Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Άκης Πάνου: Η αρμονία της αναρχίας...

 "Το θολωμένο μου μυαλό μ’ έχει προδώσει προ πολλού του λέω αλλού και τρέχει αλλού, με κάνει να παραμιλώ το θολωμένο μου μυαλό...". Λόγια σταράτα σε πρώτο ενικό. Πολλά από τα τραγούδια που έγραψε ήταν έτσι. Γροθιά στο στομάχι, μαχαίρι χωμένο βαθιά στη πληγή.
 

 Άμεσος, ποιητικός, συναισθηματικός και ταυτόχρονα αρμονικά αναρχικός. Στην σκέψη και στην πένα. Ένας μοναχικός καβαλάρης που ξεπέζεψε άδοξα, όταν για λόγους αρχής έγραψε αποφασιστικά, όπως και στα τραγούδια του, το δικό του αντικρουόμενο τέλος. Γιατί όπως έλεγε ο ίδιος ο Άκης Πάνου,"ίσως, έγινε η αγάπη μίσος, ίσως, έτσι είναι φυσικό, ίσως, αλλά δεν υπάρχει ίσως. Μίσος, και είναι κάτι τραγικό..."

 Γεννημένος στις 15 Δεκεμβρίου 1933 στην Καλλιθέα, βέρος Αθηναίος, ήταν το τρίτο κατά σειρά παιδί (από τα έξι) της οικογένειας Πάνου. Μιάς οικογένειας, στα χρόνια λίγο πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που προσπαθούσε να βρει τα πατήματα της σε μια φτωχή και ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία. Έζησε σε μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, με τους ήχους του κεμετζέ και του μπουζουκιού, να υφαίνουν μαγικά τα πρώτα του ακούσματα.


 Με τέτοια ερεθίσματα ο μικρός Άκης, διάλεξε πολύ πριν το κατανοήσει βαθιά μέσα του, τον δρόμο που θα ακολουθήσει μελλοντικά. Έμελλε να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους στιχουργούς και συνθέτες στην ιστορία της ελληνικής μουσικής, λαϊκής και μη. 

 Γιατί ο Άκης Πάνου ήταν, κατά κάποιον τρόπο, πιο ροκ και από τους μετέπειτα ροκάδες. Περισσοτερο μπλουζίστας από εκείνους τους μπλουζίστες των χρόνων μετέπειτα της δεκαετίας του 50. Μυαλό κοφτερό και αντιδραστικό. Μάγκας και ετοιμόλογος. Ταλαντούχος και ριζοσπαστικός, έκανε πραγματικές τομές στα μουσικά δρώμενα της εποχής.

 Όπως αναφέρει κι η Βικιπαίδεια "Από εννέα ετών ξεκινάει να παίζει μαντολίνο και κιθάρα και την άνοιξη του 1947 γνωρίζεται με το Γιάννη Σταματίου (Σπόρος). Μαζί του κάνει την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στην ταβέρνα του Σιλιβάνη στο Κουκάκι με αμοιβή το όποιο φιλοδώρημα των πελατών και ένα πιάτο φαγητό."
 

 Το 1948 ανεβαίνει ως ταλέντο στο Αλκαζάρ, στη Φρεγάδα του Λάσκου και παίζει κιθάρα μαζί με τον αδελφό του. Για μια περίπου δεκαετία ο Άκης Πάνου αρχίζει την περιπλάνηση του με όλους τους καλλιτέχνες της εποχής σε διάφορα κέντρα.

 Συνεργάζεται με τους Γιώργο Τσιμπίδη, Αντώνη Μουστάκα, Γιώργο Χατζηδάκη, Βαγγέλη Νταράλα, Σεβάς Χανούμ, Σταύρο Τζουανάκο, Κώστα Παπαδόπουλο, Βούλα Γκίκα και πολλούς ακόμα γνωστούς τραγουδιστές.  Αυτό ήταν. Ο δρόμος προς την επιτυχία είχε μόλις ξεκινήσει. Συνεργάστηκε αργότερα με τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής του. Βάνου, Μητσιάς, Μενιδιάτης, Γκρέϋ, Δούκισσα, Τσαουσάκης, Μαρινέλλα, Μητροπάνος, Διονυσίου, Βοσκόπουλος, , Μοσχολιού, Νταλάρας, Τοπάλης, Ρασούλης, Κολοκοτρώνης, και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

 Οι σημαντικότερες συνεργασίες του όμως ήταν με τους δύο "ογκόλιθους" του ελληνικού πενταγράμμου. Τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο Πάνου γράφει μουσικά "διαμάντια", για τις δύο κορυφαίες φωνές της χώρας και η δημοτικότητα του εκτοξεύεται. Το ρεπερτόριο του κυμαίνονταν από την αγάπη στον έρωτα και τα πάθη, και από την φτώχεα στο πολιτικό κατηγορώ. 

 Τραγούδια όπως τα «Ξημέρωσε καλή μου» (1964), «Καρδιά μου μην παραπονιέσαι» (1964), «Θα κλείσω τα μάτια» (1967), «Η πιο μεγάλη ώρα», «Μοίρα μου γιατί μ’αφήνεις», «Ρολόι κομπολόι», «Είδα τα μάτια σου κλαμμένα», «Δε θέλω τη συμπόνια κανενός», «Όταν σημάνει η ώρα», 
«Γιατί καλέ γειτόνισσα», «Και τι δεν κάνω», «Πήρα απ’το χέρι σου νερό», «Του κόσμου το περίγελο», «Ούτε αχ δεν θα πω», «Δεν κλαίω για τώρα» (1970).

 Και συνεχίζουμε. «Δώσ’μου να πιώ» (1970), «Κοίτα με στα μάτια» (1971), «Πυρετός» (1971), «Να είχα το κουράγιο» (1971), «Εγώ καλά σου τα’λεγα» (1971), «Πρέπει» (1972), « Ήταν ψεύτικα» (1972), «Στο σταθμό του Μονάχου» (1972), «Τα όνειρα χτίζονται» (1973), «Το θολωμένο μου μυαλό» (1973), «Άντε να περάσει η μέρα» (1973), «Οι μισοί καλοί» (1973), «Μίσος» (1974), «Η ζωή μου όλη» (1974), «Και τότε» (1974), «Ο Τρελλός» (1977), «Μολόγατα» (1978), «Θέλω να τα πω» (1982), άφησαν το στίγμα τους στην μουσική του τόπου.  


 Τραγούδια που ακόμη και σήμερα σιγοψιθυρίζονται από όλους μας, στις χαρές και στις λύπες, τραγούδια γεμάτα ποιότητα και ψυχή. 
 Η αμεσότητα του μεγάλου αυτού συνθέτη και στιχουργού, ο τρόπος που έρεαν οι λέξεις και η ιδιόμορφη μελωδία που έντυνε την μουσική του, τον έκαναν περιζήτητο στον χώρο. Ότι έγραφε γίνονταν επιτυχία. 
  Πρωτοπόρος στον έξυπνο τρόπο γραφής, έπαιρνε στιχουργικά ρίσκα τα οποία μετέτρεπε σε ατόφιο, λαϊκό ήχο. Τα λόγια στο «7 νομά» και στο «Κλε» είναι μισά αλλά με τόσο ξεκάθαρη έννοια και ρεμπέτικη διάθεση, που πλέον όσοι τα ακούνε σκέφτονται πως στην ούγια γράφει... Πάνου. Στο «Θα κλείσω τα μάτια», λογοκρίθηκε αλλά τελικά το τραγούδι άφησε εποχή.

 Οι ιστορίες γύρω από τον μύθο του Άκη Πάνου είναι πολλές. Διφορούμενες και μή. Γεμάτες πάθη, χαρές και λύπες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του στιγματίστηκαν, με την κατηγορία για την δολοφονία του φίλου της κόρης του. Η καταδίκη του ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και πλήθος συζητήσεων. Τελικά ο ίδιος, αυτοθέλητα η μη, έδωσε τέλος σε αυτό τον ορυμαγδό, με τον θάνατο του από καρκίνο στις 7 Απριλίου του 2000.

 Το κείμενο όμως δεν έχει σκοπό να αναφερθεί σε ψιθύρους και υπόνοιες, αλλά μόνο σε δεδομένα. Ένα τέτοιο λοιπόν δεδομένο, ήταν, είναι, η καλλιτεχνική του αξία.  
 Ένας αυθεντικός ρεμπέτης, ένας αναρχικός της σκέψης και της μουσικής, ένας ιδιαίτερα έξυπνος άνθρωπος και μέγιστος μουσικός. Αυτά και πολλά παραπάνω ήταν ο διαφορετικός Άκης Πάνου. 

 Είμαι σίγουρος δε, πως αν τον είχαμε απέναντι μας και του ζητάγαμε να μας περιγράψει με λίγες λέξεις τη ζωή του, θα μας έλεγε με εκείνη την βαθιά και χαρακτηριστική φωνή του μερικά λόγια από το αγαπημένο του τραγούδι: "Η ζωή μου όλη μια ανοησία κι η μοναδική μου η περιουσία. Η ζωή μου όλη είναι μια θυσία που σκοπό δεν έχει ούτε σημασία..."


Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Τι, τι ε τι τι, τι τι τι ε τι τι...

 Και μπήκε γκαζωτός και ο Φλεβάρης. Μήνας Σαρακοστιανός, ως συνήθως μισοριξιά σε σχέση με τους υπόλοιπους μήνες, αλλά με πολλά και ενδιαφέροντα θέματα να τρέχουν. Σκοπιανό, Ερντογάν, Survivor και πάει λέγοντας. Ααααα διαπιστώνω και το εξής. Αυτές οι γκόμενες ρε παιδάκι μου, δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο.

 Δε μπορώ να πω, ως τώρα ο χειμώνας είναι light συγκριτικά με τον περσινό, αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να βλέπεις να κυκλοφορούν ελαφρώς έως νεγκλιζέ ντυμένα τα κορίτσα στους δρόμους, εεε πάει πολύ! Κάθε χρόνο το ίδιο τροπάριο. Εκεί που πλησιάζει η νηστεία μου, τσουπ τα διαβολάκια τριγύρω...

 Και οκ αν ήταν μόνο αυτό πάει στο καλό. Εδώ αν κάνεις πως τις κοιτάς κάπως, ανταποδίδουν το βλέμμα σε φάση Αλκαίου: "Τι τι, τι τι, τι τι τι ε τι τι,", λες και έθιξες την... προσωπικότητα τους. Είναι η κλασσική περίπτωση γυναικών που θέλουν και δεν... θέλουν. Που δείχνουν βυζί, αλλά και δε... δείχνουν. Αααα μη με ρωτάτε πως γίνεται αυτό. Δικό τους σχέδιο. Τεσπά που λέει και η νεολέρα, πάμε παρακάτω, γιατί έχουμε και πιό σημαντικά θέματα να ασχοληθούμε. 

 Και για το λόγου το αληθές, Survivor. Η μάλλον καλύτερα, τα ίδια Ντανούλη μου, τα ίδια Ντάνο μου. Λες και είναι κόπια του περσινού το φετινό παιχνίδι.  Οι σωσίες του Ντάνου, της Ευριδίκης, της Παπαδοπούλου, του Χρανιώτη, της Κολλιδά πάνε και έρχονται. 

Bo δεν υπάρχει λόγω στυλ, Σπαλιάρας είναι ένας και μοναδικός αλλά κατά τα άλλα, όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν, που λέει και ο σοφός λαός. 
 Ντάξει οκ, έχουμε και το Σπυροπουλάκι να δοκιμάζει χοχλιούς, οπότε ένα credit στην παραγωγή γιάυτό... (Μη νομίζετε οτι παρακολουθώ, δύο επεισόδια χάζεψα και... χάζεψα).

 Απ΄την άλλη Τσίπρας και Κούλης τρώνε τα... μουστάκια τους, ο Ερντογάν κάνει τον καουμπόϊ μέχρι να του μπει η σέλα... ξέρετε που και ερχόμαστε και στο θέμα με την ονομασία των Σκοπίων, που από μόνοι μας το κάναμε... Μακεδονικό. 
 Και εξηγούμαι. Το κατά τα άλλα συμπαθές κρατίδιο των, ξεκάθαρα, Σλάβων, δεν ξέρει τι θέλει. Και επειδή δεν ξέρει, εμείς είμαστε εδώ να προτείνουμε λύσεις και... ονόματα. 
 Τι Άνω Μακεδονία, τι Κάτω Μακεδονία, τι Άνω-Κάτω Μακεδονία, τι Μακεδονία των Σλάβων, τι Macedonia, τι Nova Macedonia, τι Filmnet Macedonia, απ΄όλα έχει ο μπαξές. Κάνουμε ένα έτσι και βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας.

 Πέρα από την ονοματολογία και τα... απόνερα των συζητήσεων που δίνουν και παίρνουν, πέρα από τα... κουνήματα των Τούρκων, πέρα από το τηλεπαιχνίδι που καθηλώνει τους τηλεθεατάς με τα γυμνασμένα αγόρια και κορίτσια, υπάρχουν και τα συνηθισμένα.
 Πίστη, επιμονή, υπομονή και δύναμη σε ότι και αν κάνουμε. Έτσι θα βγει και αυτος ο μήνας. Και μόνο έτσι θα έρθουν και όμορφες στιγμές.
 Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά μην φτάσουμε να αναρωτιώμαστε και μεις σαν άλλοι Αλκαίοι, γιατι μας συμβαίνει εκείνο και γιατί μας συμβαίνει το άλλο. Καλό μας μήνα λοιπόν και τα... στήθια μέσα κορίτσια. Έρχεται νηστεία!


Υ.Γ. " Ότι θέλεις για σένα θα κάνω, ένα όχι αν μου πεις θα πεθάνω..." Έχω πάθει Αλκαιίτιδα τις τελευταίες μέρες. Δε εξηγείται αλλιώς...



Στίχοι: Εύη Δρούτσα-Μουσική: Khaleb Cheb

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Χόρχε Μπουκάϊ: Η άμμος στο κουτάλι...

”Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών.
 

 Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου». Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις. 

 Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού. Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα.

 Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.

-«Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.
 -«Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «όχι οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς» 

 Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη Βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.
 -«Κι αυτό τι;» ρώτησε ο επισκέπτης.
-«Εμείς δεν εισπράττουμε την άδεια εισόδου στο κάστρο. Για να κοστολογήσουμε την επίσκεψή σας καταφεύγουμε σε αυτό το σύστημα. Κάθε επισκέπτης κρατάει ένα κουτάλι σαν αυτό, γεμάτο μέχρι πάνω με ψιλή άμμο. Εδώ χωράνε ακριβώς 100 γραμμάρια.  Μετά την περιήγηση σας στο κάστρο, ζυγίζουμε την άμμο που έχει μείνει στο κουτάλι και σας χρεώνουμε μια λίβρα για κάθε γραμμάριο που έχετε χάσει. Ένας τρόπος για να βρούμε το κόστος της καθαριότητας» εξήγησε.

-«Κι αν δεν χάσω ούτε ένα γραμμάριο;»
-«Ααα αγαπητέ μου κύριε, τότε η επίσκεψη σας στο κάστρα θα είναι δωρεάν»
 Ο άνθρωπος αν και έκπληκτος, βρήκε την πρόταση διασκεδαστική και, αφού είδε τον οικοδεσπότη να ξεχειλίζει το κουτάλι με άμμο, ξεκίνησε την περιήγησή του. Έχοντας εμπιστοσύνη στις κινήσεις του, ανέβηκε πολύ αργά τις σκάλες με το βλέμμα καρφωμένο στο κουτάλι. Όταν έφτασε πάνω, στην αίθουσα με τις πανοπλίες, προτίμησε να μην μπει γιατί σκέφτηκε πως ο αέρας θα έπαιρνε την άμμο κι έτσι αποφάσισε να κατέβει προσεκτικά...


 Περνώντας από την αίθουσα με τις πολεμικές μηχανές, κάτω από τη σκάλα, συνειδητοποίησε πως για να τις δει καλά, θα έπρεπε να κρατηθεί από τα κάγκελα και να σκύψει πολύ. Δεν ήταν επικίνδυνο για την σωματική του ακεραιότητα, αλλά συνεπαγόταν πως θα έχανε κάτι από το περιεχόμενο του κουταλιού, οπότε συμβιβάστηκε να το κοιτάξει από μακριά.Το ίδιο του συνέβη και με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στα μπουντρούμια. 

 Καθώς επέστρεφε από το διάδρομο στο σημείο εκκίνησης, κατευθύνθηκε ικανοποιημένος προς τον άνθρωπο με τη σκωτσέζικη φούστα που τον περίμενε με μια ζυγαριά. Εκεί άδειασε το περιεχόμενο του κουταλιού και περίμενε την ετυμηγορία του άντρα. -«Εκπληκτικό, χάσατε μόνο μισό γραμμάριο» ανακοίνωσε, «σας συγχαίρω. Όπως εσεις προβλέψατε, αυτή η επίσκεψη δε θα σας στοιχίσει τίποτα»
-«Ευχαριστώ»
-«Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» ρώτησε στο τέλος ο οικοδεσπότης. Ο τουρίστας δίστασε και τελικά αποφάσισε να φανεί ειλικρινής.

-«Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ. Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να προσέχω την άμμο, που δεν μπόρεσα να δω αυτό που μου είπατε.»
 -«Μα αυτό είναι φριχτό! Κοιτάξτε, θα κάνω μια εξαίρεση.   Θα σας ξαναγεμίσω το κουτάλι, γιατί είναι ο κανονισμός, αλλά τώρα ξεχάστε πόσο θα χυθεί: μένουν 12 λεπτά μέχρι να έρθει ο επόμενος επισκέπτης. Να πάτε και να γυρίσετε πριν φτάσει»


 Χωρίς να χάσει χρόνο, ο άνθρωπος πήρε το κουτάλι κι έτρεξε στη σοφίτα. Όταν έφτασε έριξε μια γρήγορη ματιά σε ότι υπήρχε εκεί, και κατέβηκε τρέχοντας στα μπουντρούμια γεμίζοντας τις σκάλες με άμμο. Δεν περίσσευε ούτε μια στιγμή γιατί τα λεπτά περνούσαν, και σχεδόν πέταξε προς το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, όπου, σκύβοντας για να μπει του έπεσε το κουτάλι και χύθηκε όλο το περιεχόμενό του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχαν περάσει έντεκα λεπτά. Ξανά, χωρίς να δει τις πολεμικές μηχανές, έτρεξε μέχρι τον άνθρωπο στην είσοδο, στον οποίο παρέδωσε το άδειο κουτάλι.

 -«Αυτή τη φορά χωρίς άμμο λοιπόν, αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε κάνει μια συμφωνία. Πώς ήταν; Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» Ξανά ο επισκέπτης δίστασε μερικές στιγμές.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι» ομολόγησε στο τέλος. «Ήμουν τόσο απασχολημένος να γυρίσω πριν φτάσει ο επόμενος, που έχασα όλη την άμμο, αλλά και πάλι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.»

  Ο άνθρωπος με την πίπα άναψε την πίπα του και του είπε:
-«Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. 

  Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα. Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.»”

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Ανεξέλεγκτες καταστάσεις...

Το πως λειτουργεί και αντιδρά ο καθένας από εμάς όταν χάνει τον έλεγχο ή όταν... νώθει πως τον χάνει, νομίζω πως έχει να κάνει με τα βαθύτερα ένστικτα και τους φόβους μας.

 Το πως από την άλλη, αφήνει αυτή του την λανθασμένη (όντας κάτω από ψυχολογική πίεση) αντίληψη περί ελέγχου, να του ορίζει τελικά την καθημερινότητα και κατ'επέκταση την ίδια του την ζωή, αυτό είναι πραγματικά κάτι που σηκώνει μεγάλη κουβέντα.

 Όλα είναι προτεραιότητες. Αν συμφωνήσουμε πως πάνω απ'όλα προηγείται η υγεία μας και πως αυτό το κομμάτι μπορούμε να το διαχειριστούμε σε ένα πολύ μεγάλο αλλά όχι στο απόλυτο βαθμό του (και εδώ δεν υπάρχει κάτι απόλυτα δεδομένo), τότε τα υπόλοιπα πράγματα που μας απασχολούν λύνονται. Προσέξατε την λέξη που χρησιμοποίησα; Λύνονται. Αν δε λύνονται, δε κόβονται όπως πολλοί υποστηρίζουν. Για να φτάσεις στο σημείο να... κόψεις ή να τελειώσεις κάτι όταν δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις, σημαίνει για μένα πως διάλεξες τον εύκολο δρόμο. Τον εύκολο ή και τον εγωιστικό...

 Αν η ζωή μας ήταν ένα καζάνι, τότε τα υλικά που θα μπορούσαμε να έχουμε ρίξει μέσα σε αυτό, είναι λίγο πολύ γνωστά. Οι φόβοι, τα συναισθήματα, τα λάθη και τα σωστά μας, θα ήταν κάποιά από τα συστατικά του μίγματος της ζωής μας.
 Ένα μίγμα εκρηκτικό και δυσκολοχώνευτο, που με το κατάλληλο... ανακάτεμα όμως θα μπορούσε να γίνει γλυκό και ευκολοχώνευτο, αν όμως το θέλουμε πραγματικά.

   Οι δυσκολίες και τα προβλήματα που παρούσιάζονται μπροστά μας, δεν είναι τίποτε άλλο από αποτέλεσμα της δική μας αντιμετώπισης σε αυτό που ζούμε. Τα λάθη και οι αδυναμίες είναι μιά φυσιολογική διαδικασία στον μαραθώνιο που λέγεται ζωή.
 Το θέμα και η ουσία είναι να μπορούμε να μένουμε όρθιοι και δυνατοί σε ότι μας συμβαίνει. Να διορθώνουμε τα αρνητικά μας, να επωφελούμαστε από τα θετικά και τα όμορφα στοιχεία του χαρακτήρα μας.
 Κανείς δεν γεννήθηκε αλάθητος και ουδείς σε τούτο τον κόσμο έχει το δικαίωμα να κουνάει επιδεικτικά το δάχτυλο απέναντι μας. Η ζωή είναι ένας κύκλος. Το πιστεύω ακράδαντα αυτό. Το πως η αφετηρία μπορεί να γίνει τέλος ή και το αντίστροφο είναι η μαγεία της.

  Όταν οι δυσκολίες μας κυκλώνουν, όταν το μαύρο είναι το χρώμα της καθημερινότητας μας, όταν νιώθουμε πως χάνουμε τον έλεγχο της ζωής μας, όταν αισθανόμαστε ανήμποροι, "μικροί","λίγοι", μπροστά στα γεγονότα, τότε ας αναλογιστούμε ειλικρινά και όχι με τάσεις στρουθοκαμηλισμού, τι πήγε λάθος. 
 Η αποποίηση των ευθυνών μας σε τέτοιες περιπτώσεις δεν ωφελεί. Η στιγμή της αλήθειας έχει ήδη φτάσει στα σκαλοπάτια μας και περιμένει το ελάχιστο που της αντιστοιχεί.Την αναγνώριση. Την αποδοχή της.
 Ο Χορχέ Λουίς Μπόρχες, ο μεγάλος Αργεντίνος συγγραφέας είχε πει το εξής καταπληκτικό: "Κάθε ζωή διαμορφώνεται από μια μοναδική στιγμή, τη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί, μια για πάντα, ποιος είναι". 

 Αν αυτό μπορεί να μας συμβεί όταν βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο,τότε από μόνο του είναι ένα μικρό θαύμα. Γιατί τελικά, το σημαντικό δεν είναι γιατί έχεις χάσει τον έλεγχο, αλλά πως και υπό ποιές συνθήκες τον παίρνεις πίσω. Τα ξαναλέμε.

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Γυναικείοι ώμοι, πλάτες, κοψίδια και... 2018

 Και ναιιιιι, είμαστε ακόμα ζωντανοί, είμαστε εδώ, όρθιοι, για άλλη μια νέα χρονιά που μπήκε... φορτσάτη και αεράτη!

 5 του μήνα Ιανουαρίου του 2018 λέει το ημερολόγιο, παραμονή των Φώτων και η αλήθεια είναι πως θα χρειαστώ την Θεία φώτιση, για να ξεπεράσω τα... στερνά το 2017. Το τέλος του προηγούμενου έτους με έκανε να συνειδητοποιήσω πολλά πράγματα...
 

  Ουσιαστικά είναι τρία. Ξεκινώντας από το τελευταίο, πρέπει να παραδεχτώ πως τα κοψίδια, τα υπερβολικά πολλά κοψίδια, δεν κάνουν καλό. Σωωωωωωωπα ρε ξύπνιε, θα μου πείτε. Και δεν έχετε άδικο. Έφαγα παραμονή Χριστουγέννων βράδυ, έφαγα ανήμερα πρωί, μεσημέρι και βράδυ, δεύτερη μέρα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, Πρωτοχρονιά, θα φάω αύριο... ε πάει θα σκάσω στο τέλος! 

  Θυμάστε το ανθρωπάκι της Michelin;;; Ε κάπως έτσι θα γίνω αν συνεχίσω με τέτοιους ρυθμούς. Ευτυχώς πάω γυμναστήριο και με το που τρώω τα... καίω. Τίποτα είμαι σε αναμονή της Σαρακοστής ήδη εγώ. Πρώτο και δευτερο κατά σειρά είναι κάτι γυναικείο. Ξέρω, σας έλειψαν οι φαλλοκρατικές-σεξιστικές μου απόψεις και είπα να το πάω ένα βήμα παραπάνω σε αυτό το κείμενο.

  Οι τελευταίες μέρες του χρόνου λοιπόν μου επεφύλαξαν μερικές ωραίες εκπλήξεις. Και πλέον αποφάσισα και σας το δηλώνω ευθαρσώς και όλη η ντροπή δική μου. Το πιό ερωτικό και σεξουαλικό σημείο πάνω σε μιά γυναίκα είναι οι ώμοι της. Ω ναι. Οι ώμοι της. Δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο όσον αφορά στο γυναικείο κορμί, από τους σμιλεμένους, λαμπερούς και απαλούς στο άγγιγμα, ώμους. Ααααα και η πλάτη βεβαίως βεβαίως. Το δεύτερο είναι αυτό.
 Ποιος τα χέζει  (μπιπ) τώρα τα στήθη και τα οπίσθια. Τα πόδια και τα χείλη. Τα μπιπ και τα μπιπ... Τίποτα, μια γυναίκα με ένα φόρεμα που θα αναδεικνύει τους ώμους της και που θα χρειάζεται ολοένα και πιό συχνά να το ανασηκώνει για να τους καλύπτει και καλά (η και όχι), ή μια γυναίκα με ένα φόρεμα που θα είναι ανοιχτό στο σημείο της πλάτης, είναι για μένα ένας ανεκτίμητος θησαυρος. Η απόλυτη φαντασίωση. Η... φάση.


  Μη ανησυχείτε καλά είμαι, θα την παλέψω. Έτσι λέω δηλαδή. Παρεπιπτόντως απο δω και πέρα θα συναναστρέφομαι με γυναίκες που έχουν ωραίους ώμους και ωραία πλάτη. Αυστηρά και μόνο.

 Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά νέα χρονιά μπήκε, ας κάνουμε την διαφορά και ας επικεντρωθούμε σε κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Όλο βυζιά, βυζιά (και κώλοι... μπιιιιιιιιπ), ε νισάφι πιά! Αυτά και εν αναμονή νέου κολλήματος μου. Σας ευχαριστώ πoy με τιμάτε με την εμπιστοσύνη και την υπομονή σας. Haaaaaappy New Yearrrrrr!

Υ.Γ. "Ολάνθιστος γκρεμός, της γυναικός το σώμα". Ο Καζαντζάκης το είπε. Οχι για να μη νομίζετε ότι είμαι ο μοναδικός πνευματικός άνθρωπος που εκτός από κείμενα υψηλής αισθητικής και άποψης (αυτή η μετριοφροσύνη μου, τι κακό και αυτό...), εχω στο μυαλό μου μόνο τις γυναίκες και τα χαρίσματα τους...

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Θεός δεσμώτης...


Μίση και πάθη φθόνος και απόγνωση
Έγκλειστος στο μυαλό των ανθρώπων
Κι αν το σκοτάδι σε τυλίγει, εσύ βαστάς.

Γιατί είσαι η απαρχή του φωτός,
Θεός δεσμώτης μα και λεύτερος...



 Αυτή ήταν η ολιγόλεκτη συμμετοχή μου στο 19ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr/). Η επιλογή της λέξης με δυσκόλεψε πιό πολύ απο κάθε άλλη φορά. Ίσως λόγω της δύναμης της... Αυτό που διαπίστωσα όμως για άλλη μιά φορά είναι η... πολυγραφικότητα όσων συμμετέχουν στο αγαπημένο μας Συμπόσιο. Αυτό νομίζω είναι και το σημαντικότερο σε όλη αυτή την διαδικασία. 
 Συγχαρητήρια λοιπόν σε όσους και όσες έγραψαν, διάβασαν και βαθμολόγησαν, συγχαρητήρια στη νικήτρια Ελένη (https://gialeni.blogspot.gr/) και την τυχερή Αρίστη.

 Είναι το τελευταίο κείμενο για το 2017. Μια χρονιά που προσωπικά για μένα ξεκίνησε άσχημα, συνέχισε καλά και τελειώνει καλύτερα. Για αρκετούς συνανθρώπους μας όμως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Με κάποιον τρόπο, είμαστε δέσμιοι των περιστάσεων πολλές φορές. Στο χέρι μας είναι (άλλες φορές εύκολο άλλες πιό δύσκολο), να αλλάξει η κατάσταση. 
 Οι στιγμές που περνάνε είναι πολύτιμες για τον καθέναν μας και εφόσον υπάρχει το βασικότερο, που είναι η Υγεία, όλα τα άλλα είναι υπό συζήτηση. Κλείνω τον κύκλο των φετινών αναρτήσεων με μια ευχή. Ας είμαστε όλοι υγιείς και ας προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε τον διπλανό μας με όλη μας την καρδιά...

Υ.Γ. Καλή Χρονιά με Υγεία και Αγάπη για όλους μας...

 

Μουσική: Πυξ-Λαξ

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Γιορτινά χαμόγελα, χαμένες ψυχές...

 Παραμονή Χριστουγέννων. Τέσσερις το απόγευμα. Στο πολύβουο κέντρο της μεγαλούπολης, που έχει φορέσει τα γιορτινά της, κόσμος πάει και έρχεται. Παρά την πυκνή χιονόπτωση και το τσουχτερό κρύο οι άνθρωποι κάνουν τα τελευταία ψώνια τους πριν τα Χριστούγεννα

  Παιδιά στους δρόμους γελάνε και κοιτάνε εντυπωσιασμένα τις βιτρίνες των τεράστιων και στολισμένων καστημάτων. Ζευγαράκια αγκαλιασμένα ή πιασμένα χέρι χέρι, περπατάνε και κάνουν σέδια για το που και πως θα γιορτάσουν αυτές τις μέρες.
  Ένας καστανάς με την φουφού του, διακρίνεται στην στοά, απέναντι από την κεντρική πλατεία. Δίπλα του ακριβώς, ένας από τους τελευταίους λούστρους (το επάγγελμα τείνει να εκλείψει) κάνει "χρυσές δουλειές", μιάς και η ουρά αυτών που περιμένουν να γυαλίσουν τα παπούτσια τους, που λερώθηκαν και βράχηκαν από την κακοκαιρία, φτάνει μέχρι την άλλη γωνία. Δύο αστυνομικοί ντυμένοι βαριά, περπατάνε αργά, ελέγχοντας τα πάντα...
 

 Αυτή είναι η μία εικόνα της πόλης. Υπάρχει και το άλλο κομμάτι της. Λίγο πιο κάτω από την πλατεία, στη διασταύρωση των δύο μεγάλων λεωφόρων, κάποιοι άστεγοι προσπαθούν να προστατευτούν από το κρύο, σκεπασμένοι πρόχειρα με κάτι χαρτόκουτα.

 Ένας ταλαιπωρημένος νεαρός άντρας με απλωμένο το χέρι του (που δείχνει να έχει κοκκαλώσει από το κρύο), ζητιανεύει για μερικά ψιλά η φαγητό. Σε μιά γωνία ενός μικρού παράδρομου τρία τέσσερα άτομα, ρακένδυτα και ταλαιπωρημένα, συζητάνε για το που μπορούν να βρουν την δόση τους. Έτσι όπως περπατάνε μοιάζουν σαν ζωντανοί νεκροί, λες και έχουν βγεί από ταινία τρόμου...  
 Η πόλη. Ένα μέρος που ρουφάει το μεδούλι των ανθρώπων. Σιγά σιγά. Χωρίς να λυπάται για την χαμένη τους ψυχή. Πονηρή και καπάτσα, σαν άλλη Κίρκη... ξελογιάζει αυτούς που είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να γίνουν μέρος της. Αλλά δεν φταίει αυτή. Εμείς φταίμε...

 Αυτές οι εικόνες σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να υπάρχει ευτυχία και  δυστυχία γύρω μας. Γιατί αυτές οι δύο καταστάσεις να προκύπτουν και να ξεχωρίζουν τους ανθρώπους σε ευτυχισμένους η δυστυχισμένους;

Γιατί πρέπει να νιώθουμε τύψεις που είμαστε προνομιούχοι έναντι κάποιων άλλων; Γιατί να υπάρχει φτώχεια και μιζέρια; Αυτοί που γελάνε και δείχουν χαρούμενοι, είναι όντως ετσι; Αυτοί που πεινάνε και διψάνε, αυτοί που δεν έχουν ένα κρεβάτι για να ξεκουραστοούν πως αντέχουν άραγε;  Η ευτυχία, ας μην γελιόμαστε είναι ευλογία. Μπορεί όμως πολύ εύκολα να γίνει και θηλιά σε κάποιον που δε μπορεί να την διαχειριστεί.
 

 Από την άλλη η δυστυχία είναι συνυφασμένη με τις ζωές των περισσότερων από εμάς. Σε μιά εποχή που το μίσος, ο φθόνος, ο εγωισμός και το συμφέρον κάνουν κουμάντο, τότε είναι εύκολο να καταλάβει κανείς, πως πορευόμαστε και μεις όπως έχουμε μάθει.   

Τα τελευταία χρόνια, ελέω και της οικονομικής κρίσης, εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες συνάνθρωποι μας φορούν προσωπείο. Λένε ψέμματα στους φίλους, στους συγγενείς, στα παιδιά τους. Χαρακτηρίζουν πολύ εύκολα και δίχως ίχνος ντροπής τον διπλανό τους. Τον εκβιάζουν, τον κακομεταχειρίζονται, τον αφήνουν στο περιθώριο. Η αξία της ανθρώπινης ζωής κατακερματίζεται καθημερινά και πλέον ο καθένας μας κάνει ότι θέλει, όποτε θέλει, χωρίς συνέπειες. Χωρίς τιμωρία.
 Τα φετινά Χριστούγεννα είναι ιδιαίτερα για πολύ κόσμο. Για άλλους δύσκολα, για κάποιους άλλους όμορφα. Αυτό που πιστεύω, είναι πως όσο προχωράνε τα χρόνια και με περιστατικά όπως αυτά τα τραγικά των τελευταίων ημερών, η ανθρωπιά μας είναι είδος προς εξαφάνιση. Όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι εκρήξεις βίας, ο πόλεμος, η καταστολή, μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι κάτι κάνουμε λάθος... 

 Ας κάνει ο καθένας από εμάς την αυτοκριτική του, ας προσπαθήσει να βελτιωθεί σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας του. Εύκολο δεν είναι, αλλά θέλω να συνεχίσω να πιστεύω, πως η ελπίδα... πεθαίνει τελευταία.

 Μέρες γιορτών και έχουμε ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα. Με το να κρύβουμε αυτό που ζούμε και αυτό που είμαστε, μακιγιαρισμένοι και με ψεύτικα χαμόγελα, δεν βγαίνει κάτι.
 Ας σταματήσουμε να τριγυρνάμε ψάχνωντας  για τις χαμένες μας ψυχές. Είναι μπροστά στα μάτια μας, έτοιμες να μας δώσουν μιά δεύτερη ευκαιρία, αρκεί να ξεκαθαρίσουμε πως τα υλικά αγαθά και η φιλαυτία μας δε έχουν κανένα νόημα. Γιατί όπως λέει και ο  Άγγλος ποιητής Μάθιου Άρνολντ:  "Η ζωή δεν είναι να έχεις και να αποκτάς αλλά να είσαι και να γίνεσαι..."


Υ. Γ. Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες.


Αναγνώστες

Page translation