Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Αν θέλεις να σε αγαπούν, να αγαπάς...

  "Αυτό το κείμενο δεν ήταν για να δημοσιευθεί. Αλλά να, πες πως η ενδόμυχη σκέψη μου ότι ίσως θα το διαβάσεις, με έκανε να τολμήσω. 
 Αλλά ας μην τρέφω αυταπάτες. Δεν υπάρχει αυτή η πιθανότητα. Αν υπήρχε, αν έστω είχα την παραμικρή υποψία οτι με διαβάζεις, ισως να μην το δημοσίευα.. Μάλλον φταίει ο Χατζηγιάννης για το αποψινό. Ένα του τραγούδι αρκούσε. Ο τραγουδιστής της νιότης μας βλέπεις. Όχι ότι μας πήρανε τα χρόνια, αλλά όσο να'ναι πάνε, γεμάτα, 16 χρόνια από τότε που σε πρωτοείδα. Εσύ στα δεκαέξι σου, εγώ στα δεκαεννιά...
 
 Και είναι παράξενο, από αυτά τα περίεργα παιχνίδια της μοίρας, που δεν "κολλήσαμε" αμέσως στην παρέα. Σιγά σιγά δημιουργήθηκε το δέσιμο μας. Για μένα μια αίσθηση, που όμοια της δεν είχα βιώσει μέχρι τότε, και που είμαι απόλυτα σίγουρος, πως δεν πρόκειται να βιώσω ξανά. 
 Για σένα δεν ξέρω. Η μάλλον ξέρω. Ήμουν ο μόνος που σε καταλάβαινα απόλυτα. Μου το είπες και τώρα πρόσφατα, που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας, στον γάμο ενός κοινού φίλου, 11 ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία μας συνάντηση... 

  Και να ξέρεις, είχα και ήθελα τόσα να σου πω. Αλλά τελικά όταν μιλάνε τα μάτια, τα λόγια περισσεύουν. Συζητήσαμε, γελάσαμε, άκουσα την φωνή σου έπειτα απο καιρό. Κι ένιωσα όπως τότε. Ευάλωτος αλλά τόσο ελεύθερος. Αυτο μάρεσε μαζί σου. Ότι ένιωθα ελεύθερος. Δε στο είχα πει ποτέ, αλλά ήσουν το πιό μακρινό, το πιό μαγευτικό μου ταξίδι... 

Τα χρόνια περάσανε όμως. Και μαζί με τα χρόνια, αλλάξαμε. Άλλαξα μάλλον. Στα δικά μου μάτια παραμένεις εκείνο το χαμογελαστό και ονειροπόλο κορίτσι. Έτσι είσαι, είμαι σίγουρος. Σε πείσμα των  πονηρών καιρών, σε αντίθεση με την βαρβαρότητα που ζούμε, είσαι μια όαση ελπίδας. 
 Και γω να ξέρεις, αν και δε στο είπα, είδα μέσα σου, ακόμα και τώρα που είσαι μια πανέμορφη γυναίκα, εκείνο το 16χρονο κορίτσι που με έκανε να νιώθω ελεύθερος. Αλλά έχω να σου πω και κάτι ακόμα. Θυμάσαι πως χώρισαν οι δρόμοι μας? Εγώ πήρα την απόφαση. Τη πιό σωστή και συγχρόνως την πιό λάθος απόφαση της ζωής μου. Ήθελα, θέλω, να σου πω μιά συγγνώμη γιαυτό. Που ακόμα και τώρα δεν είμαι ξεκάθαρος... Ξέρω πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και πως οι άντρες πρέπει να στηρίζουν τις αποφάσεις τους. Αν όμως, αν μπορούσε να γυρίσει πίσω ο χρόνος, ίσως να την άλλαζα. Ίσως...

 Χαρηκα πολύ που σε ξαναείδα. Και χάρηκα που είσαι καλά στην ζωή σου. Σου αξίζει. Και να ξέρεις πως από όσα ένιωσα και νιώθω για σένα, δεν σου έδειξα ούτε τα μισά. Άλλωστε δεν ήταν σωστό γιατί ήμασταν φίλοι. 

  Και ακόμη και σήμερα αν με ρωτούσαν, θα τους έλεγα πως θα προτιμούσα να σε είχα κοντά μου ως φίλη. Και αν μερικές φορές τα λόγια δεν μπορούν να αποτυπώσουν αυτό που νιώθεις, αυτή η στιγμή είναι μιά από αυτές. Και άλλοι λένε πως η μαγεία χάνεται με το πέρασμα των χρόνων. Σιγά μην ξέρουν αυτοί. Μόνο η καρδιά έχει την απάντηση. Και συ στην δική μου έμαθες τούτο: "Αν θέλεις να σε αγαπούν, να αγαπάς..."


Υ.Γ. Αφιερωμένο σε εκείνους τους ανθρώπους που μας έμαθαν να αγαπάμε. Σε αυτούς που μεγάλωσαν, αλλά παραμένουν παιδιά...

10 σχόλια:

  1. Πολύ προσωπική ανάρτηση για να σχολιάσω επ'αυτής Μάκη μου.
    Απλά να σου πω ότι κάπου ανάμεσα στις γραμμές σου είδα και δικές μου σκέψεις. Όταν αγαπάς με την καρδιά, αληθινά, δεν σταματάς να αγαπάς, ακόμα κι αν δεν ήσουν ή δεν είσαι με τον άνθρωπο αυτό μαζί (πια).
    Και ναι! "Αν θέλεις να σε αγαπούν, να αγαπάς..." αν και δεν είναι σίγουρο ότι θα γίνει αυτό οπότε καλό είναι να μην υπάρχουν προσδοκίες!
    (είπε η σοφή, γρια κουκουβάγια και αποσύρεται! Ήταν ένα πέρασμα-αστραπή! Τι δεν με πιστεύεις; Καλά έχεις δίκιο! Δεν είμαι σοφή! Αλλά για το γρια.... νια πια δεν με λες, και όχι, δεν θέλω κοπλιμέντα!)

    υγ: σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. Σοφή κουκουβάγια (το γριά δεν υπάρχει στο λεξικό μου), έχεις απόλυτο δίκιο! Δεν είναι σίγουρο οτι θα αγαπηθείς αν αγαπήσεις! Αλλά αν αυτό γίνει όπως πρέπει τότε αυτος που λαμβάνει το συναίσθημα, αργά η γρήγορα, κάποια στιγμή ρης ζωής του, λόγω αυτών που έχει ζήσει, θα το καταλάβει! Εκτος αν μιλάμε για ανθρώπους δίχως καρδιά και ψυχή (που υπάρχουν πολλοί τριγύρω μας όντως). Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Ήταν πολύτιμο. Υ.Γ. Και χωρις κοπλιμέντα. Το προσπάθησα πολύ. Φιλιά Αριστέα μου!

      Διαγραφή
  2. Μάκη μου φοβερή και δυνατή κατάθεση ψυχής!!!! Ειναι εκείνοι οι άνθρωποι που αλλάζουν με κάποιον τρόπο το μέσα μας και μας αφήνουν σημάδια για μια ολόκληρη ζωή.
    Αυτούς πάντα πρεπει με κάποιο τρόπο να τους έχουμε μέσα μας και ας μην είναι δίπλα μας.
    Άλλο ένα ξεχωριστό κείμενο από εσένα φίλε μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου. Αυτούς τους ανθρώπους του έχουμε μέσα στην καρδιά μας, πολλές φορές χωρις να το καταλαβαίνουμε. Γιατί απλά έχουν γίνει κομμάτι του εαυτού μας...

      Διαγραφή

  3. Συμφωνώ ότι είναι πολύ προσωπικό για να σου σχολιάσουμε.
    Ωστόσο έχω μια ερώτηση, αλλά θα στην κάνω από κοντά.
    Με συγκίνησες ρεεε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοείται πως θα στην απαντήσω κιόλας Κατερίνα μου. Χαίρομαι πολύ που σε άγγιξε το κείμενο. Γιατί πραγματικά ήταν αληθινό και αυθόρμητο...

      Υ.Γ.Οταν συγκινώ τους άλλους, συγκινούμαι και γω! Φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Υπέροχη η φράση που σου είπε Μάκη...και ξέρεις κάτι; όλα για κάποιο λόγο γίνονται...άσε που ποτέ δεν ξέρεις πως τα φέρνει η ζωή! Οι αναμνήσεις πάντα θα μας συντροφεύουν στη ζωή.. να χαμογελάς και να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι...και να αγαπάς φυσικά! ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως είναι σημαντική η φράση. Ναι αυτό πιστεύω και γω. Η ζωή είναι ένα περίεργο, δύσκολο μα όμορφο ταξίδι...

      Υ.Γ. Σε ευχαριστώ για τις τόσο όμοφρες ευχές Εύη μου!

      Διαγραφή
  5. 1) Όλα είναι σχετικά! (την κολλάω παντού αυτή την..σοφία!
    2) Ανήκω σε εκείνη την κατηγορία τών ανθρώπων που πιστεύουν ότι, (ΜΌΝΟ) μέσα στην σχέση, επέρχεται αργά ή γρήγορα, η απομυθοποίηση...
    3) Με τόσο ευαίσθητη ψυχή, άντε να βρεις το έτερον ήμισυ...και να το ξεχωρίσεις ανάμεσα σε τόσα...μπουτάκια εκτεθειμένα αχαχα! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1) Συμφωνώ Πέτρα μου, όλα είναι σχετικά!
      2) Η απομυθοποίηση έρχεται όντως με την τριβή, με την καθημερινότητα αλλά κυρίως με το πέρασμα του χρόνου. Υπάρχουν βέβαια και οι σχέσεις που το αίσθημα που είχες πριν γίνεται ακόμα πιο δυνατό...
      3) Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο. Κα δεν το λέω λόγω της ευαίσθητης ψυχής (που δεν μπορω να το κρίνω εγώ αυτό), αλλά λόγω των πολλών... μπουτακίων που κυκλοφορούν εκεί έξω!χαχα!

      Διαγραφή

Αναγνώστες

Page translation