Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Charles Manson: Ο 5ος Άγγελος της Αποκάλυψης...

"When I get to the bottom I go back to the top of the slide
, where I stop and I turn and I go for a ride, till I get to the bottom and I see you again..."
 
 Τα λόγια από το "Helter Skelter" των Beatles, αντηχούν ακόμη στα αυτιά των οπαδών του κορυφαίου συγκροτήματος, κατατάσσοντας το συγκεριμένο τραγούδι πολύ ψηλά στην λίστα με τα καλύτερα τους.
 
  Για τους πιο μυημένους, οι παραπάνω στίχοι, "δείχνουν" έναν από τους μεγαλύτερους-που δε σκότωσαν ποτέ- δολοφόνους που γέννησε η ανθρωπότητα. Τον μανιακό Charles Manson.
 
 O Charles Miles Manson, γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1934 στο Οχάϊο των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα νεανικά του χρόνια ήταν μουσικός του δρόμου στο Λος Άντζελες, ενώ ήδη από μικρή ηλικία έδειχνε επιθετικές τάσεις και δυσκολία στη προσαρμογή στο κοινωνικό σύνολο. Μέχρι και τα 25 του έχει ήδη κάνει το... αγροτικό του σε αναμορφωτήρια αλλά και σε φυλακές λόγω επιθέσεων  και βίαιων συμπεριφορών, σε ανθρώπους που έτυχε να βρεθούν στο διάβα του.

 Την δεκαετία του 60', στις αρχές της, δημιουργει την περίφημη σέχτα του, μία αίρεση από νέους και νέες με διαταραγμένο ψυχικό κόσμο, αυτοπροσδιορίζοντας τον εαυτό του, ως τον μέγα προφήτη που ήρθε να σώσει τον κόσμο από τους νέγρους, όπως τουw αποκαλούσε. Η αίρεση είχε την ονομασία "Οικογένεια". 
 
 Ο Manson κυριολεκτικά έκανε ότι ήθελε τα άγουρα παιδιά, κάνοντας τους ψυχολογικό πόλεμο, πατρονάρωντας τον έυθραστο ψυχικό τους κόσμο. Πλέον, είχε μαζέψει έναν μικρό στρατό γύρω του, που ήταν έτοιμος να κάνει ότι του πει ο 5ος άγγελος της αποκαλύψεως (οι άλλοι τέσσερις ήταν οι Beatles κατά τα λεγόμενα του).

 Στο κοινόβιο του που μεταφέρεται από έρημο σε έρημο, γίνονται όργια, χρήση ναρκωτικών, ληστείες, για να μπορέσουν τα μέλη της αίρεσης να ζήσουν, αλλά κυρίως καταστρώνεται με κάθε λεπτομέρεια το σχέδιο Helter Skelter", όπως το ονόμασε ο ίδιος ο παράφρων ηγέτης της "Οικογένειας". Αυτό το σχέδιο δεν ήταν άλλο, από τις δολοφονίες διασήμων του Χόλιγουντ.

 Στις 9 Αυγούστου 1969, ο κόσμος συνταράσσεται από την δολοφονία της εγκύου στον 8ο μήνα (!!!) ηθοποιού του Χόλιγουντ, της πανέμορφης Sharon Tate, συζύγου του ανερχόμενου τότε σκηνοθέτη, Roman Polanski. 
 
 O Polanski έλειπε εκείνες τις μέρες λόγω της δουλειάς του από την πολυτελή έπαυλη τους και αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή για τα... παιδιά του Manson να δράσουν.
Εισβάλλουν στο σπίτι και στην κυριολεξία κατακρεουργούν την ηθοποιό και άλλα τέσσερα άτομα που βρίσκονταν εκεί το βράδυ εκείνο. O Manson ήταν κοντά αλλά δεν συμμετείχε στις δολοφονίες. Ήταν όμως ο ιθύνων νους.
 
 Η φρίκη των αρχών και των δημοσιογράφων που αντίκρυσαν τα πτώματα ήταν δύσκολο να περιγραφεί. Ο χώρος ήταν άνω κάτω, αίματα υπήρχαν παντού και η εικόνα θύμιζε σκηνικό σφαγείου. Στον τοίχο πάνω από το πτώμα της άτυχης Tate, που χτυπήθηκε με 16 μαχαιριές, οι δολοφόνοι είχαν γράψει με το αίμα της τη λέξη "pigs.
 
 Οι Tex Watson, Susan Atkins
, Patricia Krenwinkel και Linda Kasabian, είχαν ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες του αρχηγού τους. Την επόμενη μέρα, δολοφονούν το ζέγος La Bianka στο Λος Άντζελες. 
 
 Χαρακτηριστικό των δολοφονιών είναι ότι η αστυνομία καθυστέρησε να συνδέσει μεταξύ τους τις δύο υποθέσεις και η σύλληψη του Manson και της "Οικογένειας" έγινε τέσσερις μήνες μετά και αυτό λόγω της Atkins η οποιά όταν προφυλακίστηκε για άλλη υπόθεση, κόμπάζοντας για τα... κατορθώματα στο σπίτι της Tate, ξετυλίγοντας έτσι το κουβάρι του τρόμου.

 Με περίπου μισό αιώνα σε διάφορα σωφρονιστικά ιδρύματα, εκτίοντας ισόβια ποινή, στις 19 Νοεμβρίου 2017, δύο χρόνια πριν, ο Manson άφησε την τελευταία του πνοή φυλακισμένος, σε ηλικία 83 ετών. Προηγουμένως είχε παντρευτεί μια οπαδό του (!!!), μετά από χρόνια αλληλογραφίας και επαφής των δύο. 

 Παρατηρώντας την ιστορία από την χρονική απόσταση που μας δίνει και μια ασφάλεια για να βγάλουμε συμπεράσματα, αυτό που μένει, πέρα από την φρικιαστική και ειδεχθή προσωπικότητα του Charles Manson, είναι αυτό το παράξενο συναισθηματικό δέσιμο των ανθρώπων με άλλους ανθρώπους που καταδυναστεύουν, φοβίζουν και τρομοκρατούν την ίδια τους την ύπαρξη.

 Είναι ειλικρινά κάτι, που όσο και αν χρόνια τώρα προσπαθούν να αποσαφηνίσουν οι επιστήμονες και οι ψυχολόγοι, δεν μπορεί να εκλογικευτεί. Δεν πρόκειται για μια περίπτωση παράνοιας, ή συνδρόμου της Στοκχόλμης ή ακόμη και απλού συναισθηματικού δεσίματος. Θεωρώ πως είναι κάτι παραπάνω. Κάτι ανεξήγητα τρομακτικό.
 
 Ίσως αυτό το κάτι να αντικατοπτρίζεται στα λόγια του Γερμανού γνωμικογράφου Kristof Lihtenberg: "Για τους περισσότερους ανθρώπους, η αποστροφή απέναντι σε κάτι έχει συνήθως τις ρίζες της στην τυφλή πίστη σε κάτι άλλο..." Τα ξαναλέμε.
 
 

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2019

Νοέμβρια όντα...

 Ντάξει ξέρω, ο τίτλος θυμίζει στην καλύτερη X-files, στην χειρότερη βαλτοτόπια γεμάτα σκνίπες, βατράχους και βούρκους.
 Έλα όμως που εγώ τον επινόησα για τα κοριτσόπουλα που δεν χαμπαριάζουν από βροχές, ήλιους, υγρασίες και τα τοιαύτα.  Ειδικά τα κορίτσια του GNTM, είναι φάση "μαστιγώστε με ρε ασθένειες θα κάτσω, θα σας... κάτσω ο άμοιρος!" 

 Μπήκε λοιπόν τσιτάτος ο Νοέμβριος ο προχριστουγεννιάτικος μήνας. 4 λέει το ημερολόγιο. Βλέπω εκεί βιτρίνες Χριστουγεννιάτικες να ετοιμάζονται, δέντρα να στολίζονται και η θερμοκρασία, αν εξαιρέσεις μερικά διαλλείματα συννεφιάς και βρόχας, να θυμίζει καλοκαίρι.

   Πως λένε ότι ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη, εεεε έτσι και τώρα μια βιτρίνα στολισμένη, δεν φέρνει... ακόμα τα Χριστούγεννα. 

Έχουμε και black friday τέλος του μήνα. Μη μου βιάζεστε. Και μελομακάρονα θα φάμε, και τους κουραμπιέδες θα τους... δολοφονήσουμε, και τον 13ο μισθό (όσοι τον παίρνουν ακόμα) θα τον εξαφανίσουμε και θα φάμε και θα μας πάει πλυντήριο στο τέλος. Αλλά όλα στην ώρα τους ρε παιδιά. Εδώ προέχουν άλλα προς το παρόν...

 Δε βλέπετε τι γίνεται; Τσακωνόμαστε για τις παρελάσεις, ανακαλύπτουμε τους φλεγματικούς Monty Python (τρομάρα μας οι... αντιφλεγματικοί Ελληνάρες) και γενικά άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Βρίσκει την ευκαιρία ο Κούλης με τον Αλέξη να τσακώνονται. Για άλλη μιά φορά. Σαν γάϊδαροι σε ξένο αχυρώνα. Όπου ξένος αχυρώνας βάλτε την Ελλαδίτσα μας. Έτσι την κατάντησαν. Μια χώρα ξένη, γεμάτη ανθρώπους δίχως ανθρωπιά, με τάσεις ξερολίασης και παγαποντιάς.


Στο μεταξύ είμαστε όλοι μας τόσο αλάθητοι, τόσο άτεγκτοι κριτές των πάντων, που δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε άδικο.  

 Αν δεν ξέρουμε εμείς ποιος ξέρει; Και τι δουλειά έχουν οι ξένοι στην χωρα μας; Γιατί να τους ταίσουμε το φαί μας; Γιατί να πάνε το παιδιά τους σχολείο με τα δικά μας; Πέρα από την πλάκα, φταίμε όλοι. Ξένοι, Έλληνες, οι απολίτιστοι πολιτικοι μας, εμείς οι ίδιοι, ο καθένας ξεχωριστά. Πολύ το σοβαρεύω όμως, πάρα πολύ και το θέμα είναι ότι ξεκίνησα με την λογική να γράψω τις αρλούμπες μου.

 Αααααα και μιας και λέω αρλούμπες έχουμε και τον Έρντι, τον Τούρκο δικτάτορα-μυγόχεσμα-κόπια του Χίτλερ να συνεχίζει να εκστομίζει γιουσουφακικές αηδίες. 

 Εισβάλει στην Συρία, κάνει τον μάγκα στην Αμερική και δεν...ανοίγει μύτη και στο τέλος περνάει το δικό του! Συνεχίζει τα τσαλίμια του που λέτε. Και εμείς εκεί τσιφτετέλια και Τουρκοσήριαλ. Δεν υπάρχει σωτηρία σας λέω...

  Λοιπόν, στροφή 180 μοιρών πριν πηδηχτώ από το παράθυρο. Και ρωτάω. Τι θα γίνει με σας ρε κορίτσια; Δεν σας έφτανε το καλοκαίρι; Δεν σας φτάνει που μας βγαίνουν όξω τα μάτια με τα κάλλη σας; 

 Πρέπει να καταργήσετε κάθε ίχνος σεμνότητας; Πρέπει να μας ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι; (μαντέψτε σε ποιο), Πρέπει κάθε μέρα πριν ξεκινήσουμε για την δουλειά μας περπατάμε με κλειστά μάτια για να μην παθαίνουμε εγκεφαλικά με αυτά που φοράτε; Γιατί μας το κάνετε αυτό; Βγάζω εγώ τους γραμμωμένους κοιλιακούς μου να προκαλέσω; Επιδεικνύω τα υπερμεγέθη μπράτσα μου; Προτάσσω τα σφριγηλά οπίσθια μου; Όχι. Εσεις όμως μας τρελένετε.

  Μια παράκληση λοιπόν. Συνεχίστε να το κάνετε! Μην διαβάζετε και μην υιοθετείτε καμία κουβέντα από τις παραπάνω. Έτσι τα λέω. Και καλά, που λένε οι νεανίες. Ντεμεκ, που λένε στη Σαλόνικα. 

 Άλλωστε στις περιόδους ξεραϊλας και αναβροχιάς, οι περισσότεροι άντρες είναι υπέρμαχοι της φράσης "φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο". Έχει βαθύ νόημα. Φιλοσοφικό. Και χειρωνακτικό μη σας πω!

Ουφφφφφ, πάει και αυτό. Τα είπα και ξελάφρωσα. Το δικαιούμαι και γω ρε παιδιά που και που. Πως το είχε τραγουδήσει ο Πάριος; "Απόψε όλα μου τα επιτρέπω..."


ΥΓ. Καλό μας μήνα!



Στίχοι: Φιλ. Γράψας-Μουσική: Μ. Τόκας-Τραγούδι: Γ. Πάριος

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2019

Τάσος Λειβαδίτης: "Τυμπανιστής μιας απέραντης στρατιάς..."



"Τραγουδάω εσάς που πέσατε κάτω απ’ τις σφαίρες
και βουτηγμένοι στο αίμα σας σηκώνατε το χέρι και δείχνα-
τε στους άλλους να προχωρήσουν
κι αφού είχαν όλοι προσπεράσει πια κ’ είχατε μείνει καταμό-
ναχοι πεσμένοι στο δρόμο
ακούγοντας τη βουή και τα ντουφέκια του πλήθους που προ-
χωρούσε
σφίγγατε πάνω στο στήθος σας μια χούφτα χώμα απ’ την
αγαπημένη πατρίδα
και πεθαίνατε. Τραγουδάω εσάς.

Τραγουδάω όλους εσάς που αντισταθήκατε
τραγουδάω τους άσπρους, τους μαύρους, τους κίτρινους
τραγουδάω την ελπίδα που δεν έχει χρώμα
τραγουδάω το αίμα που σ’ όλα τα γεωγραφικά σημεία είναι
κόκκινο.
Με το λαρύγγι μου πεταμένο έξω φαρδύ, σαν προκυμαία
τραγουδάω την παγκόσμια αδερφοσύνη.

Μα απόψε, αδέρφια, δεν είμαι ποιητής.
Απόψε δε θέλω να ’μαι ποιητής.
Απόψε είμαι ο τυμπανιστής μιας απέραντης στρατιάς
με δύο δισεκατομμύρια μαχητές ακροβολισμένους
μές στη νύχτα.

Και προχωράμε."

*Απόσπασμά από την ποιητική συλλογή του Τάσου Λειβαδίτη, ¨Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο".


ΥΓ. Μέρες που είναι, που το φρόνημα του λαού προσπαθεί να είναι υψηλό, αυμβαίνουν διάφορα τριγύρω που μας κάνουν να απογοητευόμαστε. Πρέπει να μην μας πάρει από κάτω όμως.  Να αντισταθούμε ο καθένας με τον τρόπο του, και όχι απαραίτητα με τα στερεότυπα που θέλουν να μας περάσουν, στην προσπάθεια μηδενισμού της ανθρώπινης ταυτότητας μας.

Το πιο σημαντικό απ'όλα είναι να πιστέψουμε στον Άνθρωπο. Σε αυτόν που όπως γράφει και ο Λειβαδίτης στον τίτλο της συλλογής του, κρατάει το ταμπούρλο και το χτυπάει, για να μας υπενθυμίζει πως δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη μας. Οφείλουμε αυτή την προσπάθεια λοιπόν. Στους προγόνους, στους συνανθρώπους, στους φίλους και στους συγγενείς, αλλά κυρίως, στους απογόνους και στην ίδια μας την ύπαρξη. Τα ξαναλέμε.

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2019

Ανικανοποίητες ζωές...

 Ο Άλφρεντ Τένισον, Άγγλος ποιητής, είχε γράψει κάποτε το εξής: " Τόσοι πολλοί κόσμοι, τόσα πολλά να κάνουμε, τόσα λίγα αυτά που γίνονται, έτσι έχουν τα πράγματα...". Απλό, αλλά πόσο κατανοητό στη σύγχρονη κοινωνία; 

 Οι άνθρωποι, και είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός αυτό, είιμαστε ανικανοποίητα όντα. Ότι και αν κάνουμε, δεν θα είναι ποτέ αρκετό, δεν θα μας γεμίζει, δεν θα ικανοποιεί την ματαιοδοξία και την θέληση μας για περισσότερα λεφτά, περισσότερη ευτυχία, περισσότερη επιτυχία...

 Η αλήθεια είναι πώς όταν βάζεις στον εαυτό σου όρια που ξεπερνάνε τις δυνατότηττες σου, δεν είναι απαραίτητα κακό. Ίσα ίσα.  Αυτή η διαδικασία σου δίνει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και πυγμή. Αν δεν γκρεμοτσακιστείς βέβαια. Γιατί είναι άλλο πράγμα να βάζεις όρια που ξεπερνιούνται και άλλο να σε τρώει η συναισθηματική, και όχι μόνο, απληστία. Αν ρίξουμε μια ματία στο φιλικό και οικογενειακό μας περιβάλλον, όλο και κάποια τέτοια δραματική περίπτωση θα βρούμε.

 Θεωρώ πως το αίσθημα του ανικανοποίητου που μας χαρακτηρίζει ως όντα, έχει αρχέγονες ρίζες. Το έχουμε από την στιγμή που γεννήθηκαμε, από την στιγμή που ο πρώτος άνθρωπος ήρθε στον κόσμο. 

Η λειτουργία και η αδηφάγα καθημερινότητα της σύγχρονης ζωής, ήρθε να προσδώσει σε αυτό το αίσθημα, αυτό που του έλειπε για να κυριαρχήσει πάνω μας. Η φήμη, η δόξα, η επαγγελματική ανέλιξη, οι επιτυχίες σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, λειτουργούν σαν τις Σειρήνες με εμάς... δεμένους στο κατάρτι ενός πλοίου που θαλασσοδέρνεται και στο τέλος τελικά βουλιάζει.

 Τρέχουμε, προσπαθούμε, ματαιοπονούμε κατά την διάρκεια της δύσκολης καθημερινότητας και μέσα σε αυτή την δίνη ξεχνάμε βασικά πράγματα που είναι επί της ουσίας αυτά που μας λείπουν κιόλας. Καταφέρνουμε κάτι και πολλές φορές αντί να... γευτούμε το νέκταρ του κόπου μας, βάζουμε τον επόμενο στόχο. Αλλά ποιον στόχο τελικά; Η στην τελική τι είναι αυτό που ορίζει τον επόμενο στόχο. Η ευτυχία μας; Η μήπως η ματαιοδοξία και αυτο το σαράκι που ονομάζεται απληστια;

  Και επειδή έκανα αναφορά στην ευτυχία, θεωρώ πως είναι κάτι επίπλαστο. Σε αυτό που καθημερινά ζουμε τουλάχιστον, αυτά τα μικρά περιστατικά που μας κάνουν να γελάμε, να κλαίμε απο χαρά, να ερωτευόμαστε, να νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας, είναι η πραγματική ευτυχία. Και όχι το σύνολο, το όλον που νομίζουμε ότι είναι η μεγάλη εικόνα.

 Σε έναν κόσμο που τα παιδιά πεινάνε, που ο ένας σκοτώνει τον άλλο, που η ανέχεια και η φτώχεια κατακλύζει τον μισό πλανήτη, που η φιλαργυρία και ο φθόνος κυριαρχούν, δε μπορεί να υπάρχει ευτυχία παρα μόνο ευτυχισμένες στιγμές.
 Άρα προς τι αυτό το αδιάκοπο κυνήγι της (αυτό) ικανοποίησης; Έχετε αναρωτηθεί; Πρέπει να κατανοήσουμε πως για να σταματήσουμε να είμαστε καταθλιπτικοί, για να εκλείψουν άνθρωποι που ζούνε χρόνια δυστυχισμένοι, οφείλουμε να είμαστε ικανοποιημένοι με τα λίγα. Αν έρθουν τα πολλά, καλοδεχούμενα.

 Εκτός αν θεωρούμε ικανοποίηση μια ρεβανς σε φιλονικία, μια θέση καλύτερη στον εργασιακό χώρο που θα μας τρώει περισσότερες ώρες από την ζωή μας ή περισσότερα χρήματα που θα μας δίνουν την δυνατότητα να αγοράσουμε ότι ονειρευόμαστε.

  Ξέρω, ξέρω, μπορεί να νομίζετε πως το παίζω υπεράνω και ξερόλας. Αλλά θα κλείσω με έναν άλλο Άγγλο ποιητή προς υπεράσπιση μου. Ο Ρόμπερτ Χέρικ λοιπόν, είχε πει πως "Όποιος δεν είναι ευχαριστημένος με τα λίγα, υπομένει μια αιώνια τιμωρία." Αυτό. Σκεφτείτε το λίγο. Και μαζί με σας, θα το σκεφτώ και γώ. Τα ξαναλέμε.

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

Λέο Μπουσκάλια: Το απροσμέτρητο της ζωής...

 

«Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. 
Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. 
Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε. 
Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. 
Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να
ονειρευόμαστε».

Λέο Μπουσκάλια


 

 Τελικά διαπιστώνω ότι υπάρχει ελπίδα. Η συγκινητική στήριξη που έχουν τα δύο μικρά αγγελούδια στα σοβαρά θέματα υγείας που αντιμετωπίζουν αυτές τις μέρες, με κάνει να αισιοδοξώ. Από την άλλη η γύμνια και η απανθρωπιά που χαρακτηρίζει την Πολιτεία, το κράτος που ζούμε, έχουν περάσει πλέον σε άλλο επίπεδο. Ένα κράτος για να έχει Πρόνοια, σεβασμό απέναντι σε κάθε ζωντανό πλάσμα που είναι μέλος του, πρέπει και να το δείχνει. Στην δική μας την περίπτωση τα κόστη για την θεραπεία των μικρών παιδιών καλύπτονται απο εταιρίες, ιδιώτες, απλούς ανθρώπους, που δίνουν από το υστερημά τους. Αυτό είναι τόσο μαγικό και ελπιδοφόρο... 
 Αλλά έτσι δεν γίνεται δουλειά. Γιατί υπάρχουν και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις που δεν έχουν βγει στην επιφάνεια. Υπάρχουν και άλλα παιδιά, κι άλλοι άνθρωποι που περιμένουν η χώρα που ζούνε, το κράτος της, να σκύψει και να δείξει το ενδιαφέρον που πρέπει όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Πρέπει να γίνει σαφές σε κάθε μορφή εξουσίας, ότι οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί. Η ζωή δε μπορεί να μετρηθεί όπως λέει παραπάνω ο υπέροχος Μπουσκάλια. Είναι απροσμέτρητη. Ιερή. Ξεπερνάει κάθε αξία υλικών αγαθών.  

 Και ακόμα και για το 1% πιθανότητα να ζήσει ένας άνθρωπος, να βγει νικητής στον αγώνα με αντίπαλο τον θάνατο, τότε όλα τα εκατομμύρια του κόσμου δε... πιάνουν μία μποστά στην ανθρώπινη ζωή. Ελπίζω όσοι κυβερνούν αυτόν τον τόπο κάποια στιγμή να το καταλάβουν...


"Απ’ το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
 Ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
 Ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας 
Έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας..."
Στέρεο Νόβα

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2019

Oktoberfest, GNTM, φτώχεια και δε συμμαζεύεται...

 Άλλος ένα Οκτώβρης που μπήκε φορτσάτος, πανηγυρτζίδικος, καταθλιπτικός και κουκουρούκου. Πως γίνοται όλα αυτά μαζί θα αναρωτιέστε ε; Γίνονται, γίνονται. Δυστυχώς η ευτυχώς θεωρώ πως είμαστε πιά ως άνθρωποι σε μεταβατικό στάδιο για αυτό που ονομάζουμε κοινωνία.

 Στην Αργεντινή λέει, το ποσοστό των ανθρώπων που θεωρούνται φτωχοί άγγιξε το 35%. Στην Μόρια, στις πλατείες, δίπλα μας, οι πρόσφυγες παλεύουν για λίγη αξιοπρέπεια, λίγο φαί, λίγη αποδοχή. Μαζί με αυτούς παλεύουν, ή μάλλον τους αντιπαλεύονται, όλα εκείνα τα δοτικά λαμόγια που δήθεν κόπτονται για το καλό τους. Ο λαός μπερδεμένος αλλά και φταίχτης για την κατάσταση στην οποία περιήλθαμε, κοιτάζει, αντιδρά (όσο μπορεί και θέλει...) και τελικά απλά σχολιάζει τα κακώς κείμενα.

 Στα κανάλια μας, τα τηλεπαιχνίδια αμφιβόλου ποιότητας και γενικά οντότητας, εισβάλλουν στα σπίτια μας και προτάσσουν από κώλους μέχρι ορειβασίες νεόκοπων φωτομοντέλων που θέλουν να κάνουν καριέρα λέει στην μόδα, σε μια χώρα που δεν έχει μόδα...

 Ο Τραμπ, υποστηρίζουν οι παντογνώστες, πάει για καθαίρεση (αμην και πότε Παναγία μου, να έρθει ο επόμενος να σώσει την ανθρωπότητα...), η Μεγάλη Βρετανία λειτουργεί στο θέμα του Brexit, με τον άλλο τον Τζόνσον - λέγε περουκοχαλβά-, σαν Μεγάλη Αναποφάσιστη και η Τουρκία απειλεί ότι θα ανοίξει τα σύνορα και μεγάλο κύμα προσφύγων θα καταφθάσει στις ευρωπαϊκές χώρες (λες και τώρα έρχονται με το σταγονόμετρο).


 Συγκεκριμένα στα πιό δικά μας, Τσίπρας και Μητσοτάκης μαλώνουν για το αν χρησιμοποίησε ο Κούλης το πρωθυπουργικό αεροπλάνο για να πάει να δει τον γιόκα του στο εξωτερικό ή αν ο πρώην πρωθυπουργός έχει πει ένα ή χιλιάδες ψέμματα στον ελληνικό λαό. 
 

 Γι'αυτό σας λέω περίεργος και κουκουρούκου μήνας. Θες να γελάσεις και να κλάψεις μαζί. Ευτυχώς υπάρχει και το Oktoberfest και ανοίγει το ματάκι μας αυτή την εποχή. Ε ναι ρε παιδιά δεν είναι λίγο αυτό που γίνεται στην Γερμανία αυτές τις μέρες. 

  Μη σας πω το μοναδικό καλό μαζί με την Μπάγερν Μονάχου και τους Scorpions που έχει δώσει αυτή η χώρα στην ανθρωπότητα. Ζουμερά, κατάξανθα ή και μελαχρινά κορίτσα, με υπερχειλίζοντα η μη στήθη, να σε κερνάνε μπύρες, μπέγκερ και λουκάνικα.Και άμα λάχει τις παίρνεις και φεύγεις. Το... παίρνεις δείτε το και μεταφορικά.

 Ουφ, δε ξέρω, σαν πολλά δεν είναι αυτά που στροβιλίζονται στο μυαλό μου; Θέλω όμως να κλείσω το πρωτομηνιάτικο κείμενο μου με μια σοβαρή όσο και στενάχωρη διαπίστωση. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.
 Η μάλλον όχι. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα θα δανειστώ μια φράση από τον "Κεμαλ" του Χατζιδάκι και του Γκάτσου που τα λέει όλα: "Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί..."

Καλό μας μήνα...


Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις-Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τραγούδι: Βασίλης Λέκκας

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Μαγικά αποσπάσματα βιβλίων...

Τα βιβλία. Αχ τα βιβλία... Ένας κόσμος μαγικός και ονειρεμένος. Ένας πλανήτης γεμάτος μυστικά, μυστήρια και συναισθήματα.  Μιά απόδραση από την δύσκολη καθημερινότητα, ένας περίπατος στο... δάσος της μόρφωσης και της μάθησης.

 Παρακάτω σας παραθέτω κάποια αποσπάσματα από βιβλία που έχω διάβασει, και άλλα, από βιβλία που δεν έχω διαβάσει. Ξέρω, ξέρω, έχετε ήδη σκεφτεί από τις πρώτες αράδες το δικό σας αγαπημένο απόσπασμα. Ελπίζω να το βρείτε κάπου ανάμεσα στα δικά μου αγαπημένα. Φύγαμε...
 
''Και αφού μπόρεσες να μου το πεις και τότε, δε θα διστάσεις να μου το πεις και τώρα- τωρα που η δυστυχία υπήρξε η πιο αποδοτική μαθητεία μου κι έχω διδαχθεί να καταλαβαινω τί ήταν η καρδιά σου. Έχω λυγισει και έχω τσακίσει αλλά- ελπίζω- έχω γίνει καλύτερη πια. Ας είσαι μαζί μου τόσο διακριτικός και τόσο καλός όσο ήσουν κι ας μου πεις πως είμαστε φίλοι! 'Είμαστε φίλοι' πήρα το χέρι της στο δικό μου και απομακρυνθήκαμε από το ερειπωμένο μέρος κι όπως σηκωνότανε η πρωινή καταχνιά , χρόνια πριν, ετσι και τωρα , η βραδινή καταχνιά σηκωνότανε. Και σ'όλη την ανοικτή απέραντη έκταση που μου έδειχνε , δεν έβλεπα πια πουθενά σκια άλλου χωρισμού μας. ''

Μεγάλες Προσδοκίες - Κάρολος Ντίκενς


"Η ζωή μου είναι μονότονη... Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα λάμψει. Θα αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων αλλιώτικο απ΄όλους τους άλλους. Τα βήματα των άλλων με κάνουν και χώνομαι στη γη. Τα δικά σου θα με φωνάζουν έξω απ΄τη γη, σαν να 'ναι μουσική. Ύστερα δες!... Τα στάχυα στα χωράφια δε μου θυμίζουν τίποτα... εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Έτσι, θα είναι υπέροχα όταν μ΄εξημερώσεις! Το χρυσαφένιο στάχυ θα μου θυμίζει εσένα. Και θ' αγαπάω τη βουή του ανέμου μέσα στα στάχυα." 

Ο μικρός πρίγκιπας - Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ


Αλλά κάποιος έγραψε στον επιθεωρητή: αυτή η γυναίκα είναι ηθικώς ακατάλληλη για δασκάλα. Να ήταν αλήθεια; Έτσι μου φαίνεται. Από μια πλευρά - ήμουνα βέβαια, ακατάλληλη... Γι’ αυτό ήρθα εδώ. Δεν είχα πουθενά αλλού να πάω. Ήμουνα ένα κουρέλι. Ξέρεις τι θα πει να ’σαι κουρέλι;
 Τα νιάτα μου σβύσανε ξαφνικά και τότε γνώρισα εσένα. Μου είπες πως είχες ανάγκη από κάποιον. Είχα κι εγώ ανάγκη από κάποιον. Ευχαριστούσα το Θεό που σ’ έφερε κοντά μου, γιατί φαινόσουνα τόσο καλός ένα άνοιγμα στο βράχο τού κόσμου, για να μπορέσω να κρυφτώ. Αλλά το νοιώθω, είχα πολλά ζητήσει κι είχα ελπίσει πάρα πολλά."

Μπλανς Ντυμπουά-Λεωφορείον ο Πόθος -Τένεσι Γουϊλιαμς


"Αυτό θα πει ελευτερία, συλλογιζόμουν. Να ΄χεις ένα πάθος, να μαζεύεις χρυσές λίρες, και ξαφνικά να νικάς το πάθος και να σκορπάς όλο το έχει σου στον αγέρα!
Να λευτερωθείς από ένα πάθος, υπακούοντας σ΄ένα άλλο υψηλότερο... Μα μήπως κι αυτό δεν είναι σκλαβιά; Να θυσιάζεσαι για μιαν ιδέα, για τη ράτσα σου, για το Θεό; Ή μήπως όσο πιο αψηλά στέκεται ο αφέντης τόσο και πιο μακραίνει το σκοινί της σκλαβιάς μας, πηδούμε τότε και παίζουμε σε πολύ πλατύχωρο αλώνι, πεθαίνουμε χωρίς να βρούμε την άκρα του, κι αυτό το λέμε ελευτερία;"

Ζορμπάς-Νίκος Καζαντζάκης

"Μπορεί να κάνω και λάθος, μα νομίζω πως απ' το γέλιο μπορεί να καταλάβει κανείς τον άνθρωπο κι αν καμιά φορά σας αρέσει το γέλιο ενός αγνώστου απ' την πρώτη σας κιόλας γνωριμία μ' αυτόν, μπορείτε με βεβαιότητα να πείτε πως γνωρίσατε έναν καλόν άνθρωπο."...

Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων - Φιόντορ Ντοστογιέφκσι


Ο χρόνος τα παίρνει όλα. Είτε το θέλεις είτε όχι"

Καρδιές στην Ατλαντίδα-Στίβεν Κινγκ


"Ζούμε σε έναν κόσμο που πληρώνεις και παίρνεις. Κάποιες φορές πληρώνεις λίγο. Συνήθως πληρώνεις πολλά. Κάποιες φορές όμως δίνεις όλα όσα έχεις"

Κάρι-Στίβεν Κινγκ


"Η καρδιά μπορεί να σπάσει. Ναι, Μπορεί να σπάσει. Μερικές φορές νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να πεθαίνουμε όταν γίνεται αυτό, αλλά δεν πεθαίνουμε"

Το Αυτό-Στίβεν Κινγκ


Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο. Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκείόταν οι άνθρωποι θα τρώνε τουςδικούς τουςκαρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.

Τα σταφύλια της οργής - Τζον Στάινμπεκ

 Αυτά ήταν μερικά από τα αποσπάσματα που λάτρεψα. Υπάρχουν δεκάδες ακόμα. Τα βιβλία είναι μια αστείρευτη πηγή γνώσης. Ένα αέναο ταξίδι σε έναν κόσμο που θέλουμε να... χαθούμε. Ελπίζω να σας άρεσε. Τα ξαναλέμε.

Αναγνώστες

Page translation