Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Επιτέλους καλοκαίρι (ε καλά, δεν παίρνω και όρκο...)

 Πείτε μου ότι σας έλειψα... Εμένα πάντως μου λείψατε και επειδή είστε το αγχολυτικό μου, είμαι και πάλι εδώ! 21 Ιουνιίου έλεγε χτες το ημερολόγιο. Θερινό ηλιοστάσιο, μεγαλύτερη μέρα, έκανε και όσο να΄ναι αρκετή ζέστη, ε μπορούμε πλέον μετα βεβαιότητας (το χέρι μου στην φωτιά δεν το βάζω βέβαια), πως ήρθε επιτέλους η αγαπημένη εποχή των περισσότερων Ελλήνων. 
 Γκομενάκια στην παραλία, κοντά σορτς, φορεματάκια ασύμμετρα και μη, αίμα, δάκρυα και πολύ ιδρώτας στα ΜΜΜ, καρπούζια, διακοπές (ντάξει λέω και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα), φόροι (παντός καιρού είναι αυτοί) και πάει λέγοντας. Και τώρα που το σκέφτομαι λέω να μην γράψω πολλά. Οι εικόνες για άλλη μιά φορά θα... μιλήσουν. Βοήθεια μας και καλές βουτιές...


















Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Που'σαι ρε τρελέ Ιούνιε...

 1 του Ιούνη, γράφει το... κοντέρ και ας ελπίσουμε να έρθει σιγά σιγά το καλοκαίρι (όχι με καύσωνες όμως), για να μπορέσουμε και εμείς να μπούμε σε καλοκαιρινό mood ρε παιδιά. 
 Ήδη τα κορίτσια βιάζονται και θέλουν να...προτάξουν τα στήθη και τα οπίσθια τους, στους αγώνες για ένα καλύτερο αύριο.
 Ας μην μας καθυστερεί άλλο ο καιρός, γιατί στο τέλος προειδοποιώ, αυτές θα τα πετάξουν και ας ρίχνει και χαλάζι, χιονόνερο και χιόνι all together αγαπημένοι μου μετεωρολόγοι! Τα...κάλλη δεν χαμπαριάζουν απο καιρικά φαινόμενα

 Επίτηδες δε θέλω να πιάσω στα...πλήκτρα μου τα πολιτικά τεκταινόμενα των τελευταίων ημερών. 
 Ο ψηλός μας είπε αντίο στα 99 του, ο Σόιμπλε συνεχίζει τα κουφά του και γενικώς τρεις λαλούν (Αλέξης-Κυριάκος-Φώφη)  και δυό χορεύουν (Γιουνκέρ-Λαγκάρντ) κλασσικά η φάση μας.

 Έχουμε και το survivor από πάνω που χτυπάει τις θεαματικότητες σαν χταπόδι στα καταγάλανα νερά του Άγιου Δομίνικου, έχουμε και το x-factor με τις... φωνάρες να θέλουν να γράψουν ιστορία στον χώρο της μουσικής, οπότε ετούτος ο μήνας, δείχνει πως θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον. 
 Και μιάς και είπα ενδιαφέρον, σας αφήνω με μιά καταπληκτική και άκρως ενδιαφέρουσα live-mini συναυλία γραφείου, από την αγαπημένη μου Μόνικα. Απολαύστε την και καλό μήνα να έχουμε. Σας φιλώ!



You're the princess the most beautiful I've seen
I am just a prince

I can make you play
I can make you smile
I can make you safe in my foolish arms

You're my sweetest kiss
You're my immortality

You're my pretty world world
Spins inside my little mind little mind...


 

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Η κανονικότητα που χάνεται...

 Εξηγούμαι από την αρχή για να μην παρεξηγηθώ. Είμαι λάτρης της διαφορετικότητας. Της αυθεντικής και όχι της επιτηδευμένης. Μ΄αρέσουν οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που διαφέρουν. 

 Αυτό όμως, είναι ένα άλλο κομμάτι των σκέψεων μου που δεν που θέλω να εκθέσω σε αυτό το κείμενο.
 Αυτό που πραγματικά είναι άξιο αναφοράς την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, είναι η έ(κ)λλειψη κανονικότητας που αρχίζει να διακατέχει τις ζωές μας.

 Σε κοινωνίες που η κρίση ακμάζει και οι αξίες βουλιάζουν στην άβυσσο της ευκολίας, του συμφέροντος και της απαξίωσης των πάντων, αρχίζουν να διαφαίνονται αχνά, αλλά ολοένα και πιο συχνά όμως, τα πρώτα σημάδια του παραλογισμού της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

 Άνθρωποι που ξέραμε, από τον γειτονά μας μέχρι τον υπάλληλο του κοντινού φούρνου, ή που δεν ξέραμε, συνεπιβάτες στα μέσα μεταφοράς, περαστικοί στον δρόμο, λειτουργούν περίεργα και ακανόνιστα.

  Είναι αυτή η άσχημη και απότομη αλλαγή όμως, απόρροια των συνεχόμενων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, ή  έχουμε μέσα μας απωθημένα και πάθη που περιμένουν να βρουν... πρόσφορο έδαφος για να αναδυθούν στην επιφάνεια?

 Αν κάτι με φοβίζει στους ανθρώπους και δε το είχα νιώσει και σκεφτεί παλαιότερα, αυτό είναι η μεταμόρφωση τους. Και δεν είναι αυτό που λέμε μεταμόρφωση προς το καλύτερο. Και εννοείται πως για αυτήν δεν ευθύνεται ένα άσχημο γεγονός που σημαδεύει την ζωή μας. Όλη αυτή η διάχυτη αίσθηση μίσους και φόβου  που υπάρχει στην ατμόσφαιρα οφείλεται σε ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων και καταστάσεων, μεγαλυτέρων απο εμάς. 

 Όλοι, λίγο πολύ, νιώθουμε αυτή το κάτι στην ατμόσφαιρά και στους χώρους που κινούμαστε. Ο κόσμος μοιάζει παγιδευμένος στην ροή της καθημερινότητας και πολλές φορές λες και κάποια αόρατα σχοινιά μας καθοδηγούν σαν μαριονέτες δίχως βούληση και κριτική σκέψη.

 Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν αυτό που ζούμε πολλαπλασιάζονται και δείχνουν να τα έχουν χαμένα. Πράγματα που μέχρι τώρα θεωρούσαμε δεδομένα, μοιάζουν άλλες φορές ρευστά και άλλες σα να μην έχουν αρχή και τέλος.

 Η έντονη ανάγκη άκοπης και γρήγορης οικονομικής ευμάρειας, έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα στον τομέα της εργασίας τα θετικά χαρακτηριστικά του εργαζομένου από τον εργοδότη, που επικεντρώνεται μόνο στην μείωση εξόδων και στην άυξηση εσόδων με  οποιοδήποτε κόστος.
 Το χειρότερο απ'όλα είναι πως αυτή η περιθωριοποίηση των ανθρώπινων χαρακτηριστικών, οδηγεί όχι μόνο σε μιά νέα εποχή ρομποτοποιημένης κοινωνίας, αλλά και στην άνευ όρου παράδοση της στις ορέξεις αυτών που είναι υπέυθυνοι για την παρακμή της. 

 Αλλάζουν όλα γύρω μας και μεις ζουμε σε μια σιέστα χωρις να θέλουμε να ξυπνήσουμε.  Παραδομένοι, κουρασμένοι και αγανακτισμένοι μεν, άβουλοι, εγωιστές και αναξιοπρεπείς δε.
Μια κανονικότητα που δείχνει να χάνεται και να παρασέρνει μαζί της όλόκληρο τον κόσμο, τουλάχιστον με την μορφή και τις αξίες που τον ξέραμε.

 Και σαφώς ο κόσμος μας δεν ήταν πριν αγγελικά πλασμένος. Ίσα ίσα. Η μοχθηρία, το μίσος, η αλαζονεία, ο φθόνος υπήρχαν και θα υπάρχουν.
 Η κοινή λογική όμως, που τώρα παλεύει με νύχια και με δόντια να μείνει κοινή, λειτουργούσε ως ένα καταφύγιο ανθρωπισμού.Τώρα, αυτό το καταφύγιο δείχνει να βάλλεται από τα πιό σκοτεινά μονοπάτια του ανθρώπινου μυαλού...

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Μ-Α-Ν-Α...



Μιλάς και γω δε σε ακούω
              "Αναίσθητος είσαι παιδί μου?" απορείς
       "Ναι, ναι εντάξει"  λέω και φεύγω
   "Αντε σταμάτα τώρα να χαρείς"

          Μετά το σκέφτομαι και μετανιώνω
       Αντί να μου θυμώσεις μου γελάς
"Ντάξει ρε μάνα, έχεις δίκιο"
                "Αχ θα με σκάσεις" λες,  "είσαι μπελάς!"

Μην ξεκινήσω να βγω έξω,
     Αρχίζεις πάλι τρέλες να μου λες
   "Ντύσου καλά και να προσέχεις"
          "Αν πάθω κάτι", λέω, "έσύ θα φταις!"

  Μα όταν το βράδυ γυρίσω σπίτι
      Αμέσως, σκέφτομαι, τι σου χω πει
        "Να, πάρτα, μη στα χρωστάω βλάκα!"
 "Αυτή η μάνα ρε, για σένα ζει..."



 Ένα ακόμη Συμπόσιο έφτασε στο τέλος του. Ο ιθύνων νους αυτού του υπέροχου ταξιδιού, η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr), δίνει... πόνο όλο και περισσότερο κάθε φορά. Βάζει μεράκι, προσωπικό χρόνο και στο τέλος δημιουργεί κάτι απροσδόκητα ποιοτικό στον χώρο του διαδικτύου και των blogs. Εγώ την ευχαριστώ για μιά ακόμη φορά, καθώς όσους και όσες βαθμολόγησαν αλλά κυρίως διαβάσανε η ρίξανε μιά ματιά σε αυτό που έγραψα. 
 Κλείνοντας, θέλω να πω τούτο: Όταν διάβασα την λέξη Μάνα που έπρεπε να χρησιμοποιηθεί σε αυτό το Συμπόσιο Ποίησης, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν τα λόγια του αξεπέραστου Νίκου Καββαδία: "εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού..." 

 Τα ξαναλέμε.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Ακόμα και οι τοίχοι έχουν... μιλιά Νο9

 Ακούσατε, ακούσατε... Η μάλλον διαβάσατε, διαβάσατε... Οι τοίχοι συνεχίζουν να βγάζουν μιλιές, ενίοτε και κραυγές. Πονάνε, κλαίνε, συζητάνε, προτείνουν, αναθεωρούν, αντιδρούν, προβληματίζουν, ψυχαγωγούν. 
 Στη σημερινή ανάρτηση σας έχω μερικά πολύ καλά κομμάτια. Τι νομίζατε, ξεχνάω εγώ πως οι αναρτήσεις μου περί τοίχων ειναι οι αγαπημένες σας? Εμμμμ ξέρω εγώ τι κοινό με διαβάζει...Νταλγκαδιάρικο και έξυπνο. Όπως τα παρακάτω συνθήματα...

Ααα ναι και είσαι η ζουζούνα μου. Το θερμοσιφωνο μην ξεχάσεις. Και πάνες για το μωρο. Ααααα και το παντελονι να πάρεις απο το καθαριστηριο. Φιλιά. Ααα ναι μην το ξεχάσω. Μου λειπεις...

Ψεύτης. Σε είδα. Χλαπάκιαζες σουβλάκια. Ανηλεώς...











Άδεια η πόλη, που πήγαν όλοι...












Που πήγε ο κούκος ρε παιδια???











Και τι είναι ρε να την χορτάσεις μπιφτέκι στα κάρβουνα?















Α να χαθείς, σατράπη...










Ωωωωω Σουλτααααάν!!!










Εγώ αυτό το παθαίνω με τους κώλους...














Σώπαινε ρε μούργο...










Η πιό όμορφη... σφαγή







Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Ο Μάϊος των αντιθέσεων...



“Κι ο Μάης με τον Έρωτα τον ψυχοκυνηγάρη είναι ηλιογέννητο ζευγάρι…”


Κωστής Παλαμάς


 Μάϊος. Ο μήνας-προάγγελος του καλοκαιριού. Της ανεμελιάς, των δυνατών συναισθημάτων και της ελπίδας. Γιατί ναι, όταν πλησιάζει το καλοκαίρι και η ώριμη Άνοιξη φεύγει σιγά-σιγά, όλα δείχνουν πιό εύκολα, περισσότερο αληθινά. Και από την άλλη, η μιζέρια, οι δυσκολίες και η κακία. Φάτσα κάρτα μπροστά μας, στις ζωές, στα σπίτια, στις σκέψεις μας. Μια ολική έκλειψη φωτός στην εποχή του ήλιου.

 Όσο περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, νιώθω πως όλα και όλοι γύρω μας αλλάζουν. Και δε νιώθω πως αλλάζουν προς το καλύτερο... Ας οπλιστούμε με υπομονή, καθαρή σκέψη και ανθρωπιά για να τα καταφέρουμε. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Όπως είναι και το όνομα αυτής εδώ της γωνιάς. Όπως το λέει και το τραγούδι...

 

 Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew.

But through it all, when there was doubt,
I ate it up and spit it out.

I faced it all and I stood tall,
And did it my way...


Frank Sinatra



Υ.Γ. Καλό Μήνα!


Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Και μόνο που με κοιτάς λιώνω...

  Είναι μερικές γυναίκες ρε παιδί μου, που με το που σε κοιτάζουν αλλάζει ο κόσμος σου. Εκεί που θες να το παίξεις άντρας πολλά βαρύς, σκληρός και καραμπουζουκλής, σε καρφώνει με τα μάτια η τάδε μαντμαζέλ (ή μάλλον καλύτερα καρφώνεσαι εσύ), και νιώθεις πως θέλεις να κραυγάσεις όπως ο Ταρζάν στην ζούγκλα.
 Να σκίσεις τα ρούχα, να φανεί το δασύτριχο, η μή, στήθος σου και να ορμήξεις και ότι θέλει ας γίνει. Και εντάξει οκ, εδώ που τα λέμε υπάρχουν πολλές από αυτές που σου μιλάνε με τα μάτια και το βλέμμα. Να ορίστε, ρίξτε μιά ματιά παρακάτω και θα με νιώσετε...

1) Shakira

 Καλά αυτή, εκτός από το να χορεύει διαολεμένα, εκτός του ότι είναι κοντό αλλά μπαμπάτσικο μωρό, με οπίσθια-έπος, μαλλούρες ατελείωτες, λατίνα και καυτή, με σαρκώδη χείλη και ωραία πόδια, έχει και ένα ζημιάρικο βλέμμα του στυλ "έλα πίασε με και κάνε με το μπιμπελό σου...". 
 Εεεε όσο εγκρατής και να είσαι, όσο και ώριμος άντρας να θεωρείσαι, όσα μπιμπελό και να έχεις, δεν θα΄θελες ένα ακόμα να το βλέπεις, να το θαυμάζεις και να το χουφτώνεις (τα άλλα δεν τα λέμε κάνουν τζιζζζζζ) σα να μη υπάρχει αύριο??? Θα' θελες, θα'θελες...

2) Δ. Ματσούκα

 Ντάξει, η αλήθεια είναι πως γυναίκες τέτοιου βεληνεκούς δεν έχουμε και πολλες στην πατρίδα μας. Θα μπορούσε εύκολα να ήταν μιά από τις μούσες της αρχαιότητας ή ακόμα και η Θεά Αφροδίτη. 

 Θα ήταν σίγουρα η πρώτη μας επιλογή σε μια λαχειοφόρο αγορά (ποιος τα χέζει τα λεφτά?) ή ταυτοχρόνως η γυναίκα που θα θέλαμε για... γυναίκα μας. Ιδιαίτερα δε με αυτό το φιλήδονο βλέμμα που σκοτώνει και αφήνει υπονοούμενα για βραδιές γεμάτες ιδρώτα, ιδρώτα και...ιδρώτα, τότε νομίζω πως για πάρτη της έτρωγα και κάθε μέρα κουνουπίδι (μπλιάχ). Να μου λέει "Αχ κύριε Μάκη μου..." και να φουσκώνει το... στήθος μου από ικανοποίηση.

3) Emma Watson

 Καλά το Εμάκι, είναι αυτό που λέμε γυναίκα για σπίτι. Ρίξτε μιά ματιά στα... μάτια της και θα καταλάβετε τι εννοώ. Τόσο κυριλάτα, τόσο εκφραστικά. Θα ήθελα να είμαι ο δικός της Harry Poter και με τα μαγικά μου μιά να την έγδυνα, άλλη μιά να την... ξαναέγδυνα. Και πάει λέγοντας (για ντύσιμο ούτε λόγος). 
  Δε ξέρω, αλλά αυτά το βλέμμα της νομίζω πως (μου) φωνάζει από μακριά: "Μάκη, ναι εσένα κοιτάω, εσένα που με ζαχαρώνεις αλύπητα κάθε φορά που παίζει Harry Poter. Μη νομίζεις, σε βλέπω που με ...βλέπεις. Έλα εδώ και κάνε με δικιά σου. Σκίσε μου την...φόδρα!". Χα, όχι παίζουμε γατάκι Harry. Γιατί πρέπει να ξέρεις φτωχέ μου μαθητευόμενε μάγε, ότι γυαλάκιας από γυαλάκια έχει διαφορά...

4) Michelle Pfeiffer

 Αχ, αχ, αχ, αχχχχχ. Μετά τα επιφωνήματα λαχτάρας, πάθους και ατελείωτου νταλκά, νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας εκμυστηρευτώ κάτι. Η Μισελάρα είναι το μωρό μου. Η τρέλα μου. Η φαντασίωση μου.

 Η μία και μοναδική γυναίκα σε αυτή την ζωή, που ακόμα και τον λετρεμένο μου Πατσίνο (που τόσο την έχει τυραννήσει στις ταινίες) να μου έλεγε να δείρω, θα το έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση και πυγμή.
 Ε μα ρε παιδιά είναι δυνατόν να έκανα και αλλιώς με τέτοιες πράσινες, καταπράσινες ματάρες? Αυτό δεν είναι βλέμμα, αυτά δεν είναι μάτια, είναι αστέρια λαμπερά και γω έρμαιο στις ορέξεις τους. Αχ Κούλα, εεε Μισελ ήθελα να πω...

5) Beyonce

 Βλέπετε πως κοιτάει ε? Ε πείτε μου λοιπόν, φταίω εγώ τώρα αν πάρω το πρώτο αεροπλάνο και πάω στο Αμέρικα να ξεροσταλιάζω στα σκαλοπάτια της? Σοκολατένιο δέρμα, καπούλια, μπουτάρες, χείλη και στήθος άπο άλλον πλανήτη και... μάτια-παλάτια (τι νομίζετε ότι τα ξέχασα?). 

 Αυτή η γυνή έχει βαλθεί να τρελάνει κόσμο. Δε πα να'ναι η Βασίλλισα των Illuminati, η ανεπανάληπτη σταρ με τους δεκάδες μπράβους τριγύρω της και η σύζυγος του  άσχημου μαντράχαλου Jay-z? 
 Δε μασάω εγώ από τέτοια. Όχι. Άμα θέλω, θέλω πάει και τελείωσε. Θα την πάρω με παπά και... χωρίς κουμπάρο (χαζός είμαι να μου την κάνει άχρηστη???).  Με μάτια τσιτάχ και κορμί φιδίσιο, θα κάνω και γω καθυστερημένα Ανάσταση...


 Αυτά ήταν λοιπόν μερικά μυστήρια πλάσματα, που λέει και ο Λε-Πα. Ο τρόπος που κοιτάνε, το σπινθηροβόλο, άλλοτε θλιμμένο, άλλοτε χαρούμενο βλέμμα τους, το χρώμα των ματιών τους αλλά και η γενικότερη παρουσία τους, κάνει την διαφορά. 
Μη νομίζετε. Υπάρχουν εκατομμύρια άλλες, γνωστές και άγνωστες, που τα παραπάνω τους, είναι πιό ωραία από αυτά της δικής μου 5άδας. Αλλά γούστα είναι αυτά. Και βλέμματα που με κάνουν λιώμα. 
 Όπως το λέει και το γνωστό, ανεπανάληπτο άσμα του Νίκου Βέρτη: "Πού θα βγει, μη με ρωτάς σωστά και λάθη μη κοιτάς. Μείνε εδώ, ως το πρωί ζήσε τη κάθε μας στιγμή.Όταν μιλάει το κορμί ξέχνα τα "πρέπει" και τα "μη". Μάτια μου γλυκά, χείλη μαγικά στην καρδιά μου άναψες φωτιά..."


Αναγνώστες

Page translation