Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

Ακυβέρνητος... Νοέμβρης

 Νάτος, νάτος πετιέται ο...  τρελιάρης ο Νοέμβρης. Μπαίνει φουριόζος, ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί μεταξύ φθινοπώρου-χειμώνα και ελπίζουμε να μην είναι τόσο ζημιάρης όσο ο... προκάτοχος του Οκτώβριος.
 
 Το ημερολόγιο λέει 1η του μήνα του προδεκεμβριανού, αλλά παρόλο που έρχονται γιορτές, δε μας βλέπω καλά. Σα να ακούω από τα περατα των σκυλάδικών το "Θα κάνω ζημιές, θα κάνω ζημιές και στον λογαριασμό μου ας χρεωθούν κι αυτές..."

 Ο προηγούμενος μήνας είχε από σεισμούς και κλυδωνισμούς στο κυβερνητικό σχήμα (ντάξει ρε παιδιά που λέει ο λόγος), μέχρι κυκλώνες, μαγκιές των Τούρκων (οποία έκπληξις) στο Αιγαίο και προφυλακισμό πρώην Υπουργού, το Mega έκλεισε και εκατοντάδες εργαζόμενοι χάσανε την δουλειά τους, εεε ο τωρινός ας ελπίσουμε ότι θα μας λυπηθεί.

 
Αν συνεχίσει έτσι πάντωςκαι αυτός, ένα λιπαντικούλι, άντε ένα προφυλακτικούλι θα το χρειαστουμε. Ε τι, θα μας φερμάρει που θα μας φερμάρει να μην το ευχαριστηθούμε μετά προφυλάξεως δηλαδη;;;

Τίποτα, εγώ τα λέω σταράτα και ως ξεκάθαρος Σκορπιός που είμαι, παρά την αγάπη που του τρέφω του Νοεμβρίου, οι αλήθειες είναι... αλήθειες. 

Μετρήστε και πείτε μου αν έχω άδικο. 17 Νοέμβρη έχουμε τον εορτασμό του Πολυτεχνείου (ο Θεός να το κάνει που κάθε χρόνο αλωνίζουν τα... ευαίσθητα παιδιά με τις κουκούλες), ο Πανούλης και οι "πλήρως εξαρτημένοι από την καρέκλα τους" Έλληνες αρχίζουν τις τρέλες, οι Τούρκοι συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, γνωρίζοντας πως με τον σέξυ Αλέξη που μπλέξαμε, μερικά νησάκια μπορεί και να τα δώσουμε κοψοχρονιά,(με αντάλλαγμα μιά βόλτα με το αυτοκινητάκι  των αποσκευών, στο νέο σούπερ-ντούπερ αερδρομίο της Κωνσταντινούπολης) και όλα πάνε πρίμα.

 Οι Αλβανοί από την άλλη μετά τον φόνο -άλλη μιά μέρα στην δουλειά που λένε και στην πατρίδα τους- του ομογενή που ύψωσε την ελληνική σημαία σε ελληνικό έδαφος (αν και δεν ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη), μας κάνουν κόνξες γιατί σου λέει αυτοί συνεχώς γαβγίζουν (μη σας πω νιαουρίζουν σαν γατόσκυλα) και σπανίως δαγκώνουν. 

Και βέβαια μέσα σε όλα και ο εθνικισμός-φασισμός που ολοένα και ανεβαίνει (φτωχή μου Βραζιλία), οπότε εγώ μπορώ να συνεχίσω, εσεις έχετε τη δύναμη να συνεχίσετε να μετράτε συμφορες;;;
 Οκ τό κόβω εδώ για να μη με πείτε και μουντρούχο. Απλά ρε παιδάκι μου νιώθω λες και είμαστε ακυβέρνητο καράβι. Υπάρχει βέβαια και κάτι θετικό μέσα στον όλο παροξυσμό. Είμαστε έναν μήνα πριν ξαναμπούν στην ζωή μας τα μελομακάρονα. Εεεε κάτι είναι και αυτό αλάνια μου. Ένα μελομακάρονο την ημέρα την Τουρκοτσιπροκαμμενοαλβανο-κατάσταση την κάνει πέρα! Think Positive που έλεγε κάπου, κάπως, κάποτε και η Κάθριν-μου λείπει το... θετικό ιστολόγιο της-Βερίγκα!

 Ουυυυυυφ, τα είπα και ξαλάφρωσα και αμαρτία ουκ έχω (αν και έχω καιρό να κυλιστώ στον βούρκο της ακολασίας και πολύ θα το ήθελα). 

 Αγαπήστε με πάθος τον διπλανό σας και όλα τα άλλα ρίχτε τα στην φωτιά! Σκεφτείτε ότι μπροστά μας ανοίγονται νέοι ορίζοντες γεμάτοι γλυκά και Χριστουγεννιάτικες γουρουνιές. Υπομονή ένας μηνάκος μας έμεινε!
 Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που τριγυρνάει στο μυαλό μου γράφοντας αυτές τις αράδες, και που αποτυπώνει πλήρως το ρεζουμέ των γραφόμενων μου:

" Όλο νόμοι κι αστυνόμοι και σπανίως υπονόμοι 
το κακό παραμονεύει και τη χώρα υπονομέυει...

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει,
μας διοικεί μας τυραννά μας γονατίζει μας χαλά
 κι αυτή μας ανασταίνει...

 Πέστε να 'ρθουν σεισμολόγοι είναι σοβαροί οι λόγοι,
 γιατί μπήκες στην καρδιά μου θα συμβεί σεισμός βαθιά μου..."


Στίχοι: Μ. Ρασούλης-Μουσική: Χρ. Νικολόπουλος 


Υ.Γ. Καλό μας μήνα!

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Ουλαλούμ…



Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
κι έλεγα: Θά ‘ρθει απόψε απ’ τα νερά
κι από τα δάσα.

Θά ‘ρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή
και νειό φεγγάρι...

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:

Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπά»
που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη...


Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωιμένα –
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
Πάταγα γω – στραβός – μεσ’ τα νερά;
κι εσύ κοντά μου...

Γιάννης Σκαρίμπας




Στίχοι: Γιάννης Σκαρίμπας - Μουσική-Ερμηνεία: Νικόλας Άσιμος

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

Ελεύθεροι ή κατακτημένοι;

 Οι μέρες που όλο και περισσότεροι Έλληνες δεν θέλουν να έρθουν, ξανάρχονται. Μέρες μνήμης, αγώνων, πολέμου, αυτοθυσίας, δίψας για ελευθερία, αυτοεκτίμησης, μέρες περασμένων δεκαετιών, αλλότροιων στην σημερινή επιδερμική εποχή του φαίνεσθαι.  

  Μέρες που η φλόγα έκαιγε στα σωθικά όλων. 28η Οκτωβρίου 1940. Σύμπνοια και αποφασιστικότητα. Με αντιπάλους ανώτερους (θεωρητικά), από εμάς, αλλά με καρδιά χιλίων λεόντων, τα καταφέραμε τότε. Η μήπως όχι;
 
  Αν τα είχαμε καταφέρει, τότε γιατί ντρεπόμαστε να υψώσουμε την ελληνική σημαία σπίτι μας; Γιατί κάθε χρόνο, ολοένα και περισσότερο, η τιμή στην μνήμη των ανθρώπων εκείνης της περιόδου, ξεφτίζει, όπως οι αξίες μας;

 Σε μιά κοινωνία βαθιά και βαριά άρρωστη (είμαι και γω μέλος της), από την μιά κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς φασίστας και ακροδεξιός αν υποστηρίξεις την πατρίδα σου, από την άλλη στοχοποιείσαι αν υποστηρίζεις την διαφορετικότητα των συνανθρώπων μας και την οικουμενικότητα των λαών.

  Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή. Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Μια χώρα, ατελείωτο φρενοκομείο, μια χώρα που... τρώει τις σάρκες της, μια κοινωνία που... βράζει από θυμό και αγανάκτηση, χωρίς όμως να επικεντρώνει στα πραγματικά αίτια που την οδήγησαν σε αυτό.

 Και η Ελευθερία μας; Οι αγώνες των προγόνων μας; Είμαστε τελικά ελεύθεροι άνθρωποι; Δεν θα το΄λεγα. Για να μπορείς να είσαι και να νιώθεις πραγματικά ελεύθερος, πρέπει να μην είσαι δέσμιος των σκέψεων και της φιλαυτίας σου. Η πραγματική ελευθερία απαιτεί και προϋποθέτει προσωπικές θυσίες. Αλλαγή τρόπου σκέψης. Εσωτερική αναθεώρηση.

  Πλέον, αντίπαλοι δεν είναι οι Γερμανοί και οι Ιταλοί, οι Τούρκοι, οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί. Αντί για αυτούς η αφεντιά μας στέκεται απέναντι. Μας κοιτάει με αυτό το διαβολεμένο βλέμμα της κακεντρέχειας, του μίσους, του φθόνου και της χαιρεκακίας.  
 Αυτοί οι αντίπαλοι αν και δεν κρατάνε όπλα, είναι οι πιό θανατηφόροι, γιατί μπαίνουν στο μυαλό μας και το ορίζουν. Πολλές φορές στο τέλος το διαλύουν.

 Κάθε χρόνο τέτοια εποχή συλλογίζομαι και αναρωτιέμαι, τι άλλο πρέπει να μας συμβεί για να μάθουμε. Και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Πάθαμε, δεν μάθαμε, δεν θέλουμε να μάθουμε, δεν μας νοιάζει κιόλας...
--------------

"Στρατιώτες έρχονται 
Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν 
Κι εσύ ησυχάζεις 
Το δάχτυλο βάζεις 
Να βρεις την πληγή 
Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
 Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς 
Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι,
μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς..."




Στίχοι: Λευτ. Παπαδόπουλος - Μουσική: Μάνος Λοϊζος

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Ακόμα και τοίχοι έχουν... μιλιά Νο10

 Καλησπέρα, καλησπέρα! Επιστρέφω με την στήλη που έκανε πάταγο στην μπλογκόσφαιρα, με τα εξαιρετικά-πιασάρικα συνθήματα των τοίχων και τις απαντήσεις μου, που άλλαξαν το ρουν της μπλογκικής ιστορίας (το ξεφτίλισα...). 
 Ξαναπάμε. Γειά χαραντάν δικοί μου και δικές μου. Οι τοίχοι μας. Ένας τρόπος έκφρασης του είναι μας, ενδόμυχες σκέψεις, αστείες ατάκες, φιλοσοφημένη γραφή. Όλα αυτά και πολλά περισσότερα,θα σας παρουσιάσω παρακάτω στην δέκατη συνέχεια των... τοίχων που έχουν μιλιά. Άλλωστε πάει καιρός από την τελευταία φορά που έκανα παρόμοια ανάρτηση (καλύτερο αυτό). Ιδού λοιπόν...

Και πολύ σε περίμενε παλουκάρι...







Εγώ Σκορπιός και αυτή... ρουφιάνα!










Καλά αυτός μαρτυράει χωρίς ξύλο...















Δε το παίζω τρελός αλλά είμαι, δε το παίζω σου λέω τρελός...













Η έστω σεξ με... σοκολάτα!











Μεταξύ μας αγορίνα, να πηδήξεις θέλεις...


















Καταλάβατε ε; Μετά φταίνε οι άντρες που είναι γουρούνια...













Η 1η από τις 10 εντολές...










Πάλι καλά να λες, σε άλλους χρωστάνε ολόκληρες ζωές...


















Φέρελπις νέος...

Άτσααα ο Ντι Κάπριο των φτωχών...







Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Πιστεύω...

 Πιστεύω σε κείνον που χτίζει, και αγεροκρέμεται μες στον ουρανό, σαν Θεός, και κατευνάζει το χάος, πιστεύω σε κείνον που θερίζει, και το δρεπάνι του κυματίζει ολόφωτο σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου.

Πιστεύω σε κείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω και σε κείνον που μισεί, πιστεύω σε κείνον που αμαρτάνει κα ζητάει με δάκρυα να τον συγχωρέσουν...
 Πιστεύω και σε κείνον που αμαρτάνει και συχωρνάει τον εαυτό του και προχωράει, πιστεύω στη μέρα που σου δίνει πράγματα μες στο φως, πιστεύω και στη νύχτα που σου ξαναδίνει τα πράγματα μες στην καρδιά σου, πιστεύω στο αλάτι και στο κάρβουνο, στις μέλισσες και τα παιδιά...
Πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους ραψωδούς, έξω από το παραθύρι σου, τραγουδάει την οδύσσεια της καθημερινότητας. Πιστεύω και στη γλυκειά ετούτη γη, γεμάτη μαχαιρώματα και ζεστούς γυναικείους κόρφους...

 Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, τους ποιητές που αλλάζουνε με μιά χειρονομία  τη γεωγραφία και τα πεπρωμένα, πιστεύω και στα ταπεινά βόδια που σηκώνουνε στη ράχη τους, σα δόξα, το αιώνια αναλλαχτο κι ολοπόρφυρο δειλινό, πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες και προχωράτε μές στον ενάντιο άνεμο, πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω...


* Τάσος Λειβαδίτης- Απόσπασμα από το "Σύμβολο Πίστεως" (Ο Άνθρωπος με το Ταμπούρλο- Εκδόσεις Κέδρος 1979)


Υ.Γ. Καλό Μήνα σε όλους και όλες...

 

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Κοινωνοί της ανηθικότητας...

 "Η συνείδηση είναι το βάθος του ανθρώπου. Η αγάπη είναι το πλάτος του", είχε γράψει κάποτε ο Νικηφόρος Βρεττάκος.

 Νομίζω πως στην κοινωνία της ηθικής κατάπτωσης που έχουμε δημιουργήσει, η δική μας συνείδηση σέρνεται στα ρηχά νερά του παραλόγου και η αγάπη ασφυκτιά στην στενότητα του μπερδεμένου μυαλού μας...

 Το περιστατικό σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης με έναν άνθρωπο να χάνει την ζωή του και άλλον έναν να κινδυνεύει να περάσει το υπόλοιπο της δικής του πίσω από τα κάγκελα της φυλακής (όχι δεν θα αναλύσω τις πράξεις τους), είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό, καθημερινό συμβάν, σε μιά πόλη, σε μιά χώρα που σε κάνει να ξυπνάς κάθε μέρα και πιο ανασφαλής αλλά ταυτόχρονα και περισσότερο αφελής. Η μήπως όχι;


 Αυτές τις μέρες, διαβάζω και ακούω ένα σωρό πράγματα. Δε μπήκα σε καμιά στιγμή στο τρυπάκι να κρίνω όμως. Κυρίως γιατί οι... διαδικτυακοί και τηλεοπτικοί κριτές τα είπαν όλα! Αναλύσεις επί αναλύσεων, απόψεις, γνώμες, αναθέματα, κατηγορίες. 

 Αυτό το περιστατικό λοιπόν έγινε ο λόγος για να ξαναβγούν στην επιφάνεια πάθη, αρρωστημένα κακέκτυπα, υποχθόνιες σκέψεις, που καταδεικνύουν περίτρανα το πόσο ανήθικοι έχουμε γίνει ως άνθρωποι. Υπέρμαχοι της θεωρίας των δύο άκρων σε κοινωνικό επίπεδο, "φωτεινοι παντογνώστες" και άτεγκτοι δικαστές συνανθρώπων μας. 


 Εκείνο που πραγματικά με φοβίζει περισσότερο όμως είναι η ευκολία στην κρίση. Αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα στις αποφάσεις μας. Είναι τουλάχιστον τραγικό να πολιτικοποιούμε την ανθρώπινη ζωή και την αξία της.  Να δείχνουμε με το δάχτυλο σαν καταδότες τον διπλανό μας και να κατακρίνουμε τις αδυναμίες του. Να ηρωοποιούμε ή να χαρακτηρίζουμε κάποιον σαν "μαύρο πρόβατο".

 Χωρίς να γνωρίζουμε τα γεγονότα καταθέτουμε την άποψη μας, θεωρώντας την τεκμηριωμένη. Περιμένουμε στην γωνία τον πρώτο τυχόντα που θα σχολιάσει την γνώμη μας και του κάνουμε επίθεση αν αυτή δεν συνάδει με την δική μας. Οι Αριστεροί υποστηρίζουν εκείνο, οι Δεξιοί το άλλο., τα ίδια και τα ίδια μιά ζωή.

 Γιατί όμως σε αυτή την ριμαδοχώρα πρέπει πάντοτε να υποστηρίζουμε αυτό που σκεφτόμαστε, με κύριο μέλημα, να το προτάξουμε ως το απολύτως σωστό; Γιατί πρέπει σώνει και ντε να είμαστε απόλυτοι, σε κάτι που μάλιστα δε γνωρίζουμε από πρώτο χέρι; Γιατί έχει γίνει πια τρομακτικά φυσιολογικό να πατάμε επί πτωμάτων, να μηδενίζουμε ζωές και ανθρώπους;

 Σκεφτείτε λίγο τον ντόρο που δημιουργήθηκε αυτές τις μέρες για το τραγικό περιστατικό και αναρωτηθείτε. 

 Γιατί πρέπει να κάνουμε πάντοτε σαφή (με βωμολοχίες-ειρωνική διάθεση) την θέση μας, την στιγμή που ένα ζήτημα έχει ένα σωρό ασάφειες; Βοηθάει κάπου η συναισθηματική ισοπέδωση των συνανθρώπων μας; Κρίνουμε βάσει των γεγονότων ή βάσει των όσων πιστεύουμε ότι έχουν συμβει;

Μην κουράζεστε. Απάντηση δεν υπάρχει. Τα γεγονότα δεν μας αφορούν, γιατί επί της ουσίας δεν μας νοιάζουν. Περισσότερο σκεφτόμαστε πόσα λαικ θα πάρει το σχόλιο μας, αν κάποιος μπει σε αντιδικία μαζί μας, αν γενικά γίνει ντόρος με την... ρηξικέλευθη άποψη μας.

 Αν αυτό δεν είναι ανήθικο, αν ο αιώνιος στρουθοκαμηλισμός δεν είναι ότι πιο αναχρονιστικό μπορεί να υπάρχει σε μιά κοινωνία, αν οι αξίες μας περιορίζονται σε μιά κρίση με χαρακτηριστικά ωχαδερφισμού, τότε ας μου απαντήσει κάποιος, πως μπορεί αυτή η κοινωνία-έκτρωμα να ξαναβρεί τον δρόμο της;
 

 Και πάλι θα σας προλάβω, για να μην σας κουράσω. Δεν πρόκεται. Ποτέ. Αυτή η κοινωνία που έχει εμάς ως κοινωνούς της ανηθικότητας της, όχι μόνο θα παραμείνει ασεβής αλλά και απάνθρωπη προς τους ανθρώπους της, αλλά θα συνεχίσει να κυλιέται στον βούρκο της απάθειας, της ματαιοδοξίας και του φανατισμού.

 Στο λήμμα μισαλλοδοξία στα λεξικά, θα πρέπει με μεγάλα γράμματα να αναφέρεται η λέξη "Έλληνας". Και είναι πιά δεδομένο, πως έπειτα απο μερικά χρόνια, οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ξεκινάνε τις αναφορές τους σε εμάς λιτά και ανατριχιαστικά: " Ήταν κάποτε μιά κοινωνία..."

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Ο αριβίστας...


                                               Ήρθες και έπαιξες μαζί μου,
                                        το παιχνίδι της φτήνιας και των σκιών.
                                                    Ανέντιμος και τραχύς,
                                                  απαθής και φιλάργυρος
όπως οι μαυραγορίτες των ψυχών...

Και τι σου ζήτησα;
Λίγη αγάπη, ένα τόσο δα χαμόγελο
να σβήσω της καρδιάς τις μουτζούρες.
Να σταθώ ξανά στα πόδια μου
να δηλώσω παρών,
σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας
που ονομάζετε ζωή...

Μα εσύ μου πήρες τα πάντα.
Ένας αριβίστας ήσουν,
με προορισμό μάταιο.
Κι όταν έρθει καιρός να το νιώσεις
θα είναι αργά, τόσο αργά,
που σωτηρία δεν θα υπάρχει...


 
Υ.Γ. Αφιερωμένο σε όσους και όσες εμπιστεύτηκαν, λάθεψαν, αμάρτησαν, πλήρωσαν το τίμημα, αλλά στο τέλος έμαθαν, κατανόησαν και τελικά συγχώρεσαν, εαυτούς και αλλήλους...

Αναγνώστες

Page translation