Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

Ντοστογιέφκσι: "Η ενεργός αγάπη..."

 "Το κυριότερο είναι να μην λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό. Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα, φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια ούτε μέσα του ούτε και στους άλλους. Κι έτσι χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους και κάθε αυτοεκτίμηση. Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει να αγαπάει.
 
 Και μην έχοντας την αγάπη, αρχίζει να παρασέρνεται από τα πάθη και την ακολασία για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει. 
Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία, και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα στους άλλους και στον εαυτό του.

 Η ενεργός αγάπη είναι κάτι πολύ πιο σκληρό και φοβερό από την αγάπη που περιορίζεται στα όνειρα. Η ονειροπόλα αγάπη διψάει για σύντομα κατορθώματα, ζητάει μια γρήγορη ικανοποίηση και το γενικό θαυμασμό.

 Σε τέτοιες περιπτώσεις μερικοί φτάνουν πραγματικά να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμα, αρκεί να μην περιμένουν πολύ, μα να πραγματοποιηθεί γρήγορα τ’ όνειρό τους. Και να’ ναι σα μια θεατρική παράσταση που να τη βλέπουν όλοι και να τη χειροκροτούν.

  Μα η ενεργός αγάπη χρειάζεται δουλειά κι επίμονη αυτοκυριαρχία και για μερικούς είναι ίσως-ίσως ολόκληρη επιστήμη.
 Μα σας προλέγω πως ακόμα και τη στιγμή που θα δείτε με φρίκη πως παρ’ όλες σας τις προσπάθειες όχι μονάχα δεν πλησιάσατε τον σκοπό σας, μα αντίθετα
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό".


ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό». [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό». [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό». [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
* Απόσπασμα από το βιβλίο "Αδελφοί Καραμαζόφ".

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2020

Τα πάντα έχουν ψυχή...

  "Όταν μικραίνει ο ορίζοντας, μικραίνει κι η ψυχή μας", λέει μια ρήση. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Το ημερολόγιο λέει τέσσερις Γενάρη του 2020. Η Αυστραλία κατακαίγεται. Δάση και ζώα, άνθρωποι και ψυχές.

 Ψυχές; Ναι και όμως. Είμαι της άποψης πως οτιδήποτε ζωντανό και μη έχει ψυχή. Και πως όσο μας κατατρώγει η λησμονιά και η απληστία, τόσο περισσότερο στενεύει ο ορίζοντας μας, τόσο πιο πολύ χάνουμε την ψυχή μας.

 Τα σπίτια, τα πάρκα, τα απλά αντικέιμενα, τα φυτά, τα δέντρα, τα ζώα και εννοείται οι άνθρωποι, δεν είναι μόνο σώμα και όγκος. Αντιδρούν, νιώθουν, εκπέμπουν ενέργεια. Όχι, δεν έχω πρόθεση να σας... πρήξω με την μεταφυσική. Απλά τις τελευταίες μέρες, παρατηρώ γεγονότα τα οποία με βάζουν για άλλη μια φορά να αναρωτηθώ για την αλληλουχία των πραγμάτων. Για την δια-σύνδεση τους. Άσχετα υποτίθεται γεγονότα. Για άλλους ασήμαντα, για κάποιους άλλους πολύ σημαντικά.


 Οι τεράστιες πυρκαγιές στην Αυστραλία, ο σχεδόν καθολικός αφανισμός χλωρίδας και πανίδας, οι τραγικές και σπαρακτικές εικόνες με τα κοάλα και τα καγκουρώ που ουσιαστικά ζητάνε, εκλιπαρούν για την ανθρώπινη βοήθεια, έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι έγραψα παραπάνω. Δέντρα που καίγονται και είναι σα να ουρλιάζουν, ζώα που αποζητάνε για λίγο νερό...

  Δεν ανακάλυψα την Αμερική το ξέρω. Και μιας και λέω Αμερική, το έκαναν και πάλι το θαύμα τους οι... υποστηρικτές της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης. Άνοιξαν, με την δολοφονία του Ιρανού υποστρατήγου, τον ασκό του Αιόλου. "Καζάνι που βράζει", η Μέση Ανατολή λένε οι ειδικοί. Χαμός και στην Χιλή εδώ και καιρό. Βία, καταστολές και αίμα. Οι λαοί έχουν ψυχή. Και ορκίζονται εκδίκηση. Δεν ξεκινήσαμε καλά...


 Στην ελληνική κοινωνία, έχουμε ληστείες μετά φόνων, έχουμε μητέρες που σκοτώνουν τα παιδιά τους όλο και πιό συχνά (!!!), έχουμε μπλεξίματα με τους Τούρκους, αλλά ουσιαστική αντίδραση δεν υπάρχει. Η υπάρχει; Αλήθεια που πήγε η ψυχή μας;

 H Volkswagen από την άλλη ανακοίνωσε το τέλος του θρυλικού Σκαραβαίου. Ένα αυτοκίνητο με ιστορία 70 χρόνων. Ένα αμάξι που συντρόφευσε και τους Έλληνες οδηγούς, κυρίως τις δεκαετίες του 60΄-70΄-80'. Αναμνήσεις μιας μεταβατικής περιόδου. Ο πόλεμος του Βιετνάμ, η επανάσταση των παιδιών των λουλουδιών, η μεταπολίτευση, η κιτς δεκαετία του 80' και του 90'. Μπορεί κάποιος να πει, είτε του αρέσουν είτε όχι τα αυτοκίνητα, πως δεν είχε ψυχή αυτό το αμάξι
;


 Ξέρω, ξέρω, ανέφερα διαφορετικές καταστάσεις που, φαινομενικά, ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους. Και όμως, επιτρέψτε μου. Έχουν σχέση. Καρμική και συναισθηματική.

 Οι αναμνήσεις, οι ζωές, οι χαρές και οι λύπες μας έχουν προκύψει από αυτή την μαγική σχέση.  Άνθρωποι και ζώα, φυτά και αντικέιμενα συνυπάρχουν από την γέννηση του κόσμου. Η αλήθεια είναι όχι αρμονικά.

Ο άνθρωπος είναι υπαίτιος για αυτό. Λειτουργεί πάντα με γνώμονα το δικό του καλό. Δεν σέβεται τον τόπο που ζει, το χώμα που πατάει, τον αέρα που αναπνέει. Και στο τέλος  όταν βρίσκεται προ τετελεσμένων γεμίζει με κροκοδείλια δάκρυα αλλά ταυτόχρονα νίπτει τας χείρας του, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος.
 

 Μέχρι πότε όλα αυτά; Λυπάμαι που το γράφω στο πρώτο κείμενο της νέας δεκαετίας αλλά το μέλλον προβλέπεται δυσόιωνο. Ζοφερό. 

Εκτός εάν... Εκτός αν ψάξουμε να βρούμε την ψυχή μας. Την χαμένη μας αθωότητα. Την αίσθηση δικαιοσύνης και την έννοια της ανθρωπιάς. Εκτός αν κατανοήσουμε πως πρέπει να συνυπάρχουμε αρμονικά με οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας αλλά κυρίως μέσα μας. Τα ξαναλέμε...

ΥΓ. Σας αφήνω γλυκόπικρα, με μια δόση μελαγχολίας αλλά και αισιοδοξίας, με την διαφήμιση της Volkswagen και το αντίο των ανθρώπων στο θρυλικό Beetle και την μουσική των Beatles. Καλή Χρονιά!





"And when the broken-hearted people
Living in the world agree
There will be an answer
Let it be..."

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2019

Ζήσε στο φως...


         
                                 Και αν οι σκέψεις σου στο γκρίζο είναι βαμμένες


Και αν τα γέλια σου, χάσκουν σα μέρες ξένες

Και συ υπότροπος στα λάθη σου, αιώνια, είσαι

Βρες τρόπο και αντέδρασε το μαύρο σβήσε

Ζήσε στο φως, γιατί φωτός γέννημα είσαι.
..

 

Το παραπάνω κείμενο που διαβάσατε, ήταν το ποιήμα, η συμμετοχή μου πιο σωστά, στο 25ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η αγαπημένη μου Αριστέα (https://princess-airis.blogspot.com/). Συγχαρητήρια στην Mary Pertax (https://ghinimatia.blogspot.com/) για την πρωτιά αλλά και σε όσους και όσες βαθμολόγησαν, έγραψαν, διάβασαν τις υπέροχες προσπάθειες των Συμποσιαζόμενων φίλων. Ήταν ένα πολύ όμορφο Συμπόσιο όπως μόνο η Αριστέα ξέρει να διοργανώνει. Εγώ την ευχαριστώ και πάλι. Ξέρει γιατί.

Αυτή η γραπτή κατάθεση ψυχής λοιπόν, είναι η τελευταία μου για το 2019. Ένας χρόνος δύσκολος, όμορφος ταυτόχρονα, με τα πάνω και τα κάτω του. Με χαμογελα, λύπες, δάκρυα και περισυλλογή. Ίσως ο χρόνος με τηνπιο έντονη περισυλλογή για μένα. Καιροί αναθεώρησης που λέτε...
Εύχομαι Υγεία και όμορφες στιγμές για όλους μας. Εύχομαι το 2020 να φέρει περισσότερα και να πάρει όσο το δυνατόν λιγότερα από όλους μας. 

Για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις που έρχονται, δύο είναι τα σημαντικότερα εφόδια. Η Αγάπη και η Ανθρωπιά. Πιστέψτε με. Ο συνδυασμός αυτός είναι που μπορεί να κάνει την διαφορά στην δύσκολη καθημερινότητα που ζούμε.


Σας αγαπώ, σας φιλώ, τα δέοντα στην κυρία μαμά σας...
Καλή Χρονιά!




"And we can build this thing together
Standing strong forever
Nothing's gonna stop us now

And if this world runs out of lovers
We'll still have each other
Nothing's gonna stop us
Nothing's gonna stop us now..."

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2019

Ποιό είναι τελικά το νόημα των Χριστουγέννων;

 21 Δεκέμβρη λέει το ημερολόγιο. Τέσσερις μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Ο κόσμος στους δρόμους πολύς. Ειδικά την τελευταία εβδομάδα νομίζω πως έχουν διπλασιαστεί τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν και μαζί με αυτά και οι άνθρωποι.

 Όπου άνθρωποι βεβαίως βεβαίως, δεν είναι μόνο αυτοί που ψωνίζουν και καταναλώνουν αυτό το διάστημα, αλλά και οι... άλλοι αυτοί που εξυπηρετούν και εργάζονται ακόμη και τις μέρες των αργίών για μας. Αυτοί που θα περάσουν μόνοι τις μέρες των γιορτών, αυτοί που δεν θα έχουν το τραπέζι τους γεμάτο. Και κάθομαι και αναρωτιέμαι. Ποιό είναι τελικά το νόημα των Χριστουγέννων;

 Είμαστε υπερκαταναλωτική κοινωνία. Γεγονός αδιαμφισβήτητο. Και μαζί με αυτή την καταναλωτική μανία που μας πιάνει τις μέρες των γιορτών (και όχι μόνο), παρασέρνουμε μαζί και ανθρώπινες ψυχές. Επίσης γεγονός που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. 

 Κάθε χρόνο έρχονται και παρέρχονται αυτές οι μέρες και κάπου νομίζω πως χάνουμε την ουσία αυτής της περιόδου. Η ουσία είναι η Αγάπη. Η Αλληλεγγύη. Ο σεβασμός στον διπλανό μας.

 Παρατηρώ καθημερινά με τα μέσα μεταφοράς που μετακινούμαι ανθρώπους να αγριεύουν ευκολότερα, να θυμώνουν με την πρώτη ευκαιρία, να μιλάνε άσχημα, nα συμπεριφέρονται ακόμη χειρότερα. Λες και το κάνουν επίτηδες. Για να δείξουν τι όμως; Πως αυτοί είναι ανώτεροι; Πως ακόμη και τέτοιες μέρες αυτοί παραμένουν κακιασμένοι και ανάλγητοι; Από αντίδραση στην, σε πάρα πολλες περιπτώσεις όντως ισχύουσα και λανθασμένη, "όλα είναι ανθηρά" φάση των εορτών; 


 Για οποιονδήποτε από τους παραπάνω λόγους ή ακόμη και για κάποιον διαφορετικό που δεν ανέφερα, αν ένας άνθρωπος έχει άσχημη συμπεριφορά σε συνάνθρωπο του, ειδικότερα αν δεν έχει δεχτεί αντίστοιχη συμπεριφορά, δεν είναι άνθρωπος για μένα.

  Και εννοείται πως δεν συμφωνώ ούτε στην λαίλαπα της καλά και ντε αγγελικά πλασμένης περιόδου των Χριστουγέννων, ασχέτως αν από μικρός την λάτρευα και την λατρεύω. Δε θεωρώ πως είναι κακό άλλωστε να υπάρχουν μέρες στην δύσκολη καθημερινότητα μας, που θα μας κάνουν να χαμογελάμε και να περνάμε όμορφα, με φίλους και συγγενείς.

 Το κακό είναι το προσωπείο που φοράμε ορισμένοι από εμάς. Η κακία που μας διακατέχει. Η μεμψιμοιρία. Η αλαζονέια και ο καθωσπρεπισμός. 

 Το νόημα δεν είναι αυτό. Ούτε οι σπατάλες. Ούτε η υπερκατανάλωση. Ούτε καν τα δώρα στους αγαπημένους μας. Το νόημα είναι να είμαστε άνθρωποι. Να δείχνουμε την συμπόνοια και την αγάπη μας σε όσους την χρειάζονται. Ακόμη και σε αυτούς που δεν την έχουν ανάγκη. Επιτέλους δηλαδή...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες με Υγεία. Τα ξαναλέμε.

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2019

Ο φόβος της ευτυχίας...

  Πόσες φορές αρνούμαστε να χαρούμε; Πόσες μέρες της ζωής μας περνάμε αναλογιζόμενοι τι θα γίνει, αν ξαφνικά μας... χτυπήσει την πόρτα η ευτυχία; Γιατί φοβόμαστε να ζήσουμε; Γιατί φοβόμαστε να "ρουφήξουμε" την ζωή και τις χαρές της;

Τι μας κρατάει πίσω; Περασμένοι και ανεκπλήρωτοι έρωτες; Ο φόβος της αλλαγής;  Η μοναξιά της επιτυχίας σε έναν κόσμο αποτυχημένο; Μήπως οι άνθρωποι;


  Ξέρω, δεν είναι ορθό να σας βομβαρδίζω με ερωτήματα που, λίγο-πολύ, όλοι μας έχουμε σκεφτεί σε διάφορα στάδια της ζωής μας ή ακόμη και στον μεγαλύτερο μέρος αυτής, που ουσιαστικά δεν έχουν σαφείς απαντήσεις. Στην πραγματικότητα θεωρώ πως η ανθρώπινη φύση είναι μια περίπλοκη διαδικασία. Η δύναμη της συνήθειας επίσης, επηρρεάζει και με το παραπάνω την καθημερινότητα μας. 

 Και η ευτυχία λοιπόν, όπως έχω αναφέρει και σε παλαιότερο κείμενο μου, είναι κάτι επίπλαστο. Αλλά υπάρχει σε συγκεκριμένες περιόδους της ζωή μας σίγουρα. Έστω και με την μορφή όμορφων και χαρούμενων στιγμών.

 Σε μια κοινωνία που πατρονάρει τους ανθρώπους της, που τους θέλει "αγαλματάκια ακούνητα και αμίλητα", που  τους γεμίζει με άγχος για το αύριο και το μέλλον, δεν είναι εύκολο πράγμα η ευτυχία.
 Γι'αυτό και όταν έρχεται, όταν αχνοφαίνεται η αφεντιά της, λειτουργεί ο εσωτερικός διακόπτης και παρά πολλοί απο εμάς, κατεβάζουμε ρολά, φοβούμενοι πως κάτι κακό θα ακολουθήσει, πως κάτι δεν πάει καλά.


 Κρίνοντας από μένα, υπήρχαν φορές που φοβήθηκα να προχωρήσω στην αλλαγή που, αποδεδειγμένα, είχε τέτοιες στέρεες βάσεις και πιθανότατα θα άνοιγε μπροστά μου δρόμους και διαδρομές γεμάτες, γέλιο, έρωτα, αγάπη και άρα στιγμές ευτυχίας.

 Έβρισκα παράταιρο αυτό το θετικο κλίμα. Και να σας πω πως ακόμα μου συμβαίνει κάποιες φορές...

Σίγουρα δεν μπορούμε να προκαταβάλουμε τι μπορεί να μας συμβεί, αλλά όταν έχεις θετικό συναίσθημα για κάτι, τότε αυτό το κάτι έχει μεγάλες πιθανότητες να είναι όπως το ονειρεύεσαι και το νιώθεις.
Τότε γιατι δεν προχωράμε; Το έχετε σκεφτεί? Γιατί ψηφίζουμε μιζέρια, γκρίνια και ταλαιπωρία, ενώ η άλλη ζωή, αυτή που θέλουμε να ζήσουμε, μας... κλείνει το μάτι;


 Δε το κάνουν όλοι αυτό. Υπάρχουν και εκείνοι που τολμούν, που αρπάζουν την ευκαιρία από τα... μαλλιά, που ψάχονται, που ρισκάρουν. Νομίζω πως εδώ παίζουν ρόλο τα βιώματα αλλά κυρίως ο τρόπος που μεγαλώσαμε. Ξεκάθαρα. 

 Εκτος πια και αν ειμαστε τόσο μπερδεμένοι και αναποφάσιστοι που περιμένουμε να συμβούν όλα ως δια μαγείας.  Θέλει κόπο και τρόπο η ευτυχία. Συνεχή προσπάθεια. Ξεκάθαρες απόψεις και συναίσθημα. Σίγουρα τύχη. Αλλά πάνω απ΄όλα, θέλει βούληση.

Για να μπορέσουμε να ευτυχήσουμε πρέπει και να το θέλουμε.  Και όπως έχει πει και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, "Ο φόβος είναι αντίδραση. Το θάρρος είναι απόφαση..." Τα ξαναλέμε.

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

Ω ρε ένας Δεκέμβρης...

 Και ναι, έχω την εντύπωση ότι το ημερολόγιο τρέχει σαν διαολεμένο, μιας και γράφει 2 του μηνός τουτουνού! Του Δεκεμβρίου ντε! Μπήκαμε γεμάτοι ένταση και άγχος στον μήνα τον γιορτινό τον σπαταλιάρη! 

 Ααααα έτσι τον ε-λέω εγώ τον Δεκέμβριο. Σπάταλο. Αφού είναι και φαίνεται ρε παιδιά!

 Το τι δώρο έχει να πέσει, τι μελομακάρονο, τι κουραμπιές, τι ρεβεγιόνια και τι κοινωνικόμερίσματα, δε λέγεται! Θα φάμε, θα ξαναφάμε, θα σκάσουμε στο τέλος και θα ησυχάσουμε. Θα ψωνίσουμε, όσοι έχουμε μπικικίνια, θα προετοιμαστούμε για τον λιτοδίαιτο Γενάρη μετά και έχει ο Θεός. Γιατί ξέρετε, μετά την σπατάλη, ακολουθεί κατα πόδας και κατα άδειας τσέπας η... δίαιτα!

 Δύσκολος μήνας και αυτός. Όχι ότι οι άλλοι μας τάραξαν στην... ευκολία, αλλά αυτός ο καθαρά χειμωνιάτικος μήνας, θα έχει ντράβαλα. Με την Τουρκία; Με τον Κούλη; Τον Αλέξη; To Gntm; Το Voice; Το επερχόμενο Big Brother;Τον καιρό τον φιλανοιξιάτικο;
 Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι μπλέξαμε και άντε να ξεμπλέξουμε.

 Καθείς με την τρέλα του και εμείς με την δική μας.  Εμένα μ'αρέσει όμως ο Δεκέμβριος. Είναι πάντοτε μήνας περισυλλογής και μοναδικής ευκαιρίας για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Θα μου πείτε, γιατί πρέπει σώνει και ντε να γινόμαστε περισσότερο άνθρωποι αυτον τον συγκεκριμένο μήνα;  Αυτό είναι σίγουρα απορίας άξιο. 

 Πάντως, μη νομίζετε ότι αυτό το διάστημα είναι αυτό που λέμε ευκαιρία για αλλαγές. Γιατί αλλάζω, σημάινει, θέλω. Και γιατί το θέλω, ενίοτε, έχει μέσα του και κάμποσα πρέπει. 

 Ε και όπως καταλαβαίνετε, οι άνθρωποι με τα πρέπει δεν τα πάμε καλά. Χίλιες φορές σταρχιδισμός και στrουθοκαμηλισμός, παρά πατροναρέισον. Δεν είναι στην φύση μας οι υποδείξεις και οι συμβουλές.
 Άλλωστε είναι γνωστό τοις πασι (έτσι γράφεται αυτό ρε παιδιά;), ότι έχουμε ιδιαίτερη προτίμηση στο να τα κάνουμε ταναπού (πουτάνα με λίγα λόγια), μόνοι μας, παρά παρέα με συμβουλάτορες. 
Τι νομίζετε ότι είναι όλοι; Καρανίκες και Αδώνιδες να συμβουλεύουν πάντοτε σωστά τους τριγύρω τους; Ε όχι. Εννοείται πως όχι.

 Στο μεταξύ, και με αυτό κλείνω, αν λατρεύω για κάτι τα Χριστούγεννα και την εορταστική περίοδο, είναι για τις Αγιοβασιλίτσες τις σεξουαλιάρες. Αμί. Ειδικά στις γιορτές του δίνουν και καταλαβαίνει. Της κοκκινοζαρτιέρας γίνεται. 

 Αρκεί να έχουν και τα δωράκια τους. Ε τι, τζάμπα κάλαντα με τρομπόνια και... φυσαρμόνικες υφίστανται; 
Τσου, δεν υφίστανται. "Σου στέλνω μύνημα μ’ ένα ταμ ταμ να μαγειρεύεις με βιτάμ κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ..." Έτσι ακριβώς. Όπως τα λέει ο Νικόλας.

Καλό μας μήνα!


                      
                                                Στίχοι - Μουσική: Νικόλας Άσιμος

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

Υδροχόος...


"Μπαίνουμε στόν Υδροχόο 
και θ΄ ανάψουνε φωτιές 
οι καιροί νερό θα φέρουν
 έτσι λεν αυτοί που ξέρουν 
κι όμως θα καούν καρδιές 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε 
κι όλα τα ίδια μένουν
 και μένα τα χεράκια της
 με λύνουν και με δένουν

 Μπαίνουμε στον Υδροχόο 
και θα φύγουν οι Ιχθείς
 Έτσι ήτανε γραμμένα
 Μέσα στ΄ άστρα τα σβησμένα
 Που `χα δει στα μάτια της

 Όλα τριγύρω αλλάζουνε
 κι όλα τα ίδια μένουν
 και μένα τα χεράκια της
 με λύνουν και με δένουν..."


 * Οι μυημένοι και οι εσωτεριστές, λένε πως όταν μπούμε στην εποχή του Υδροχόου, θα συμβούν κοσμογονικές αλλαγές, θα είναι εφικτά τα διαστρικά ταξίδια και ο κόσμος μας δεν θα είναι ποτε πιά ο ίδιος. 
Εγώ λέω πως όλα τα παραπάνω συμβαίνουν κάθε φορά που ερωτευόμαστε, που ερχόμαστε κοντά με έναν άνθρωπο, όταν αγαπάμε και μας αγαπούν, όταν ζούμε παθιασμένα και αληθινά.
 Δεν ξέρω αν ο Ρασούλης είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό του όταν έγραφε αυτό το θεσπέσιο άσμα, ξέρω όμως ότι ο Παπάζογλου το τραγούδησε σα να πίστευε όλα τα παραπάνω...



Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης-Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη

Αναγνώστες

Page translation