Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2019

Ζημιά...

 3 του Ιούνη και έγινε τελικά η ζημιά... Ο Αλέξης καταβαραθρώθηκε, ο Κούλης εκτοξεύτηκε, ο Μπακό δημαρχάρα, ο Γκλέτσος μελλοντολόγος και υπέρμαχος του Σημίτη και μέχρι αρχές Ιουλίου που (λογικά) θα είναι και οι βουλευτικές, θα επακολουθήσουν πολλές ακόμα ζημιές.

 Στανταράκι είναι μιας και το ΚΙΝΑΛ τόλμησε, άκουσον άκουσον, να μην βάλει επικεφαλης στο Επικρατείας τον Ευάγγελο. Ε ρεεεε Πάγκαλος που σου χρειάζεται Φώφη μου...

 Δε ξέρω αλλά ο τρόπος που ψηφίζουμε είναι πραγματικά παράλογος. Όχι οτι έχουμε και τις ποιοτικές επιλογές αλλά από την Σκύλλα στην Χάρυβδη είμαστε και τούμπαλιν. Το καλό είναι ότι η Χρυσή Αυγή είναι σε πτώση, το κακό ότι ο Βελό μπήκε στην Βουλή και έχει μαζί του και κάτι χειρόγραφα λέει του Ιησού. Χριστέ μου ελπίζω να μην είναι τούτος ο αγγελιοφόρος σου...

 Συνεχίζοντας θα γίνω για πολλοστή φορά γραφικός και θα πω, πως μου έχει έρθει νταμπλάς με τα κορίτσια που τριγυρνάνε τσίτσιδα στους δρόμους, στα λεωφορεία και στα ηλεκτρικά. Το καλοκαίρι είναι η ζωή τους και εμάς ο εφιάλτης μας.

Πραγματικά θα είναι δύσκολο καλοκαίρι αν και το ριμάδι το μάτι θα συνηθίσει σε λίγο καιρό.  No problem. Δεν γράφω παραπάνω απλά παραθέτω λόγια. Και ένα άσμα αλλιώτικο απ τα άλλα. Σαλονίκη μεριά. Σα να το λέει ο Άδωνις ο εκδικητής!

Για πααααααααμε!


Ήρθε ο καιρός να πληγωθείς
 και να παρακαλέσεις
 Ήρθε ο καιρός να φοβηθείς 
Και πίσω μου να τρέξεις 

Ζημιά, ζημιά θα κάνω απόψε θα το δείς 
Ας πρόσεχες αγάπη μου 
Κουβέντα μη μου πείς
 Θα κλαίς, συγχώρα με, δε το 'θελα θα λες
Ήρθε ο καιρός να πληγωθείς
 στο ´πα χίλιες δυό φορές 

Τι κι αν συγγνώμη μου ζητάς 
Εγώ σε διαγράφω
 Ήρθε ο καιρός να πληγωθείς
 Κι αν θες στο υπογράφω

Ζημιά, ζημιά θα κάνω απόψε θα το δείς 
Ας πρόσεχες αγάπη μου 
Κουβέντα μη μου πείς
 Θα κλαίς, συγχώρα με, 
Δε το 'θελα θα λες 
Ήρθε ο καιρός να πληγωθείς 
Στο πα χίλιες δυό φορές...


 

Μουσική: Μιχάλης Τουρατζίδης Στίχοι: Jenny Tsiko

ΥΓ. Καλό μήνα!

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

Οι προσβολές και το "καθρέφτη, καθρεφτάκι μου..."

"Εγίναμεν η χλεύη των ηττημένων", είχε πει κάποτε σε ομιλία του ο Γεώργιος Παπανδρέου. Και όχι, δεν θέλω να ξεκινήσω με πολιτική προδιάθεση το κείμενο μου, αλλά την παραπάνω ρήση την θεωρώ μιά από τις πιο σοφές που έχει πει οποισδήποτε πολιτικός. Οι προσβολές στην καθημερινότητα μας αυξάνονται, άλλες μακιγιαριασμένες στην λογική του χιούμορ, άλλες με ξεκάθαρη στόχευση και άλλες μεταξύ... σοβαρού και αστείου.

 Σε όλες τις περιπτώσεις το συμπέρασμα είναι ένα: Αυτός που προσβάλει, θεωρεί την προσβολή κάτι έξυπνο, πνευματώδες και τολμηρό. Δεν θα διαφωνήσω. Άλλωστε όταν ρωτάει τον καθρέφτη του σαν... άλλη κακιασμένη βασίλισσα που ζηλεύει την Χιονάτη, τα ίδια του απαντάει και αυτός. Μόνο που στο τέλος αυτή η περίεργη κουβέντα με τον εαυτό του αποδεικνύεται ψέμα. Και το παραμύθι έχει το τέλος του Μάτριξ. Γιατί η πραγματικότητα είναι διττή. Και επ'ουδενί φαντασμένη...

  Το έχω παρατηρήσει και μελετήσει πολύ το θέμα των προσβολών το τελευταίο διάστημα. Και προσπαθώ να βρω εξήγηση, για το αν η αυξανόμενη τάση των ανθρώπων που προσβάλουν, κατηγορούν, ζηλεύουν, έχει να κάνει με την δύσκολη εποχή που ζούμε. Θα... θελα! Το θέμα σίγουρα δεν έχει να κάνει με την εποχή αλλά με κάτι πολύ πιο ουσιαστικό και βαθύ. Έχει να κάνει με την ίδια την φύση μας.

 Οι άνθρωποι παλαιόθεν είμαστε όντα ζηλόφθονα και εγωιστικά. Το "να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα" δεν λέγεται τυχαία. Μπορεί εμείς να έχουμε κατσίκα, μπορεί η κατσίκα του γείτονα να μην μας έχει ενοχλήσει ποτέ, αλλά πρέπει να ψοφήσει γιατί είναι του γείτονα! Τελεία και παύλα!

 Αυτή η λογική λοιπόν είναι που έχει φτάσει τους ανθρώπους και πιό συγκεκριμένα την ελληνική κοινωνία, μιας και του λόγου μας έχουμε ιδιαίτερη σχέση και αγάπη με το... σπορ της ζήλιας και των προσβολών, σε σημείο να δίνουμε έμφαση πάντα στην καμπούρα των άλλων και όχι στην δική μας.

 Το πιο ωραίο ξέρετε ποιο είναι; Είναι τέτοια η λόξα μας για να μην προοδεύσει ο... άλλος, που θεωρούμε την δική μας εμφάνιση τέλεια, που βάζουμε στην άκρη προσωπικούς στόχους, ποιότητα ζωής, επαγγελματική και ουσιαστικά προσωπική ανέλιξη. Αυτό και αν είναι από τα άγραφα!

 Ειδικότερα όταν βλέπουμε πως άνθρωποι με μεράκι, προσπάθεια και έξυπνη διαχείριση των καταστάσεων προχωράνε, εξελίσσονται, κάνουν καλύτερη την ζωή τους, το πρώτο που σκεφτόμαστε να κάνουμε είναι να τους κατηγορήσουμε και όχι να ψαχτούμε εσωτερικά για να δούμε πως μπορούμε και εμείς να φτάσουμε στο ίδιο σημείο.  Είναι ιδιαίτερα λυπηρό αυτό. Είναι λογικό και καμωμένο από κάποια ανώτερη δύναμη, μερικοί άνθρωποι να έχουν περισσότερα προτερήματα από κάποιους άλλους που τους βοηθάνε στην καθημερινότητα τους. Πολλές φορές δεν χρειάζονται να προσπαθήσουν πολύ για να καταφέρουν κάτι. Ίσως πολλοί από αυτούς να λειτουργούν και σε βάρος κάποιων άλλων.

 Αυτό σημαίνει ότι οι υπόλοιποι που δεν έχουν τύχη, εμφάνιση, προτερήματα και πονηριά πρέπει να αρχίσουν τις κατηγορίες και τις προσβολές ή πρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο και να σκύψουν το κεφάλι μέχρι να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα; 

 Ξέρω. Έτσι οπως τα γράφω και...γω το πρώτο θα προτιμούσα. Αλλά αυτή είναι η ζωή ρε παιδιά. Τι να κάνουμε; Να την αλλάξουμε δε μπορούμε. Πολλές φορές είναι άδικη, δύσκολη, απάνθρωπη. Αλλά πιστέψτε με, στο τέλος πάντα δίνει τους καρπούς που πρέπει σε εκείνους που την σεβάστηκαν, μόχθησαν, φέρθηκαν έξυπνα και δεν είχαν στο μυαλό τους πως να λουφάρουν αλλά ταυτόχρονα να έχουν και κέρδος. Σε εκείνους που δεν θεώρησαν την εξωτερική εμφάνιση η το μυαλό, διαβατήριο για ένα καλύτερο αύριο. 

 Είναι περίεργη φασή η ζωή. Εκεί που όλα δείχουν να πηγαίνουν ρολόι, γίνεται κάτι και έρχεται η καταστροφή. Και εκεί που όλα πηγαίνουν στραβά, εμφανίζεται μια ευκαιρία και έρχεται η εκτόξευση. Εγώ προτιμώ την μέση κατάσταση. Μπορεί να ακούγομαι συντηρητικός δεν ξέρω. Και σίγουρα και γω ως άνθρωπος βαριέμαι, λουφάρω κάποιες φορές, σκέφτομαι λάθος αλλά ξέρω τι είναι σωστό. Όλοι ξέρουμε.

 Η ικανοποίηση που παίρνω όμως όταν καταφέρνω κάτι μέσα από την σκληρή και τίμια δουλειά, όταν ξέρω ότι έχω φερθεί σωστά σε άνθρώπους, όταν δεν ζηλεύω με τις επιτυχίες των άλλων γιατί πολύ απλά δεν είναι δικές μου, είναι πολύ μεγάλη. Και νιώθω μέσα μου πως αυτός ο τρόπος, είναι και η καλύτερη απάντηση στην χλεύη των (πραγματικά και νομοτελειακά) ηττημένων. Αυτών, που κανένας καθρέφτης στο τέλος δεν θα μπορεί να κρύψει την ασχήμια τους...

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Μην πάρεις το Μάη άλογο, μήτε γυναίκα τη Λαμπρή...

 Η παροιμία του τίτλου τα λέει όλα για μένα. Λέει μην πάρεις τον Μάη άλογο, κάτι που έτσι και αλλιώς δεν έχω σκοπό να κάνω, μήτε γυναίκα την Λαμπρή, κάτι που δεν έχω σκοπό να κάνω ούτε τον Μάη, ούτε κανέναν άλλο μήνα του χρόνου.

 Και όταν λέμε πάρω, για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, μιλάμε για το πάρσιμο του γάμου προφανώς και όχι το άλλο που κάνει τζιιιζζζζζ...
3 του μήνα λέει το ημερολόγιο και Χριστός Ανέστη ρε παιδιά... (αγρίεψα και καλά καλά δεν έχει μια εβδομάδα που τελείωσα τη νηστεία...).


 Μπήκα φορτσάτος σαν άλλος δημοτικός σύμβουλος που λέτε, μιας και εκλογικός ο μήνας που διανύουμε. Ο θεός να μας βοηθήσει να περάσουμε αναίμακτα αυτό την μπουρδελοφάση, εεεε αυτές τις εκλογές ήθελα να γράψω.
 Είδατε, οι παρενέργειες της νηστείας και του αλήστου μνήμης χλαπακιάσματος (ξεχνιούνται τα παϊδάκια, τα κοκορέτσα και τα κοντοσούβλια;;;;) με έχει επηρρεάσει ταμάλα.

Μέσα σε όλα έχουμε και τον καιρό να συνεχίζει να μας κάνει τσαλίμια και μετά τις καθυστερημένες Αλκυονίδες το ξανασκέφτεται για... αεροβροχίδες πάλι! Όχι απλά έλεος, αλλά τρεις φορές έλεος!
Την μονομαχία των αρχηγόπουλων πως την βλέπετε; Τσίπρας εναντίον Κούλη και Φώφη εναντίον ΠΑΣΟΚ. Ανοργασμική κατάσταση τελείως. Σα να λέμε λάδι-λάδι και από τηγανίτα τίποτα.

 Και μιας και πέρασε το Πάσχα και γίναμε καλύτεροι Χριστιανοί (τι, δεν γίναμε;), τολμώ πλέον να πω, έστω και με τα τερτίπια του καιρού, πως οι κορασίδες (είτε στο σώμα είτε στην ψυχή, είτε έστω στα βυζιά και τα οπίσθια) ήδη τσιτσιδώθηκαν.

 Δεν χαμπαριάζουν τίποτα. Μπούτι έξω, υποψία σορτσακίου, "ανυποψία" σουτιέν και εσωρούχου και το επερχόμενο καλοκαίρι προβλέπεται "βαστάτε Τούρκοι τα ερευνητικά σκάφη και τα άρματα". Της ΑΟΖ θα γίνει σας λέω και να το θυμηθείτε.

Κάπου πήρε το μάτι μου, ότι ο Τσίπρας ετοιμάζει μποναμά. Και ο Κούλης το ίδιο. Περικοπή του 13ου μισθού.  Oh mon dieu!, που λένε και στο χωριό μου. Και με αυτόν τον μισθό πραγματικά ξεσαλώναμε ρε γαμώτο. Δε πειράζει, ας γίνει Πρωθυπουργός να πάρω και αυτή την χαρά και μετά ας μην... ξαναπηδήξω... μέχρι τέλη καλοκαιριού (είπαμε μην το ξεφτιλίσουμε)
.


Δεν ξέρω που θα πάει αυτή η κατάσταση αλήθεια. Τα έχω λίγο μπερδεμένα όπως βλέπετε στο μυαλό μου. Καλύτερα όμως μπερδεμένα παρά όλα καλώς καμωμένα...

Λέω να σας αφήσω τώρα, αλλά πριν από αυτό και επειδή έχω πάντα πλήρη επίγνωση των ανεκδιήγητων που γράφω, τώρα που το ξαναβλέπω ο τίτλος είναι ξεκάρφωτος αλλά ποιος να σκέφτεται καινούργιο τώρα... Σας φιλώ!

ΥΓ. Στα κορίτσια ένα φιλάκι λίγο πιο ρουφηχτό! Καλό μας μήνα!

ΥΓ2 Δείτε παρακάτω τι σας έχω. Βολάνηςςςςςςςςςςςς



Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

Α-θάνατη ζωή...



Πόσες φορές πεθαίνουμε ζώντας;
Πόσους ανθρώπους "θάβουμε" ξανά και ξανά;
Μίσος, Φθόνος, Υποκρισία, Θυμός
Χιλιάδες μικροί θάνατοι η πολύτιμη ζωή μας

Μα Εκείνος,γεμάτος πληγές και πόνο,
φάρος Αγάπης και Συγχώρεσης
έρχεται να μας υπενθυμίσει:
"Λάζαρε, δεύρο έξω"
Τελευταίος σταθμός, η Ανάσταση...



 Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 23ο Συμπόσιο Ποίησης. Για άλλη μιά φορά ευχαριστώ την Αριστέα (https://princess-airis.blogspot.com/) που μου έδωσε την ευκαιρία να εκφραστώ. Ήταν ένα εξαιρετικό Συμπόσιο, με πολλά όμορφα ποιήματα. Συγχαρητήρια σε όσους και όσες έγραψαν, διάβασαν και βαθμολόγησαν. Ο νέος τρόπος κρατάει στην... τσίτα όσους και όσες συμμετέχουν. 
 Η επιλογή της λέξης ήταν μέσα στο πνεύμα των Άγιων ημερών. Δύσκολη λέξη αλλά κομμάτι της ύπαρξης μας. Συγχαρητήρια στον καταδικό μου, φίλο του μπλογκ, τον Γιάννη (https://idipoton.blogspot.com/), που έγραψε το όνομα του με... χρυσά γράμματα στην ιστορία του Συμποσίου, όντας, αν δεν κάνω λάθος, ο πρώτος άντρας νικητής. Φίλε μου πήρες την... πρωτιά αλλά χαλάλι σου! Το άξίζες!

 Κλείνοντας, θέλω να πω δυό λόγια λόγω των ημερών. Ελπίζω κάποια στιγμή μέσα μας να πρυτανεύσει η λογική, η ανθρωπιά και η αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Ελπίζω αυτές οι μέρες κατάνυξης να αποτελέσουν όσο πιο σύντομα γίνεται, το εφαλτήριο για μια καλύτερη ζωή για όλους μας. Για μας και τα παιδιά μας. Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση με Υγεία!

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Η Κασσιανή και τα... γνωστά τροπάρια

 Ξημερώνει Μεγάλη Τρίτη. Ημέρα που στο Ορθόδοξο ημερολόγιο είναι αφιερωμένη στο Τροπάριο της Κασσιανής. Σε έναν από τους πιο όμορφους ύμνους της Χριστιανοσύνης. "Αμαρτιών μου τα πλήθη, και κριμάτων σου αβύσσους, τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος..", λέει στο τελευταίο του κομμάτι το τροπάριο.

 "Απ΄ τα πολλά αμαρτήματα κι αβύσσους των κριμάτων, Σωτήρα ψυχοσώστη μου, ποιός θα μ΄ απολυτρώσει;
Εμένα απ΄ τη φροντίδα Σου, την έρημη, μην αφήσεις, εσύ που δεν μετράς ποτέ σαν δίνεις το έλεός Σου." Απίστευτοι στίχοι. Γραμμένοι αιώνες πριν αλλά ακόμη και σήμερα τόσο επίκαιροι...
Και αν θέλουμε πραγματικά να δούμε τι κρύβεται στην ουσία τους, τότε ας το αναλύσουμε σφαιρικά και όχι μονόπλευρα. Ποιος είναι αυτός που μπορεί να μας κρίνει; Ποιος είναι εκείνος, ο αμόλυντος και ο άσπιλος που θα μας δείξει με το δάχτυλο;


 Κανείς. Δεν υπάρχει κανείς σε αυτή την κοινωνία των αλαμπουρνέζικων, της σκληρότητας, της αυτοδικίας και του παραλόγου που πλασάρεται ως λογικό, που δικαιούται να έχει την δικαιοδοσία να ορίζεται κριτής και επικριτής της ζωής μας.
 
 Μέσα σε μιά καθημερινότητα που ολοένα και χειροτερεύει, μέσα στην δίνη του έυκολου κέρδους, τους ωχαδερφισμού, της καταπάτησης δικαιωμάτων και αξιών, έχουμε από πάνω και τους... αλάθητους Πάπες που μας περιμένουν στην γωνία για να μας... θυμίσουν τα σωστά και έντιμα.
 Δυστυχώς αυτούς του είδους τα... τροπάρια, των αλληλοκατηγοριών, της ζήλιας και των συμφερόντων, είναι πιό γνωστά από αυτό της Κασσιανής. Δεν ξέρω πια τι να πιστέψω. Αλλάζουν οι άνθρωποι ή μένουν ίδιοι; Νοιάζονται για τον διπλανό τους ή τον μέμφονται με τον μανδύα του αλτρουϊστή;

  Πολλές φορές στις δύσκολες στιγμές απευθυνόμαστε στον Θεό. Στον Χριστό. Στην Παναγία. Στους Αγίους. Ζητάμε την βοήθεια τους. Παρακαλάμε για ένα σημάδι που θα μας δείξει τον δρόμο. Ναι, ναι. Σε αυτούς που ευτελίζουμε και γράφουμε sτα παλαιότερα των υποδημάτων μας τον περισσότερο καιρό.
 Και πείτε μου είναι δυνατόν να μην αναρωτηθώ; Πως στο καλο μπορεί να γίνεται αυτό; Πως μπορεί την μία να θεωρούμε εαυτούς αυτάρκεις και αυτοδημιούργητους (με την κυριολεκτική έννοια) και την άλλη να επιζητούμε την φώτιση και την βοήθεια μιας ανώτερης δύναμης που μέχρι τότε υποστηρίζαμε ότι δεν υπάρχει;

 Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Τόσο βαθιά και σκοτεινή, που εύκολα δικάζει και καταδικάζει όσους δεν έχουν την δύναμη που πρέπει την κατάλληλη στιγμή, όσους ξεφεύγουν και ξεστρατίζουν. Ξαναδιαβάστε τους στίχους προσεκτικά. "Ποιος θα με απολυτρώσει;",  "Εσύ που δεν μετράς σαν δίνεις το έλεος σου". Πόσο μεγάλο παράπονο κρύβουν μέσα τους μου λέτε; Πόση αλήθεια;

 Εκεί ξεγυμνώνεται η ψυχή του ανθρώπου. Στα δύσκολα. Στη ζητήματα ζωής και θανάτου. Στον δρόμο που οδηγεί στο στενό σοκάκι του αδιέξοδου. Και εκεί έχουμε την ανάγκη να μας καταλάβουν. Να μας νιώσουν. Να μας αγαπήσουν απλώνοντας χείρα βοηθείας.

 Εκεί αγαπημένοι μου συνάνθρωποι πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Να τιμήσουμε την οντότητα μας. Το ότι θεωρούμαστε, αλλά πρέπει και να είμαστε, άνθρωποι. Τα ξαναλέμε.



ΥΓ. Κλασσικό παράδειγμα των παραπάνω, η σφαγή στη Σρι Λάνκα. Οι θρησκείες, άρμα για τους "αμόλυντους" φονιάδες...

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Λύση, λύση είσαι εδώ;

  "Πές κάτι λιγότερο μορφωμένο και πιο σαφές", είχε πει κάποτε ο Αριστoφάνης.
 Αν και η συγκεκριμένη φράση περιέχει μέσα της μια, τρόπον τινά, αντίθεση, δεν παύει να μας δείχνει τον τρόπο που πρέπει να λειτουργούμε, για να φτάσουμε στην κατανόηση και εντέλει  στην αποδοχή του εαυτού μας και των πραγμάτων. Αυτό που είμαστε χρειάζεται να γίνει αποδεκτό, καταρχήν από εμάς τους ίδιους και έπειτα από τους υπόλοιπους.
 Γι'αυτό κατά την γνώμη μου, πρωτίστως πρέπει να επηρρεάσουμε το κομμάτι που μπορούμε. Την δική μας άποψη και γνώμη για το τι και ποιοί είμαστε. Για το τι συμβαίνει γύρω μας. Τα υπόλοιπα, θα πάρουν αβίαστα τον δρόμο τους...

Στην πραγματικότητα υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες έχουμε εμπλακεί και δεν έχουμε την δύναμη να τις δούμε υπό το πρίσμα που πρέπει. Τις μακιγιάρουμε, αλλάζουμε την μορφή τους, διαστρεβλώνουμε τα γεγονότα, μόνο και μόνο για να φέρουμε στα μέτρα μας αυτό που έχει συμβεί.
 Το επομενο βήμα είναι, πρώτον το ανάθεμα και δευτερευόντως η υποθετική αποδοχή της όποιας συμπεριφοράς μας, που προσωρινά μας δίνει την ικανοποίηση ότι τελικά προσπαθήσαμε και κάτι πετύχαμε. Μόνο που αυτό το κάτι τις περισσότερες φορές, είναι μια τρύπα στο νερό...

Και για να το απλοποιήσω ακόμα πιο πολύ, έχετε σκεφτεί ποτέ πως είναι δυνατόν να υπάρχουν δύσκολες καταστάσεις τις οποίες βιώνουμε για χρόνια και ξαφνικά τις επεξεργαζόμαστε με τέτοιο τρόπο, που η λύση δείχνει να έρχεται άκοπα και εύκολα;
 

Σκεφτήκατε ποτέ, ακόμα και όταν αφορά στους άλλους, πως είναι δυνατόν να είμαστε μόνιμα προβληματισμένοι, άτολμοι, φοβισμένοι και όλως τυχαίως να λύνουμε ένα θέμα κομπάζοντας για τις ικανοτητές μας; Απαντάω λοιπόν. Ο κανόνας, γιατί υπάρχουν και εξαιρέσεις, είναι πως τίποτα δεν λύνεται με εύκολο τρόπο. Και αν λύνεται... δεν λύνεται!

  Το αναλύω και άλλο. Είναι άλλο πράγμα να μάθουμε να σκεφτόμαστε απλά και να ξεδιαλύνουμε τις καταστάσεις με τρόπο γοργό και ξεκάθαρο και τελείως άλλο να κάνουμε... μπαλώματα που φαινομενικά δίνουν διέξοδο σε ένα αδιέξοδο.
 Χρειάζεται πολλή εσωτερική διεργασία για να φανεί εξωτερικά το αποτέλεσμα. Ξέρετε που την πατάμε πολλές φορές; Στο ότι νομίζουμε ότι έχουμε κατανοήσει την φύση ενός προβλήματος, αλλά πρακτικά δεν έχουμε δει παρα μόνο την επιφάνεια του.

Αυτό είναι σαφές ότι έχει να κάνει με την βιασύνη, την ξερολίαση (αδόκιμος όρος αλλά ταιριάζει γάντι στην περίπτωση) και την ανάγκη να μας βαφτίσουν πολυμήχανους και ήρωες όπως τον Οδυσσέα.

 Και όμως, ακόμα και εδώ ο τρόπος που θα αποκτήσουμε την γνώση, την ψυχική ισσοροπία και τελικά την διαύγεια να διακρίνουμε ότι είναι πίσω από την κουρτίνα, έχει να κάνει κυρίως με το να καταλάβουμε τους εαυτούς μας. Να τους νιώσουμε, να τους αποδεχτούμε. 

 Και ναι, να τους μεταμορφώσουμε στο κλειδί που θα ξεκλειδώσει τις κλειδαρίες όλων όσων μας απασχολούν και μας κρατάνε πίσω στο δύσκολο μα όμορφο ταξίδι της ζωής. Τα ξαναλέμε...

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

Καλοκαιροφθινόπωρη Χειμωνάνοιξη...

 "Έχει ο καιρός, γυρίσματαααα, δυό όψεις έχουν όλα τα νομίσματα", τραγουδούσε η λαϊκή τσαπερδώνα-αοιδός Δέσποινα Βανδή και αυτοί οι τόσο ψαγμένοι και πρωτύτυποι στίχοι τριγυρνάνε έντονα το τελευταίο διάστημα στο μυαλό μου.
 Και αυτό, διότι το ημερολόγιο δείχνει τρεις του Απρίλη και ο καιρός... κουκουρούκουκου σουπίτσα που έλεγε και ο καταπληκτικός Γιώργος Μαρίνος. Οι τέσσερις εποχές του χρόνου πακέτο σε μία!

 Δεν θυμάμαι τα τελευταία χρόνια τόσο vegan-LGBT-αντρουά καιρό ρε παιδιά και μιά ανησυχία την έχω είναι η αλήθεια. Όχι τίποτες άλλο δηλαδή, αλλά να, πλησιάζει και το Πάσχα και δε λέει τώρα να ψήνουμε το χαροκαμένο αρνάκι με βροχή, αέρα, ηλιοφάνεια, υγρασία, βρωμόκρυο και χιονόνερο ταυτόχρονα. Διότι πως θα βγει η σέλφι με το... σπληνάντερο στα δόντια ή  η οικογενειακή φωτογραφία γύρω από το υπερχειλίζον τραπέζι στην αυλή του σπιτιού, αν ο καιρός είναι έτσι περίεργος;

 Τέλοσπάντων τα προσπερνάω τα του καιρού μιάς και υπάρχουν σημαντικότερα θέματα για ανάλυση.

 Το Power of love ας πούμε ή οι επερχόμενες εκλογές του Μαϊου. Η για παράδειγμα τα διαφημιστικά σποτ του Μπακογιάννη ("τι έγινε Κωστάκη, γουστάρουμε την πρωτεύουσα τώρα;" του λέει η πληθωρική Μπότση και μένουμε όλοι έκθαμβοι από την σύλληψη αυτής της απίθανης ιδεάς) και την πρωτοφανή επιτυχία του κράτους, με την πάταξη της εμπορίας τερλικίων από φοροδιαφεύγοντες ηλικιωμένους. Αυτά είναι θέματα αγαπητοί μου.

 Σε αυτή την χώρα σκέφτομαι ώρες ώρες, ξέρουμε και προτεραιότητες να βάζουμε και ανθρώπινη συνείδηση να έχουμε και γενικώς... φουντούνια σαλαμ, φουντούνια μαλεκομ, φουντούνια φατάχ και πάει λέγοντας που έλεγε και ο αείμνηστος Χάρρυ Κλυνν. Και μιας και είπα φαταχ, θυμήθηκα τον Έρντογαν τον φίλο μας. Άλλο παλικάρι και τούτο. Μυαλό δεν βάζει (λες και έχει δηλαδή) και έτσι όπως πάει δύο τινά μπορεί να συμβούν. Η θα φάει το κεφάλι του, η θα μας φάει την... Θράκη και την υπόλοιπη Κύπρο. Εδώ θα είμαστε και να μου το θυμηθείτε.

 Πφφφφφ είχα δεν είχα με... έφτιαξα και πάλι. Την έχω αυτή την μαζοχιστική τάση είναι η αλήθεια. Λοιπόν, το νού σας και το Νουνού σας. Λίγος καιρός μας έμεινε και τέλος η νηστεία.

 Μετά έχουμε τις Ευρωεκλογές, Δημάρχους, παραδημάρχους, δημοτικούς συμβούλους και καλά να είμαστε έπεται και συνέχεια τον Οκτώβριο, Θεού και Τσίπρα θέλοντος. Προς το παρόν αράξτε, απολαύστε τα επερχόμενα επιδόματα και την ανάπτυξη που έρχεται ολοταχώς και όλα θα πάνε καλά. Τα δέοντα στους δικούς σας. Σας φιλω.



ΥΓ. Καλό μήνα!


Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου...



"Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
 Κρύβομαι για να γλιτώσω,
 απ’ του Ηρώδη το μαχαίρι

 Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου 
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
 σ’ αυτήν την άδεια πόλη

 Εδώ στη ρωγμή του χρόνου 
Θάβομαι για να μεστώσω 
μες του Διογένη το πιθάρι

 Στον όγδοο μήνα της,
 είναι η ελπίδα μου 
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά 
καθώς εσύ κουρνιάζεις

 Εδώ στη γιορτή του πόνου
 Ντύνομαι να μην κρυώνω
 του Ουλιάνωφ το μειδίαμα 

Σαντάλια του Χριστού,
 φορώ στα πόδια μου
 Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
 μα `γω θα αναστηθώ..."



Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης-Μουσική Νίκος Ξυδάκης

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019

Η χαμένη ταυτότητα και το... ντεμέκ φρόνημα

 Παραμονή της εθνικής μας εορτής. 25 Μαρτίου 1821. Μια Επανάσταση που ξεκίνησε αυτάρκης και ισχυρή και κατέληξε... πουλημένη και προδωμένη. Τόσα χρόνια μετά και τα αρνητικά μας δείχνουν διογκωμένα, τα θετικά μας εξαφανισμένα κάπου μεταξύ της δόξας, της φήμης των χρημάτων και των, παντώς είδους, συμφερόντων. 

 "Αν είμαι ό,τι έχω και αν ό,τι έχω έχει χαθεί, τότε ποιος είμαι;", είχε αναρωτηθεί κάποτε ο Γερμανός ψυχαναλυτής Έριχ Φρομ. Αυτό μας συμβαίνει. Εδώ και αιώνες έχουμε χάσει αυτό που είχαμε. Οι απορίες πληθαίνουν και οι αξίες σιγά σιγά σβήνουν...
 Και πως να μην ισχύει αυτό; Όταν ένας λαός βλέπει την ιστορία να γράφεται υποχθόνια από ανίκανους και δεν αντιδρά; Όταν μια χώρα που γιορτάζει την απευλευθέρωση άλλοτε του τούρκικου, άλλοτε του γερμανοιταλικού ζυγού παραμένει δέσμια των δικών της παθών: Κλαίει και οδύρεται, λιγοψυχά και ξεπουλάει ότι κάποτε την έκανε αυτό που όλος ο κόσμος, παρά τις αυτοκτονικές μας τάσεις, θαυμάζει.


 Ασθενούμε ανίατα, κυοφορούμε στα σπλάχνα μας νεοναζιστές και φασίστες, προσμένουμε σωτηρία από αριστερούς και δεξιούς... ντεμεκ σωτήρες και υφαίνουμε, χρόνια τώρα, ένα μωσαϊκό μιζέριας, κακίας και απανθρωπιάς. 
 Οι σημαίες μας και σε αυτή την γιορτή θα κυματίζουν περήφανες αλλά ανάθεμα με αν γνωρίζουμε πιά την ουσία της λέξης. Ουσιαστικά και όχι για το Θεαθήναι. Με πάθος και πυγμή και όχι για να πουλήσουμε ανδρεία και παλληκαρισμούς.

 Δυστυχώς το συμπέρασμα είναι ένα και μοναδικό. Ο εχθρός είναι εντός. Κανένας ξένος, κανένας άλλος λαός δεν θέλει το κακό μας και τον αφανισμό μας, όπως οι αλαφροίσκιωτοι Ελληναράδες θέλουν να πιστεύουν. Πάντοτε, ανέκαθεν ο εχθρός της χώρας μας, είμασταν εμείς οι ίδιοι. Εμείς που κοροιδεύουμε τον γείτονα μας, εμείς που "το σπιτάκι μας να είναι καλά και οι άλλοι ας πάνε να κουρεύονται", εμείς που φθονούμε τον διπλανό μας όταν ευημερεί και μακροημερεύει, εμείς που πλάθουμε τα παιδιά μας κατ'εικόνα και κατ' ομοίωση, για να... κοκορευόμαστε του λόγου μας, ότι μας μοιάζουν.

 Δημιουργήσαμε μιά αδηφάγα κοινωνία που οι άνθρωποι της λιμοκτονούν μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ψάχνουν στα σκουπίδια για λίγο φαί και μέσα τους για μιά χαραμάδα ελπίδας και ανθρωπιάς...
 

Σπείραμε εκατοντάδες δεκάδες χρόνια τώρα, ανέμους και θερίζουμε τις θύελλες, που όσο και αν διαμαρτυρόμαστε γι΄αυτές, θεωρώ πως τις λατρεύουμε. Και για να μην παρεξηγηθώ, δε μιλάω για τις εξαιρέσεις. 

Γιατί, δόξα τον ύψιστο, υπάρχουν και αυτές. Αυτές είναι που μας κρατάνε ζωντανούς, αυτές που μερικές φορές μας κάνουν να θυμίζουμε, αμυδρά έστω, τους θρυλικούς μας προγόνους, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Λεωνίδα, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Χατζιδάκι...

Πρέπει να βρούμε την χαμένη μας ταυτότητα. Και μόλις συμβεί αυτό, δεν χρειάζεται απλά ένα ξεσκόνισμα. Χρειάζεται να βγάλουμε καινούργια. Χρειάζεται να επανεκκινήσουμε τα πιστεύω και τις αξίες μας.
 Το ένδοξο παρελθόν μπορεί να αποβεί καταλυτικό σε αυτή τη νέα πορεία μας. Αρκεί να μην το ξεχνάμε και να μην το αλλάζουμε. Να το προστατεύουμε και να το τιμάμε όπως του αρμόζει. Ελληνικά και ανθρώπινα.

Καλή αυριανή στους απανταχού Έλληνες και σε όσους νιώθουν έτσι...

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

Σαρακοσταίοι και Χλαπακογιώργηδες...

 Να τη και η Σαρακοστή, που έσκασε... μύτη σαν έτοιμη από καιρό, να ξεπλύνει αμαρτίες, χλαπακιάσματα, πονηράδες και γενικώς παντώς τύπου παρεκτροπές, εκτροπές και... ανατροπές!

 Πάνω στην εποχή που κανονικά πρέπει να φορτσάρουμε εμείς οι πολύ τολμηροί (ίσα μωρή μπετούγια), αναγκαστικά βάζουμε φρένο όσο και αν "άντρες είμαστε και μεις θέλουμε να μαρσάρουμεεε", που λέει και ο Μάκης Κοτσάμπασης! Άρχισα-με λοιπόν την νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Και ο νοών, νοείτω...

 Δε ξέρω, αλλά κάθε χρόνο τέτοιες μέρες παρατηρώ. Σιγά το νέο θα μου πείτε. Το θέμα δεν είναι οτί παρατηρώ, αλλά τι παρατηρώ. Αυτό που διαπιστώνω λοιπόν είναι τους μεν να κατηγορούν τους δε. Το ζητούμενο ξέρετε ποιό είναι; Ότι όσοι νηστεύουν είτε από επιλογή είτε από ανάγκη για ζητωκραυγές και μπράβο κάνουν κάτι που δεν είναι εύκολο. Αντιστοίχως όσοι θεωρούν ότι η νηστεία δεν λέει κάτι και είναι απλά μιά συντηρητική διαδικασία, έχουν και αυτοί τα δίκια τους.
 

 Εγώ θα ρωτήσω κάτι όμως και θέλω ειλικρινή απάντηση από τους... ανήστευτους. Νταξει τα φαγήτα, το... φερμουάρ στο στόμα για τα σουβλάκια και τις πίτσες. Τα μπέργκερ και τα παστίτσια. Τις γυναίκες αδέρφια αντέχετε να τις... κόψετε; 

 Ποιός από εσάς τους επαναστάτες χωρίς αιτία θα άντεχε για 47-48 μέρες χωρίς γυναίκα; Αφήστε, απαντάω εγώ για να σας βγάλω από την δύσκολη θέση. Κανείς σας. Αμέ. Κανείς.

 Και βέβαια η ερώτηση που στριφογυρνάει στο μυαλό σας είναι πως αντέχω εγώ και οι υπόλοιποι συνοδοιπόροι. Αυτό αν και μυστικό θα σας το εκμυστηρευτώ. Άλλωστε μεταξύ μας είμαστε. Μαζεύουμε γυναίκες παλικάρια μου. Τι; Τι είναι αυτο;  Παράδειγμα. Το τριήμερο που μας πέρασε είχε φοβερό καιρό. Ήλιο και ζέστη. Έχετε ακούσει την έκφραση "μαζεύω ήλιο;".


 Ε κάτι αντίστοιχο είναι και το "μαζεύω γυναίκες"! Συναναστρέφομαι, επικοινωνώ... κοινωνώ με γυναίκες πριν την κατανυκτική περίοδο, χορτάινω δηλαδή απ΄την παρουσία τους στην ζωή μου και έτσι αντέχω τόσο καιρό. Όοοοοοοχι λατρεμένες μου "ψάχνω ευκαιρία να σε πω σεξιστή", ότι και να λέτε δεν είναι σεξιστικό αυτό που έγραψα παραπάνω. Είναι απλά αληθινό.

Το ότι κάποιες φορές οι πονηρές σκέψεις έρχονται, διέρχονται και επανέρχονται, είναι κάτι που θέλει δουλειά για να μην επηρρεάζει όσους νηστεύουν. Εγώ πάντως μιά φορά όταν τελειώνω τη νηστεία, την έχω παλέψει καλά. Αφήστε μετά που μπαίνω φορτσάτος και ετοιμοπόλεμος σε όσες καταστάσεις προκύπτουν. Αποτοξίνωση λοιπόν. Αποτοξίνωση, επανεκκίνηση και καλή καρδιά!
 

  Σε όσους και όσες βιάζονται να κατηγορήσουν, έχω να πω πως ο καθένας έχει το δικαίωμα να πράττει αναλόγως με τα θέλω του. Βέβαια, διαβάζοντας τα παραπάνω (να το κάνετε και σεις σας βοηθάει να κόψετε τις μαλακίες), έχω να τονίσω το εξής και κλείνω γιατί σας κούρασα. Από δω το πάω από εκεί το φέρνω πάλι για γυναίκες μιλάω. Νταξ αδυναμίες είναι αυτές ρε παιδιά δε κρύβονται...

 Πάντως αυτή η αντιπαλότητα των... Αγίων και τον διαβόλων μου θυμίζει κάτι από την ελληνική ταινία Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες. Πολύ φασαρία για το τίποτα, χωρίς να επικεντρωνόμαστε στα σημαντικά.

 Και κλείνω λίγο πιό σοβαρά. Τα ανθρώπινα όρια είναι μια μεγάλη και σοβαρή ιστορία. Η περίοδος της νηστείας πριν τις άγιες μέρες του Πάσχα, αναδεικνύει σε κάποιο βαθμό (γιατί θεωρώ πως αυτά τα όρια δεν έχουν ταβάνι) την ουσία τους και τις αλλαγές που μπορεί να επιφέρουν στον τρόπο που ζούμε και φερόμαστε.

Καλή Σαρακοστή σε όλους και όλες με Υγεία!


ΥΓ. Φαγητό και γυναίκες. 48 μέρες. Τι αντοχές έχεις ρε Μάκαρεεεεεεε!

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

"Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη..."


"Ερειπωμένοι τοίχοι. Εγκατάλειψη….
Περασμένες μορφές κυκλοφορούνε αδιάφορα

Χρόνος παλιός χωρίς υπόσταση
Τίποτα πια δε θ’ αλλάξει δω μέσα.

Είναι μια ήρεμη σιωπή, μην περιμένεις απάντηση
Κάποια νύχτα μαρτιάτικη χωρίς επιστροφή,
Χωρίς νιότη, χωρίς έρωτα, χωρίς έπαρση περιττή.
Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη."


Μανόλης Αναγνωστάκης



 Έτσι γλυκόπικρα είπα να αρχίσω τις αναρτήσεις αυτού του μήνα, του Μάρτη του ανοιξιάτικου. Ο λόγος, είναι ότι με διαφορά μερικών ωρών, "έφυγαν" από κοντά μας δύο άνθρωποι, που ο καθένας για τον δικό του ξεχωριστό λόγο, σημάδεψαν την εφηβεία μας (μου). Ο ένας στα 49 του χρόνια, ο frontman των Prodigy Keith Flint. Αυτή ή αυθεντική, αλλιώτικη, διφορούμενη μουσική περσόνα. Ο "Βασιλιάς" της rave, ο firestarter των εφηβικών μας χρόνων, ο ταλαντούχος αλλά και αυτοκαταστρφικός performer που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του την δεκαετία του 90', που όπως αναφέρουν οι πρώτες πληροφορίες έδωσε ο ίδιος τέλος στην ζωή του.


Ο άλλος, επιτρέψτε μου την έκφραση, ο πιο ωραίος αλήτης της ίδιας δεκαετίας, ο γόης του Beverly Hills, o ένας και μοναδικός Dylan McKay, ο ηθοποιός Luke Perry. Η μόνιμη αιτία για τσακωμό ανάμεσα στην Brenda και στην Kelly. Ο κολλητός του Brandon, o οργισμένος νέος που μεγάλωσε μέσα στο χρήμα αλλά χωρις γονείς. Ωραίος τύπος. Εξαιρετικός ηθοποιός με συμμετοχές σε πασίγνωστες σειρές και ταινίες. Έφυγε στα 52 του χρόνια έπειτα από βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη.

Λίγο πριν μπούμε στην Αναστάσιμη περίοδο, δύο από τους ανθρώπους που μεγάλωσα-με, "έφυγαν" ξαφνικά και αναπάντεχα, υπενθυμίζοντας μας ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή την ζωή. Πραγματικά μου φαίνεται απίστευτο. Μεγαγχολώ και δεν θέλω να σας το κρύψω. Σήμερα ένιωσα πως ένα κομμάτι της νιότης μου, των εφηβικών μου χρόνων χάθηκε. Ατελείωτες μουσικές, γνώριμοι ήχοι, μεσημέρια και βράδια μπροστα στην τηλεόραση, με εκείνη την εφηβική αφέλεια και ανεμελιά που δεν πρόκεται να ξαναέρθει...





ΥΓ. Ειδικά για τον Dylan του "Χτυποκάρδια στο Beverly Hills", η είδηση δε μπορεί να γίνει εύκολα πιστευτή, κυρίως λόγω του ότι ήταν υγιής και συμμετείχε σε αρκετές ταινίες τα τελευταία χρόνια. Ο Keith Flint από την άλλη, είχε διαλέξει πολύ νωρίς τον δρόμο των ουσιών και της, δίχως όρια, ζωής και έφτασε στο τέλος της διαδρομής αυτοθέλητα...
Καλό μήνα με Υγεία.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Αλλά τα βράδια...



"Καὶ νὰ ποὺ φτάσαμε ἐδῶ
Χωρὶς ἀποσκευὲς
Μὰ μ᾿ ἕνα τόσο ὡραῖο φεγγάρι
Καὶ ἐγὼ ὀνειρεύτηκα ἕναν καλύτερο κόσμο
Φτωχὴ ἀνθρωπότητα, δὲν μπόρεσες
οὔτε ἕνα κεφαλαῖο νὰ γράψεις ἀκόμα
Σὰ σανίδα ἀπὸ θλιβερὸ ναυάγιο
ταξιδεύει ἡ γηραιά μας ἤπειρος

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Βέβαια ἀγάπησε
τὰ ἰδανικά της ἀνθρωπότητας,
ἀλλὰ τὰ πουλιὰ
πετοῦσαν πιὸ πέρα
Σκληρός, ἄκαρδος κόσμος,
ποῦ δὲν ἄνοιξε ποτὲ μίαν ὀμπρέλα
πάνω ἀπ᾿ τὸ δέντρο ποὺ βρέχεται

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Ὕστερα ἀνακάλυψαν τὴν πυξίδα
γιὰ νὰ πεθαίνουν κι ἀλλοῦ
καὶ τὴν ἀπληστία
γιὰ νὰ μένουν νεκροὶ γιὰ πάντα
Ἀλλὰ καθὼς βραδιάζει
ἕνα φλάουτο κάπου
ἢ ἕνα ἄστρο συνηγορεῖ
γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Καθὼς μένω στὸ δωμάτιό μου,
μοῦ ᾿ρχονται ἄξαφνα φαεινὲς ἰδέες
Φοράω τὸ σακάκι τοῦ πατέρα
κι ἔτσι εἴμαστε δύο,
κι ἂν κάποτε μ᾿ ἄκουσαν νὰ γαβγίζω
ἦταν γιὰ νὰ δώσω
ἕναν ἀέρα ἐξοχῆς στὸ δωμάτιο

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Κάποτε θὰ ἀποδίδουμε δικαιοσύνη
μ᾿ ἕνα ἄστρο ἢ μ᾿ ἕνα γιασεμὶ
σὰν ἕνα τραγοῦδι ποὺ καθὼς βρέχει
παίρνει τὸ μέρος τῶν φτωχῶν..."


Τάσος Λειβαδίτης

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Που οδηγεί ο εγωισμός;

 "Κάτω από το φως των εγωισμών μας είμαστε όλοι εκθρονισμένοι μονάρχες", είχε πει ο Τσάρλι Τσάπλιν. Απίστευτη σκέψη. Αιρετική. Αλλά συνάμα τόσο πραγματική, που λες και είναι φτιαγμένη με σάρκα και οστά. 

 Στις μέρες μας, ο εγωισμός είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να τον προτάσουμε στις σχέσεις μας. Να μας ορίζει. Και στο τέλος να γίνεται ένα με μας, να κατατρώει το μέσα μας, να μας κάνει να νιώθουμε (και επί της ουσίας να είμαστε) μόνοι, έστω και αν περιτριγυριζόμαστε απο ανθρώπους.

 Όλη η λογική της επαγγελματικής και προσωπικής μας "επιτυχίας και ευτυχίας", έχει στηθεί γύρω από τον εγωισμό. Αυτές οι δύο λέξεις είναι στην πραγματικότητα παρακλάδια του. Τόσο πολύ έχουμε αφομιώσει τον εγωισμό που τα αποτελέσματα του τα βαφτίζουμε αγάπη, ενδιαφέρον, ανθρωπιά, έρωτα. Αν κάτι μας εκνευρίσει, μας θίξει, μας πειράξει, στυλώνουμε τα πόδια, αρχίζουμε τα κατηγορώ, βγάζουμε από μέσα μας παλιά μίση και πάθη, έρχονται στην επιφάνεια ιστορίες που μας πλήγωσαν και ο άτυχος αποδέκτης όλων των παραπάνω... πληρώνει τον λογαριασμό.

 Είναι πραγματικά απορίας άξιο γιατί συνεχίζουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, όταν έχουμε διαπιστώσει ότι δεν μας οδηγεί πουθενά. Ή μάλλον γράψτε λάθος. Μας οδηγεί κάπου. Στην μιζέρια, την μοναξιά, την ατέρμονη λύπη. 
 Δεν μας νοιάζει; Δεν το βλέπουμε; Αρνούμαστε να το παραδεχτούμε; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και δεν αλλάζει. Βυθιζόμαστε σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο και οι λέξεις που βλέπουμε γραμμένες στα τοιχώματα του καθώς πέφτουμε, είναι λέξεις τρομακτικές και απάνθρωπες.

 Πρέπει να το κατανοήσουμε πιά. Και τα παραδείγματα έχουμε γύρω μας (έστω και λίγα αλλά... φωτεινά) και την δυνατότητα να κοιτάξουμε στο παρελθόν. Ρίξτε μιά ματιά πίσω. Τα παθήματα πρέπει να γίνουν μαθήματα. Η ζωή τρέχει, τα χρόνια περνούν και οι άνθρωποι φεύγουν. Είναι εντελώς χαζό να παίζουμε πάντοτε το παιχνίδι των εντυπώσεων και της κυριαρχίας. Εγώ προσωπικά έχω κουραστεί να ασχολούμαι με το δέντρο και να χάνω την ομορφιά του δάσους.


 Θα πρέπει να μάθουμε να ευγνωμονούμε και να το δείχνουμε, θα πρέπει να μάθουμε να λέμε ευχαριστώ και συγνώμη όταν χρειάζεται, να δείχνουμε την αγάπη μας και όχι απλά να την διαλαλούμε, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον πλανήτη και πως το μαζί από το μόνος οδηγεί στην  πραγματική ευτυχία.
 Πρέπει να μάθουμε να ορίζουμε τις προτεραιότητες μας. Να διαχειριζόμαστε με γνώμονα την ειλικρίνεια, την δοτικότητα και την ανθρωπιά τις καταστάσεις που μας παρουσιάζονται καθημερινά και όχι να αναθεματίζουμε ότι μας συμβαίνει. Δεν βοηθάει, είναι αδιέξοδο πως αλλιώς να το γράψω...

 Ξέρω ότι η μετάβαση δεν είναι εύκολο πράγμα. Και εγώ το προσπαθώ. Ας ξεκινήσουμε σιγά σιγά. Βήμα βήμα. Μιλήστε  σε κάποιον και πείτε του αυτά που θέλετε. Ζητήστε συγνώμη αν κατι τον πείραξε. Εξηγήστε του την γνώμη σας χωρίς ειρωνείες και παραδείγματα που περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό σας. Ακόμα και να μην αλλάξει κάτι, ακόμα και να μην καταλάβει, εσείς θα έχετε κάνει την προσπάθεια σας. Θα είστε συνεπής με τον εαυτό σας. Και αργά η γρήγορα θα καταλάβει και ο αποδέκτης. Το αν το αποδεχτεί είναι άλλο θέμα που δεν έχει να κάνει μόνο με σας. 
 Πάντα πίστευα και θα πιστεύω, ότι η αλλαγή έρχεται εκ των έσω. Πηγάζει από μέσα μας. Και όταν αντιληφθούμε το μεγαλείο της, τότε όλα θα γίνουν πιο εύκολα. Θα αγαπηθούμε και θα αγαπήσουμε, θα δώσουμε και θα λάβουμε, θα ζούμε με τους άλλους και οι άλλοι θα ζουν μαζί μας.
 Αυτό δεν είναι πιο ωραίο; Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον και όπου βγει. Με σεβασμό και ειλικρίνεια. Απλά και ανθρώπινα... Τα ξαναλέμε.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

Η Μαρία και Εκείνος... (Παίζοντας με τις λέξεις)


Ντρινννννννννν! Ντρινννννννν! Ο τραχύς ήχος από το ξυπνητήρι... έσκισε στα δύο την ανατριχιαστική ησυχία της επερχόμενης αυγής. Η Μαρία, αν και έβαλε στοίχημα με τον εαυτό της το προηγούμενο βράδυ ότι δεν θα το ξανακάνει, σηκώθηκε βιαστικά, έριξε πάνω της ένα μάλλινο πανωφόρι και κατευθύνθηκε ξυπόλητη και με γοργά βήματα, παραπατώντας από την επήρεια του ύπνου, στο μπάνιο. Αφού έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο της και βούρτσισε μηχανικά τα δόντια της, βγήκε αλαφιασμένη και έφτασε στην κουζίνα. Άνοιξε το ψυγείο, το οποίο ήταν μισοάδειο και το έκλεισε σχεδόν άμεσα. Αυτοματοποιημένα, το δεξί της χέρι βρήκε μέσα στο σκοτάδι το κουμπί του βραστήρα. Ο ήχος του νερού που κόχλαζε περισσότερο την κοίμιζε παρά την ξυπνούσε και κάθε φορά που συνέβαινε αυτό αναρωτιόταν πως στο καλό μπορεί να γίνεται κάτι τέτοιο.

Δεν ήταν όμως ώρα για  ανούσιες σκέψεις. Έπρεπε να ετοιμαστεί για τη δουλειά. Πήρε στα χέρια της την αγαπημένη της κούπα και έριξε μιάμιση κουταλιά ζάχαρη και άλλη τόση καφέ. Έσταξε από την βρύση  λίγο νερό και ξεκίνησε να ανακατεύει με κουτάλι, με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο. Ο σύντομος ξαφνικός ήχος του βραστήρα σήμαινε ότι το νερό ήταν έτοιμο. Με μια κίνηση άνοιξε το παλιό τρανζιστοράκι, δώρο της λατρεμένης της γιαγιάς και το τραγούδι ήχησε σαν βάλσαμο στην πληγωμένη της καρδιά. "Η σωτηρία της ψυχής, είναι πολύ μεγάλο πράγμα, σαν ταξιδάκι αναψυχής με ένα κρυμένο τραύμα...".
Ξαφνικά όμως η ανακούφιση έδωσε την θέση της στο παράπονο. Δάκρυα γέμισαν τα υπέροχα καστανά της μάτια. 
Ακούμπησε την κούπα με τρεμάμενα χέρια στο τραπέζι και ο νους της ταξίδεψε χρόνια πίσω. Στην βραδιά που εκείνος, ο μοναδικός άνθρωπος που την καταλάβαινε όπως έλεγε, ο καλύτερος φίλος της, ορθά-κοφτά την έβγαλε ουσιαστικά από την ζωή του. Με λέξεις και λόγια που ακόμα και σήμερα τα θυμάται και την πονάνε σα να΄ναι η πρώτη φορά. Την πείραξε αυτό το τέλος. Και τον ίδιο τον πείραξε. Της το είχε πει άλλωστε σε ανύποπτο χρόνο, κάποια στιγμή που έγινε προσπάθεια επανασύνδεσης. Η πηγή του κακού ήταν ο εγωισμός. Και από τις δύο πλευρές. Αυτός, που χωρίζει ανθρώπους. Αυτός, που ορίζει ζωές.

 "Μα τι σε έπιασε Μαρία μες στα άγρια χαράματα, μου λες;", αναρωτήθηκε σχεδόν φωναχτά, με τα δάκρυα πλέον να τρέχουν ασταμάτητα στα ροδοκόκκινα μάγουλα της. Ζαλισμένη και χαμένη από την θύμηση έφυγε τρέχοντας από την κουζίνα, έφτασε στο δωμάτιο της και έπεσε, συνεχίζοντας να κλαίει απαρηγόρητα, στο κρεβάτι της. Τα δάκρυα έτρεχαν πλέον πάνω στο κατάλευκο σεντόνι της. Δεν την ένοιαζε αν θα το "λερώσει" όμως. Γι'αυτήν, αυτά τα δάκρυα, ήταν κατά κάποιον τρόπο μια κάθαρση. Γιατί συνειδητοποίησε. Κατάλαβε. Συγχώρεσε με μιας τον εαυτό της και Εκείνον. "Δυστυχώς όμως", σκέφτηκε ανεπαίσθητα, "οι στιγμές και πολύ περισσότερο οι άνθρωποι, δε γυρίζουν πίσω..."


* Αυτή ήταν η πρώτη μου συμμετοχή στο εξαιρετικό δρώμενο "Παίζοντας με τις λέξεις" που διοργανώνεται με επιτυχία στο blog της Μαρίας (https://mytripssonblog.blogspot.com/). Αυτός ο τρόπος γραφής, να δίνονται δηλαδή κάποιες λέξεις και να βγάζεις μιά ιστορία, είναι πέρα από δύσκολος και πρωτότυπος! Μ' άρεσε ειλικρινά που τα κατάφερα και έβγαλα ένα κείμενο. Πρώτη συμμετοχή με έναν βαθμό! Το λες και παταγώδη αποτυχία! 

Αλλά δεν το βλέπω έτσι. Με τόσο όμορφα, και πλούσια σε συναισθήματα και λεξιλόγια, κείμενα, με το να συναναστρέφεσαι με δημιουργικούς ανθρώπους, μόνο κερδισμένος μπορεί να βγεις. Από όλες τις πλευρές και τις απόψεις. Θα ξαναδοκιμάσω στα σίγουρα! Φυλαχτείτε!χαχα!

ΥΓ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε μιά Μαρία που σημάδεψε τα μετα-εφηβικά μου χρόνια. Και όχι μόνο... Καλό μήνα να έχουμε!

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Μάνος Χατζιδάκις: Σκέψεις...



“Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί κι όχι για πάντα, μια και μόνη φορά”.

“Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει: Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ’ άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί”.


“Αν ξαναρχόμουν στον κόσμο θα ερχόμουν μόνο για να κάνω έρωτα και να φύγω. Και για το μόνο που θα λυπηθώ όταν θα φύγω, θα ‘ναι για τον έρωτα που θα χάσω, για τα πρόσωπα που δεν θα γνωρίσω. Όλα τα άλλα είναι αστεία. Τέλειωσαν οι εποχές που ένας άνθρωπος μπορούσε ν’ αντικαταστήσει τον ερωτικό του σύντροφο με μια συμφωνία του Μπετόβεν. Αυτά ανήκουν στο 19ο αιώνα. Σήμερα, ένας άνθρωπος που προβαίνει σε τέτοιες αντικαταστάσεις είναι μάλλον ύποπτος ψυχολογικών διαταραχών και μιας νοημοσύνης η οποία ακουμπάει την παρανοϊκότητα.”  

"Να λοιπόν γιατί τα γκρεμισμένα δεν πρέπει να τα κλαίμε. Και να γιατί θα πρέπει να επιλέγουμε αυτά που συνυπάρχουνε και ζουν μαζί με μας και τον καιρό μας, κι όχι αυτά που υπήρξαν κάποτε με τους δικούς μας. Και μες από τις άπειρες και διαφορετικές επιλογές, ίσως βρεθεί το αληθινό μας εκμαγείο, που θα προσφέρει στους απόγονους σαφήνεια, μέτρο και περισυλλογή. Κι αυτό είναι χρέος υπέρτατο και προπατορικό."


Αναγνώστες

Page translation