Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

We are the World...




 Μια χρονιά με άσχημες και όμορφες στιγμές φεύγει... Τέτοιες στιγμές αναρωτιέμαι όχι τι κέρδισα και τι έχασα αλλά πόσο ανθρώπινος ήμουν... Το βασικότερο? Πόσο ανθρώπινος μπορώ να γίνω... 
Πολλές είναι οι φορές που δυσκολεύουμε μόνοι μας την ζωή μας. Πολλές φορές πληγώνουμε ανθρώπους και αντίστοιχα μας πληγώνουν...

 Κυριευόμαστε από τα πάθη μας όντας κοντόφθαλμοι και ψυχικά λίγοι... Άλλες στιγμές πάλι νοιαζόμαστε για τους διπλανούς μας, ερωτευόμαστε, χαιρόμαστε, δίνουμε χωρίς να περιμένουμε να πάρουμε... Βασικά έτσι πρέπει να είμαστε σχεδόν πάντα. Ξέρω πως είναι ακατόρθωτο να είμαστε έτσι συνέχεια. Αυτό όμως είναι μια άλλη κουβέντα... 

 Ας έχουμε όμως στο μυαλό μας πως εκεί έξω είναι άνθρωποι που κρυώνουν, παιδιά που πεινάνε, συνάνθρωποι μας που έχουν ανάγκη  μια κουβέντα και λίγη αγάπη. Ας μην ξεχνάμε την Τρίτη ηλικία, τους φίλους  μας, τους συγγενείς, τους ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή μας έστω και λίγο. Ας μην πληγώνουμε τα παιδιά μας...

Σκεφτείτε μόνο τούτο. Το σημαντικό είναι να είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ... 

Καλή Χρονιά για όλους μας...



Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο...

Άγονη πλήξη μιας ζωής, δίχως έρωτα
της ερημιάς μου τέρας, της πόλης μου θηρίο μη με φοβάσαι
Αλλοπαρμένη έκφραση οι τοίχοι σου θυμίζουν τον πρώτο σου έρωτα
Οι πιο πολλοι αδιάφορα κενοί, σε λυγίζουν όπου και να `σαι
στα σκοτεινά δρομάκια οι σκιές γλιστράνε επικίνδυνα...

Στα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα οι γυναίκες μισοκρύβονται πίσω απ’ τη λήθη
Στα κολασμένα παζάρια της λεωφόρου οι αστυνόμοι
οι πλούσιοι επαρχιώτες μηχανόβιοι
μάσκες ακάλυπτες μικρές στο γύρο του θανάτου
που τρεμοπαίζουν τον άγγελο ή τον δαίμονα
στις άκρες των δακτύλων τους, ξημέρωμα Σαββάτου...

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων...

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο
για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα
δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα, πολύ για σένα...
 
 
Στίχοι: Μάρω Βαμβουνάκη- Μουσική: Πυξ Λαξ

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Αν ο Σκρουτζ ήταν γυναίκα...

 Xo xo xo, Merry Christmas! Kαλώς με βρήκατε και πάλι. Δε ξέρω τι με έχει πιάσει, αλλά τούτος ο εορταστικός μήνας με κάμνει ολίγον τι πειραχτήριον... 
 Λίγο αυτή μου η διάθεση λοιπόν, λίγο τα άκυρα που τρώω από παλαιές γκόμενες (καλά ρε κορίτσια μην βαράτε από παλιές σχέσεις ήθελα να γράψω), με βάλανε στο τρυπάκι να σκεφτώ. 

 Kατά πόσο θα άλλαζε λοιπόν η ιστορία των παραμυθιών αν ο Σκρουτζ αντί για ξιπασμένος γέρος ήταν μια νεαρά ή μη (ανάλογα τα κέφια) όμορφη γυναίκα. Για ρίχτε ένα βλέφαρο στα παρακάτω...

 1) Τσιγκουνιά: Εεεεε, τοοοοο, μμμμ ξέρετε.....χμμμμ, α ναι οκ. Αν στην θέση του Σκρουτζ ήταν γυναίκα, η τσιγκουνια θα είχε αντικατασταθεί ως λέξη στο παραμύθι του  Κάρολου Ντίκενς με την λέξη σπατάλη. Σαν κόρη οφθαλμού φύλαγε τα χρυσά του νομίσματα ο γέρο Σκρουτζ. Αντίστοιχα σκεφτείτε μια κόρη (όχι οφθαλμού) που θα έκανε κάτι τέτοιο... 

 Τι αποταμίευση και πράσσειν άλογα! Θα είχε γίνει το παραμύθι υπερπαραγωγή του Χόλιγουντ. Και να οι πισίνες εντός του σπιτιού, να οι γούνες (έκανε και κρύο τότε που γράφτηκε το παραμύθι), να τα ρούχα, να οι αμαξάρες με τα άτια για να κάνουμε εντύπωση στην γειτονιά και πάει λέγοντας.
 Και εννοείται βέβαια πως στις σπατάλες η κόρη έρχεται δεύτερη. Πρώτη με διαφορά η σύζυγος και καπάκι τρίτη μετά την κόρη έρχεται το... αίσθημα. Τι να κάνω ρε κορίσια αφού και ο Πανταζής τις έβαζε και τις δύο στην ίδια ζυγαριά. Απο δω η γυναίκα του από κει το αίσθημα του...

 2) Όνομα: Φαντάζομαι καταλαβαίνετε πως το Σκρουτζ δεν θα ταίριαζε σε μια γυναίικα. Λοπον. Διαβάστε και διαλέχτε! Νταίζη, Σύνθια, Εμμανουέλα (αν το παραμύθι είχε και ροζ προεκτάσεις), Μίμι (όχι Μιμή, αυτή ήταν του Ανδρέα...), Άννι, Φουρέιρα ( δεν φταίω εγώ που πουλάει σαν όνομα) Άντζυ, Τζίνα ε και... νομίζω πως αυτά είναι αρκετά. Άλλωστε αγγλικό είναι το παραμύθι οπότε αν δεν κάνει ένα από τα παραπάνω βάζουμε ένα Έμμα εκεί που το χουν οι μισές Αγγλίδες και καθαρίσαμε...

 3) Σπίτι: Όχι χρυσά μου, σιγά μην καταδεχότανε να μείνει σε ένα ετοιμόρροπο σπίτι η πρωταγωνίστρια του παραμυθιού. Μεζονέτα και βάλε και αν θέλετε αλλιως γυρίζουμε το παραμύθι στην Ελλάδα και μάλιστα παραλία μεριά να χτυπάμε και κανά Βέρτη μετά τα γυρίσματα. 

  Μια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της λοιπόν θα είχε σπιταρόνα 100 τετραγωνικά τουλάχιστον στο καλύτερο προάστιο της Αγγλίας. 
 Κήπο αλά Βαβυλώνα (οι Κρεμαστοί κήποι αν έχετε ακουστά) σωφέρ, παραδουλεύτρες και σεφ αν όχι τον Τζέιμι Όλιβερ, τότε σίγουρα τον Σκαρμούτσο που βγάζει και κάτι brutal...

 4) Φαντάσματα: Ε αυτό είναι εύκολο. Στον ρόλο των τριών φαντασμάτων που δείχνουν στον τσιγκούνη Σκρουτζ το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, θα μπουν... τρείς φίλες της πρωταγωνίστριας.
  Η πιό κολλητή θα είναι αυτή του παρελθόντος (παλιά καλή φίλη της ίδιας ηλικίας, που δεν φέρνει αντίρρηση σε ότι και αν πει η σταρ), ενώ αυτή του παρόντος είναι η πιό... απαρατήρηρη από τις άλλες δύο. Ο λόγος? Τι είχαμε, τι χάσαμε μια φάση, ένα τσόκαρο που είναι φίλη λόγω έλλειψης άλλων... τσόκαρων και παίζει τον ρόλο της ψυχοθεραπεύτριας.
  Και τέλος η τρίτη φίλη. Μια άσπονδη μέγαιρα που μόναδικό σκοπό έχει να υπερτονίσει τις ατέλειες της σταρ στο προσεχές μέλλον. Ρυτίδες, ψωμάκια, κυτταρίτιδα και μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια, συνθέτουν ενα τρομακτικο παζλ. 
 Αυτή είναι η φίλη-φάντασμα που θα αλλάξει την ζωή της σπάταλης λεζαντοαγγλίδας που λατρεύει τις γιορτές των Χριστουγέννων  (ας όψονται τα δώρα) εν αντιθέσει με τον γερό Σκρούτζ...

 Αυτό ήταν. Πάπαλα. Νομίζω πως σας κάλυψα. Γιατί εδώ δε μιλάμε για παραμύθι. Μιλάμε για κάτι άλλο! Κάτι μοναδικό, ανώτερο! Και όχι με την συνηθισμένη πλοκή της κλασσικής μεταφοράς του Κάρολου Ντίκενς. Ααααα παρεπιπτόντως. Το σενάριο για την μεταφορά του παραμυθιού στην μικρή οθόνη θα το έγραφε ο Παπακαλιάτης. Έτσι για να ολοκληρωθεί η καταστροφή, εεεεεε το παραμύθι ήθελα να πω...

Υ.Γ. Καλά Χριστούγεννα να έχουμε. Αγαπάτε αλλήλους...

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Spirto Web Radio: 3ος Ραδιομαραθώνιος για τα παιδικά χωριά SOS

Φανταστείτε ότι υπάρχουν κάποια παιδιά που πεινάνε. Φανταστείτε ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν ρούχα και παπούτσια να φορέσουν. Φανταστείτε επίσης, παιδιά που ζουν στα όρια της εξαθλίωσης, παιδιά μόνα, χωρίς γονείς, συγγενείς και φίλους. 



Φανταστείτε τώρα, να ενδιαφερθούμε για αυτά τα παιδιά. Όσο και όπως μπορούμε. Σκεφτείτε μια μαζική συμμετοχή, σε προσπάθειες που αξίζουν... Σαν και την αυριανή. Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014. Ο 3ος Ραδιομαραθώνιος Αγάπης για τα παιδικά χωριά SOS, από το Spirto Web Radio είναι γεγονός. Ένας Ραδιομαραθώνιος που θα πραγματοποιηθεί για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, με τους δύο προηγούμενους να έχουν θετικότατο πρόσημο!

 Η προσπάθεια της Βιβής, του Γιάννη αλλά και όλων των συντελεστών-συνεργατών του σταθμού είναι πραγματικά αξιέπαινη και γίνεται πάντα με μεράκι και ταπεινοφροσύνη. Αυτό είναι και το συστατικό της επιτυχίας του Ραδιομαραθωνίου που σκοπό έχει να βοηθήσει τα παιδικά χωριά SOS που επιτελούν ένα ύψιστο έργο στην ελληνική κοινωνία. Η συμμετοχή όλων θα ήταν ευχής έργον!

 Τι χρειάζεται? Ένα απλό τηλεφώνημα στο 14567 από κινητό ή σταθερό τηλέφωνο (οι χρεώσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν και ΦΠΑ, φαίνονται στην φωτογραφία), από τις 11 το πρωί και για όσο κρατήσει η μαραθώνια μετάδοση. Επίσης, έξω από το στούντιο θα στηθεί ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Όχι σαν τα συνηθισμένα! Γιατί αυτό θα είναι ένα δέντρο φτιαγμένο από... κουτιά γάλα! Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν! Συντονιζόμαστε στο www.spirtowebradio.com . Η συμβολή του καθένα ξεχωριστα είναι σημαντική και αναγκαία! Γιατί αυτές τις μέρες τα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ να είναι σε πρώτο πλάνο...

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Κάθε φορά που γελάει ένα παιδί...

 Παγκόσμια ημέρα του παιδιού σήμερα. Και αν έχουμε γεμίσει παγκόσμιες ημέρες χωρίς ουσία, τούτη δω έρχεται να μας υπενθυμίσει τις πραγματικές αξίες της ζωής που ζούμε... 

 Παιδί... Αλήθεια πόσες φορές δεν γυρίζουμε πίσω στην παιδική μας ηλικία και αναπολούμε όμορφες στιγμές? Παιχνίδια δίχως τέλος, γέλια, μουσικές, μυρωδιές. Τότε που όλα μοιάζανε διαφορετικά. Αθώα και αληθινά. Τότε που οι έγνοιες μας περιορίζονταν μόνο στο τι θα φάμε και στο τι παιχνίδι θα παίξουμε με τους φίλους μας... 

 Όσοι μεγαλώσαμε και αποτινάξαμε απο πάνω μας τον μανδύα του παιδιού που κρύβεται μέσα μας, καλά θα κάνουμε να το ξανάσκεφτούμε. Να αναθεωρήσουμε. Το πιό σημαντικό απ΄όλα όμως είναι να αγαπάμε τα παιδιά. Τα παιδιά μας. Τα παιδιά όλου του κόσμου.

 Η σημερινή μέρα έρχεται να μας δείξει με τον πιό σκληρό τρόπο, την αδικία, την κακοποίηση και την αδιαφορά που υφίστανται οι παιδικές ψυχές από εμάς τους ενήλικες. Τα στοιχεία των ερευνών είναι σοκαριστικά. 

 Στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου κόσμου η πείνα και η εξαθλίωση είναι καθημερινό και ολοένα αυξανόμενο φαινόμενο. Χιλιάδες παιδιά υποσιτίζονται, υποφέρουν, πεινάνε, εκλιπαρούν στην ουσία για λίγο νερό και ψωμί.

 Όχι ότι στις προηγμένες χώρες η κατάσταση είναι καλύτερη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στις μέρες μας ειναι η παιδική κακοποίηση. Παιδιά που βιώνουν στο πετσί τους την αγριότητα των μεγάλων. Παιδιά που πονάνε, κλαίνε και βασανίζονται. Παιδιά που δυστυχούν. Που κακοποιούνται σεξουαλικά. Που τρομοκρατούνται. 

 Ως μεγάλοι εφευρίσκουμε νέους τρόπους βασανισμών... Ως μεγάλοι κάνουμε παιδιά και τα παρατάμε στα μαιευτήρια και στα ιδρύματα. Ως μεγάλοι χειροδικούμε εναντίον τους.  

Κάνουμε την χαρά της ζωής να λυγίζει, να εκλιπαρεί, να αυτοτιμωρείται από λάθη δικά μας. Ως μεγάλοι χρησιμοποιούμε τα παιδιά για δικούς μας σκοπούς. Παντρευόμαστε, χωρίζουμε αδιαφορώντας για τα τραύματα που δημιουργουμε στον ψυχικό τους κόσμο. 

 Ως μεγάλοι κάνουμε τα παιδιά να μεγαλώνουν πριν την ώρα τους. Να μας μοιάζουν... Αυτό ειναι η χειρότερη κατάρα. Να βλέπεις παιδιά να λειτουργούν σαν ενήλικες. Να μη μπορούν να χαρούν την παιδικότητα τηε ηλικίας τους. Θλιμμένα και αντικοινωνικά. Τα μαθαίνουμε να λειτουργούν στην λογική "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". 

 Τους κάνουμε τα χατήρια αν κάνουν πρώτα τα δικά μας. Τα κοροιδεύουμε, τα ξεχνάμε και τα θυμόμαστε όποτε μας  βολεύει.Τα φιμώνουμε, τα ευτελίζουμε, δεν τα ακούμε, δεν επικοινωνούμε μαζί τους.

 Τα απειλούμε. Τα κατηγορούμε, αφαιρούμε την ελπίδα τους. Για μια ζωή που δεν επέλεξαν αυτά, αλλα εμείς. Και αυτά άραγε τι κάνουν? Πως αντιδρούν?  Υπομένουν, προσπαθούν, αντιδρούν και φοβούνται. Γιατί αυτά απλά μας αγαπάνε...


Υ.Γ. Αλήθεια, τι στα κομμάτια μπορεί να αγγίξει την καρδιά μας, αν δε το κάνει η ψυχή ενός παιδιού???


Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Οι γκρινιάρες των Χριστουγέννων...

 Εντάξει, δε λέω, αυτές οι μέρες είναι για όλους τους ανθρώπους μέρες χαράς, αγάπης και αλληλεγγύης. Για όλους είπα? Λάθος. Υπάρχουν και οι γυναίκες. Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών δηλαδή για να είμαι ακριβής και όχι ακραίος. 
 Για αυτές λοιπόν Χριστούγεννα σημαίνουν δώρα, δώρα, δώρα αααα και... δώρα! Τα δύσκολα όμως ξεκινάνε όταν ο Άη Βασίλης δεν έρχεται, όταν οι πιστωτικές δίνουν απόρριψη και οι τσέπες είναι άδειες...

 Για να εξηγούμαι δηλαδή και να μην παρεξηγούμαι σε όλους αρέσουν τα δώρα. Στις γυναίκες όμως ένα δώρο είναι κάτι σαν την προέκταση των χεριών τους! Όχι λάθος, με συγχωρείτε, η προέκταση των χεριών μιας γυναίκας είναι η τσάντα της! Μμμμ οκ το βρήκα. Το δώρο για την γυναίκα είναι ότι το ρέψιμο για εμάς τους άντρες. Αξία ανεκτίμητη... 

 Και οκ ένα ρέψιμο σου έρχεται στο μπαμ που λένε και οι παλαίουρες και δε κοστίζει και τίποτα, το δώρο όμως? Ε εκεί ποιος είδε τη νοικοκυρά και δεν την φοβήθηκε: "Τιιιιιιιιι? Δεν μου πήρες τίποτα??? Δε ντρέπεσαι λιγάκι? " είναι η πρώτη και εύλογη ερώτηση της Ελληνίδας μαμάς, γιαγιάς. κόρης, ξαδέρφης, αδερφής, γυναίκας εν πάσει περιπτώσει που εννοείται πως είναι μόνο η αρχή της λαίλαπας που πρόκειται να ακολουθήσει σε ρυθμούς πυξ λαξ...
 "Δε μ'αγαπάς... Δε σημαίνω τίποτα για σένα. Χωρίζουμε" η ατάκα της γυναίκας-αρραβωνιαρας-φίλης, "Θα το θυμαμαι, μη μου ξαναμιλήσεις", "βρε στην μάνα σου, στην αδερφη σου που σε αγαπάει ξέχασες να πάρεις δώρο", "δεν πήρες τίποτα στην κορούλα σου" η ατάκα της μάνας, της αδερφής και της κόρης αντίστοιχα...

 Έτσι είναι αυτά φίλτατε συναγωνιστα. Η μη προσκόμιση (sic) δώρου στις μέγαιρες σου, εεε συγνώμη στις γυναίκες της ζωής σου ήθελα να πω, αυτόματα σημαίνει χωρισμό και γκρίνια. Και άντε τώρα εσύ να εξηγήσεις ότι τα λεφτά δε σου φτάνουνε, ότι θα  επαιρνες δώρο αργότερα κλπ κλπ. 
 Α και που σαι, μην τυχόν και κάνεις το λάθος και πεις οτι αυτό που μετράει είναι η αγάπη και όχι τα δώρα ε... Εκτός αν θές να περάσεις τις γιορτές στα επείγοντα του νοσοκομείου τακουνοδαρμένος σαν ένας σύγχρονος Αλέξης Κούγιας... Τότε πάσο.

 Και να τα μόνο αυτά? Αυτές τις μέρες λες και μια μύγα τσε τσε (θηλυκό γαρ) τις τσιμπάει και η γκρίνια πάει σύννεφο... Από το τι θα φορέσει στα ρεβεγιόν, στις εξόδους, στα ψώνια, στον ύπνο της, στο σπίτι μέχρι την κούραση που νιώθει από το τρέξιμο των ημερών, την καθαριότητα του σπιτιού, το μαγείρεμα ("τι είμαι εγώ καμιά δούλα??") και πάει λέγοντας.


 Δεν βάζει γλώσσα μέσα της αγαπητέ συναγωνιστά μου. Απνευστί σε πάει για να μην πώ τίποτε πιο... βαρύ! Αμ το άλλο? Όσοι δεν έχουν επισήμοποιήσει τον δεσμό τους, αυτή η γιορτινή περίοδος είναι η Κόλαση του Δάντη! 
 Πως είναι όταν χτυπάει το βιολογικό τους ρολόι? Κάπως έτσι και δω, μόνο που αυτό το τικ τακ που ακούγεται δεν είναι ρολόι αλλά βόμβα.
 "Πότε θα αρραβωνιαστούμε, πότε θα παντρευτούμε, πότε επιτέλους θα κάνουμε οικογένεια?" είναι μερικές από τις ήπιες ερωτήσεις των συντρόφων που η περίοδος των Χριστουγέννων τις σεληνιάζει...

 Και πότε θα στολίσουμε το δέντρο και τι θα φάμε τι θα πιούμε, που, πότε και πως. Και γιατί εκείνο και γιατί το άλλο και δώσε μου λιγάκι προσοχή. Και να τα πισώπλατα μαχαιρώματα στις οικογενειακές και φιλικές συνάξεις λόγω των ημερών και πως είναι έτσι εκείνη και και πως είναι η άλλη. 
  Και σε βλέπω πως την κοιτάς, αλλού τα μάτια σου γιατι θα στα βγάλω και άλλα τέτοια όμορφα και... εορταστικά. Πείτε μου λοιπόν τι κάνουμε? Ξέρω ξέρω. Γυναίκες είναι και τις αγαπάμε. Με τα καλά και τα άσχημα τους. 
 Μην κάνετε το λάθος μόνο και ξεχάσετε να πάρετε δώρο. Και να λέτε συνέχεια "ναι μωρο μου ότι θέλεις". Αααα και να χετε και πρόχειρα 2-3 κουτιά ασπιρίνες. Καλού κακού ρε παιδί μου. Άντε καλό μας μήνα... (Βοήθεια μας...)

Υ.Γ. Σας λατρεύω. Ναι, ναι σε σας τις γυναίκες το λέω...

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Φέργκιουσον: Η γκρίζα παλέτα του ρατσισμού...

  Θεωρητικά ως ανθρώπινο γένος, έπειτα από τόσα δεινά που έχουμε περάσει, θα έπρεπε να πορευόμασταν με χαρακτηριστικά την ισότητα, την δικαιοσύνη και την ανθρωπιά. 
 Πρακτικά, οδεύουμε τελείως αντίθετα, σε ένα δρόμο γεμάτο φωτιές, βία και μίσος.  Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο Φέργκιουσον των ΗΠΑ, καταμαρτυρούν με τον πιο ολοκληρωτικό τρόπο την σκληρή αλήθεια της φράσης του Μπέρτχολτ Μπρεχτ: "Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό..."

Τα γεγονότα
 9 Αυγούστου 2014. Ο αστυνομικός Ντάρεν Ουίλσον σκοτώνει τον 18χρονο, άοπλο (όπως ενημέρώνει η ίδια η Αστυνομία) Αφροαμερικανό Μάικλ Μπράουν στο προάστιο Φέργκιουσον του Σεντ Λούις της Πολιτείας Μιζούρι των ΗΠΑ. Το φάντασμα του ρατσισμού πλανάται ξανά πάνω από την Αμερικάνικη γη...

 Τέσσερις μήνες μετά ο αστυνομικός Ουίλσον αθωώνεται για την δολοφονία του 18χρονου, καθώς οι ένορκοι αποφάσισαν να μη του προσάψουν ούτε μια κατηγορία!  Το γεγονός αυτό πυροδότησε κύμα αντιδράσεων από απλούς πολίτες και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από εκείνη την ημέρα και μετά το Μιζούρι έχει παραδοθεί στις φλόγες. Πολλά καταστήματα έχουν λεηλατηθεί ενώ σε διάφορα σημεία της πόλης σημειώνονται βανδαλισμοί.
 Από την άλλη η οικογένεια του θύματος κάνει λόγο για σπασμένη και άδικη διαδικασία ενώ κατηγορεί για συμβιωτική σχέση τον εισαγγελέα της υπόθεσης Ρόμπερτ Μακάλοχ και την τοπική αστυνομία. 
 Όλες οι πτήσεις προς τη συγκεκριμένη περιοχή έχουν ακυρωθεί και ολόκληρη η Πολιτεία βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης... Για τα δραματικά γεγονότα έκανε έκκληση για ειρήνη και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα που τόνισε  "οι ΗΠΑ είναι ένα κράτος που βασίζεται στο νόμο και συνεπώς όλοι πρέπει να αναγνωρίσουν πως η απόφαση ανήκει στο σώμα των ενόρκων". Μάλιστα για τον φόβο περαιτέρω επεισοδίων έχει ενισχυθεί η περιοχή με 2.200 άνδρες της Εθνοφρουράς...

Σκέψεις...
 Είναι πραγματικά απορίας άξιο πως φτάσαμε ως εδώ. Όταν η ίδια η δικαιοσύνη αποφασίζει κατά το δοκούν, γνωρίζοντας ότι έτσι ανοίγει ο ασκός του Αιόλου και το κυριότερο καταπατά κάθε ίχνος ανθρώπινης αξιοπρέπειας, τότε το απαύγασμα είναι μόνο ένα. Είμαστε ακόμα δέσμιοι των πιό αρρωστημένων σκέψεων μας. Δυϊλίζουμε τον κώνωπα και στα σημαντικά ζητήματα τα κάνουμε μαντάρα. Είμαστε άδικοι και απάνθρωποι...
 Ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι άλλο. Η βία γεννά βία. Η αφροαμερικάνικη κοινότητα του Φέργκιουσον ήθελε μόνο δικαιοσύνη. Αυτή δεν αποδώθηκε και ο κόμπος έφτασε για άλλη μια φορά στο χτένι. Οι λεηλασίες, η καταστροφή περιουσιών, η πυρπόληση σπιτιών και αυτοκινήτων, η μάχη σώμα με σώμα και οι δολοφονικές επιθέσεις όμως, δεν είναι η λύση.
 Για αυτόν τον λόγο αποφασίσαμε να κάνουμε συντεταγμένες πολιτείες και νόμους. Αρκεί όλοι να αντιμετωπίζονται ίσα. Η Αμερικάνικη κοινωνία αλλά και η παγκόσμια κοινότητα παρακολουθούν αποσβολωμένοι τάχα, τα γεγονότα. Πόσο θα μας πάρει όμως να μάθουμε??? Τι άλλο πρέπει να γίνει για να κατανοήσουμε πως είμαστε όλοι ίσοι και κανένας ανώτερος από τον άλλο???

 Μόλις τώρα διαβαζω και τις δηλώσεις του αστυνόμου Ουίλσον. "Ένιωσα σαν ένα 5χρονο που αντιστέκεται στον Χαλκ Χόγκαν. Είπα κάνε πίσω θα σε πυροβολήσω. Αμέσως άρπαξε το όπλο μου και είπε “Είσαι πολύ χέστης για να με πυροβολήσεις..."
  "Μου έριξε δύο γροθιές στο πρόσωπο και φοβήθηκα πως η τρίτη θα ήταν η μοιραία.  Πυροβόλησα μέσα από το παράθυρο. Ο Μπράουν υποχώρησε αλλά άρχισε να έρχεται ξανά προς το μέρος μου. Βγήκα από το περιπολικό και τον κυνήγησα. Στα τρία μέτρα κοντοστάθηκε. Του είπα να πέσει κάτω αλλά αυτός συνεχίσε να έρχεται προς το μέρος μου. Υποχωρώντας του έριξα πολλές φορες. Ήξερα πως αν με έφτανε θα με σκότωνε..."

Επιμύθιο
 Αυτά είπε ο Ούιλσον. Αν αυτή η πράξη θεωρείται αυτοάμυνα τότε κάτι πάει λάθος. Αν επίσης όλο αυτό το σκηνικό έγινε εν βρασμώ ψυχής, τότε τουλάχιστον η κατηγορία θα έπρεπε να ήταν ανθρωποκτονία απο αμέλεια. 
 Τίποτα όμως δεν δικαιολογεί την αθώωση του, το ανύπαρκτο κατηγορητήριο και την αστυνομική βία. Όπως επίσης τίποτα δεν θα απαλύνει τον πόνο της μάνας. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Και για τον θύτη και για το θύμα. Για τις οικογένειες τους. Για μια ολόκληρη κοινωνία... 
 Μακάρι όλο αυτό να ήτανε μύθος. Δεν είναι όμως. Είναι μια ζοφερή πραγματικότητα. Ο προορισμός του ανθρώπου είναι να συνυπάρχει αρμονικά με τον δίπλανό του και όχι να τον κρίνει από το χρώμα του και να τον εξουσιάζει. Άντε να δούμε πότε θα το καταλάβουμε...

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Πόσο μας άλλαξε η πτώση του Τείχους?

 Η ερώτηση βέβαια είναι ρητορική. Την απάντηση την ζούμε καθημερινα. 25 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Στις 9 Νοεμβρίου του 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου. 
 Το Τείχος της ντροπής, όπως πολλοί είπαν, που χώριζε το Βερολίνο στη μέση, που ουσιαστικά όμως χώριζε τον Δυτικό από τον υπόλοιπο κόσμο και μαζί με αυτόν σκέψεις, απόψεις και ζωές εκατομμυριων ανθρώπων... Κατασκευάστηκε το 1961 και για 28 ολόκληρα χρόνια έγινε το σήμα κατατεθέν του Ψυχρού Πολέμου.  Ρώσοι και Αμερικάνοι έριζαν για την κυριαρχία του κόσμου υψώνοντας τόνους από τσιμέντο ανάμεσα σε ανθρώπινες ψυχές.

 Εκατοντάδες ήταν αυτοί που έχασαν την ζωή τους το διάστημα που το Τείχος ήταν υψωμένο, στην προσπάθεια τους να περάσουν στην απέναντι πλευρά. Οικογένειες χωρίστηκαν, φιλίες και έρωτες διιαλύθηκαν και το μίσος μεταξύ των δύο πλευρών μεγάλωνε... Τουλάχιστον έτσι το πλάσαραν τα δύο εμπλεκόμενα κράτη. 
 Η προπαγάνδα άλλωστε ήταν ιστορικα το όπλο των διεστραμμένων αλλά ανήμπορων μυαλών που οραματίζονταν να γίνουν ηγέτες του κόσμου. Σαν σήμερα λοιπόν ξεκινούσε το γκρέμισμα του Τείχους. Μικροί και μεγάλοι, άντρες και γυναίκες συμμετείχαν σε αυτή την διαδικασία. Τα συναισθήματα ήταν έντονα και η συγκίνηση μεγάλη. Κάθε χτύπημα πάνω στις πέτρες της ντροπης ήταν βάλσαμο για τις ψυχές των Γερμανων και από τις δύο πλευρές. Επιτέλους νιώθανε ελεύθεροι...
 Η πτώση του Τείχους σήμανε, θεωρητικά πάντα, και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το τέλος των ανισοτήτων, την αρχή μιας καλύτερης ζωής για τους πολίτες όλου του κόσμου. Η ελπίδα φαινότανε παλι, αχνά αχνά, να κάνει την εμφάνιση της...

 Και φτάσαμε στο σήμερα. Τα χρόνια περάσανε αλλά η πληγή τελικά παραμένει. Το Τείχος μπορεί να γκρεμίστηκε, όμως τα τσιμέντο και τα σίδερα στην ψυχή των ανθρώπων είναι εκεί, να μας υπενθυμίζουν κάποια πράγματα. Όσοι, μετά την πτώση, οραματίζονταν έναν καλύτερο κόσμο διαψεύστηκαν. 
 Η προπαγάνδα έχει φτάσει στην πιό εξελιγμένη μορφή της, το μίσος μεταξύ των λαών μεγαλώνει και οι ηγέτες είναι μπροστάρηδες σε αυτόν τον παραλογισμό. Η φτώχεια και η ανεργία στις χώρες της Ευρώπης, αλλά και του υπόλοιπου κόσμου αυξάνεται ραγδαία και η ψαλίδα ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες ανοίγει απειλητικά. 

 Αυτό που πραγματικά με θλίβει είναι πως ξεχνάμε. Νιώθω πως όταν περνάνε τα δύσκολα και τα καταφέρνουμε, βαλτώνουμε πάλι χωρίς να μας ενδιαφέρει αν σε 3-5-10 χρόνια βρεθούμε ξανά στην ίδια θέση. 
 Βυθιζόμαστε στη προσωπική μας μοναξιά αδιαφορώντας για τα προβλήματα του διπλανού μας. Και όμως θα έπρεπε να είμασταν αλλιώς. Θα έπρεπε να είχαμε μάθει. Γιατί τα γεγονότα μας διδάσκουν. Άλλο αν εμείς είμαστε κακοί μαθητές και ξέρουμε πως αυτό το κάνουμε συνειδητά. Γιατί κανονικά έπειτα απ΄τόσα παθήματα θα έπρεπε ως ανθρωπότητα να αλλάξουμε ρότα.

 H Γερμανία είναι το κλασσικότερο παράδειγμα για αυτό που αναφέρω. Μια χώρα που έχει παίξει σημαίνοντα ρόλο στην ιστορία λόγω του Χίτλερ αλλά και του Τείχους. Μια χώρα, όμως, που μέχρι και σήμερα συνεχίζει να κοιτάει αφ υψηλού όλους τους υπόλοιπους. Με αδηφάγα πολιτική και ηγέτες που δεν τους ενδιαφέρει ο ανθρώπινος παράγοντας, παρα μόνο το κέρδος και η φήμη. Και στη μέση ένας λαός που αν και έχει περάσει τα πάνδεινα συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα μπροστά στα παιχνίδια σκοπιμότητας... 

 Μη νομίζετε. Ξέρω πως τα ίδια συμβαίνουν και σε μας. Γιαυτό και το αναλύω γενικότερα αλλά και ειδικότερα. Που μεγάλώνουν τα παιδιά μας? Γιατί κρατάμε κακίες? Γιατί δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας? Πως είναι δυνατόν ο εγωισμός να ορίζει την ζωή μας? Γιατί δεν αγαπάμε αληθινά αλλά πονηρά?  Γιατί ξεχνάμε να ονειρευτούμε... ?
 Ας αναρωτηθούμε λίγο. Άνθρωποι είμαστε μερικές φορές, μα τέρατα γινόμαστε άλλες. Και ο Καζαντζάκης εκεί. Στο μυαλό μου... "Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά..."

 

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Στην παλαίστρα των δρόμων...

  "Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει..."  Αυτά τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη μου ήρθαν άμεσως στο μυαλό την στιγμη που παρακολουθούσα ένα βίντεο για τους παλαιστές των δρόμων, τους αθλητές-θρύλους, μιας άλλης Ελλάδας, μιας εποχής που χάθηκε μαζί με κάποιες από τις αξίες και τις συνήθειες μας...

 Όλοι τους, τίμησαν και με το παραπάνω τα χώματα αυτό του τόπου, ψυχαγώγησαν μικρούς και μεγάλους, γέμιζαν τις αλάνες και τις πλατείες των πιο απομακρυσμένων χωριών και ήταν οι απόλυτοι πρεσβευτές της ελληνικής ψυχής που άντεχε, αντέχει και θα αντέχει τα πάντα. Ας θυμηθούμε κάποιους από αυτούς παρέα...

1) Τζιμ Αρμάου
 Ο "Νέος Ηρακλής", ο πιό δυνατός άνθρωπος του κόσμου όπως τον αποκαλούσαν την εποχή που μεσουρανούσε στην Αμερική απέναντι σε μεγαθήρια της πάλης. Στα 13 του χρόνια κουβάλησε ένα γαϊδούρι στην πλάτη, ενώ στα 18 του ήταν ήδη ένας πολύ δυνατός αθλητής. Έδωσε εκατοντάδες δεκάδες παραστάσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών θα μπορούσε να κάνει μεγάλη καριέρα αλλά προτίμησε να επιστρέψει στην πατρίδα... 
 Εδώ ο κόσμος τον θεωρούσε περισσοτερο διασκεδαστή και όχι αυτό που ήταν, έναν φτασμένο αθλητή δηλαδή, γιαυτό και ο Αρμάου έδινε παραστάσεις στους δρόμους και στις πλατείες των χωριών για να βγάζει τα προς το ζην. Έσπαγε πέτρες  πάνω στο σώμα του, έκοβε χοντρές αλυσίδες στα δύο αλλά το καλύτερο νούμερο του ήταν όταν ένα φορτηγό η αυτοκίνητο πέρναγε απο πάνω τους χωρίς ο ίδιος να πάθει τίποτα! Ένας τεράστιος αθλητής με την απόλυτη σημασία της λέξης...

2) Γιάννης Κεσκιλίδης- Σαμψών
 Μια από τις γνωστότερες φυσιογνωμίες των αθλητών του δρόμου. Πρωτοπαλαιστής, γεννήθηκε το 1929 έχοντας ποντιακή καταγωγή. Ο πατέρας του ήταν γνωστός παλαιστής τηε εποχής και ο μικρός Γιαννης ακολούθησε τα χνάρια του. Μικρος το δέμας, αλλά με τεράστιες μυϊκές ικανότητες ήταν μέχρι και την δεκαετία του 50' αθλητής της ελευθέρας πάλης (δίνοντας πολλούς αγώνες και στο εξωτερικό) και έπειτα έδινε παραστάσεις σε ανοιχτούς χώρους.
 Το κυριότερο χαρακτηριστικό του ήταν το πολύ δυνατό κεφάλι που είχε (έσπαγαν πέτρες επάνω του), ενώ μπορούσε με χαρακτηριστική ευκολία να κόψει ένα τηλεφωνικό κατάλογο με τα χέρια αλλά και να δεχτεί τα κιλά ενός αυτοκινήτου η φορτηγού επάνω στο σώμα του. 
 Σαν τώρα τον θυμάμαι να δίνει τις ξεχωριστές του παραστάσεις στο Μοναστηράκι, σε εκείνο το λοφάκι με τον κόσμο να παρακολουθεί τα απίστευτα νούμερα του που τον κατέστησαν έναν από τους τελευταίους, λεγόμενους, λαϊκούς ήρωες αυτού του τόπου. Ξεχασμένος από την ανάλγητη Πολιτεία, ο Γιάννης Κεσκιλίδης προσπαθεί να ζήσει αξιοπρεπώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του, παλεύοντας (το ξέρει καλά) με την φτώχεια και την αδιαφορία...

3) Γιώργος Τρομάρας
"Γειά σου ανίκητε Γιωργάρα, θρύλε ατρόμητε Τρομάρα, σαν παλεύεις και μουγκρίζεις και τα σίδερα λυγίζεις...". Στο τραγούδι που ερμήνευσε ο Μανώλης Τοπάλης σε στίχους Γιώργου Γκουλιόβα (ο θρυλικός Μασκοφόρος αντίπαλος του Τρομάρα) αντικατροπτίζεται πλήρως η δυναμική αυτού του  γίγανα παλαιστή... Ο τελευταίος των δυνατών, ο πιό δυνατός άνθρωπος στην Ευρώπη κάποια στιγμή, μιας και κατάφερε να τραβήξει παραπάνω απο δέκα αυτοκίνητα για αρκετά μέτρα.
 Έσκιζε τους τηλεφωνικούς καταλόγους σαν ένα απλό κομμάτι χαρτί, φρέναρε αυτοκίνητα που βρίσκονταν σε πλήρη κίνηση, λύγιζε σίδερα χτυπώντας τα στα χέρια του, χρησιμοποιούσε το κεφάλι του σπάζοντας πέτρες και ξύλα, έκανε... βόλτα περισσότερους απο 20 ανθρώπους που προσπαθούσαν να  τον τραβήξουν με ένα κομμάτι σχοινί, τραβούσε με τα δόντια του ακόμη και βαγόνι τραίνου (!!!)... Ναι αυτός, ο Γιώργος Τρομάρας, ο τελευταίος σόουμαν μιας εποχής που χάνεται... 
 Ακόμα και σήμερα που έχει περάσει τα 65 συνεχίζει να δίνει παραστάσεις, μιας και όπως δηλώνει και ο ίδιος νιώθει ακόμα πως μπορεί να προσφέρει στον Πολιτισμό και στη νεολαία της χώρας, προσκαλώντας και προκαλόντας τη νεολαία να έρθει κοντά στον αθλητισμό και τα γυμναστήρια. Απλά μοναδικός...

4) Παναγής Κουταλιανος
 "Σίδερα μασάει ο Κουταλιανός τρένα σταματάει ο Κουταλιανός πέτρες ροκανίζει ο Κουταλιανός..." έλεγε το γνωστό τραγούδι του Γιάννη Καλατζή και αυτό το όνομα έμελλε να μείνει στην ιστορία ως συνώνυμο της τεράστιας μυϊκης δύναμης... 
 Γεννήθηκε στην Προποντίδα το 1847 και έμεινε στην ιστορία ως ένας από τις πιό χειροδύναμους αθλητές στην ιστορία. Πάλευε παντα σε αγώνες πάλης ντυμένος με δέρμα τίγρης που ο μύθος λέει πως ήταν το λάφυρο του όταν είχε στραγγαλίσει το ζώο σε μια παράσταση του.

 Το μεγαλύτερο του κατόρθωμα όμως ήταν μα επίδειξη που συνήθιζε να κάνει κουβαλώντας τρία κανόνια επάνω του (δύο στα πλευρά και ένα στον ώμο) τα οποία εκπυρσοκροτούσαν και ο ίδιος παρέμενε ατάραχος, χωρίς η δύναμη των οβίδων να του προκαλεί προβλήματα! Λύγιζε σίδερα,αλυσίδες και ήταν πρωτοπόρος για την εποχή του. Ο Κουταλιανός προερχότανε από οικογένεια με παράδοση στην πάλη και την καριέρα του ακολούθησαν ο γιος του Δημήτριος Μακρής Κουταλιανός αλλά και ο εγγονός του Γεώργιος Μακρής Κουταλιανός.

 Εννοείται πως υπήρχαν και άλλοι αθλητές που άφησαν το στίγμα τους στην παλαίστρα των δρόμων. Ο ανεπανάληπτος Τζίμης ο Τίγρης, ο ωραίος Τζιμ Λόντος, ο μοναδικός Δημήτριος Μακρής Κουταλιανός που αναφέραμε πιο πάνω αλλά και ο γιός του Γεώργιος Μακρής, ο θηριώδης Δημήτρης Τόφαλος, ο Φώτης Κρικέλης ένας αθλητής που συνεχίζει να δίνει παραστάσεις και είναι ένας από τους παλαιότερους εν ενεργεία, ο Απόστολος Σουγκλάκος (κυρίως στην μορφή του λεγόμενου κατς) και πολλοί άλλοι ακόμα, που μοναδικό σκοπό είχαν και εχουν να ψυχαγωγήσουν με έναν αυθεντικό τρόπο το φιλοθεάμον κοινό.

 Άνθρωποι που βίωσαν την δόξα, την απαξίωση, την φτώχεια αλλά και την αγάπη του απλού λαού, καθώς έμειναν αυθεντικοί χαρίζοντας μας απλόχερα μαθήματα ζωής αλλά και πίστης. Μέσα από τις επιδείξεις τους ζωντανεύανε ο μυθικός Ηρακλής και ο ηρωικός Λεωνίδας. 
 Η σύνδεση του ένδοξου ελληνικού παρελθόντος με το παρόν και το μέλλον, η μαχητικότητα, το κουράγιο και η ψυχή, είναι συστατικά που λείπουν από τη σημερινή κοινωνία. Μακάρι να τα ξαναβρούμε... Καλό μήνα σε όλους.

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Έλληνας θα πει...

 Έλληνας θα πει δύο και δύο τέσσερα στη γη. Όχι δύο και δύο είκοσι δύο στον ουρανό.
Έλληνας θα πει να τελείς στους νεκρούς τις χοές της Ηλέκτρας. Όχι κεριά στους νεκρόλακκους και δηνάρια στο σακούλι του τουρκόπαπα. 


 Έλληνας θα πει να προσκυνάς τακτικά στους Δελφούς το γνώθι σαυτόν. Όχι να κάνεις εξομολόγηση στους αγράμματους πνευματικούς και στους μαύρους ψυχοσώστες.
Έλληνας θα πει να σταθείς μπροστά στη στήλη του Κεραμεικού και να διαβάσεις το επιτύμβιο: στάθι και οίκτιρον. Σταμάτα και δάκρυσε, γιατί δεν ζω πια. Και όχι να σκαλίζεις πάνω σε σταυρούς κορακίστικα λόγια και νοήματα:προσδοκώ ανάσταση νεκρών. 


  Έλληνας θα πει το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Και όχι το πρωί να κάνεις μετάνοιες στα τούβλα. Το μεσημέρι να γίνεσαι φοροφυγάς στο κράτος και επίτροπος στην ενορία σου. Και το βράδυ να κρύβεσαι στην κόχη του φόβου σου, και να ολολύζεις σαν βερέμης. 


  Έλληνας θα πει όσο ζεις, να δοξάζεις με τους γείτονες τον ήλιο και τον άνθρωπο. Και να παλεύεις με τους συντρόφους τη γη κα τη θάλασσα. Και σαν πεθαίνεις, να μαζεύονται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί και να σε τραγουδάνε...





 * Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο Γκέμμα του Δημήτρη Λιαντίνη...

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Ακόμα προσπαθώ...

  

Για τους φίλους που θυμάμαι αυτά τα βράδια...
Για τα νεύρα που μου σπάσαν στο στρατό...
Για τα όνειρα που μας τα δώσαν άδεια...
δε θυμάμαι που την πάτησα και γω!
  Για σένα κούκλα μου που βλέπω να παλεύεις...
και για μένα που `χω κολλήσει εδώ
Για τις μέρες που θα’ρθουν και τις φοβάμαι...
Σ’ ένα κόσμο που έχει αντίκρυσμα σκληρό!

  Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ
    Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ...
 
  Για τα χρόνια που θυμάμαι απ’ το σχολείο...
Για όσα είδα και δεν ήθελα να πω
Γι’ αυτά που μ’ έμαθαν να ζω και να ελπίζω...
και δεν είναι αυτά που βρήκα εγώ!

  Για τα σύνορα που θέλω να καούνε
και για κόσμους όμορφους που πάω να βρω
για τα μάτια σου που στο μυαλό μου ζούνε...
για όλα αυτά που τώρα τραγουδώ!

  Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ
    Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ...
 
 
ΠΥΞ -ΛΑΞ


Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Συμμόρφωση: Μια απίστευτη ιστορία...

 Είμαι μερικές ιστορίες που όταν τις ακούς και μαθαίνεις για αυτές, απορείς. Απορείς για το μέχρι που μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο μυαλό. Απορείς με την διαστροφή, την σκέψη, την ιδιοσυγκρασία και τον άρρωστο ψυχισμό ορισμένων ανθρώπων.
 Ψάχνοντας να βρω μια ενδιαφέρουσα ταινία να δω στο ίντερνετ, έπεσα πάνω σε ενα φιλμ του 2012. Compliance ο τίτλος. Που στα ελληνικά σημαίνει συμμόρφωση. Διαβάζοντας την περίληψη, αποφάσισα να δω την ταινία, μη πιστεύοντας καταρχήν την ιστορία της που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα...

 Το περιστατικό, πάνω στο οποίο βασίστηκε το έργο, έχει να κάνει με μια τηλεφωνική φάρσα που έγινε στο κατάστημα των Mc Donald's στο Κεντάκι των ΗΠΑ, τον χειμώνα του 2004 και η οποία κατέληξε σε σεξουαλική και σωματική κακοποίηση μιας 18χρονης υπαλλήλου... Όσο απίστευτο ακούγεται αυτό που γράφω άλλο τόσο απίστευτη είναι και η εξέλιξη της ιστορίας.

 Ήταν μια τυπική Παρασκευή στη δουλειά. Η προισταμένη του καταστήματος Ντόνα Σάμερς, μάζεψε το προσωπικο πριν την έναρξη της βάρδιας για να τους επισημάνει πως θα πρέπει να δώσουν για άλλη μια φορά τον καλύτερο τους εαυτό για να πάνε όλα καλά. Εκείνο το απόγευμα, παρά την κακοκαιρία, ο κόσμος ήταν πολύς. Ξαφνικά στο γραφείο της προϊσταμένης χτυπάει το τηλέφωνο. Στην άλλη πλευρά της γραμμής είναι ο Αστυνόμος Σκοτ, ο οποίος ισχυριζεται πως μια υπάλληλος του καταστήματος, η Λουίζ Όγκμπορν, έκλεψε χρήματα από την τσάντα μιας πελάτισσας. 

 Από εκεί και μετά ξεκινάει ο γολγοθάς της νεαρής υπαλλήλου. Η Σάμερς την φωνάζει στο γραφείο και ακολουθεί πιστά, αν και με κάποιες αρχικές αντιρρήσεις, τις τηλεφωνικές οδηγίες του Αστυνόμου Σκοτ. Η Όγκμπορν αρνείται φυσιολογικά, τα πάντα, αλλά ο αστυνόμος, που ισχυρίζεται επίσης πως έχει στην άλλη γραμμή τον διευθυντή του καταστήματος, αποφασίζει πως η Σάμερς θα πρέπει να κάνει σωματικό έλεγχο στην υπάλληλο! 
 Ο έλεγχος γίνεται, η κοπέλα μένει γυμνή, μιας και τα ρούχα της, έπειτα από νέες οδηγίες του αστυνόμου, θα πρεπει να κρατηθούν ως στοιχείο προς έρευνα. Σε ερώτηση της προϊσταμένης προς τον αστυνόμο, γιατί δεν έρχεται κάποιος από το κατάστημα, η απάντηση του ίδιου είναι πως λόγω του περιστατικού, διεξάγεται μια μεγαλύτερη έρευνα και στο σπίτι της, καθώς προκύπτουν στοιχεία για την υπάλληλο που αφορούν διακίνηση και κατοχή ναρκωτικών ουσιων! Το όλο σκηνικό είναι πάρα πολύ πειστικό... Αλλά η δουλειά...τρέχει. Η Σάμερς αποφασίζει να φωνάξει άλλους δύο υπαλλήλους του μαγαζιού για να κάθονται ανά τακτά διαστήματα με την, φυλακισμένη ουσιαστικά Όγκμπορν, μέχρι να έρθει η Αστυνομία...

 Ξαφνικά οι τηλεφωνικές απαιτήσεις του Αστυνόμου Σκοτ αρχίζουν να ξεφεύγουν. Ζητάει από την προϊσταμενη Σάμερς να φέρει στο κατάστημα για την... φύλαξη της Όγκμπορν κάποιον που να εμπιστεύεται πολύ. Αυτή, πιστή σαν ρομπότ, καλει τον αρραβωνισταικό της Γούλοτερ Νιξ. Οι ώρες περνάνε, η κράτηση της Όγκμπορν συνεχίζεται, το προσωπικό του καταστήματος αναρωτιέται τι γίνεται στο γραφείο και η νεαρή υπάλληλος, με μια μόνο ποδιά να καλύπτει το σώμα της, νιώθει σαν μαριονέτα σε μια κατάσταση παράλογη.
  Ο Αστυνόμος Σκοτ ζητάει από τον Νιξ να την ξαναψάξε και να της ζητήσει να βγάλει την ποδιά της...  Η νεαρή κοπέλα για να γλιτώσει από τον εφιάλτη της, υπακούει πλέον τυφλά και αυτή στις οδηγίες του σοβαρού αστυνόμου. Η προϊσταμένη Σάμερς και το υπόλοιπο προσωπικό του καταστήματος δουλεύει πυρετωδώς... 

 Σε μια τελευταία προσπάθεια, η Λουίζ Όγκμπορν αρχίζει να παραπονιέται ότι κρατείται άδικα και παράλογα. Τότε ο Αστυνόμος Σκοτ ζητάει από τον Γουόλτερ Νιξ να την τιμωρήσει για την ανυπακοή της. Ο Νιξ, υπό τις τηλεφωνικές οδηγίες του αρρωστημένου Σκοτ, κάνει καψώνια στη νεαρή υπάλληλο βάζοντας την να χοροπηδάει, να ανεβοκατεβαίνει σε μια καρέκλα και στο τέλος αρχίζει να την κακοποιεί σωματικά και σεξουαλικά, μιας και την υποχρεώνει να του κάνει στοματικό έρωτα!!!
Έπειτα από την ολοκλήρωση του... έργου του ο αρραβωνιαστικός της προϊσταμένης φεύγει από το κατάστημα, μη μπορώντας να πιστέψει αυτό που είχε κάνει... 
 Η Σάμερς αποφασίζει να συνεχίζει την κράτηση της υπαλληλου, μιας και ο αστυνόμος υποστηρίζει τηλεφωνικά πως σε λίγη ώρα θα είναι εκει, βάζοντας έναν εργάτη της γνωστής αλυσίδας να είναι ο επόμενος φύλακας της. Ο 58χρονος Τόμας Σιμς όμως αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει τις αρρωστημένες οδηγίες του. Ενημερώνει την Σάμερς πως του ζήτάει να κάνει ανάρμοστα πράγματα στην υπάλληλο και την πείθει να καλέσει τον διευθυντή η ίδια για να μάθει τι συμβαίνει. Ο διευθυντής ενημερώνει πως δεν γνωρίζει κανέναν Αστυνόμο Σκοτ και πως είναι στο κρεβάτι όλη μέρα λόγω μιας ίωσης!!!
Η Σάμερς ζητάει από τον αστυνόμο να μάθει τι συμβαίνει και εκείνος τερματίζει την κλήση.... Μια απίστευτη ιστορία έφτασε στο τέλος της.

 Ο φαρσέρ, ονόματι Ντεϊβιντ Στιούαρτ, που είχε κάνει το ίδιο σε άλλες 31 Πολιτείες και συνολικά 70 φαστφουντάδικα (!!!!) βρέθηκε και φυλακίστηκε ύστερα από μεγάλη έρευνα των Αρχών. Η Λουιζ Όγκμπορν, η Ντόνα Σάμερς και όλοι οι εμπλεκόμενοι της απίστευτης αυτής ιστορίας αδυνατούν ακόμα και σήμερα να δώσουν μια λογική εξήγηση για το πως μια τηλεφωνική φάρσα κατέληξε σε αυτή το δραματικο γεγονός. 
 Η Όγκμπορν αποζημιώθηκε με μόλις 700.000 δολάρια, από το δικαστήριο για ότι θλιβερό της συνέβη, ενώ τα Μέσα μαζικής ενημέρωσης και ψυχολόγοι προσπάθησαν να αναλύσουν το συγκεκριμένο περιστατικό  αλλά χωρίς επιτυχία. Το ανθρώπινο μυαλό άλλωστε, ξεπερνάει πολλές φορές τα όρια ακόμα και της πιό αρρωστημένης φαντασίας...

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Κατερίνα Γώγου: Η επιτομή του αλλιώτικου...

 Μυαλό ελεύθερο και αντισυμβατικό. Έυαίσθητη και μελαγχολική. Μοιραία μα και παθιασμένη. Μια ιέρεια της αναρχικής σκέψης, που με την ρηξικέλευθη πένα της πολεμούσε τους δαίμονες της μοναξιάς και της θλίψης. Τους δικούς της δαίμονες.
 Και όταν δεν άντεχε, έγραφε. Λόγια ωμά και σκληρά. Όμορφα και τρυφερά.  Αυτο ήταν η Κατερίνα Γώγου. Η επιτομή του αλλιώτικου...

Τα πρώτα χρόνια
 Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1 Ιουνιού του 1940 και από μικρή έδειξε το ανήσυχο πνεύμα της. Σπούδασε στην δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη και με το που αποφοίτησε ασχολήθηκε με το θέατρο. Εργάστηκε από μικρή ηλικία σε παιδικούς θεατρικούς θιάσους αλλά και στον κινηματογράφο, παίζοντας κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φιλμς.

 Αποφοίτησε από την Σχολη χορού των Πράτσικα, Ζουρούδη και Βαρούτη, αλλά ευρέως γνωστή έγινε από την συμμετοχή της σε δύο ταινίες.
  Η πρώτη ήταν στο φιλμ "Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο, παίζοντας μια μαθήτρια (την Λαζάρου), που έκανε συνέχεια φάρσες μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στους καθηγητές της και η δεύτερη στην μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία "Η δε γυνή να φοβήται τον άντρα", που έπαιξε την... θρυλική Παγώνα, μια χαριτωμένη υπηρέτρια που υπέμενε τα... βασανιστήρια από τον κύριο Κοκοβίκο (Γιώργο Κωνσταντίνου). 
 Συνέχισε στον κινηματογράφο μέχρι και το 1971 με την τελευταία της συμμετοχή σε ταινία για εκείνη την δεκαετία, να είναι δίπλα στον Θανάση Βέγγο στο φιλμ "Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση?". Η ώρα της αλλαγής πλησίαζε...

 Και ύστερα ήρθε η ποίηση
 Προσπαθώντας να αποτινάξει από πάνω της τα χαρακτηριστικά του ανέμελου και χαριτωμένου αγοροκόριτσου που την συνόδευαν από την κινηματογραφική της καριέρα, όντας πλέον ώριμη και κατασταλαγμένη αρχιζει να γράφει. Βρισκόμαστε στα μέσα του 70' και η Κατερίνα Γώγου τριγυρνάει στα Εξάρχεια. Τον τόπο της. 
 Στο μέρος που χτυπούσε η καρδιά της Ελλάδας μετά την μεταπολίτευση, η Κατερίνα ήταν η "νεράϊδα" της θρυλικής πλατείας. Μαζί με τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τον Νικόλα Άσιμο έγιναν η φωνή της αντίδρασης ενός λαού που έψαχνε να βρει τα πατήματα του...

 Το 1978 εκδίδεται το πρώτο της βιβλίο με τίτλο "Τρια κλικ αριστερά". Εκεί η Γώγου είναι συνταρακτική. Μιλάει για τα ναρκωτικά, για τα πάθη της, την φτώχεια την μοναξιά, την θλίψη... Ακολουθεί το "Ιδιώνυμο" το 1980, το "Το ξύλινο παλτό" to 82', οι"Απόντες" το 1986, ο"Μήνας των παγωμένων Σταφυλιών" το 88' και το "Νόστος" το 1990. Συμμετείχε επίσης και σε διάφορα φιλμ, με την ιδιαίτερη συμμετοχή της όμως να είναι στην ταινία "Παραγγελιά",  του πρωην συζύγου της και σκηνοθέτη Παύλου Τάσσιου. Όλα αυτά τα χρόνια η Κατερίνα ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Σε ένα κόσμο γεμάτο αλκοόλ, καταχρήσεις και αδιέξοδες σκέψεις. Παλευε την εξουσία, κραύγαζε για αγάπη και κυνηγούσε σαν άλλος Δον Κιχώτης τους ανεμόμυλους της ανθρωπιάς.

Το τέλος και η ίσως η αρχή...
 Η Κατερίνα Γώγου, βρέθηκε νεκρή έπειτα από κατανάλωση χαπιών και αλκοόλ, σαν χτες, στις 3 Οκτωβρίου του 1993. Έδωσε τέλος στην ζωή της μην αντέχοντας την υποκρίσία και την αθλιότητα που επικρατούσε γύρω της.
 Πολέμησε τα πάθη της αλλά τελικά υπέκυψε σε αυτά. Ήταν άνθρωπος επαναστατικός και ευθύς, κάτι που... πλήρωσε αρκετές φορές με συλλήψεις και προπηλακισμούς από τις αστυνομικές αρχές, την ταραγμένη περίοδο της δεκαετίας του 80', στην περιοχή των Εξαρχείων. 

 Σκεφτόμενος την πορεία και το έργο της καταλήγω αβίαστα σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα.  Ακόμα και σήμερα δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε το διαφορετικό. Αυτό ήταν για την εποχή της η Κατερίνα Γώγου. Μια ποιήτρια που έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους. Δεν μακιγιάριζε τις καταστάσεις και πολεμούσε την υποκρισία.  Προσπάθησε να δει το όμορφο μέλλον και έψαχνε διέξοδο από το θλιβερό παρόν. Όπως έγραφε και στο ποιήμα της, "Θα'ρθει καιρός" . 
 "Ακου θάρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς, δε θα βγαίνουν στην τύχη. Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές, με γερμένους απέξω. Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε, δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα κι άλλοι με νότες...Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος...
Θα την αλλάξουμε τη ζωή παρ’ όλα αυτά Μαρία..."


Καλό μήνα να έχουμε...

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Στις χαρές και στις λύπες... μαζί?

 Είναι απορίας άξιο πως είναι δυνατόν, σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε τέλμα, σε μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα και πιό δύσκολη, να μην υπάρχει ταύτιση σκέψεων και απόψεων και το κυριότερο να μην υπάρχει αίσθημα συνανθρωπιάς και αλληλεγγύης.

 Έχω την εντύπωση πως αντί να είμαστε συνοδοιπόροι σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, εμείς ψάχνουμε να βρούμε εισβολείς και παρείσακτους...  Παρατηρώντας καθημερινά, λόγω και της εργασίας μου, τους ανθρώπους γύρω μου, διαπιστώνω πως ελαττώματα όπως ο φθόνος, η μνησικακία. ο εγωισμός, ο φανατισμός, η μικροπρέπεια και η υποκρισία αυξάνουν συνεχώς την παρουσία τους στις ζωές μας. 
 Αυτή η εκ διαμέτρου αντίθετη κατάσταση για τα δεδομένα της σημερινής εποχής, μιας και όπως προανέφερα θα έπρεπε να βαδίζουμε σε λογικές σύμπλευσης και ομαδικότητας, αυξάνει τα προβλήματα και κάνει την ορατότητα προς ένα καλύτερο μέλλον περιορισμένη.

Γιατί γινόμαστε κακοί?

 Ξέρω πως το ερώτημα δεν είναι εύκολο να απαντηθεί μέσα σε λίγες γραμμές. Είμαι όμως πολύ εύκολο να διακρίνουμε τα βασικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου που λείτουργεί με άσχημο τρόπο προς τους συναθρώπους του. Η βασική πηγή της κακίας είναι η ζήλια, ο φθόνος. 

 Όταν βλέπουμε κάποιον να προοδεύει, να επιτυγχάνει τους στόχους του, να ευτυχεί και να φέρνει τη ζωή στα δικά του μέτρα ξεπερνώντας τις δυσκολίες και τα εμπόδια που παρουσιάζονται στο διάβα του, κάτι δεν μας κάθεται καλά. 
 Ειδικά δε στην περίπτωση που εμείς είμαστε στάσιμοι συναισθηματικά, κοινωνικά και επαγγελματικά, ή όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά είναι πολύ εύκολο να ζηλεύουμε την ζωή των άλλων...  
Εννοείται πως ιδιαίτερο ρόλο στα παραπάνω παίζει και η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι μας. Σίγουρα υπάρχουν περιπτώσεις που μας έχουν αδικήσει, μας έχουν συμπεριφερθεί άσχημα η μας έχουν πικράνει. 

Το αίσθημα της αδικίας, όταν αυτό κάνει την εμφανισή του δύσκολα καταπολεμάται και επιπροσθέτως αυξάνει την πιθανότητα να βγάλουμε προς τα έξω τα άσχημα χαρακτηριστικά μας...  Και? Τι μπορούμε να κάνουμε? Πως αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση?

Η έννοια της ομαδικότητας

 Είναι ευδιάκριτη η λύση σίγουρα, αλλά δύσκολη στην εφαρμογή. Αλληλεπίδραση. Ομαδικότητα. Σύμπλευση. Σε αυτό τον κόσμο ναι μεν ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι μας, αλλά στο ενδιάμεσο, που είναι και μεγαλύτερο διάστημα χρονικά, ζούμε και συναναστρεφόμαστε με άλλους ανθρώπους. Αυτό, ανάλογα από ποιά σκοπιά αποφασίζουμε να το δούμε, μπορεί να σημαίνει πολλά μπορεί και τίποτα... Ένα είναι σίγουρο όμως. Η ατομικότητα δεν υπερτερεί της ομαδικότητας. Αν ανατρέξουμε σε ιστορικά γεγονότα ή ακόμα και σε προσωπικές στιγμές θα διαπιστώσουμε πως όλες οι έννοιες, όλη η ουσία αυτού που ζούμε απαιτεί συνεργασία, σύμπλευση και δοτικότητα... 

 Ακόμα και οι μεγάλοι στρατηγοί και πολιτικοί, ακόμα και οι μεγάλοι καλλιτέχνες και αθλητές ηγούνταν ενός ικανού συνόλου που τελικά έκανε την διαφορά... Ένας μόνος του δεν έκανε ποτέ τίποτα. Η, αν θέλετε για να μην είμαι απόλυτος, και να έκανε ήταν κάτι προσωρινό και δίχως ουσία μιάς και δεν προσέφερε ουσιαστικά τίποτα στις μέλλουσες γενεές...  

 Οι χαρισματικοί άνθρωποι σίγουρα είναι αυτοί που μπορούν να περάσουν την διαφορετικότητα τους στους συνανθρώπους τους για να τους κάνουν καλύτερους. Αυτή η αγνή και άδολη δυνατότητα της δοτικότητας είναι το υπέρτατο στοιχείο που θα μας οδηγήσει στην ευτυχία! Είναι τόσο πλήρες και ανόθευτο το αίσθημα για όσους το έχουν βιώσει που οτιδήποτε διαφορετικό είναι απλά... χάσιμο χρόνου.

Δώστε, δώστε, δώστε!

 Αν το δούμε και λίγο σουρρεαλιστικά, σκέφτεστε πως θα ήταν να ζούσαμε σε έναν κόσμο ολομόναχοι?  Χωρίς να μπορούμε να δούμε τους άλλους, χωρίς να έχουμε την δυνατότητα να ανταλλάξουμε μια κούβέντα και ένα χαμόγελο? Δείτε τα παιδιά. Πόσο αληθινή και αγνή είναι η αγάπη τους? Χωρίς υποκρισία, χωρίς συμφέρον... Και σκεφτείτε την μετάλλαξη των παιδιών που μεγαλώνοντας ριζώνουν μέσα τους (γιατί έτσι τα μαθαίνουμε...) τα αισθήματα του εγωισμού και της κακίας. 

 Συμφωνώ, πως ο άνθρωπος έχει γεννηθεί για να έχει μέσα του και το Καλό και το Κακό. Κανείς όμως δεν είπε πως δεν μπορούμε να αποτινάξουμε από μέσα μας ότι μας κάνει χειρότερους. Η κρίση μας δόθηκε απλόχερα και πρέπει να μάθουμε να την χρησιμοποιούμε ανάλογα και σίγουρα με γνώμονα το κοινό καλό.
 Η ζωή μας είναι γεμάτη μυρωδιές και συναισθήματα.  Δώστε απλόχερα αγάπη. Χαρείτε με τις χαρές των άλλων και συμπαραστεθείτε τους στις δύσκολες στιγμές τους. Πως το έγραψε ο Χριστιανόπουλος... Α ναι. "Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά. Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο, να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος..." Τα ξαναλέμε...

Αναγνώστες

Page translation