλισμό σας (συγχωρέστε με για το αδόκιμο της έκφρασης), να σου πάλι καινούργια θέματα... «Ψαλίδι» λέει στις συντάξεις, στους μισθούς, στα επιδόματα και πάει λέγοντας... Ε ρε Ψαλιδοχέρης που σας χρειάζεται εκπρόσωποι του λαού... Να σας τα πάρει με την ψιλή... Να δείτε την γλύκα... Πως την βλέπετε τώρα την δουλειά δηλαδή? Κόψε από δω κόψε από κει, στο τέλος δεν θα μείνει και τίποτα να κόψουμε... (έλα, δεν θέλω πονηρές σκέψεις αυτό που σκέφτεστε δεν κόβεται με τίποτα...).
Έλεγχοι λέει σε μικρομεσαίες, υποψήφιες για κλείσιμο λέω εγώ, επιχειρήσεις, περικοπές στις συντάξεις και «αξιοποίηση» της εθνικής περιουσίας... Πως είπατε? Γιατί βάζω την λέξη αξιοποίηση σε εισαγωγικά? Μα για να μην της αλλάξω την έννοια και αρχίζουν και με κυνηγάνε δέκα γράμματα.. Γιατί άλλο αξιοποίηση άλλο ξεπούλημα κύριοι της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης... Εγώ προτείνω να δώσουμε την Ακρόπολη... Ούτως η άλλως το εισιτήριο για να μπεις, να δεις και να μάθεις την Ιστορία σου είναι πανάκριβο... Ούτως η άλλως ένα μπουκαλάκι νερό έξω από αυτή κοστίζει όσο ένα υδραγωγείο...(πάντα ακραίος... αλλά με τους ακραίους). Και μετά την Ακρόπολη γιατί δεν δίνετε και όσα αγάλματα μας έχουνε μείνει? Αφού έτσι και αλλιώς τα περισσότερα, από καλλιτεχνικής άποψης, είναι αποτυχημένα. Βλέπεις τον Κολοκοτρώνη σου μοιάζει για Ανδρούτσος, βλέπεις την Μπουμπουλίνα λες «ωπ να ο Καραϊσκάκης!!! » Ακόμα και εκεί μίζες έπεφταν... Μαλώνατε για το ποιος θα κατασκευάσει το άγαλμα... Που αν είχαν στόμα τα έρμα θα προτιμούσαν να ήταν πρωταγωνιστές στο τραγούδι του Νότη «Αγάλματα» παρά σε αυτή την ιλαροτραγωδία...
Τώρα που το καλοσκέφτομαι μιας και την Μέρκελ δεν την βλέπω να φτουράει για πολύ ακόμα, γιατί δεν της δίνετε της γυναίκας κανένα νησάκι να χει να παίζει τώρα που θα βγει σε σύνταξη? Να πηγαίνει ρε παιδί μου να κάνει τις διακοπές της η γυναίκα... Η Κάλυμνος νομίζω πως είναι μια χαρά. Αφού είναι που είναι ξεχασμένη από τον Θεό και από σας, αφού αργά η γρήγορα θα την πάρουν που θα την πάρουν οι Τούρκοι... Δώστε την μια ώρα αρχύτερα να βγείτε και από την δύσκολη θέση να δικαιολογείτε συνέχεια τις παραβιάσεις των άσπονδων γειτόνων μας...
Ε ρε Ψαλιδοχέρης που σας χρειάζεται... Δώστε να δούμε πόσα θα δώσετε.. Ρουφήξτε να δούμε πόσο θα ρουφήξετε... Εμείς είμαστε εδώ... Ούτως η άλλως μια ζωή μας παίρνατε... Και δεν δίνατε... Μας παίρνατε τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας, τα όνειρα μας, τις φιλοδοξίες μας, τη ψυχή μας την ίδια.... Αλλά που θα πάει... Εδώ είναι τα πάντα... Και η Κόλαση και ο Παράδεισος... Καθένας, λέει ο λαός μας, παίρνει στη ζωή αυτό που του αξίζει... Και μπρος σε αυτή να ξέρετε πως δεν σας σώζουν ούτε οι γραβάτες ούτε τα ψεύτικα λόγια σας...

Σαν τον Φόρεστ και εμείς...

2011-02-23T00:22:00.001+02:00

«Τρέχα Φόρεστ, τρέχα...» έλεγε η Τζίνι στον Φόρεστ Γκαμπ στην ομώνυμη ταινία. Να τρέξει... Να φύγει μακριά από ότι τον κυνηγούσε... Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να είναι στη θέση του Φόρεστ Γκαμπ. Όλοι μας νομίζω πως ήμασταν, είμαστε ή θα «γίνουμε» σαν τον Φόρεστ στη ζωή μας...
Αν το καλοσκεφτείτε όλα τα χαρακτηριστικά του «ήρωα» της ταινίας είμαστε... εμείς!
Άνθρωποι με ιδιαίτερες, ή όχι τόσο ιδιαίτερες δυνάμεις. Άνθρωποι συνηθισμένοι, άνθρωποι τυχεροί ενίοτε και άτυχοι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Άνθρωποι με συναίσθημα και χωρίς συναίσθημα κάποιες άλλες φορές. Άνθρωποι με προβλήματα. Υγείας, συναισθηματικά, συνεννόησης, κατανόησης και πάει λέγοντας...
Πόσοι και πόσοι δεν έχουν νιώσει μειονεκτικά λόγω της εμφάνισης τους η λόγω ενός «κουσουριού» που είχαν η έχουν? Πόσοι έζησαν έναν ανεκπλήρωτο έρωτα ή όταν τον έζησαν αυτόν τελείωσε άδοξα, όπως ο Φόρεστ με την Τζίνι του? Πόσοι από εμάς δεν μπόρεσαν ή δεν μπορούν να κατανοήσουν γιατί τόση κακία, απανθρωπιά, φτήνια γύρω μας? Σαν τον Φόρεστ και εμείς... Μοχθούμε, προσπαθούμε, χανόμαστε μέσα στο χάος που επικρατεί...

Γινόμαστε ήρωες για λίγο... Για πολύ... Σαν τον Φόρεστ και εμείς... Υπομονετικοί, επίμονοι, ωραίοι τρελοί και αναντίρρητα διαφορετικοί... Δακτυλοδεικτούμενοι (τις περισσότερες φορές για κακό λόγο...), πιστοί οι περισσότεροι στις αξίες και στα ήθη, υπέρμαχοι της αγνής φιλίας...
Περνάμε από ποτάμια, λάσπες, βουνά, δρόμους και τρέχουμε... τρέχουμε να φύγουμε μακριά όπως ο Φόρεστ όταν τον παράτησε η Τζίνι... Δείχνουμε ανήμποροι να καταλάβουμε γιατί χάνονται αγαπημένα μας πρόσωπα όπως ο Φόρεστ όταν έχασε την μάνα του και στο τέλος τον μεγάλο έρωτα του... Νευριάζουμε και είμαστε ικανοί να φτάσουμε στα άκρα όταν δεν συμπεριφέρονται οι άνθρωποι όπως πρέπει σε άλλους ανθρώπους... Κάνουμε λάθη και μας πιάνουνε κακίες, κρατάμε μούτρα όπως ο Φόρεστ όταν πείραζαν την Τζίνι... Γινόμαστε μάρτυρες και πρωταγωνιστούμε σε σημαντικά γεγονότα και δεν το καταλαβαίνουμε όπως ο Φόρεστ στον πόλεμο του Βιετνάμ ή στη συνάντηση του με τον Τζων Λένον...
Εν κατακλείδι, το ρεζουμέ είναι πίσω από όλα αυτά και μέσα σε όλα αυτά... Η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας οι άνθρωποι είναι μεγάλη... Μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω, να μας δώσει ώθηση να γίνουμε καλύτεροι συναισθηματικά, να ξεπεράσουμε δυσκολίες, αρρώστιες, να μας κάνει να ταξιδέψουμε, να είμαστε αληθινά διαφορετικοί μέσα στην ψεύτικη διαφορετικότητα της σημερινής κοινωνίας... Σαν το Φόρεστ και εμείς σε αυτό το ταξίδι της ζωής... Παράξενοι και ωραίοι... Γιατί όπως είπε και ο ίδιος «η ζωή είναι σαν ένα κουτί σοκολατάκια. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου τύχει...»

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω...

2011-02-17T21:58:00.000+02:00

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ήμουν σίγουρα πιο διαλλακτικός... Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ήμουν και πιο αποφασιστικός και πιο άμεσος... Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ήμουν πιο ξεκάθαρος. Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ήμουν σίγουρα πιο σκληρός. Οι αποφάσεις που θα έπαιρνα θα ήταν με γνώμονα το δικό μου καλό και όχι (όπως σε αρκετές περιπτώσεις έχει γίνει έως τώρα) για το καλό των άλλων... Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα έλεγα λέξεις που δεν είπα και δεν θα έλεγα λέξεις που είπα... Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ήμουν σίγουρα πιο τολμηρός... Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα προσπαθούσα να κάνω πιο απλά τα πράγματα και σίγουρα να μην τα μπερδεύω... Θα έβαζα σίγουρα το προσωπείο του άτεγκτου ανθρώπου που δεν λογαριάζει συναισθήματα και σκιρτήματα... Αν γύριζε ο χρόνος πίσω οι διαφορές μου με τους άλλους ανθρώπους θα ήταν σίγουρα λιγότερες γιατί θα έκανα μερικά βήματα πίσω σε συγκεκριμένες περιπτώσεις... Η ξεροκεφαλιά άλλωστε δεν βοηθάει πάντα (!). Αν γύριζε ο χρόνος πίσω το βλέμμα μου θα ήταν πιο μαλακό με σκοπό να φέρω τους συνανθρώπους μου πιο κοντά μου... Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ήταν τρόπος ζωής για μένα η καλοπέραση αλλά όχι στις πλάτες άλλων ανθρώπων... Για όλα άλλωστε υπάρχει η «χρυσή τομή»... Αν γύριζε ο χρόνος πίσω οι φιλίες μου θα ήταν ακόμη πιο δυνατές γιατί οι φίλοι που έχω τώρα (μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού) είναι εξαιρετικοί άνθρωποι... Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα ήμουν πιο χαλαρός με το γυναικείο φύλο και όχι τόσο Μεταξάς (όλο όχι και όχι...) Αν όμως γύριζε ο χρόνος πίσω θα ήμουν και πιο προσεκτικός με τις γυναίκες...

Τέλος, αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ήταν σκοπός της ζωής μου να διασφαλίζω (όσο μπορώ) την καλή υγεία των ανθρώπων γύρω μου με ότι «όπλο» θα μπορούσα να το κάνω (καλή διατροφή, γυμναστική, συχνές εξετάσεις)... Όχι, δεν έχω μετανιώσει για όλα αυτά και θέλω να γυρίσει ο χρόνος πίσω... Ούτε είναι απόρροια της νοσταλγικής διάθεσης που με διακρίνει... Απλά ώρες-ώρες αναλογίζομαι πως μια δεύτερη ευκαιρία για να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα είναι πάντα πολύτιμη... Επειδή ξέρω όμως πως δεν υπάρχουν μηχανές χρόνου θα προσπαθήσω να κάνω κάτι πιο ουσιαστικό... Θα προσπαθήσω να κάνω όλα τα παραπάνω από δω και πέρα... Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά...

Ο παλιός Φάρος...

2011-02-13T22:49:00.001+02:00

«Τι κρύο απόψε και αυτό Θεέ μου... Και αυτός ο αγέρας... Μανιασμένος, ουρλιάζει σα να μη θέλει να με αφήσει να ξεκουραστώ... Σα να μου λέει, το νου σου, έχε το νου σου κι απόψε...» Οι σκέψεις τυραννούσαν τον Μηνά, τον νεαρό φαροφύλακα που είχε ακούσει τόσες και τόσες ιστορίες για αυτόν τον φάρο... Ιστορίες παράξενες, απόκοσμες, για πλοία που χάθηκαν και δεν εμφανίστηκαν ξανά και για στιγμές που τα κύματα, θεόρατα, λες και θα τον γκρέμιζαν και θα χανόταν στο απέραντο της θάλασσας...
«Και οι φωνές; Αυτές οι φωνές μου έμοιαζαν σαν ψαλμωδίες και που ο Καπεταν Διονύσης, ο πιο παλιός φαροφύλακας της περιοχής, τις ονόμαζε ψαλμωδίες του διαβόλου;» O Μηνάς προσπαθούσε να σκεφτεί λογικά μα οι ιστορίες των παλιών δεν τον άφηναν. Τα κύματα μανιασμένα χτυπούσαν τον πέτρινο φάρο, ενώ ο αέρας ήταν τόσο δυνατός που θαρρείς πως θα τον σήκωνε στον αέρα... Οι σκέψεις επανήλθαν αυτή την φορά πιο έντονες. Οι φαροφύλακες από παλιά αντιμετωπίζονταν από τους ανθρώπους με επιφύλαξη. Πολλοί ήταν εκείνοι που έβλεπαν με θαυμασμό τους «φύλακες της θάλασσας» όπως τους ονόμαζαν, αλλά περισσότεροι εκείνοι που θεωρούσαν πως η απομόνωση τους έκανε να χάνουν τα λογικά τους....
Τούτο το βράδυ ο νεαρός φαροφύλακας αναλογιζόταν την ζωή του... Από μικρός ήθελε να γίνει φαροφύλακας. Τον μάγευε η θάλασσα, το απέραντο γαλάζιο, η σκέψη πως βοηθούσε τα καράβια να βρουν τον χαμένο δρόμο τους, να συνεχίζουν την πορεία τους με ασφάλεια. Απ’ την άλλη ποτέ δεν έζησε τις χαρές της ζωής. Η οικογένεια του ήταν πολύ φτωχή και έπρεπε από πολύ μικρός να δουλέψει για να βγάλει τα προς το ζην.

Θυμάται όμως με νοσταλγία την μάνα του. Την κυρά-Λενιώ με τα μεγάλα μυγδαλωτά μάτια... και τον πατέρα του τον μπαρμπά-Γιάννη τον ναυτικό... Μοναχοπαίδι και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις του κάνανε όλες τις χάρες. Όσες άντεχαν τα οικονομικά τους βέβαια. «Να κάνεις αυτό που θέλεις γιέ μου. Μα να προσέχεις τη θάλασσα. Είναι μεγάλη καρδιοκλέφτρα...» του έλεγε ο μπαρμπά-Γιάννης ο πατέρας του όταν σεργιανίζανε μαζί δίπλα στην θάλασσα... «Πόσο δίκιο είχε» αναλογίστηκε ο Μηνάς και αμέσως ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο του... Του λείπανε οι γονείς του... Μόνος στον κόσμο πλέον, με μοναδική ασχολία του, λειτούργημα όπως έλεγε ο ίδιος, να είναι φαροφύλακας σκέφτεται πόσο του έχει λείψει η ανθρώπινη επαφή... Η ώρα πήγε τρεις τα ξημερώματα. Ο αέρας συνέχιζε να φυσάει μανιασμένος... Τα βλέφαρα του Μηνά με δυσκολία μένουνε ανοιχτά. Καθισμένος στην ξύλινη καρέκλα, παρατηρεί με κάθε λεπτομέρεια τι συμβαίνει στην θάλασσα και ο σκέτος καφές τον βοηθάει πολύ σε αυτό μιας και τον κρατάει ξύπνιο. Το φως του φάρου φωτίζει το σκοτεινό τοπίο και μέσα σε αυτό το λίγο διάστημα που φωτίζονται τα απόμακρα σημεία ο Μηνάς προλαβαίνει και ελέγχει αν όλα είναι καλά... Ακριβώς πάνω από το κεφάλι του, στον άσπρο τοίχο είναι κρεμασμένη η εικόνα του Αγίου Νικολάου, του προστάτη των ναυτικών. Πολλές είναι οι φορές που ο Μηνάς την κοιτάζει και κάνει την προσευχή του να πάνε όλα καλά για όσους βρίσκονται εκεί έξω... «Ότι πέρασε, πέρασε. Ώρα για ύπνο» σκέφτηκε ο Μηνάς καθώς η ώρα είχε πάει τρεισήμισι.

Αφού έβγαλε τα παπούτσια του και έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο του, ξάπλωσε στο κρεβάτι και έριξε τα σκεπάσματα πάνω του μιας και το κρύο ήταν τσουχτερό... Ξαφνικά οι φόβοι του για τις ιστορίες του φάρου έφυγαν... Χάθηκαν. Ο ήχος των κυμάτων δεν τον φόβιζε πια... Ο παφλασμός τους πάνω στις πέτρες ηχούσε σαν τραγούδι στα αυτιά του. Ένα τραγούδι τόσο γνωστό για αυτόν. Το αγαπημένο του. «Τον φίλο μου τον φάρο τον πιο παλιό, απ όλους μου τους φίλους τον πιο καλό, μες στο βαθύ σκοτάδι παρακαλώ φέξε το νυχτωμένο μου μυαλό... Φώτισε τ’όνειρο μου να θυμηθώ, τη ρότα μου να πάρω να ξαναβρώ, να λάμψει σαν αλήθεια ρίξε το φως, συ που σαι τόσο μόνος κι είσαι σοφός...»

Οι σχέσεις και ο... άσχετος

2011-02-09T11:58:00.000+02:00

Αυτός ο καιρός ώρες-ώρες με αρρωσταίνει. Μια κρύο, μια ζέστη. Έτσι μας πήγε όλος ο χειμώνας φέτος. Και σήμερα πάλι τα ίδια.... Προχωρώντας στο στενό δρομάκι που οδηγεί σπίτι μου έπειτα από μια κουραστική μέρα στην δουλειά με φωνές, φασαρίες, πάρε δώσε τουλάχιστον με εκατό άτομα, η ριμάδα η σκέψη μου με πήγε άλλου... αλλά σε ένα θέμα τόσο «άρρωστο» όπως ο καιρός...   Μ’ αρέσει να σχετίζομαι αλλά χωρίς να θέλω να έχω σχέση!!! «Ρε φίλε πλάκα μας κάνεις??? Τι είναι αυτά που λες? Δεν υπάρχεις, δεν γίνονται αυτά...» θα σκέφτονται κάποιοι και κάποιες... Συμφωνώ εν μέρει. Στο δεν υπάρχω. Αλλά αυτά γίνονται... Τουλάχιστον με μένα. Πείτε το φόβο, πείτε το κόμπλεξ, αλλά εμένα να με συγχωρέσετε το λέω αυτογνωσία. Ξέρω ποιος είμαι, ξέρω τι θέλω, ξέρω τι μπορώ να δώσω. Και εντάξει στις διαπροσωπικές, επαγγελματικές, φιλικές σχέσεις. Εκεί το παλεύω ένεκα του χαρακτήρα μου που όσο να ’ναι σε αυτού του είδους τις σχέσεις είναι λογικός. Παράλογος γίνομαι στις άλλες. Εκεί που όπως λέω εγώ κάνει τζιζζζζ...
Δεν ξέρω τι παθαίνω. Αφού φανταστείτε και η Μισέλ Φάιφερ να μου καθότανε που λέει ο λόγος (και μόνο αυτός...) σχέση δεν θα έκανα... Την αποφεύγω την σχέση όπως η λογική την Μπεζεντάκου!   Τόσο απόμακροι είμαστε... Και να φανταστείτε πως υπάρχουν φορές που λέω «έλα ρε Μάκη προσπάθησε αγόρι μου, καλό θα σου κάνει...». Κάτι γίνεται στην αρχή αλλά επειδή ήδη έχω δει το τέλος... δίνω ένα τέλος. Δύσκολα πράγματα αυτά για μένα. Κυρίως γιατί την έχω πατήσει αλλά και γιατί ευθύνομαι εγώ. Βάζω τους κανόνες μου, κάποιες φορές τους καταπατώ ελέω κυριαρχίας ανώτερων (κατώτερων μάλλον, πολύ κατώτερων...) δυνάμεων, κάποιες άλλες τους ακολουθώ κατά γράμμα, αλλά στο τέλος μένω πάλι μόνος. Λες και είμαι άσχετος κάνω. Όταν ακούω σχέση τρέχω, τρέχω, τρέχω, τρέχω, τρέχω ( ε ας με σταματήσει κάποιος ρε παιδιά...).
Δεν το κάνω από κακία πάντως ούτε από συμφέρον (πηδήξαμε και κουνήσαμε μαντήλι...). Όχι. Δεν είμαι ούτε τέτοιος. Είμαι κάτι ενδιάμεσο. Και θέλω και δεν θέλω. Και νιώθω και δεν νιώθω. Και πανάθεμα τον χαρακτήρα μου ξεφουρνίζω και αλήθειες ο μπαγλαμάς... Χάθηκε ο κόσμος να πω ένα ψεματάκι, ένα παραμυθάκι ντε από αυτά που λένε οι ξυρισμένοι νεανίες της εποχής μας? Και όμως χάθηκε. Γιατί για μένα εκεί μπαίνουνε οι Ερινύες.   Ναι αυτές... Με κυνηγούν, περιστρέφονται γύρω μου, με πλησιάζουν, τις νιώθω να με ακουμπάνε... Και μετά νιώθω άσχημα για ένα φιλί που έδωσα και ίσως έπρεπε να συγκρατηθώ, για μια αγκαλιά που έκανα και ίσως δεν έπρεπε να κάνω, για μια λέξη που είπα και ίσως δεν έπρεπε να πω. Ε πείτε μου τώρα δεν είναι αυτό θέμα για διατριβή σε πανεπιστήμιο?
Τελικά νομίζω πως μια είναι η λύση. Να συνεχίσω τον δρόμο που διάλεξα γιατί ουσιαστικά αυτός με εκφράζει. Το μόνο που σκέφτομαι είναι τις κοπέλες που γνωρίζοντας με μπαίνουν σε ένα κυκεώνα προβλημάτων και που μόνη διέξοδος είναι η σύγκρουση μαζί μου. Και συνήθως όταν συγκρούεσαι με έναν άσχετο από σχέσεις, με έναν τρομοκρατημένο, από όσα έχει δει, άνθρωπο ο δρόμος είναι δύσβατος και τραχύς...

Οι 5 κορυφαίοι stand-up κωμικοί όλων των εποχών

2011-01-30T22:35:00.000+02:00

Όποτε τους βλέπω σε βίντεο γελάω σαν χαζός. Με «πιάνει η κοιλία μου από τα γέλια». Λύνομαι, γουστάρω απίστευτα. Όταν δε συνειδητοποιώ πως υπηρετούν ή υπηρέτησαν την κωμωδία στην πιο απαιτητική μορφή της τότε όλο αυτό που νιώθω μετατρέπεται σε σεβασμό... Άλλωστε δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Μόνος σου, πάνω σε μια σκηνή και από κάτω κόσμος που μπορεί να έρχεται προδιατεθειμένος να γελάσει αλλά είναι και έτοιμος να σε «κατασπαράξει» στο πρώτο ξενέρωτο αστείο. Stand-up comedy λοιπόν. Παρακάτω σας παρουσιάζω τους πέντε, κατά την γνώμη, μου κορυφαίους αυτού του είδους...
1) Ρίτσαρντ Πράϊορ (1940-2005). Ο αγαπημένος μου. Ο άνθρωπος που έδωσε άλλη διάσταση στην stand-up κωμωδία. Το παίξιμο του ήταν γεμάτο εκπληκτικές εναλλαγές στην ομιλία και στην έκφραση. Οι ανεπανάληπτες γκριμάτσες του, το πλούσιο και πολλές φορές «βρώμικο» λεξιλόγιο του, οι έντονες αναφορές του στο ρατσισμό, η χορευτική κίνηση πάνω στην σκηνή, συνέθεταν το προφίλ του «Πικάσο της κωμωδίας» όπως πετυχημένα τον είχε αποκαλέσει ο συνάδελφος του Τζέρυ Σέϊφιλντ. Ο Πράϊορ ασχολήθηκε και με τον κινηματογράφο ως ηθοποιός αλλά και ως συγγραφέας με κορυφαίες στιγμές του την συνεργασία του με τον αλησμόνητο Τζιν Γουάϊλντερ με τον οποίο συνέθεσαν το καλύτερο δίδυμο κωμικών στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η ζωή του ήταν πολυτάραχη καθώς ήταν γνωστή η εξάρτηση του από τα ναρκωτικά αλλά και η αδυναμία τους στις γυναίκες κάτι που αποδεικνύεται από τους εφτά (!!!) γάμους που είχε κάνει. Το 2004 ανακηρύχτηκε από το Παγκόσμιο Κέντρο Κωμωδίας ως ο κορυφαίος stand-up κωμικός όλων των εποχών. Το 2005 ο Πράϊορ άφησε την τελευταία του πνοή έπειτα από χρόνια πάθηση που είχε με την καρδιά του. Η τελευταία του σύζυγος Τζένιφερ είπε μετά τον θάνατο του: «Στο τέλος, υπήρχε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του...».
2) Ρόμπιν Γουίλιαμς (1951-). Ναι, ναι ο γνωστός ηθοποιός πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο ήταν (και είναι) ένας από τους καλύτερους stand-up κωμικούς. Σπιρτόζος, έξυπνος, ετοιμόλογος, ένα ζιζάνιο πάνω στη σκηνή. Η πιο γρήγορη ομιλία που έχει γνωρίσει η κωμωδία. Η επαφή του με το κοινό ήταν και συνεχίζει να είναι εξαιρετική. Σε αυτό τον βοήθησε και η θητεία του δίπλα στον Ρίτσαρντ Πράϊορ στο «Ρίτσαρντ Πράϊορ Σόου» στα τέλη της δεκαετίας του 70’. Ένας πανέξυπνος και με ιδιαίτερο παίξιμο κωμικός.
3) Έντι Μέρφι (1961-). Τεράστιος. Γέλιο μέχρι δακρύων. Ξεκινώντας την καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 80’ οι ειδικοί του χώρου τον χρίσανε διάδοχο του Πράϊορ. Ένας «σίφουνας» πάνω στην σκηνή με το πιο απίστευτο χαμόγελο που έχουμε δει σε κωμικό. Σατίριζε κυρίως τον αγγλικό καθωσπρεπισμό, τον ρατσισμό αλλά και την καθημερινότητα με αστεία έξυπνα και ενίοτε σεξιστικά. Αυτή την στιγμή θεωρείτε ένας από τους τελευταίους stand-up κωμικούς που συνδέουν την παλιά με τη νέα σχολή. Πλέον ασχολείται κυρίως με τον κινηματογράφο με ιδιαίτερη επιτυχία και εκεί.
4) Σάντρα Μπέρνχαρντ (1955-). Να και μια γυναίκα μέσα στη λίστα μου. Και τι γυναίκα... Η πιο άσχημη και συγχρόνως πιο θελκτική κωμικός όλων των εποχών. Σίγουρα και η πιο «βρομόστομη». Θήτευσε και αυτή στα τέλη της δεκαετίας του 70’ δίπλα στον Πράϊορ με το παίξιμο της να σατιρίζει την ζωή των σταρ και τους πολιτικούς.
Σαρδόνιο χαμόγελο, σεξιστικά (υπέρ του δέοντος) υπονοούμενα, απελευθερωτισμός σπάνιος για γυναίκα. Την δεκαετία του 80’ έκανε θραύση στο κοινό που άλλοτε την λάτρευε και άλλοτε την μισούσε για τον τρόπο που έπαιζε αλλά ποτέ δεν τη βαριότανε. Μετρ του είδους που πλέον ασχολείται με το τραγούδι, την συγγραφή και την ηθοποιία. Στη θέση 97 στο Παγκόσμιο Κέντρο Κωμωδίας, αλλά για μένα σίγουρα στη πρώτη πεντάδα. Πολύ διαφορετική...
5) Τζόρτζ Κάρλιν (1937-2008). Πολύ γνωστή φιγούρα και σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερος stand-up κωμικούς όλων των εποχών. Σε σχέση με τους άλλους δεν τον πρόλαβα στις καλές του στιγμές αλλά τα παρακάτω λόγια από μια παράσταση του αρκούν για να καταλάβεις την αξία του: « Η θρησκεία εύκολα έχει την πιο «βρώμικη» ιστορία όλων των εποχών. Σκεφτείτε το. Η θρησκεία έχει πείσει τους ανθρώπους ότι υπάρχει ένας αόρατος άνθρωπος... που ζει στον ουρανό. Που βλέπει ότι κάνεις κάθε στιγμή και κάθε λεπτό όλη μέρα.

Και ο αόρατος άνθρωπος έχει μια λίστα από δέκα πράγματα που δεν πρέπει να κάνουμε. Και που αν τα κάνεις αυτά τα πράγματα θα μας στείλεις σε ένα συγκεκριμένο μέρος με φωτιά και καπνούς και βασανιστήρια που θα υποφέρουμε, θα ουρλιάζουμε και θα καιγόμαστε για πάντα... Αλλά σ’ αγαπάει. Σ’ αγαπάει. Σ’ αγαπάει και χρειάζεται λεφτά...!!!» Απλά απίστευτος...
Αυτή λοιπόν ήταν η δική μου λίστα με αυτούς που θεωρώ κορυφαίους stand-up κωμικούς. Εννοείται πως υπάρχουν και άλλοι όπως Λένι Μπρους, ο Σαμ Κίνισον, ο Κρις Ροκ, ο μέγιστος Μπιλ Χικς, ο Γούντι Άλεν, η Ρόζουαν Μπαρ, ο υπέροχος Στιβ Μάρτιν, η Έλεν Ντε Τζενέρις, ο Τζιμ Κάρεϊ (σίγουρα από τους πολύ καλούς...), ο Ρόντνευ Ντανγκελφιλντ, ο Μπιλ Κόσμπι, ο Πωλ Μούνεϊ και πολλοί ακόμα... Η επιλογή έχει να κάνει κυρίως με αυτό που δημιουργεί μέσα μου ο καθένας από αυτούς. Όλοι και όλες όμως υπηρετούν ότι πιο άμεσο και θεραπευτικό μπορεί να δώσει ένας άνθρωπος στο συνάνθρωπο του. Το γέλιο...