Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2020

Αλαλούμ...

  Μασκαράδες (όχι αυτοί που φοράνε μάσκα, οι άλλοι... wannabe Zoro), ψεκασμένοι (όχι αυτοί που δέχονται ψεκασμούς από ψηλά, αλλά αυτοί που βλέπουν πίσω από τον κορωνοϊο μέχρι και τον... King Elvis), o Big Brother της νέας εποχής (χίλιες φορές... Τσάκας) και οι... καμμένοι, στο καζάνι όλοι βρασμένοι. 

Θα μπορούσε, χωρίς τις παρενθέσεις να ήταν και ο τίτλος του σημερινού κειμένου μου. Αλλά δεν πειράζει, ο Δάκης τα είπε όλα. Αλαλούμ. Α ρε προφήτη Δάκη...

 Έχω βάσιμες υποψίες πως το 2020... συνουσιάζεται πατόκορφα, για να μη πω καμιά πιό βαριά κουβέντα. Ε δε πάει άλλο. Από κορωνοϊο, μέχρι κυκλώνες, από Τούρκους, μέχρι αστεροειδείς που θα μας επισκεφτούν, λιμούς, καταποντισμούς, σεισμούς, με τα κανάλια να συναγωνίζονται για το ποιο δείχνει τα ωραιότερα... σκουπίδια και πάει λέγοντας.

 

 

 Το ότι ο κόσμος έχει γονατίσει οικονομικά, ότι τα σχολεία άνοιξαν και είναι σίγουρο ότι θα ξανακλείσουν, το ότι στους δρόμους γίνεται πανικός, ο ένας πάνω στον άλλο, τσακωμοί, σφαλιάρες, οι ΜΕθ γεμίσανε, γιατροί, νοσηλευτές, καθηγητές, δάσκαλοι, απλοί εργαζόμενοι είναι στα όρια τους, δε μας αφορά, δε μας νοιάζει. 

 Τις μασκούλες μας, δουλειά-σπίτι και τούμπαλιν και έχει ο Θεός. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε εμείς πια. Υπομονή, λεφτά, αξοπρέπεια. Τα χάσαμε ή άντε για να μη φανώ υπερβολικός, αρχίζουμε και τα χάνουμε όλα σιγα σιγά...

 

 Λοιπόν παίδες, γκομενάκια, ωραίες μου κυρίες, φίλοι, συγγενείς, εργοδότες, γιατροί, νοσηλευτές, γιαγιάδες, παππούδες και μαθητές, σας έχω την λύση. Μην σκάτε. Φύγαμε για Χαρτούμ που λέει και ο Δάκης. Νοερά βεβαίως βεβαίως, γιατί έρχεται και lockdown που να τους καεί το στέρεο...


"Ένα αλαλούμ ο κόσμος έγινε
όλοι το παίζουνε τρελοί
τίποτα όρθιο δεν έμεινε
το λένε και μες στη βουλή
 
Πάμε σου λέω να του δίνουμε
εδώ δεν έχει προκοπή
δεν τους χρωστάμε και μας γδύνουνε
και μένουμε πάντα ταπί
 
Αλαλούμ αλαλούμ
Αλαλούμ αλαλούμ
άλλη γλώσσα μιλάμε
μάζεψέ τα να πάμε
πιο καλά στο Χαρτούμ..."


Στίχοι: Θάνος Σοφός - Μουσική: Χάρης Χαλκίτης

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2020

Αντίμετρα αδιεξόδων...

 Να πω ότι ξεκινάει το φθινόπωρο καλά, θα είναι ψέματα  Να πως ότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, πάλι ψέματα θα είναι. 

 So what? Αν είναι να πορευόμαστε με το "κάθε πέρσι και καλύτερα" ή να κινούμαστε στην λογική του "υπάρχουν και χειρότερα", δεν βγαίνει τίποτα. Δεν προχωράμε μπροστά. 

 Κι όμως. Μερικές φορές και επειδή όντως υπάρχουν χειρότερα, μια βαθιά ανάσα, μια κουβέντα με έναν φίλο, ένα καλό βιβλίο, μια βόλτα στο δάσος, αλλά κυρίως η σκέψη πως είμαστε και πρέπει να παραμείνουμε άνθρωποι, βοηθάει. Ξελασπώνουμε. Ξεκινάμε ξανά. Και ξανά. Γιατί η ζωή, όσο παραμένουμε ζωντανοί και όρθιοι, είναι πάντα ένα νέο ξεκίνημα.

 Αν μπορέσοουμε και το καταφέρουμε αυτό, δεν θα χρειάζεται να μας συμβεί κάτι για να κατανοήσουμε την αξία της ζωής.  

 Αν παρατηρούμε τις δυσκολίες που περνάει ο γείτονας, τα προβλήματα που έχουν οι συγγενέις και οι φίλοι, την τύχη που μπορεί να έχουμε μέσα στις ατυχίες μας, τότε, κατα βάση, όλα θα πάνε καλύτερα. Στον βαθμό που εμείς μπορούμε να επηρρεάσουμε τις καταστάσεις.

  Είμαι μερικά πράγματα που λειτουργούν ως αντίμετρα στην παράνοια, στην ασχήμια, στην ματαιοδοξία, στον κυνισμό, στην απάθεια, στον φανατισμό και σε οτιδήποτε άσχημο υπάρχει σε αυτή την ζωή. Είναι απλά. Δύσκολα εφαρμόσιμα ίσως, αλλά απλά. Ηρεμία, ανθρωπιά, ευγνωμοσύνη, προνοητικότητα, καλοσύνη, αγάπη.

 Σε έναν κόσμο που τίποτα δεν είναι δεδομένο, που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, που άνθρωποοι πεθαίνουν από την φτώχεια, τις κακουχίες, την πείνα, τους πολέμους, τις αρρώστιες, ο Άνθρωπος πρέπει, οφείλει να προτάσσει την φύση του. 

Αυτή δεν είναι μόνο κακή. Όχι. Είναι και καλή.
Μερικές φορές η διέξοδος είναι η αποδοχή και όχι τα γιατί και τα αν, τα ίσως και τα μήπως.

Καλό μήνα να έχουμε, με Υγεία.


ΥΓ. Το κείμενο προέκυψε από κάποια περιστατικά που συνέβησαν σε δικόυς μου ανθρώπους. Είμαι δίπλα τους. Νοερά και φυσικά. Τα ξαναλέμε.



"Cause all of the stars
Are fading away
Just try not to worry
You'll see them some day

Take what you need
And be on your way
And stop crying your heart out..."
Oasis

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2020

Και τώρα τι κάνουμε με τόση ευτυχία;

 Ο Άλμπερ Καμύ έχει γράψει το εξής: "Κανείς δεν είναι ελεύθερος όσο υπάρχουν δυστυχίες". Και εγώ δεν είμαι κάποιος σπουδαίος, αλλά αν ας πουμε αντιτείνω ένα άλλο ερώτημα; Νιώθουμε ελεύθεροι όταν είμαστε ευτυχισμένοι; Μπορούμε να διαχειριστούμε μεγάλες δόσεις χαράς; Μας φοβίζει κάτι στην ευτυχία; 

  Σε αντίστοιχο παλαιότερο κείμενο μου, έγραφα για τον φόβο της χαράς. Εδώ θέλω να το πάω ένα βήμα παρακάτω και να ψάξω τα γιατί αυτής της αταίριαστής κατάστασης.
Στην πραγματικότητα όμως, πιστεύω πως ευτυχία και δυστυχία είναι δύο αλληλένδετες έννοιες. Αντίθετες αλλά τόσο ίδιες, σχετικές και παράταιρες. Όπως οι διακυμάνσεις στη ίδια μας την ζωή.

 Σε μια καθημερινότητα που δεν σου αφήνει πολλα περιθώρια για να ονειρεύεσαι και να δημιουργείς, που σε σκλαβώνει και σε κάνει δέσμιο των φόβων και των παθών σου, οι μικρές και ξαφνικές δόσεις ευτυχίας (δεν το συζητάω για τις μεγάλες γιατί εκεί χάνεται άμεσα ο έλεγχος) σε γεμίζουν με προβληματισμό και φοβίες.

 Σε μεταμορφώνουν κυριολεκτικά σε έναν άλλο άνθρωπο, που μοιάζει ξένος και άγνωστος. Αναρωτιέσαι πως έκρυβες μέσα σου τόσα πράγματα και συναισθήματα. Ταυτόχρονα όμως βγαίνουν στην επιφάνεια και οι ανασφάλειες σου. Χάνεις την ψυχραιμία και τον έλεγχο της σκέψης σου. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αν όμως έχεις ανθρώπους δίπλα σου που θα σε βοηθήσουν να το διαχειριστείς.

 Το ίδιο αυμβαίνει και όταν δυστυχείς. Μόνο που υπάρχει μια τεράστια, χαώδης διαφορά. Στις λύπες συνήθως υπάρχει κάποιος να σου κρατήσει το χέρι. Στις χαρές σου όμως, λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά χαίρονται μαζί σου και είναι δίπλα σου. Πολλοί το κάνουν γιατί πρέπει, λόγω συγγένειας, λόγω φιλίας, λόγω των καταστάσεων που το υπαγορεύουν, αλλά ελάχιστοι είναι αυτοί που το νιώθουν με όλη τους την καρδιά. Ο λόγος είναι απλός και προέρχεται από τα βάθη των αιώνων. Ο άνθρωπος ζηλεύει τον συνάνθρωπο του. Τον φθονεί και τελικά τον μέμφεται.

Εκεί λοιπόν είναι που χάνουμε την μπάλα. Συνειδητοποιούμε ότι η ευτυχία που περιμέναμε να έρθει και τελικά μας χτύπησε την πόρτα μετά από τόσο κόπο και προσπάθεια, ήρθε αλλά μοναχή της. Ήρθε για να μας υπενθυμίσει ότι δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός η κατάκτηση της αλλά η ουσία της αξίας της.

  Πραγματικά ευτυχισμένοι νιώθουμε μόνο όταν η χαρά μας έχει να κάνει με την χαρά των άλλων ανθρώπων και την βελτίωση της ζωής τους, κάτι που έχει άμεσο αντίκτυπο και στην δική μας ζωή. Αν δεν μπορέσουμε να κατανοήσουμε αυτό το τόσο απλό και λιτό χαρακτηριστικό της, τότε κάθε φορά που θα έρχεται θα μας γεμίζει τρόμο και άγχος.

 Ο φόβος της απώλειας, υλικής η φυσικής, είναι ένα ακόμη σημείο που παίζει τον ρόλο του στην λανθασμένη διαχείριση της ευτυχίας. 

 Όταν η χαρά που βιώνουμε έχει να κάνει με κάποιον δικό μας άνθρωπό η με κάποια κατάκτηση  σε εργασιακό και προσωπικό επίπεδο, ή ακόμη και με την απόκτηση υλικών αγαθών, η σκέψη και μόνο ότι αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους μπορεί να χαθεί κάποια στιγμή, μας βραχυκυκλώνει. Μας μπερδεύει και στο τέλος μας εγκλωβίζει σε έναν δαιδαλώδες λαβύρινθο ατέρμονων σκέψεων. 

 Λύση δεν ξέρω αν υπάρχει για αυτό. Κυρίως γιατί η ανθρώπινη φύση μας είναι εύθραυστη, ευαίσθητη και περίεργη. Ξέρω όμως τι μπορεί να απλοποιήσει τα πράγματα. Η πίστη και η πεποίθηση ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό του συνόλου των όσων μας συμβαίνουν, την ευθύνη την έχουμε εμείς, θα βοηθήσει να διαγράψουμε από το μυαλό μας καταστάσεις τις οποίες θεωρούμε δεδομένες, ξεκινώντας να κάνουμε ένα βήμα την φορά. Ανοιχτοί σε νέες ιδέες, που θα σέβονται και θα λογαριάζουν τις λεπτομέρειες που τελικά κάνουν την διαφορά.

 Η αποδοχή της φύσης και της μεταβαλλόμενης ψυχοσύνθεσης μας, είναι επιπροσθέτως κάτι που θα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Άλλωστε, τίποτα δεν είναι απόλυτο και δεδομένο στη ζωή μας. Και το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις.  Το λίγα και καλά ισχύει συνήθως, σε μια ζωή γεμάτη ανούσια κατανάλωση με ατελείωτα κυνήγια υλικών αγαθών...

 Και όπως αναφέρει και ο Δημόκριτος: "Ευτυχισμένος αυτός που με λίγα πράγματα είναι χαρούμενος και δυστυχισμένος εκείνος που έχοντας πολλά πράγματα, δεν μπορεί να χαρεί..." Αν το καταφέρουμε αυτό, η ευτυχία θα μας βρει χωρίς αλλά, πρέπει και ίσως...

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2020

Αύγουστε, καλέ μου μήνα...

  Και ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμέναμε (κορωνοϊος- επικείμενη πολεμική σύρραξη με τους Τούρκους-σεισμοί, φωτιές, λιμοί και καταποντισμοί), το ημερολόγιο έδειξε 1η του μήνα του Αυγούστου και... είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα που λέει και το άσμα. 

Τα καταφέραμε και αυτόν τον Αύγουστο λοιπόν. Εντάξει, την αρχή του τουλάχιστον την προλάβαμε αλλά ευελπιστώ να βγάλουμε και τον μήνα!

 Αυτός ο Αύγουστος προβλέπεται διαφορετικός. Σιγά το νέο θα μου πείτε. Φλερτάρουμε θερμά με την καραντίνα πάλι. Και με τους Τούρκους. Η μάλλον οι Τούρκοι με μας. Θα καούμε, δεν θα καούμε, υπάρχει και αυτό το ερώτημα. Λεφτά;  Πως θα μπούμε στο φθινόπωρο; 


Απο πάρτι όμως σκίζουμε. Ειδικά στην Μύκονο τα κορίτσια και τα αγόρια, συνουσιάζονται εεε συνωστίζονται ήθελα να γράψω η αυτό το συγχρωτίζονται (γαμώ τα ελληνικά μου και τα σκαμπό μου μέσα) που είναι και της μοδός και γίνεται του μπαλαμουτιάσματος το κάγκελο.

  Θεσσαλονίκη-Αθήνα, τα ΜΜΤ-μέσα μαζικής ταλαιπωρίας ντε- τον χαβά τους. Αν το θυμηθούν, λεωφορεία, ηλεκτρικός, μετρό, περνάνε στο 20λεπτο, αν όχι παρατηρούμε όλες τις λεπτομέρειες της αρχιτεκτονικής των σταθμών και άμα είμαστε και πολύ τυχεροί μας... λερώνουν και  τα περιστέρια. Και ξεκινάει η μέρα... σούπερ!


 Ο Ερντογάν από την άλλη έχει τον δικό του χαβά. Από την Αγιά Σοφιά μέχρι την Παναγία Σουμελά, μία κρίση δρόμος. Μαστίγιο και καρότο ο... Σουλτάνος. Τον τρώει ο ποπός του εν αντιθέσει με μας που δεν... πολυνοιαζόμαστε. 
 Μπαίνεις στα χωρικα μας ύδατα χανουμάκι; Σουλατσάρεις στα νησάκια μας; Καταλαμβάνεις ελληνικό έδαφος;  Κάτσε να δεις τι θα σου κάνω. Θα τα πω όλα... στην Μέρκελ και θα δεις εσύ. Έχουν να πέσουν οι... κυρώσεις σύννεφο.

 Και βέβαια για να μην το ξεχάσω, ολοένα και περισσότερες επιχειρήσεις κλείνουν, πολλά ξενοδοχεία δεν άνοιξαν, αρκετοί συνάνθρωποι μας απολύονται, ο Κούλης με τον Αλέξη κοντράρονται κλασσικά στο ποιος θα πει την μεγαλύτερη μπαρούφα. Ετσι ειναι εδώ στο Ελλάντα.  Όσο μεγαλύτερη μαλακία πεις και κάνεις, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να γίνεις πολιτικός, πλούσιος και εξέχων μέλος της ελληνικής κοινωνίας.

 Last but not least που λένε και στα μέρη μου, αφηνω τα κορίτσα. Τα γεμάτα ερωτισμό, μαυρισμένα, με ανύπαρκτα μαγιώ και σορτσάκια, κορίτσα. Δε πα να γίνεται χαμός τριγύρω, δε πα να έρχεται το τέλος του κόσμου; Για αυτές κάθε μέρα είναι μια νέα αρχή. Μια νέα τυραννία. 

 Πφφφφφ ελπίζω  ο Αύγουστος ο καλός μου μήνας να μου δώσει-και σε σας βεβαίως βεβάιως-δύναμη. Σύνεση (νταξ όχι πάντα γαμήστε τα όλα και καμιά φορά) και ζωντάνια. 

 Και να θυμάστε. Όχι ρακέτες σε θάλλασες και ακτές. Αρκετά τραβήξαμε την Άνοιξη, δεν χρειάζεται να έχουμε και τους Φέντερερς  απο πάνω, τάκα-τούκα, τάκα-τούκα όλη την ώρα.

Σας φιλώ. 


ΥΓ. Καλό μας μήνα!

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2020

Χορεομανία...


 "14 Ιουλίου 1518, Στρασβούργο, Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στο στενό έξω από το ξύλινο σπίτι της, μια νεαρή γυναίκα, η Frau Troffea, αρχίζει να χορεύει μόνη της. Χωρίς τη συνοδεία μουσικής και παρά την αντίδραση του συζύγου της, η Frau Troffea συνεχίζει να χορεύει για ώρες χωρίς να σταματάει λεπτό. Τα πόδια της αρχίζουν να πρήζονται και να αιμορραγούν, αλλά η Frau Troffea δεν σταματά να χορεύει παρά μόνο όταν, εξαντλημένη πλέον, σωριάζεται στο έδαφος. 
 Το επόμενο πρωί θα ξυπνήσει και θα συνεχίζει να χορεύει γα ώρες με τον ίδιο ακατάληπτο τρόπο και ρυθμό και με τα πόδια της να συνεχίζουν να αιμορραγούν. Βρίσκεται σε μια κατάσταση χορευτικής έκστασης. Είναι η αρχή μιας -ακόμα- επιδημίας χορού στη μεσαιωνική Ευρώπη.
Η Frau Troffea θα συνεχίσει να χορεύει για έξι μέρες. Αν και αρχικά την παρατηρούν με έκπληξη, γείτονες και φίλοι της Frau Troffea θα αρχίσουν να χορεύουν μαζί της.
 Μέσα σε μια εβδομάδα περίπου 35 άνθρωποι χορεύουν για ώρες, χωρίς τη συνοδεία οποιασδήποτε μουσικής υπόκρουσης, εκστασιασμένοι, ιδρωμένοι, με τα χέρια τους να κουνιούνται χωρίς ν’ακολουθούν κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο και τα πόδια τους να αιμορραγούν. Τα πρόσωπά τους μαρτυρούν πόνο και αγωνία. Δεν το διασκεδάζουν. Παρακαλούν για οίκτο, αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν. Θα χορεύουν για ώρες μέχρι να πέφτουν χάμω εξαντλημένοι• μέχρι το επόμενο πρωί, όταν και θα ξαναρχίσουν να χορεύουν – για μέρες, εβδομάδες, μήνες. 

 Μέχρι και τα μέσα Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς, οπότε και αυτό το ‘φαινόμενο’ θα σταματήσει ξαφνικά -όπως είχε ξεκινήσει, πάνω από 400 άνθρωποι στο Στρασβούργο θα έχουν καταγραφεί να έχουν ‘μολυνθεί’ από αυτήν την επιδημία χορού. Πολλοί από αυτούς θα πεθάνουν χορεύοντας.
 

 Οι αρχές της πόλης δεν είναι σε θέση να εντοπίσουν την πηγή του κακού. Ανατρέχουν στους γιατρούς, οι οποίοι, πιστοί στη θεωρία του Ιπποκράτη περί των τεσσάρων χυμών του σώματος (χυμοπαθολογία), υποστηρίζουν ότι πρόκειται περί περιπτώσεων υπεραιμάτωσης του εγκεφάλου, που προκαλεί μια μορφή παράνοιας.
 Μόνη λύση για τους γιατρούς της εποχής είναι η αφαίμαξη - αλλά δεν αποδίδει. Οι αρχές αποφασίζουν να δράσουν … ομοιοπαθητικά. Επιστρατεύουν μουσικούς με βιολιά, αυλούς, κρουστά κι άλλα μουσικά όργανα, στήνουν σκηνές με μικρές ορχήστρες σε όλες τις υπαίθριες αγορές της πόλης, ενώ προσκαλούν ακόμα και τους υπόλοιπους κατοίκους της πόλης να μπουν στο χορό! Στόχος είναι η απόλυτη εξάντληση των ‘αρρώστων’. Η αποτυχία του εγχειρήματος αυτού είναι πλήρης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ‘μολύνονται’ από την επιδημία και χορεύουν ακατάπαυστα για ώρες, μέρες και εβδομάδες.
  Οι αρχές στρέφουν το βλέμμα προς τον ουρανό. Φοβούνται ότι πρόκειται για θεόσταλτη κατάρα, τιμωρία για τον αμαρτωλό βίο που διάγουν. Η αντίδραση είναι άμεση. Ο τζόγος απαγορεύεται δια ροπάλου, ενώ κλείνουν και όλοι οι οίκοι ανοχής. Ούτε τώρα καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν την επιδημία χορού.
 
 Επόμενο μέτρο η απαγόρευση της μουσικής και του χορού σε όλη την πόλη. Όποιος παίζει μουσική ή χορεύει, θα τιμωρείται με χρηματικό πρόστιμο ίσο με 30 σελίνια. Μόνη εξαίρεση οι γάμοι, όπου, όμως, κι εκεί, επιτρέπονται μόνο τα έγχορδα όργανα, όχι τα κρουστά. Δυστυχώς για τις αρχές, ούτε αυτό το μέτρο δεν είναι επαρκώς αποτρεπτικό και αποτελεσματικό. 

  Αποφασίζουν να μεταφέρουν πολλούς από τους χορευτές αυτούς σε ένα μικρό ιερό λατρείας του Αγίου Βίτου στη Saverne, περίπου 30 χλμ. από το Στρασβούργο. Εκεί είχε ήδη μεταφερθεί η Frau Troffea μετά από έξι μέρες συνεχούς χορού και είχε ‘γιατρευτεί’. Οι ιερείς φέρνουν τους ‘χορευτές’ κάτω από την εικόνα του αγίου, ενώ εκείνοι σπαρταρούν σαν ψάρια έξω από το νερό. Τους δίνουν να κρατήσουν από έναν σταυρό στο χέρι, ενώ τους φοράνε κόκκινα παπούτσια, τα οποία έχουν ραντίσει με αγιασμό. Η μυρωδιά του θυμιάματος είναι έντονη, ενώ οι εκκλησιαστικοί ύμνοι στη λατινική γλώσσα δημιουργούν ένα απόκοσμο σκηνικό. Κι όμως, οι ‘χορευτές’ αρχίζουν να συνέρχονται! Η είδηση φτάνει γρήγορα στο Στρασβούργο κι όλο και περισσότεροι καταφτάνουν στον Άγιο Βίτο. Σε λίγες μέρες, η επιδημία χορού έχει, επιτέλους, σταματήσει. 



 Τι είχε προκαλέσει, όμως, αυτήν την επιδημία χορού; Τέτοια φαινόμενα δεν ήταν άγνωστα στη μεσαιωνική Ευρώπη. Ήδη από τον 13 αιώνα καταγράφονται αντίστοιχες ‘επιδημίες χορού’ σε πόλεις όπως η Ερφούρτη (1247), το Άαχεν (1374), το Άουγκσμπουργκ (1381), το Schaffhausen (1428), ενώ μετά την περίπτωση του Στρασβούργου, θα εμφανιστούν παρόμοια φαινόμενα στη Βασιλεία (1536) και στις Βρυξέλλες (1564). 


  Το 1526 θα επισκεφτεί το Στρασβούργο ένας από τους γνωστότερους αλχημιστές εκείνης της εποχής, ο Ελβετός Theophrastus Philippus Aureolus Bombastus von Hohenheim, περισσότερο γνωστός με όνομα Παράκελσος (Paracelsus), το οποίο είχε επιλέξει ο ίδιος, πιστεύοντας ότι ήταν ανώτερος του Ρωμαίου γιατρού Κέλσου, ο οποίος είχε ζήσει επί εποχής Τιβέριου και Νέρωνα. Ο Παράκελσος θα υποστηρίξει ότι κύρια υπεύθυνη ήταν η Frau Troffea κι ότι όλη αυτή η ‘επιδημία’ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μία μηχανορραφία της Frau Troffea αρχικά, και μετά των υπόλοιπων γυναικών, να δώσουν την εντύπωση ότι υποφέρουν από μία άγνωστης προέλευσης ‘ασθένεια’ κι έτσι, να γλιτώσουν να εκπληρώσουν τα συζυγικά και νοικοκυρικά τους καθήκοντα! 

  Πέρα από τις … αλχημείες του Παράκελσου, έχουν κατά καιρούς υποστηριχθεί διάφορες θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν την αιτία αυτής της επιδημίας. Σύμφωνα με μία από αυτές, η επιδημία αυτή προκλήθηκε από έναν μύκητα, την ερυσίβη, που αναπτύσσεται στο σιτάρι, στη βρώμη και άλλα συναφή φυτά, και προκαλεί εργοτισμό, μια κατάσταση κατά την οποία ο ασθενής ταλαιπωρείται από συνεχείς σπασμούς, φλόγωση στα χέρια και στα πόδια (γι’ αυτό και λέγεται και ‘φωτιά του Αγίου Αντωνίου’), ακόμα και παραισθήσεις, ενώ σε μερικές περιπτώσεις παρατηρείται ακόμα και νέκρωση των άκρων. Όμως, στο βιβλίο του A time to dance, a time to die, ο ιστορικός John Waller απορρίπτει αυτή τη θεωρία υποστηρίζοντας ότι, σε περίπτωση εργοτισμού, μειώνεται η ροή του αίματος στα άκρα κι επομένως, είναι αδύνατον για όσους έχουν μολυνθεί από την ερυσίβη, να είναι σε θέση να χορεύουν ακατάπαυστα για μέρες. 
 


  Σύμφωνα με τον Waller, η επιδημία χορού στο Στρασβούργο δεν ήταν κάτι πρωτοφανές. Όπως ειπώθηκε και πιο πάνω, μέσα σε ένα διάστημα 300 ετών παρατηρούνται πάνω έξι περιπτώσεις επιδημίας χορού σε περιοχές σχετικά κοντά στο Στρασβούργο. Εκείνη την εποχή, όπως και καθόλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι συνθήκες διαβίωσης στην Ευρώπη είναι ιδιαιτέρως κακές. Μέσα σε ένα διάστημα μόλις 70 ετών, από το 1452 μέχρι και το 1511, όχι ένας, ούτε δύο, αλλά τέσσερις λιμοί θα αποδεκατίσουν τον πληθυσμό του Στρασβούργου. Το 1516, λόγω κακής σοδειάς, οι τιμές των βασικών αγαθών θα εκτιναχθούν στα ύψη. Το 1517 ένας πέμπτος λιμός θα πλήξει την πόλη. Το 1518 θα αυξηθούν τα κρούσματα ευλογιάς, λέπρας και σύφιλης. 

  Υπό το βάρος των συνεχών πληγμάτων, ο τοπικός πληθυσμός βρίσκεται σε μια κατάσταση έντονης συλλογικής οδύνης και υπό το βάρος προλήψεων και τυφλής θρησκοληψίας, θεωρεί ότι όλες αυτές οι συνεχείς κακουχίες αποτελούν θεόσταλτο σημάδι του Αγίου Βίτου. Κάθε 15η Ιουνίου, ημέρα εορτασμού του αγίου, οι πιστοί συνήθιζαν να χορεύουν προς τιμήν του αγίου, τον οποίο ακολουθούσε η φήμη ότι επουλώνει τις πληγές. Για τους κατοίκους του Στρασβούργου, ήταν ο άγιος που τους τιμωρούσε, αναγκάζοντάς τους να χορεύουν ακατάπαυστα. Ο Waller περιγράφει μια κατάσταση μαζικής υστερίας και αυθυποβολής, χωρίς να εντοπίζεται κάποια συγκεκριμένη μονήρης αιτία. 

  Σε κάθε περίπτωση, η ακριβής αιτία παραμένει άγνωστη. Κι αν μάς φαίνονται κάπως αλλόκοτα και ξένα προς την εποχή μας τέτοια φαινόμενα, είναι μάλλον γνωστή η ιστορία της επιδημίας γέλιου που ξέσπασε στην Τανζανία το 1963, όταν δύο μαθήτριες ξαφνικά άρχισαν να γελάνε χωρίς ιδιαίτερο λόγο, οι συμμαθήτριές τους άρχισαν κι εκείνες να γελούν μέχρις ότου τα δύο τρίτα των μαθητριών του σχολείου έφτασαν σε κατάσταση ανεξέλεγκτου γέλιου και κλάματος. Το σχολείο αναγκάστηκε να σταματήσει τη λειτουργία του. Οι ‘μολυσμένες’ μαθήτριες ‘μόλυναν’ και τις οικογένειές τους και μέσα σε λίγες μέρες ολόκληρα χωριά βρίσκονταν σε μια κατάσταση μαζικής υστερίας γέλιου, που κράτησε πάνω από μια εβδομάδα."


Πηγή: fb: History Esspreso (@historyespresso)

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Τάσος Λειβαδίτης: Η στάχτη...



"Ποια ζωή σου;
Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές,
πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου.
Τι έμεινε;

Η στάχτη των περασμένων κάθεται στα έπιπλα,
θολώνει τα τζάμια, τους καθρέπτες
και πάνω τους γράφω καμιά φορά τα ονόματα εκείνων που έφυγαν.

Και άλλοτε στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τους περαστικούς, 
να πηγαίνουν στην λήθη.
Οι γυναίκες κλαίνε θυμούμενες τα ψιθυρισμένα λόγια από παλιά ειδύλλια.

Όλο ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε έναν δρόμο.
Για να πάμε που;
Λοιπόν, πού ζήσαμε;
Ούτε εδώ, ούτε εκεί.

Φτηνά ξενοδοχεία σε μακρινές συνοικίες.
Με τα τραχωματικά λαμπιόνια, τους βρώμικους νιπτήρες.
Όπου πάνω τους ακούμπησαν και έκλαψαν ανύποπτοι ακόμα
μελλοντικοί δολοφόνοι, οι αυτόχειρες.

Μια νύχτα του καλοκαιριού, παιδί ακόμα,
βγήκα από το σπίτι και ξάπλωσα στον κήπο.
Και όπως κοίταξα τον ουρανό,
Θεέ μου! Τι απεραντοσύνη;
Πόσα άστρα!
Με έπιασε πανικός.
Από τότε ξέρω πως δεν θα προφτάσω..."




ΥΓ. Λίγο καθυστερημένα, αλλά εγκάρδια. Καλό μας μήνα.

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2020

Νοσταλγία...


Κάθομαι στο κρεβάτι 
και το μυαλό μου ταξιδεύει

Πως χάθηκαν τα όνειρα που κάναμε;
Γιατί σταμάτησαν οι μέρες μας να είναι φωτεινές;

Πως ήταν, άραγε, 
εκείνη η μυρωδία του χώματος; Ξέχασα...

Και τα παιδιά;
 
Που χάθηκαν τα παιδιά
 που παίζαμε στις αλάνες;
 
Και τα κορίτσια που αγαπήσαμε
 Που να μοιράζουν τώρα το χαμόγελο τους;
 
Που είναι η ζωή που 
καρτερούσαμε να έρθει;
 
  Και οι άνθρωποι που έφυγαν
γιατί δεν έρχονται στα όνειρα μας;

Εκείνα τα σκιρτήματα μέσα μας 
 γιατί δεν κατοικούν πια στην καρδια;
 
Και Αυτή, που να΄ναι Αυτή
που έμοιαζε στην ίδια τη Ζωή
κι ήταν τα μάτια της πολυταξιδεμένο πέλαγος;

Δεν είσαι εντάξει νοσταλγία.
 Καθόλου εντάξει.
 Θύμηση και μαχαιριά.
 Αυτό είσαι...

Αναγνώστες

Page translation