Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

Βίκυ Μοσχολιού: Η δωρικότητα μιάς φωνής...

 "Όλα αξίζουν τον κόπο, αν η ψυχή δεν είναι μικρή." Τα λόγια του Πορτογάλου ποιητή και συγγραφέα Φερνάντο Πεσσόα, έρχονται και δένουν γάντι με αυτή την μοναδική λαϊκή περσόνα. Μεγάλη ψυχή, ιδιαίτερη καλλιτέχνις, μαγκάκι με την καλή έννοια της λέξης, μιά γυναίκα που δε δίσταζε μπροστα σε τίποτα, έχοντας ως προίκα αυτή την υπέροχη, δωρική, γνήσια λαϊκή φωνή. 

 Γεννημένη στο Μεταξουργείο στις 17 Μαϊου 1943, έμελλε να εξελιχθεί σε μούσα των μεγάλων Ελλήνων συνθετών της χρυσής περιόδου του ελληνικού τραγουδιού. 
 Με κύριο χαρακτηριστικό της την προσαρμοστικότητα και το γεμάτο μπάσο, μελωδία και ένταση φωνητικό της ηχόχρωμα, η Βίκυ Μοσχολιού ήταν (και παραμένει) ο ογκόλιθος-κατά τον Μίκη Θεοδωράκη- της ελληνικής λαϊκής μουσικής.

 Στα 19 της χρόνια ξεκινάει να εμφανίζεται δίπλα στον αξεπέραστο Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Δούκισσα. Το 1964 έρχεται η πρώτη της μεγάλη επιτυχία με το "Χάθηκε το φεγγάρι" του Σταύρου Ξαρχάκου, για την κινηματογραφική ταινία "Λόλα΄". 

 Η μικρή Βασιλική αρχίζει και δημιουργεί αίσθηση με την παρουσία της στα καλλιτεχνικά δρώμενα ης εποχής. Συνεργάζεται με μιά σειρά από τεράστιους συνθέτες και στιχουργούς. Γιώργος Κατσαρός Μίκης Θεοδωράκης, Βασίλης Τσιτσάνης, Δήμος Μούτσης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Άκης Πάνου, Γιώργος Ζαμπέτας και πολλοί άλλοι ακόμα, που γράφουν για την πανέμορφα βραχνή, φωνή της. 

 Ειδικότερα η συνεργασία με τους δύο τελευταίους (που μοιάζανε και στην ιδιοσυγκρασία τους ως άνθρωποι), χαρίζει στην ελληνική μουσική και κατ΄ επέκταση στην τέχνη της χώρα μας, μερικά από τα όμορφότερα λαϊκά τραγούδια. "Αλήτη", "Θα κλείσω τα μάτια", "Ασφαλώς και δεν πρέπει", "Δεν κλαίω για τώρα", "Πήρα απ το χέρι σου νερό", "Τα δειλινά", "Τι να φταίει" και πολλά άλλα που χαρακτηρίστηκαν από την αρτιότητα και το συναίσθημα της ερμηνείας της.
 Συνεχίζοντας την ανοδική της πορεία, γίνεται μία από τις πρώτες ερμηνέυτριες που τραγουδάνε σε μπουάτ. Οι εμφανίσεις της στο θρυλικό Zoom και στον Ζυγό αφήνουν εποχή και η Μοσχολιού μετατρέπται πλέον σε τραγουδίστρια ευρέως... μουσικού φάσματος.
 Είναι τέτοια η δύναμη της ερμηνείας της, η θεατρικότητα της, η απαράμμιλη τεχνική της που καθίσταται αυτομάτως η κορυφαία γυναικεία φωνή της εποχής.

 Και οι επιτυχίες συνεχίζονται. Στα χρόνια που θα έρθουν η ωραία Βίκυ συνεργάζεται  με τους Τάκη Μουσαφίρη, Λάκη Παπαδόπουλο, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Γιώργο Χατζηνάσιο, Απόστολο Καλδάρα, Γιάννη Μαρκόπουλο,  Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Σταμάτη Κραουνάκη αλλά και με στιχουργούς όπως ο Μάνος Ελευθερίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Νίκος Γκάτσος. 

 Στo τραγούδι "Άνθρωποι μονάχοι" η Μοσχολιού δίνει ρέστα. Το συναίσθημα και η συγκίνηση ξεχειλίζουν από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και να ταν μόνο αυτό; "Δε ξέρω πόσο σ'αγαπώ", "Ξενύχτησα στην πόρτα σου", "Ναύτης βγήκε στην στεριά", ¨Ξημερώματα", "Έτσι ειν' η ζωή". Τραγούδια που πέρασαν στο μουσικό πάνθεον της ιστορίας. 
 Ήταν τέτοια η επιρροή της Μοσχολιού στα πεπραγμένα της εποχής, που δύο νυχτερινά κέντρα πήραν το όνομα τους από τραγούδια της (Δειλινά-Ξημερώματα). Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης την είχε χαρακτηρίσει "Κοτοπούλη του ελληνικού τραγουδιού" και όλοι συνάδελφοί της, στην πλειοψηφία τους,  "πατούσαν" πάνω στην τεχνική και στον τρόπο ερμηνείας της. Πολλοί από τους μεγάλους λαϊκούς τραγουδιστές οφείλουν την καριέρα τους στην μεγάλη κυρία του ελληνικού πενταγράμμου.

 Η Βίκυ Μοσχολιού στην προσωπική της ζωή, είχε μεγάλη πίστη στον Θεό, λάτρευε τα παιδιά και απέκτησε δύο κόρες από τον γάμο της το 1967 με τον μεγάλο Μίμη Δομάζο, ποδοσφαιρική δόξα τότε του Παναθηναϊκού.
 Στις 16 Αυγούστου του 2005, το λαϊκό μαγκάκι με την μπάσα, βαθιά λαϊκή φωνή, εγκαταλείπει τα εγκόσμια, έπειτα από χρόνια μάχη με τον καρκίνο. 

 Τα τραγούδια της, η μουσική παρακαταθήκη της, η μοναδικότητα της φωνής της, συνοδεύουν τα γλέντια, τις χαρές και τις λύπες των Ελλήνων και θα συνεχίζουν να το κάνουν αέναα μέσα στον χρόνο.
 Η αμεσότητα, η ειλικρίνεια και το μεράκι, ήταν κάποια από τα κύρια χαρακτηριστικά των μεγάλων ερμηνευτών εκείνης της εποχής. Μιάς εποχής που μας λείπει η μουσική της ποιότητα. Μιάς εποχής, που την μέμφονται οι τυποποιημένες επιτυχίες του σήμερα, οι καλλιτέχνες του φαίνεσθαι και η παράλογη λογική του "ότι πουλάει είναι και ποιοτικό". Τα ξαναλέμε.


Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Τι είναι τελικά ο χρόνος;



Καλησπέρα, καλησπέρα. Να ξαναευχηθώ καλή μας χρονιά. Με υγεία πρωτίστως. Έφυγε το 2018 λοιπόν. Είμαστε και επίσημα στο 2019. Ένας χρόνος ακόμη στις πλάτες μας. Και αυτο με κάνει και αναρωτιέμαι πραγματικά. Τι είναι ο χρόνος;

 Σίγουρα είναι τρόπος μέτρησης της ζωής. Χρονικά. Θέτει όρια και κανόνες. Δεν είναι όμως σημαντικότερο στοιχείο της ζωής. Για μένα, αν περνάμε στιγμές με αγαπημένα μας πρόσωπα, αν ζούμε με πάθος και ειλικρίνεια  το κάθε λεπτό που περνάει, αν είμαστε δοτικοί με τους συνανθρώπους μας, αν εργαζόμαστε για να ζούμε και όχι να ζούμε για να εργαζόμαστε, αν έχουμε ως κύριο μέλημα την αγάπη και όχι τον εγωισμό, τότε αυτά είναι τα σημαντικά στοιχεία της ζωής, αυτός είναι ο ουσιαστικός χρόνος.

 Ξέρω πως δε γίνονται όλα, ίσως και κανένα από αυτά. Ή ίσως κάποια από αυτά να συμβαίνουν. Αυτό όμως έχει να κάνει με μας. Κατηγορηματικά. Πέρα από τις ατυχίες, από την... μοίρα, εμείς είμαστε αυτοί που ορίζουμε τις ζωές μας, όσο και αν ακούγεται κοινότυπο και δήθεν. Εμείς αποφασίζουμε σε ποιούς δίνουμε έγκριση να ορίζουν την καθημερινότητα μας, εμείς είμαστε αυτοί που με τις ίδιες μας τις πράξεις καθορίζουμε αυτό που ζούμε. 

 Θα κλείσω το πρώτο κείμενο του χρόνου με μιά ευχή-παράκληση (που αφορά και μένα). Ας προσπαθήσουμε να περιορίσουμε χρονικά από τις ζωές μας το ψεύτικο και το ματαιόδοξο, να αποκλείσουμε τους τοξικούς ανθρώπους, τις αδιέξοδες καταστάσεις και ας φροντίσουμε τους εαυτούς μας, δίνοντας απλόχερα αγάπη στον διπλανό μας. Ακούγεται ουτοπικό, αλλά πιστέψτε με δεν είναι. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον...


ΥΓ. Καλό μήνα!


"Δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο 
για άλλα δάκρυα δεν έχω πια καιρό
 βιάζομαι κλείσε ο πόνος είσαι 
και δεν μπορώ να σου μιλήσω ούτε λεπτό..."



 Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης - Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

  To 2018 φεύγει και μαζί με αυτό, όλες οι στιγμές που ζήσαμε και άλλοτε μας έκαναν χαρούμενους, άλλες μας απογοήτευσαν, άλλοτε (ελπίζω) μας έμαθαν κάτι.

 Μεγαλώνοντας έχω καταλάβει ότι η ζωή, πέρα από οτιδήποτε άλλο είναι στιγμές. Δυστυχώς η ευτυχώς χανόμαστε στην ολότητα αυτού του κόσμου. Δεν υπάρχει κανόνας ούτε κάτι γενικευμένο σε χαρακτηρισμό για ότι ζούμε. Αυτό πιστεύω.
 Έχω επίσης την εντύπωση (που γίνεται πιά σιγουριά), ότι ως άνθρωποι έχουμε επιλέξει να βάλλουμε κατα πάντων. Ακόμη και κατά του ίδιου μας του εαυτού πολλές φορές (συνειδητά ή μη). Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δε μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς τους... άλλους. Οι συνάνθρωποί μας είναι το άλλο μισό μας. Η συνύπαρξη μας, οδηγεί στο φως, έξω από το σκοτεινό τούνελ. Το αν επιθυμούμε να βγούμε ή θέλουμε απλά να τριγυρίζουμε μέσα του άσκοπα, αυτό είναι κάτι που έχει να κάνει καθαρά με το πως θέλουμε να εξελιχτούμε σε αυτή την ζωή.
 Η φτώχεια, το συμφέρον, το χρήμα, η ματαιοδοξία, η κακία είναι αυτά που κυβερνούν τον κόσμο μας. Το έχω ξαναγράψει και θα το ξαναγράψω.

 Αν ξεκινήσουμε σιγά σιγά, ένα βήμα την φορά, μπορούμε τους παραπάνω... κυβερνήτες να τους κάνουμε έκπτωτους και εκπεσόντες και στην θέση τους να ανέλθουν η Αγάπη, η Αλληλεγγύη, η Συντρόφικότητα και η Ανθρωπιά. Στο χέρι μας είναι. Ή μάλλον καλύυτερα, στο μυαλό μας. Και κάτι τελευταίο. Το νου μας στα παιδιά. Αυτά είναι η Ελπίδα μας. Καλή Χρονιά σε όλους και όλες με Υγεία...

"

"Let the rain come down and wash away my tears 
Let it fill my soul and drown my fears 
Let it shatter the walls for a new, new sun 
A new day has come..."

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018

Οι απουσίες των Χριστουγέννων...

 
 
Ένα άδειο ποτήρι, μια καρέκλα κενή
Μια καρδιά μονάχη και άδεια
απουσία χαράς και πληγή
'Ενα πιάτο αχνιστό στο τραπέζι
ψάχνει άθικτο το δικό του γιατί

Ένα γέλιο ντυμένο στα μαύρα
Μια χαρά κεντημένη στα γκρί
Να'τανε λέει η απουσία
μια φευγαλέα, μονάχα, στιγμή

Οι απουσίες των Χριστουγέννων
γιορτή γλυκιά μα και στυφή
Μια ανολοκλήρωτη αγάπη
 Μια θέση άδεια μες στη ψυχή...
 
 
 Αυτή ήταν η συμμετοχή μου, στο 22ο επετειακό Συμπόσιο που διοργανωνει η Αριστέα (https://princess-airis.blogspot.com/). Αυτή την φορά τα πήγα καλύτερα από οποιαδήποτε προηγούμενη, κυρίως βαθμολογικά. Αυτό όμως ειλικρινά δε με απασχολεί (ντάξει... λιώνω για την πρώτη θέση  και κάποια στιγμή θα τα καταφέρω). Με αυτό το κείμενο ήθελα να θυμήσω και να θυμηθώ ο ίδιος, όλους εκείνους και όλα αυτά που μας λείπουν τις ημέρες των γιορτών...
 
 Το συγκεκριμένο Συμπόσιο έκρυβε εκπλήξεις. Ισοβαθμίες, γκρανκινιολικό τέλος, αλλά πάνω απ'όλα ευαίσθητες συμμετοχές. Στην εποχή μας, στην εποχή του φαίνεσθαι και του ωχαδερφισμού, στην εποχή της σκληρότητας και της κακίας, οι ευαισθησίες και η αγάπη είναι ότι μας έχει απομείνει. Χαίρομαι ιδιαίτερα κάθε φορά που συμμετέχω στο δρώμενο της Αριστέας (που την υπερ-ευχαριστώ για μιά ακόμη φορά), κυρίως γιατί ο καθένας απο εμάς εξωτερικεύει γραπτώς το... μέσα του. Και αυτό πιστέψτε με, είναι από μόνο του μιά μεγάλη ελπίδα.
 Συγχαρητήρια σε όσους και όσες έγραψαν, διάβασαν, βαθμολόγησαν. Στις νικήτριες και κυρίως στα ποιήματα που είχαν τις λιγότερες (η και καθόλου) βαθμολογίες. Η συμμετοχή είναι το μεγαλύτερο κέρδος γιατί οδηγεί στην αλληλεπίδραση και επί της ουσίας στην ανθρώπινη επικοινωνία, που τόσο μας λείπει την σημερινή εποχή. Σε αναμονή του επόμενου Συμποσίου λοιπόν...
 
ΥΓ. Δεν σας λέω ακόμα καλή χρονιά, γιατί θα υπάρξει και ένα ακόμη τελευταίο κείμενο γι΄αυτόν τον λόγο.
 
ΥΓ2. Αααααα μην ξεχαστώ. Για έναν βαθμό ρε γμτ, για έναν βαθμοοοοοοοοό! 

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

Γένεσις...



"Ενα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. 
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. 
Μου 'δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.
-Είδες - μου λέει - γεννήθηκε η ευσπλαχνία-.

Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες 
και δε θα 'χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ' αυτό..."

Τάσος Λειβαδίτης


 Μέρες γιορτινές, μέρες περισυλλογής, αγάπης και προσφοράς. Έτσι θα πρέπει να είναι. Πάντοτε. Όχι μόνο τώρα. Η λύτρωση που όλοι περιμένουμε να'ρθει, δε θα βρεθεί στο δρόμο μας καθώς περπατάμε. Θα γεννηθεί εκ των έσω. Θα βγει απ' τα σωθικά μας, όπως η δυνατότερη κραυγή. Και όταν αυτό γίνει, θα κάνει τόσο θόρυβο που η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Αρκεί να το θελήσουμε. Να το θελήσουμε πραγματικά και να αφήσουμε στην άκρη μίση και πάθη. 

 Το επόμενο βήμα της ανθρώπότητας και ουσιαστικά της ίδιας της ύπαρξης μας, θα πρέπει να έχει ποιοτικά και όχι ποσοτικά χαρακτηριστικά. Θα πρέπει να επικεντρώνει στον Άνθρωπο και όχι στα υλικά αγαθά. Δύσκολο ε; Και έτσι να είναι, η ζωή, για ένα μυστήριο και ανεξήγητο λόγο, κάνει κύκλους. Κάποια στιγμή θα αναθεωρησουμε. Ελπίζω πριν είναι πολύ αργά. Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες με Υγεία, Αγάπη και Ανθρωπιά... 



Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

Santa babies...

 Είμαι σίγουρος ότι όσες και όσοι με διαβάζετε χρόνια, θα καταλάβατε ότι ο τίτλος του σημερινού μου κείμενου μόνο τυχαίος δεν είναι. Έχω μια τάση να συνδέω τις γιορτές των Χριστουγέννων με τα λατρευτά μου κοριτσόπουλα. Δε θα μπορούσε να γίνονταν και αλλιώς, μιας και αυτή η περίοδος έχει πολύ από... γυναίκα. 

 Ρεβεγιόν, μπουζούκια (Θεέ μου που ζω στο 1980;;;), ψώνια (καθαρά γυναικεία διαδικασία), μελομακάρονα (θηλυκά και αυτά γι'αυτό και τόσο γλυκά τι νομίζατε;) και πάει λέγοντας. Αφού και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες, ακούω την Mariah Carey Π.π.β. (προ πλαστικών βυζιών είναι αυτό), να τραγουδάει το "All i want for Christmas is you" και έτοιμάζομαι να αυτοπακεταριστώ και να σκάσω μύτη στην φτωχική της επαυλίτσα, συνάμενος κουνάμενος και Χριστουγεννιάτικος για στενές επαφές... Αμερικάνικου τύπου με ολίγον απο Βαλκάνια αγριάδα (για μένα το είπα αυτό).

  Επειδή αρχίζω να κουράζω λοιπόν, παρακάτω θα σας παρουσιάσω, με την ανάλογη ενδυμασία βέβαια,τα 5 κορυφαία Χριστουγεννιάτικα μωρά των ονειρώξεων, εεεεεε ονείρων μου ήθελα να πω. Έχουμε και λέμε

1) Michelle Pfeiffer


  Ακόμα και έτσι, σαν Χριστουγεννιάτικο-κάτι- σαν δέντρο, μη μου πείτε ότι δεν είναι για φάγωμα. Εγώ πάντως θα την έτρωγα και ας πάθαινα και ηλεκτροπληξία. Με το αστεράκι της κατακέφαλα, με τα υπέροχα μάτια της που φεγγοβολάνε σαν λαμπιόνια, με το ψηλοτάκουνο της που αυτόματα την μετατρέπει σε πτυσσόμενο δέντράκι, με τα όλα της ρε παιδί μου.

 Για μένα μακράν της δεύτερης το πιο σέξυ μωρό που έχει εμφανιστεί πάνω στην Γη την Χριστουγεννιάτικη περίοδο. Σσσσστ ξέρω τι λέω, Pfeiffer είναι αυτή. Τουμπανέϊρος λέμεεεεεεεεεε. Michelle μου τα... μπαλάκια σου τελειωμό δεν έχουν!!!

2) Marilyn Monroe


 Αυτή είναι το σήμα κατατεθέν των Santa Babies μου. Μπουτάκι αγριοκέρασο, μάγουλο βερίκοκο, φιλήδονο βλέμμα (πςςςςςςςςςςςςςςςς), μαλλί πλατίνα και κορμοστασία που τονίζει τα κάλλη της, το Μεριλινάκι είχε βαλθεί να τρελάνει κόσμο στις δεκαετίας 50' και 60΄. Μια επανάσταση ήταν από μόνη της αυτή η πλασματάρα. 

 Στα συν, η κόκκινη μπότα (που στην χώρα μας οι Ελληνίδες  φόρεσαν χρόνια αργότερα) και η πόζα-όχι δεν είμαι bimbo πως σας πέρασε από το μυαλό- που κράτησε παρέα σε χιλιάδες φανταράκια που τότε υπηρετούσαν την στρατιωτική τους θητεία. Τίποτα, για ένα βράδυ την ήθελα. Να δεις μετά πως θα άλλαζε το παραμυθάκι και από "Happy birthday mr President" ή "Santa baby", θα το γύρναγε στο "Μάκη πούντιασα" και στα κλαρινοτσιφτετέλια...


3) Mariah Carey



 Η επιτομή της σέξυ Αγιοβασιλίτσας. Εδώ την βλέπετε να τουρλώνει τον ποπο της (η την ποπάρα της καλύτερα) στον συμπαθητικό παππούλη, ΄Άγιο-κωλόφαρδο-Βασίλη, για να φάει τις σφαλιαρίτσες της επειδή ήταν κακό... κορίτσι τα τελευταία 30 χρόνια! Εεε, έπειτα από τέτοια αυτογνωσία είναι δυνατόν να μην έχει θέση στην λίστα μου;

 Καταρχάς το κορίτσι όπως όλοι μας διακρίνουμε, δεν... μασάει από κρύο. Η αλήθεια είναι ότι το στήθος της είναι... πέτρα βέβαια άλλα όχι λόγω πολικών θερμοκρασιών. Η σιλικόνη είναι ο φταίχτης. Ακόμα και έτσι, η Mariah, εκτός απο φωνάρα, εκτός του ότι τραγούδησε ένα από τα πιό γνωστά hit των Χριστουγέννων, έχει και άλλα ταλέντα. Κυρίως... φανερά! Που την βάζουν στην καρδιά μας!

ΥΓ. Ο τύπος με το κλαρινέτο πίσω τυχαία βρέθηκε στην φωτογραφία;


4) Jenny mcCarthy 


 Να και το Τζενάκι το Μακαρθάκι, το οποίο συνήθως κυκλοφορεί όπως την βλέπετε. Ρίχνει ένα περιτύλιγμα κουτιού γλυκών επάνω της και βγαίνει βόλτα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι έχει περάσει από ουκ ολίγες εκπομπές της Αμερικάνικης τηλεόρασης ντυμένη στα κόκκινα των Χριστουγέννων, αλλά για την Jenny, Χριστουγεννιάτικες γιορτές σημαίνουν λίγα ρούχα και... καλά.

  Εδώ, ο Άγιος Βασίλης κοιτάει κουτοπόνηρα (για να μην το πάρει χαμπάρι η ΑγιοΒασίλαινα), αυτό το άτακτό αλλά καλό κορίτσι όπως λέει και ο τίτλος της φωτογραφίας. Το σκυλάκι από την άλλη έχει το βλέμμα της απόλυτης κατάντιας. Αλήθεια όμως δεν το καταλαβαίνω. Αν ήμουν εγώ δίπλα σε αυτό το Χριστουγεννιάτικο μωρό θα γιόρταζα... Ανάσταση και Γέννηση μαζί! Αχ ρε Jenny...


Katy Perry


 Η Katy είναι πραγματικά το κάτι άλλο. Μωρό με βλέμμα βυθισμένο στον μυστικισμό (ποιητική... αηδία), υπέροχο σώμα, σου δίνει την αίσθηση της γυναίκας που όλη την χρονιά έκανε μαλακίες (μπιππππππ) αλλά δεν το κατάλαβε. 

 Αυτό έχει ως συνέπεια να περιμένει τα δωράκια της όπως κάθε θηλυκό που σέβεται τον εαυτό του και ταυτόχρονα, όπως φαίνεται και την εν λόγω φωτό, να πατάει με τις τακουνάρες της τους άντρες, με τις μέγαιρες φίλες της να παρακολουθούν νωχελικά το ταξίδι της προς την αλήθεια (δεύτερη ποιητική... αηδία στο ίδιο κείμενο). Παρολ'αυτά, με τέτοιο σκέρτσο που έχει μπορούμε άνετα να την βάλουμε στο σημερινό μας top-5. Μιλάμε για άτακτο μωρό που όμως στο τέλος θα πάρει όλα τα... δώρα της!


  Μετά κόπων και βασάνων... τελείωσα. Το κείμενο εννοώ. Άφησα έξω υπέροχα Χριστουγεννιάτικα πλάσματα, που ελπίζω να συμπεριλάβω σε άλλη λίστα μου. Ώρες ώρες, πραγματικα αισθάνομαι, τέτοιες μέρες κάθε χρόνο, πως οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι για δύο κατηγορίες ανθρώπων. Για τα παιδιά και για τις θηλυκές τυραννίες. Ας είναι. Γυναίκες είναι αυτές...

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Εσωτερικές αναθεωρήσεις...

 Είναι πράγματι, αυτά που μας συμβαίνουν, ευκαιρία να διαπιστώσουμε τα λάθη και τα σωστά μας; Υπάρχει αλήθεια, μόνο ένας δρόμος να ακολουθήσουμε στην ζωή ή είναι ένα σύμπλεγμα παράδρομων που στο τέλος οδηγούν στον όποιο προορισμό; 

 Νομίζω πως η απάντηση εδώ δεν είναι ούτε ναι ούτε όχι, σε καμία από τις ερωτήσεις. 
 Και αυτό γιατί, θεωρώ πως οι δρόμοι, σαφώς και προυπάρχουν αλλά το αν θα δημιουργήσουμε εμείς νέους με άλλον τελικό προορισμό από αυτόν που... διαφαίνεται, έχει να κάνει με την δική μας θεώρηση των πραγμάτων.

 Οι μέρες γιορτών είναι για μένα πάντοτε μέρες αναθεώρησης. Δε ξέρω πως γίνεται αυτό, αλλά για παράδειγμα οι δύο προηγούμενες Χριστουγεννιάτικες περίοδοι, μου δίδαξαν πολλά πράγματα. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για αυτήν που έρχεται και ήδη αρχίσαμε να διανύουμε.
 Παρακολουθώντας μάλιστα τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας, στην κοινωνία, στην Παιδεία, στην πολιτική, στην καθημερινότητα μας, αρχίζω και σκέφτομαι σοβαρότατα πως, αυτό που εμείς μπορούμε να ορίσουμε στην ζωή μας, όσο και αν δείχνει να... λιγοστεύει, είναι τόσο σημαντικό που αν καταφέρουμε και το επηρρεάσουμε θετικά, τότε υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

 Ίσως το κλίμα των γιορτινών ημερών να με συνεπαίρνει, μιάς και η κοινωνία των ανθρώπων μοιάζει ολοένα και περισσότερο απάνθρωπη, αλλά μερικές φορές για να καταλάβουμε ξεκάθαρα αυτό που μας συμβαίνει, πρέπει να βλέπουμε μισογεμάτο το ποτήρι και όχι μισοάδειο.

 Αυτό το "όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο" και "ο καθένας κάποια στιγμή παίρνει στη ζωή αυτό που του αξίζει" από την μία με τρομάζει από την άλλη με φέρνει κάποιες στιγμές προ των ευθυνών μου. Με βοηθάει θα έλεγα. Σίγουρα υπάρχουν καταστάσεις που  μοιάζουν μεγαλύτερες από εμάς. Γιγαντιαίες και τρομακτικές. Πρωτόγνωρες και δυσβάσταχτες.
 Σίγουρα όμως, η ανθρώπινη υπόσταση μας, μας έχει διδάξει πως η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, οι αντοχές, τα όνειρα που ξαφνικά δημιουργούνται από το πουθενά, έχουν την δυνατότητα να υπερνικούν οτιδήποτε αρνητικό προκύψει. Και αν δεν το υπερνικήσουν, τότε τουλάχιστον να ευχηθούμε να είναι έμας μάθημα για μας αυτό. Αυτό είναι το πιό σημαντικό.

 Απορώ με την κακία και τον εγωισμό κάποιων συνανθρώπων μας. Ενδεχομένως όμως να έχω υπάρξει και γω στο παρελθόν εγωιστής και κακός. Ενδεχομένως, αν μπορέσω κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσω, το πόσο επηρρεάζουμε οι άνθρωποι ο ένας τον άλλο, να αποφύγω κάποια λάθη στο μέλλον. 

 Πρέπει, οφείλουμε στον εαυτό μας αν θέλουμε να λεγόμαστε αλλά κυρίως να... εννοούμαστε άνθρωποι, να έχουμε έναν στόχο: Να φτάσουμε μια μέρα των ημερών να μπορούμε να κοιτάμε τον άλλον στα μάτια. Με ειλικρίνεια και αγάπη. Τα ξαναλέμε.

Αναγνώστες

Page translation