Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Κούπεπε, κούπεπε ο ποπός σου φαίνεται...

 Καμαρωτές, καμαρωτές με τακούνια-ουρανοξύστες, με λίγο πουτανιά (πιπέρι...) στο βλέμμα, με χείλη βαμμένα κόκκινα, στο χρώμα του πάθους, μα πάνω απ΄όλα με αυτό το νεγκλιζέ να το πω, φτηνό να το πω, ξεκωλέ (και έκλεισα) ντύσιμο. Με λίγα νάζια, με πολλές χαριτωμενιές και με μπόλικο ντάντεμα!

 Αυτά λοιπόν αγαπημένοι και αγαπημένες μου (βρε ξεροκεφαλιά και αυτή να νομίζω πως με διαβάζουν και άντρες), ήταν τα χαρακτηριστικά της γυναίκας που κυκλοφόρησε φέτος το καλοκαίρι. Φορέθηκε πολύ αυτό το μοντελάκι που λέτε. Ντάξει και για να μην είμαι και βασιλιάς της ακρότητας, κάφρος και ανεγκέφαλος, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Ο κανόνας όμως είναι κανόνας.

 Κοντά σορτσάκια (μέχρι το μνι που λέει και η Βαγγελίτσα απ το χωριό), ασουτιένωτες (χωρις σουτιέν μεταφράζεται αυτό), ξώστηθες (ξώβυζες σε ελεύθερη μετάφραση), αλλά και συγχρόνως πεταλουδίτσες που ψάχνουν τους πεταλουδίτσους τους, λιονταρίνες που ψάχνουν τους λιονταρινίτσους και κουτοπόνηρες που ψάχνουν υπηρέτες.

 Πριγκήπισες που έπεσαν σε ανέχεια, γυναίκες που έχουν στο αίμα τους την οικογένεια, νοικοκυρές που αν και δείχουν σε απόγνωση, θέλουν να βρουν καταβάθος ένα καταφύγιο, μια ζεστή αγκαλιά, μια φουσκωμένη... τσέπη. Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας. 

 Εκεί που την βλέπεις αμαζόνα έτοιμη να σε κατασπαράξει, να σου ξαφνικά μια ναζιάρα γατούλα που θέλει να κάνετε αγκαλίτσες και τρελίτσες και ζουζουνιάσματα. Απο το "Δε θέλω να μου μιλάς, δε θέλω να με κοιτάς, δε θέλω να σε ξέρω, δε θέλω να μαγαπάς..." στο "κούπεπε, κούπεπε, ο μπαμπάκας έρχεται, να της φέρει κάτιτι..." και πάει λέγοντας!

 Όοοοοχι δεν παλιμπαιδίζουν τα κορίτσα ρε παιδιά! Απλά είναι το στυλ τους τέτοιο. Εδώ που τα λέμε βέβαια δε σημαίνει πως ότι ανέφερα πιό πάνω με χαλάει. Ίσα ίσα. Αλλά μερικές φορές όταν με πιάνει αυτό το "είμαι παιδί της Εκκλησίας, άτεγκτος, αληθής, ταγμένος στα ήθη και τα έθιμα της ελληνικής κοινωνίας, υπέρμαχος και θιασώτης του τρίπτυχου Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, γράφω αυτά τα νερόβραστα (η αυτογνωσία σώζει).

 Ευτυχώς που βγαίνει ο Αύγουστος και θα ηρεμήσουμε λιγάκι.  Τέρμα τα σορτσάκια, τέρμα τα σιθρού φορέματα και τα διάφανα μπλουζάκια. Μα καλά ποιόν κοροιδεύω??? Αυτές οι τύπισσες είναι παντός καιρού. Μπρος στον σαματά και την θύελλα αντρικών αντιδράσεων δεν φτουράει τίποτα, μα τίποτα σας λέω. Λοιπόν επειδή σήμερα είμαι απαράδεκτος, ποταπός και βωμολοχώ, σταματάω εδώ. 

 Ας ελπίσουμε το επόμενο καλοκαίρι τα γυναικεία μυαλά να είναι στην θέση τους (όπως και τα ρούχα επίσης...). Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά να, πως το λένε ρε παιδί μου, μην αλλάζουμε τους ρόλους και χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα. Γιατί οκ άντρες είμαστε και μεις και θέλουμε να μαρσάρουμε, αλλά να ξεκουμπώσουμε και τίποτα ρε κορίτσα...

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Rio 2016: Mea culpa...

Ο Μορίς Ντονέ, ένας γνωστός Γάλλος θεατρικός συγγραφέας του προηγούμενου αιώνα, είχε πει με πρωτόγνωρη δόση ειλικρίνειας το εξής: "Δεν είναι δυνατή η ύπαρξη μιάς κοινωνίας, αν δεν είναι θεμελιωμένη στην υποκρισια..."

  Και όντως πόσο δίκιο είχε. Η αποψινή έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο Ντε Τζανέϊρο, στην πολύπαθη και μονίμως δοκιμαζόμενη από φτώχεια και κακουχίες  Βραζιλία,  αποδεικνύει του λόγου το αληθές...

 Πριν δύο χρόνια είχα γράψει ένα αντίστοιχο κείμενο για το Μουντιαλ που διεξήχθη  στην χώρα της σάμπα, του καρναβαλιού, των μεγάλων αθλητών ποδοσφαίρου, αλλά και της φτώχειας, των γκέτο και της εγκληματικότητας. 

 Από τότε έως και σήμερα όχι απλά δεν έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, αλλά η κατάσταση δείχνει να έχει ξεφύγει και να χειροτερεύει ολοένα και περισσότερο. Τα μισοτελειωμένα έργα υποδομών, η μαύρη αγορά, η αύξηση της εγκληματικότητας, ο κίνδυνος μολυσματικών ασθενειών λόγω του ιού Ζίκα, είναι το κερασάκι σε μιά άνοστη τούρτα που έχει για κύριο συστατικό της την φτώχεια και την υποκρισία.
 Το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγωνων δείχνει να είναι ετοιμοθάνατο, όσο και αν αυτό ακούγεται σκληρό και ακραίο. Η κύρια λογική αυτής της μεγάλης διοργάνωσης που ενώνει τους λαούς, προωθεί την άμιλλα και τον υγιή ανταγωνισμό, έχει πάει... περίπατο!

 Οι μεγάλοι χορηγοί και οι εταιρίες κολοσσοί νοιάζονται περισσότερο για τα έσοδα τους, παρά γιά την ποιότητα της διοργάνωσης και την επιρροή της στην ζωή των ανθρώπων.
  Στις φαβέλες ο κόσμος πεινάει, ληστεύει, νιώθει απόκληρος σε ένα κράτος που ενδιαφέρεται ξεκάθαρα για την εικόνα και όχι την ουσία. Τα ναρκωτικά και η διακίνηση τους θα κάνουν θραύση την περίοδο των αγώνων και το χειρότερο είναι πως αυτό συμβαίνει με την ανοχή και τα...στραβά μάτια των αρχών.Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τονόζουν μεν τα κακώς κείμενα αλλά υπερτονίζουν τα... κάλλη της Ζιζέλ, τα λεγόμενα του Πελέ και όλα τα υπόλοιπα... σοβαρά θέματα.

 Όλως τυχαίως με το που φτάσανε οι αποστολές των αθλητών εμφανίστηκαν τα προβλήματα. Το προηγούμενο χρονικό διάστημα που οι εργάτες δουλεύανε στα έργα για ένα κομμάτι ψωμί και πέθαιναν λόγω της μη τήρησης των κανόνων ασφαλείας, κανείς δεν ήξερε, δεν είχε ακούσει, δεν είχε δει.
 Ήδη και στο αθλητικό κομμάτι η κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει. Ο αποκλεισμός των αθλητών της Ρωσίας από τα πιό πολλά αγωνίσματα της διοργάνωσης, έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στον κόσμο, όπως και τα κρούσματα ντόπινγκ που κάνουν... δειλά δειλά την εμφάνιση τους πριν καν ξεκινήσουν οι αγώνες.

 Είναι πραγματικά αδιανόητο να μην βλέπουμε την αλήθεια. Να εθελοτυφλούμε και να σιγοντάρουμε με τον τρόπο μας την υποκρισία που μας περιβάλλει. Να κλείνουμε τα μάτια στην εξώφθαλμη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά και πάλι μήπως είναι η πρώτη φορά? 
 Αν σκεφτόμασταν λογικά θα ξέραμε εμπειρικά πως οι περισσότερες πόλεις που διοργάνωσαν Ολυμπιακούς Αγώνες, υπέστησαν πλήρη οικονομική καταστροφή και δημιούργησαν μιά κοινωνία δύο ταχυτήτων, καταστρέφοντας έτσι τον κοινωνικό τους ιστό...

 Όχι, για όσους και όσες αναρωτιούνται δεν είμαι υπερ της κατάργησης των αγώνων, όπως ακούγεται από αρκετούς παντογνώστες το τελευταίο διάστημα. Είμαι όμως υπερ της, εκ βάθρου αλλαγής, τους. 

 Πιστεύω πως το Ολυμπιακό ιδεώδες μπορεί να σφυρηλατηθεί εκ νέου μέσω της πραγματικής αλληλεγγύης και της ευγενής άμιλλας.
 Μέσω της δημιουργίας ευκαιριών και θέσεων εργασίας σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη, όχι όμως στην μορφή της σημερινής δουλείας. Μέσω του ευ αγωνίζεσθαι και του τίμιου ανταγωνισμού. Μέσω της παραδοχής μας πως κάναμε λάθη, αλλά είμαστε έτοιμοι να τα διορθώσουμε. Ας πούμε ένα Mea culpa και ας προχωρήσουμε παρακάτω... 


Υ.Γ. Καλούς αγώνες να έχουμε.

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Αυγουστιάτικες (αντρικές) σκέψεις...

 Κυριακή πρωί. Ξυπνάω με τον ήχο ενός άσματος. Του άσματος... "Μη με ρωτάς τι μου αρέσει πιο πολύ, μη με ρωτάς αφού τα γούστα μου τα ξέρεις, μη με ρωτάς πού θα μου δώσεις το φιλί, αφού τ' αδύνατο σημείο μου το ξέρεις. Εκεί που καίγομαι πολύ θέλω να νιώσω το φιλί, καν' το κορμί μου να μιλά πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά..."

  Η Άντζυ η σέξυ Σαμίου το πε ξεκάθαρα η κοπέλα. Να μην ρωτάει πολλά και του πέταξε αμα λάχει και που γουστάρει το φιλί του τύπου του άβγαλτου, που ρωτάει γυναίκες και περιμένει και απάντηση... Εεεε και γω τις  καλοκαιρινές απορίες-σκέψεις μου τις έχω. Απάντηση όμως δε με βλέπω να παίρνω. Αααα εγώ θα τις αναλύσω και μπορεί να με διαβάσει η Άντζυ και να απαντήσει τι θέλετε τώρα εσείς...

1) Ανύπαρκτα μαγιό

 Καλά βρε κορίτσα (όπως το διαβάζετε με τσα), σας μπαίνουν τα μαγιό στο πλύσιμο ή είναι της μοδός το όλο σκηνικό? Απο σχέδια καλά πάτε από ύφασμα όμως πάσχετε... Και ντάξει δε λέω είμαι γνωστός οπαδός του οφθαλμόλουτρου, αλλά του οφθαλμόλουτρου, όχι του... τσιτσιδόλουτρου. 

 Δηλαδή και εκεί πουλάω οπαδιλίκι αλλά αν είναι να πηγαίνουμε στις θάλασσες και να ανεβαίνει η... θερμοκρασία μας και όχι να δροσιζόμαστε, τότε καθόμαστε και σπίτι... Και εν πάση περιπτώσει αφήστε και κάτι στην φαντασία του άλλου. Λοιπόν... το σκέφτηκα ξάνα. Καλά κάνετε. Πείτε πως δεν έγραψα αυτή την παράγραφο (μόνος μου θα βγάλω τα ματάκια μου ο αδαής...)


2) Τατουάζ

  Ωραία είναι τα τατουάζ. Πεταλούδες, καρδούλες, διαβολάκια, αγγελάκια, αρχικά του μοναδικού και ανεπανάληπτου έρωτα σας, αλλά μήπως το παρακάνετε λιγάκι? Λέω μήπως ρε γοργόνες μη μου αρπάζεστε. Ε πείτε μου δηλαδή όταν ο άλλος σας βλέπει  σαν ένα μεγάλο τατουάζ και ψάχνει να βρει αμουτζούρωτο (εύρηκα! εύρηκα νέα λέξη!) δέρμα, δεν έχει τα δίκια του και διαμαρτύρεται? 

 Και για να μην μπερδεύεστε, ναι τα τατουάζ είναι όμορφα πάνω στο γυναίκειο σώμα, όταν διακρίνεται το σχήμα και το χρώμα τους και δεν καπελώνει το ένα το άλλο. Όταν μοιάζει σαν τις ζωγραφιές που κάναμε στο δημοτικό με πράσινο ήλιο (εποχές ΠΑΣΟΚ) και σπίτι χρώματος καφέ με κόκκινη καμινάδα και μιά θάλλασα με μπλε και ολίγον απο μαύρο, τότε το λες αποτυχημένη καλλικατζούρα... Έγινα κατανοητός???

3) Μαύρισμα

Πονεμένη ιστορία. Πηγαίνει για μπάνιο Δήμητρα, Μαρία, Κατερίνα, Ελένη, και σου γυρίζει Rihanna (θα θελες...) ή Ναόμι Κάμπελ (εδω και αν θα θελες...). Και για να μην παρεξηγηθώ δεν έχω κάτι με το χρώμα αλλά με το... μυαλό των κοριτσιών. Εκτός του ότι είναι ταλαιπωρία να κάθεσαι κάτω από το ήλιο ώρες ατελείωτες, εκτός του ότι είναι ανθυγιεινό, εκτός του ότι ο συνδυασμός λευκού, μαύρου και κόκκινου από το κάψιμο δέρματος δεν είναι ωραίο αποτέλεσμα, είναι και θέμα λογικής.

  Γιατί αν δεν το ξέρετε γλυκά μου κοριτσόπουλα, το μαύρισμα δεν είναι μόνιμο για να μοιάζετε λατίνες σταρ. Την επόμενη μέρα, άντε βία την μεθεπόμενη... πάπαλα! Ναι, ναι καρατσεκάρισμένο το έχω δει σε μια γειτόνισσα μου που από Χάλι Μπέρι (ε ναι, εδώ και αν θα θελε...), επανήλθε στο σκέτο... χάλι!

4) Νεύρα

 Ξέρω ότι και τον υπόλοπο χρόνο τα΄χετε τα νευράκια σας. Βασικά ξέρω ότι είστε για το Δαφνί, όταν κάτι στραβώσει (είπαμε τα σύκα, σύκα και την σκάφη, σκάφη), αλλά έχω την αμυδρά εντύπωση πως το καλοκαίρι το...ξεχειλώνετε το θέμα!

 Ίσως φταίνε οι καλοκαιρινές ισημερίες και οι πανσέληνοι, ίσως είναι στη φύση σας (ψάχνομαι...), ίσως, λέω ίσως, να γίνομαι υπερβολικός, πάντως αν κάτι χαλάσει την διάθεση σας καλοκαιριάτικα, τότε καλό τσουνάμι που μας έπνιξε! Βασικά συμβαίνουν όλα μαζι. Χιονοπτώσεις, καταιγίδες, αντιστροφές πόλων και δε συμμαζέύεται! Ειδικά δε αν δεν σας πάμε τις διακοπές σας? Εκεί είναι που βγάζετε νύχια και κάνετε τα καλοκαιρινά βράδια να μοιάζουν με εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες...Και τον τρέμω τον Φρέντυυυ....

 Αυτό ήτανε. Ούτε 5 σκέψεις δεν είχα για την αφεντιά σας. Όχι το λέω για να δείτε τι καλός που είμαι. Καλά, καλά ξέρω. Δεν θα την βγάλω καθαρή αυτό το καλοκαίρι! Θα το φάω το κεφάλι μου και μετά θα απορώ κιόλας. Πάντως είναι οι αλήθειες μου και ξέρω ότι εκτιμάτε τις αλήθειες, έτσι δεν είναι κορίτσια? Τελοσπάντων, πριν αποφασίσετε την τιμωρία μου σκεφτείτε λιγάκι την Άντζυ... Άνετη, ειλικρινής και ντόμπρα. "Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά..."


Υ.Γ. Καλό μας μήναααα!


Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ...?



Σαν τα καράβια φαίνονται τη νύχτα τα νησιά
σταματημένα μεσ’ στην μέση του πελάγου
Έχει η ανάσα τους μια γεύση, μια γεύση απ’ τα παλιά
που αναστήθηκαν με κόλπα κάποιου μάγου...

Εσύ δεν ήσουνα που μίλαγες για ιπτάμενες στιγμές;
Εσύ δεν ήσουνα που έκλαιγες γι’ αγάπη;
Εσύ δεν έλεγες «οι άνθρωποι δε θέλουν διαταγές
από ανθρώπους μηχανές στο ρόλο του προστάτη»;

Μ’ ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία
Μ’ ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία...


Εσύ δε μ’ έμαθες ν’ αφήνω να μακραίνουν τα μαλλιά;
Στα παλιατζίδικα τα ρούχα σου ζητούσες
Γιατί η αξία που μέσα μας φωλιάζει πιο βαθιά
είναι η ελεύθερη ζωή που ήθελες να ζούσες...

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;

 Μ’ ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία
Μ’ ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία..

Στίχοι: Μ. Ξυδούς-Μουσική: Π. Σπυρόπουλος- Ερμηνεία: Πυξ-Λαξ


Υ.Γ. Αυτός ο κόσμος συνεχίζει να μας πληγώνει...

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Νίκος Σταυρίδης: Ένα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι μας...

 "Το γέλιο είναι η πιό κοντινή απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους", είχε πει κάποτε ο Δανός κομφερασιέ και κωμικός Βίκτορ Μπορτζ. Και η αλήθεια είναι, πως σε τούτο εδώ τον τόπο, είχαμε την τύχη να μεγαλώσουμε και να έρθουμε κοντά με  μερικούς, πραγματικά τεράστιους, κωμικούς ηθοποιούς.

  Εστερνιστήκαμε τα λόγια τους, ξεκαρδιστήκαμε με τις ατάκες τους, γελάσαμε ή μάλλον πιό σωστά κλάψαμε από τα γέλια που μας προξένησε το αυθεντικό παίξιμο τους.
Ήρθανε κοντά μας με ένα μαγικό τρόπο, μπήκανε στα σπίτια μας λες και ήταν δικοί μας άνθρωποι και στο τέλος, κάποιους από αυτούς, όπως τον Νίκο Σταυρίδη, τους... κάναμε παντιέρα στις χαρές μας, όταν θέλαμε να γελάσουμε, και σημαία στις λύπες μας όταν κλαίγαμε και είχαμε ανάγκη το γέλιο...

  Ο Νίκος Σταυρίδης γεννήθηκε το 1910 στο Βαθύ Σάμου. Από μικρός ήταν σκανταλιάρης και αεικίνητος ως παιδί αλλά και αργότερα στην εφηβεία του.  Ένας νέος με περισσή ενέργεια που μεγάλωσε φτωχικά στα δύσκολα χρόνια των αρχών του προηγούμενου αιώνα.

 Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία μόλις 19 ετών, το 1929, συμμετέχοντας σε μουσικές παραστάσεις, επιθεωρήσεις και οπερέτες.
Η φωνή του, που είχε χαρακτηριστικά τενόρου, τον βοήθησε στο ξεκίνημα του και η καθιέρωση του ήταν θέμα χρόνου.
 Την δεκαετία του 30΄και αυτή του 40΄ (εν μέσω δευτέρου παγκοσμίου πολέμου), δημιούργησε δειλά δειλά τους δικούς του θιάσους και συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Από τις αδερφές Καλουτά (ο ίδιος σε συνέντευξη του δήλωσε γοητευμένος και κυριευμένος από το τρακ όταν τις πρωτογνώρισε), την τεράστια Ρένα Βλαχοπούλου και την Καίτη Ντιριντάουα, μέχρι τον Βασίλη Αυλωνίτη, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και την Σοφία Βέμπο αλλά και πολλούς άλλους ακόμα.
Προς τα τέλη της πολύπαθης για όλο τον κόσμο, δεκαετίας του 40΄, ξεκίνησε και η σταδιοδρομία του στον θρυλικό ελληνικό κινηματογράφο. 
 Ταινίες όπως τα φιλμ "Ελα στον θείο" (1950), "Η ωραία των Αθηνών (1953), "Οι παπατζήδες" (1954), "Γραφείο Συνοικεσίων" (1956), "Η φτώχεια θέλει καλοπέραση" (1958), "Οι δοσατζήδες" , "Δουλειές με φούντες" (1959),  "Κίτρινα Γάντια (1960) με τον Γιάννη Γκιώνάκη, "Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης" με τον Μίμη Φωτόπουλο (1962), "Κορόϊδο γαμπρέ" (1962),  "Ο εξυπνάκιας" με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1966), "Ο ανακατωσούρας" (1967), "Αριστοτέλης ο επιπόλαιος" (1970), "Ο άνθρωπος ρολόϊ" (1972) και πολλές άλλες ακόμα... σπάσαν τα ταμεία στις κινηματογραφικές αίθουσες και οι ατάκες του τρομερού και φοβερού Σαμιώτη έδιναν και έπαιρναν.
 

Συνέχισε στο θέατρο και στις επιθεωρήσεις (αλλά και τις πρόζες), όντας ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου για περισσότερο από τρεις δεκαετίες.
  Χαρακτηριστικό του παιξίματος του, ήταν το νεύρο, η συνεχόμενη κίνηση σε κάθε πιθανή σπιθαμή του κινηματογραφικού πλατό, το ιδιαίτερο γέλιο του και οι απίστευτές ατάκες, που ήταν και το σήμα κατατεθέν του.
 Αγαπητός από όλους τους ανθρώπους του χώρου, βοήθησε πολλούς νέους συναδέλφους του στα πρώτα τους βήματα στην ηθοποιία, έμεινε στην ιστορία ως ένας ξεχωριστός κωμικός ηθοποιός με ήθος και πάθος για αυτό που έκανε.
Μοναδική στιγμή στα νούμερα της επιθεώρησης που έκανε ήταν ο ρόλος του ως... Λιγνός (τον Χοντρό επαιζε ο Γιώργος Τζίφος), το 1984. Ρόλος που ταίριαζε γάντι στο παρουσιαστικό και το μπρίο του, ενώ κινηματογραφικά αξέχαστοι έχουν μείνει οι ρόλοι του ως Γρηγόρη (ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης με συμπρωταγωνιστή τον Μίμη Φωτόπουλο) και Αριστοτέλη (Αριστοτέλης ο επιπόλαιος) που έπαιζε έναν μπερμπάντη, γλεντζέ εργοστασιάρχη που χάλαγε τα λεφτά του στα μπουζούκια και την καλοπέραση.

 Κεφάτος, γελαστός, ένας ηθοποιός σπάνιας πάστας ο Νίκος Σταυρίδης, συνέχισε να βρίσκεται στον χώρο μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του, κάνοντας (σπάνιες είναι η αλήθεια) εμφανίσεις κυρίως σε νούμερα επιθεώρησης.
 "Άρρωστος" Ολυμπιακός, ζούσε μια ήρεμη ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, καθώς ουδέποτε υπήρξε δημοσιοσχεσίτης και κοσμικός.  Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 77 ετών στην γενέτειρά του την Σάμο, εκεί από όπου ξεκίνησε η μεγάλη του πορεία στον χώρο του θεάτρου.
 
Παθιασμένος και αέρινος πάνω στο σανίδι, επικοινωνιακός, αστείος και ατακαδόρος, ένας μοναδικός αρτίστας που σου έδινε την εντύπωση ότι γεννήθηκε για να μοιράζει απλόχερα το γέλιο στους συνανθρώπους του.
  "Ένας ηθοποιός πρέπει να φλέγεται εσωτερικά, με φαινομενική άνεση εξωτερικά", είχε πει κάποτε ο Άντον Τσέχωφ. Ο Νίκος Σταυρίδης ήταν, μετά βεβαιότητας, η απόλυτη ενσάρκωση της παραπάνω ρήσης... Τα ξαναλέμε.

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Το ταξίδι μιάς σταγόνας...



Θα΄θελα να'μουνα σταγόνα,
δροσοσταλίδα φθινοπωρινής βροχής,
εαρινή σταξιά αγάπης
σταλαγματιά δροσιάς ψυχρής...

Να'σταζα πάνω στο κορμί σου
ψιλόβροχο να μουν θαρρείς
και καταρράκτης να γενόμουν
μες στο λιοπύρι της δικής σου γης...

Στα στήθια σου να μουν ρυάκι
στα χείλη γάργαρο νερό
και στα μαλλιά σου να 'μουν άλας
σαν απ΄την θάλασσας φευγιό...

Και αυτή την τόσο μαγική πορεία
ταξίδι θα την έλεγα χωρίς επιστροφή
θα ταν για μένα ο γύρος του κόσμου
θα ταν σα να'χα ζήσει απ'την αρχή...
 
 
 
Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 12ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η Αριστέα από το blog "Η ζωή είναι ωραία" - http://princess-airis.blogspot.gr/
Αυτό το δρώμενο είναι το αγαπημένο μου και μέσω αυτού παρακολουθώ ανθρώπους να εκφράζουν τα συναισθήματα τους, να βελτιώνονται, στην ομολογουμένως δύσκολη ποιητική γραφή, και να μοιράζονται μαζί μας τις πιό ιδιαίτερες σκέψεις τους... Της είμαι πραγματικά ευγνώμων. Ευχαριστώ πολύ όσους με ψήφισαν και με διάβασαν.
 
Υ.Γ. Μιά έτσι, μιά αλλιώς είμαι. Σκαμπανεβάσματα έχω ο...ποιητής στα γραπτά μου. Που θα πάει όμως η κορυφή δεν θα αργήσει να έρθει! Και τότε.................. περιμένω από την Αριστέα έναν καμβά με ένα τσίτσιδο μωρό! Ολοτσίτσιδο (Ααααα δεν ξέρω μου το υποσχέθηκε). Καλό μήνα να έχουμε!

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Απ΄το αεροπλάνο...

Τι και αν πόνεσες, τι και αν έκλαψες, αν δεις τα πράγματα με καθαρή ματιά, 
όλα θα σου φανούν ασήμαντα μπροστά στα σημαντικά της ζωής.

Κι αν νιώθεις μόνος και δυστυχισμένος, παρωχημένος και αδειανός, 
καθάρισε την στάχτη απ τα μάτια σου και δες το φως πέρα από το σκοτάδι.

Γιατί μερικά ταξίδια δεν τελειώνουν ποτέ, γιατί όλα τα νομίσματα έχουν πάντα δύο όψεις...


Πολύ με πίκρανες ζωή
μακριά θα φύγω ένα πρωί
θ’ ανέβω σ’ ένα αεροπλάνο
να δω τον κόσμο από κει πάνω...

Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά, και συ την πήρες σοβαρά...
 
Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ’ ένα μικρούλι τόπι...

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις...

 Στίχοι: Σώτια Τσώτου-Μουσική-Ερμηνεία: Κώστας Χατζής

Αναγνώστες

Page translation