Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Μίλτος Σαχτούρης: Η πληγωμένη Άνοιξη...


"Η πληγωμένη Ἄνοιξη τεντώνει τὰ λουλούδια της,
οἱ βραδινὲς καμπάνες τὴν κραυγή τους
κι ἡ κάτασπρη κοπέλα μέσα στὰ γαρίφαλα
συνάζει στάλα-στάλα τὸ αἷμα,
ἀπ᾿ ὅλες τὶς σημαῖες ποὺ πονέσανε
ἀπὸ τὰ κυπαρίσσια ποὺ σφάχτηκαν,
γιὰ νὰ χτιστεῖ ἕνα πύργος κατακόκκινος
μ᾿ ἕνα ρολόγι καὶ δυὸ μαύρους δεῖχτες.
 
Κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν, θά ῾ρχεται ἕνα σύννεφο
κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν, θά ῾ρχεται ἕνα ξίφος,
τὸ σύννεφο θ᾿ ἀνάβει τὰ γαρίφαλα
τὸ ξίφος θὰ θερίζει τὸ κορμί της..."



Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Ένα Versatile για σένα σάτυρε...


Λοιποοοοοόν, έχουμε και λέμε. Κανονικά η Μαρίνα (η Τσαρδακλή ντε, η κοπέλα που γράφει όμορφα, να ορίστε και το blog της - https://marinaslovelylife.wordpress.com/), κάπως έτσι θα έπρεπε να με χαρακτηρίσει αν ήθελε να μου δώσει το βραβείο. Σάτυρο. Γιατί πραγματικά, για όσους ξέρουν και θυμούνται (εεε Κατερίνα;;;), τέτοιος είμαι όταν παραλαμβάνω βραβεία. Στην ουσία δεν τα παίρνω, τα... ξεσκίζω. The Versatile Blogger Award λέει. Να βραβεύσω 15 bloggers λέει και να πω 7 τυχαία πράγματα για μένα λέει. Η αλήθεια είναι πως είμαι τόσο πολυπράγμων, πολυδιάστατος και... πολυσύχναστος που όποια πέτρα και αν σηκώσεις, τσουπ να κι ο Μάκαρος από κάτω. Ανοιχτό βιβλίο ένα πράμα...
Πριν ξεκινήσω όμως να απαριθμώ τα του εαυτού μου, θέλω να ευχαριστήσω για αυτό το βραβείο όσους και όσες αντέχουν να με διαβάζουν, να (με) σχολιάζουν και γενικώς να με συναναστρέφονται. Ξέρω γω τι λέω. Για πάμε...

1) Δεν ξέρω τι πιστεύετε για μένα, αλλά πέρα απο κάφρος (ενίοτε), μισογύνης και πολύξερος, είμαι κατά βάθος ένα συναισθηματικό παιδί (παιδί... λέμε τώρα), με αρκετές ευαισθησίες.

2) Γενικά δεν κάνω σχέσεις! Ειδικά... κάτι γινεται (χαχα). Δυσκολεύομαι είναι η αλήθεια. Άσε που οι γυναίκες με το που ακούσουν το πρώτο όχι την βλέπουν Μεταξάς την φάση και... αέραααααααα και όποιον πάρει ο Χάρος! Και γω λέω συχνά όχι στις γυναίκες (σιγά τα αίματα ρε άντρακλα), οπότε αυτό το πάρε-δώσε με το αντίθετο φύλο σπάνια έχει happy end...

3) Κάθε χρόνο σαν καλό Χριστιανόπουλο κάνω νηστεία όλη την Σαρακοστή. Αυτό, όσοι με διαβάζουν το ξέρουν. Εκείνο που δεν γνωρίζουν όμως, είναι ότι κάνω νηστεία απ' όλα. Επί της ουσίας δηλαδή. Πρακτικά. Πιό πρακτικά δεν γίνεται. Το χειρότερο δεν είναι αυτό βέβαια. Κάποιες, ελάχιστες είναι η αλήθεια, φορές (και μόνο κατά την διάρκεια της νηστείας), έχω δει την Θεοπούλα στον ύπνο μου να αναρωτιέται: "Άντε καλέ σιγά, κόβεται το σεξ;;;" Κι όμως, έλα που κόβεται Θεοπούλα μου, έλα που κόβεται...

4) Γενικά είμαι του junk food (κάπου μακριά, σε ένα επαρχιακό μέρος η Αριστέα μειδιάζει διαβάζοντας την παραπάνω φράση, τρώγοντας νωχελικά ριζότο λαχανικών με μπρόκολο...). Μ΄αρέσουν οι πίτσες, τα σουβλάκια, οι κρέπες, τα σάντουϊτς και κάμποσα ακόμα ανθυγιεινά εδέσματα. Ντάξει με μέτρο αλλά μ΄αρέσουν. Τρώω απ΄όλα δηλαδή αλλά έχω αδυναμία στα παραπάνω. Τι να κάνω;; Φταίω, το παραδέχομαι φταίω...

5) Έχω... τρέλα με τον Στίβεν Κινγκ. Εδώ και χρόνια αγοράζω βιβλία του, τα οποία μετά μανίας διαβάζω. Μερικά από αυτά είναι δυσεύρετα αλλά ψάξε-ψάξε η συλλογή μου μεγαλώνει. Τον θεωρώ τον κορυφαίο συγγραφέα στο είδος του και όχι μόνο. Μέσα από την γραφή του περνάει διάφορα μηνύματα για την ζωή, τις ανθρώπινες σχέσεις, τους φόβους μας. Σας τον συνιστώ ανεπιφύλακτα!

6) Με παίρνει εύκολα από κάτω, αλλά άλλο τόσο εύκολα ανεβαίνω ψυχολογικά. Αρκεί μια φράση, ή μιά στιγμή με κάποιον άνθρωπο για να με κάνει να πάρω πάλι τα πάνω μου. Είναι ένα θέμα αυτό είναι η αλήθεια, αλλά στη σημερινή εποχή νομίζω πως το αντιμετωπίζει πολύς κόσμος. Το βασικό είναι να μην τα παρατάμε ποτέ και για κανέναν λόγο...

7) Last but not least που λέγανε και στο χωριό μου, μιά εκμυστήρευση ακόμα. Θέλω να περάσω ένα βράδυ με την Μισελ Φάϊφερ. Milf  ξεmilf, παντρεμένη ή σε σχέση, κοντά ή μακριά, δεν με απασχολεί. Την θέλω ρε παιδί μου πως το λένε. Είναι η φαντασίωση μου από τότε που φορούσα κοντά παντελονάκια και την έβλεπα σαν Catwoman να γρατζουνάει με τις νυχάρες της δίχως αύριο τον αβοήθητο, λόγω της γοητείας της, Batman. Είναι η... γυναίκα μου, τέλος! Βοηθήστε και γω δεν θα σας αφήσω έτσι. Θα συνεχίσω να γράφω μαλακίες (μπιιιιιπ) και να σας κάνω να γελάτε!


Αυτό ήταν λοιπόν. Όσον αφορά στους 15 bloggers, επειδή δεν θέλω να υποχρεώνω κάποιους αλλά και λόγω του ότι το βραβείο έχει κάνει ήδη την... γύρα του, λέω να αφήσω φλου την παράδοση και να κοπιάσει όποιος και όποια επιθυμεί! Κλείνοντας, θέλω ειλικρινά να ευχαριστήσω την Μαρίνα για την σκέψη και την τιμή. Θέλω επίσης να πω, πως είμαι ανοιχτός σε βραβεύσεις παντός είδους και παντός καιρού! Αυτά τα ολίγα και μην ξεχάσετε, τα δέοντα στην μαμά σας! Τα ξαναλέμε.


Υ.Γ. Η χαρά μου είναι μεγάλη όταν αναβιώνουν δραστηριότητες που μας ένωσαν παλαιότερα και θα μας ενώσουν και μελλοντικά σε αυτόν τον χώρο. To blogging είναι τρόπος ζωής και έκφρασης. Το πιό αληθινό κομμάτι της επικοινωνίας που λέγεται γραφή...

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Μέρες Ανά(σ)τασης



Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα
δεν απόμεινε κανείς.
Ήταν Μεγάλη βέβαια
γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-
θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;


Γ. Βαρβέρης

 
                                            Να σε καρφώσουν στο σταυρό 
                                           η να σταυρωθείς πάνω σ' αυτό το τίποτα που υπήρξες,
                                            είναι ο ίδιος δρόμος, έρημος κι ακατανόητος, 
                                         ανάμεσα στα λιγοστά δέντρα 
                                           και τη νύχτα που κατεβαίνει...

                                                Τ. Λειβαδίτης



Περιφέρω τον επιτάφιό μου. 
Αγγόγυστα, όπως ο Χριστός. 
Ως πού επιτρέπεται να φτάσουμε; 
Η απελπισία συνώνυμο της αυτογνωσίας.
Ιησούν ή Βαραββάν;

Σ. Σταυρόπουλος


                                          Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
                                          Μήνες για χάρη του έτρεχα απ’ το Ναό στο λιμάνι
                                         κι απ’ την πόλη στο Όρος των Ελαιών...

Ντ. Χριστιανόπουλος 



Υπάρχει πάντα η ανάσταση,
όχι ορισμένη και πιθανή,
υπάρχει απίθανη περίλαμπρη δόξα,
η φωτεινή έκσταση, δεν μπορούν
δίχως αυτήν οι άνθρωποι...


Ζ. Καρέλλη
                                                                                                                                                                                                                                                                                                Χριστέ μου
                                                                               τι θα ‘τανε η πορεία σου
                                                                           δίχως τη σμύρνα και το νάρδο
                                                                             στα σκονισμένα πόδια σου;
                                                                
                            Γ. Ρίτσος


Γοερά το βλέπω ετοιμάζεσαι
για την Ανάστασή σου.
Την πιστεύω αλλά με θλίβει...


Κ. Δημουλά 



Υ.Γ. Πονηροί καιροί. Γεμάτοι από μίσος, φθόνο και κακία. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η ελπίδα σιγοκαίει μέσα μας, λίγο πιό δυνατά, πιό έντονα, θαρρείς λες, και είναι Εκείνος που μας δίνει το κουράγιο και την πίστη να συνεχίσουμε τον αδυσώπητο αγώνα της ζωής, ψάχνοντας την δική μας, λυτρωτική Ανάσταση.
 Ας βάλουμε την καλοσύνη και την ανθρωπιά στην ζωή μας. Ας καταλάβουμε επιτέλους, ότι άνθρωπος δίχως άνθρωπο, είναι μιά ημέρα χωρίς το φως της, μιά Άνοιξη χωρίς τα λουλούδια της...  Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με Υγεία.


Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Βλέπω...

 Απρίλιος ημέρα πρώτη, λέει το ημερολόγιο. Μιά εβδομάδα έμεινε για το Άγιο Πάσχα και η νηστεία κοντεύει στο τέλος της. Έμένα ρε παιδί μου, ένα παράξενο πράγμα, αντί αυτό το τελευταίο διάστημα να θολώνει το μυαλό από την πείνα, τόσο πιό πολύ καθαρίζει. Και βλέπω...

  Βλέπω ανθρώπους να έχουν μίσος μέσα τους για άλλους ανθρώπους. Βλέπω ανθρώπους να έχουν μισός προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Ανθρώπους έξυπνους μα μπερδεμένους. Ανθρώπους κοινωνικούς αλλά μόνους. 
 Πράγματα περίεργα. Κάποιους να κλαίνε αλλά να μην το εννοούν. Κάποιους να γελάνε αλλα να είναι ψέμα. Βλέπω στους δρόμους ανθρώπους σκυθρωπούς και δυστυχισμένους, να περπατάνε πηγαίνοντας κάπου, αλλά στην ουσία να μένουν στάσιμοι στο ίδιο σημείο.

 Βλέπω φαγητό. Άφθονο φαγητό. Μα βλέπω και πείνα. Πως γίνεται αυτό; Παιδιά σκελετωμένα αλλά και υπέρβαρα. Βλέπω, αλλά περισσότερο οσμίζομαι την κατάθλιψη. Παντού γύρω μου. Νιώθω την θλίψη των ανθρώπων. 

 Βλέπω το αδιέξοδο τους. Τον λαβύρινθο που τριγυρνάνε χαμένοι. Βλέπω αδέρφια να τσακώνονται  και γονείς να αδιαφορούν για τα παιδιά τους. Μα βλέπω και παιδιά να ξεχνάνε τους γονείς τους...  Βλέπω βία, αίμα και πόλεμο. Παντού. Στα κανάλια, στον δρόμο, μερικές φορές και στα όνειρα μου. Και όταν τα βλέπω τρομάζω και ιδρώνω. Μα συνεχίζω την ζωή μου αλλάζοντας κανάλι η πεζοδρόμιο. Κλείνοντας αυτιά και μάτια σα να μη συμβαίνει τίποτα. Λες και είναι φυσικό αυτό το θέατρο του παραλόγου.

 Αλλά πάλι υπάρχουν στιγμές που βλέπω και όμορφα πράγματα. Ανθρώπους να βοηθάνε άλλους ανθρώπους.   Παιδιά να γελάνε ασταμάτητα. Βλέπω αγάπη και αλληλεγγύη. Συμπόνοια και αξιοπρέπεια. Τιμιότητα και θέληση. Πάθος και ευγνωμοσύνη. Και χαίρομαι όταν τα βλέπω.

 Πολύ περισσότερο χαίρομαι γιατί κάπου κάπου, έστω και δειλά πολλές φορές, κάνει την εμφανισή της και μας υπενθυμίζει ότι είναι εδώ παρούσα, μια λέξη που  αδυνατούμε, δεν θέλουμε ή δεν μας αφήνουν να δούμε. Ανθρωπιά. Όσο θα υπάρχει τούτη η λέξη στο λεξικό των ανθρώπων, τότε τίποτα δεν έχει τελειώσει...


Υ.Γ. Καλό μήνα σε όλους και όλες...



 Στίχοι-Μουσική: Νικόλας Άσιμος

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Οι... ενάρετοι κριτές των social media

  "Το άδειο τραπέζι έχει ένα ελάττωμα, το στρωμένο χίλια...", λέει μιά Περσική παροιμία. Νομίζω πως σε αυτή την πραγματικά σοφή φράση, κρύβεται η ουσία  για το πιό αμφιλεγόμενο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας. Την έννοια... της εύκολης κριτικής.

 Αυτής που έρχεται στην επιφάνεια και κατακεραυνώνει τον διπλανό μας, τον εκμηδενίζει, τον κάνει να μοιάζει "τέρας", αμαρτωλό και υπάνθρωπο, μπροστά στην πάντα ακριβοδίκαιη άποψη μας που στάζει... χολή και καλοσύνη ταυτόχρονα και εκφράζεται... τεκμηριωμένα με βωμολοχίες, κατάρες και εκφοβισμό μέσω των socιαl media.
 Τα τελευταία χρόνια και ειδικότερα το τελευταίο διάστημα, ο κοινωνικός ιστός δείχνει σιγά σιγά να διαλύεται. Συνάνθρωποί μας κάνουν αποτρόπαιες πράξεις. Κακοποίηση ζώων, δολοφονίες βρεφών, ληστείες μετά φόνου, σεξουαλικά εγκλήματα, βρίσκονταιι σε καθημερινή βάση στα... υπέροχα νέα που μαθαίνουμε από τα τηλεοπτικά κανάλια και το ίντερνετ.


Το τελευταίο λειτουργεί σαν άρμα για τους διάφορους "αναμάρτητους" κριτές που αποτελούν κατά την ταπεινή μου άποψη, την μάστιγα των μέσω κοινωνικής δικτύωσης, όχι τόσο για τα ανάλαφρα θέματα που προκύπτουν, όσο για τα πολύ σοβαρά.

Ανώτεροι του Αρείου Πάγου, με πάντοτε λογικά επιχειρήματα για την άποψη τους (είναι Αλβανός, Σύριος, πρεζάκι, γκέϊ, ανώμαλος, ψυχικά άρρωστος, αλήτης και πάει λέγοντας), δικάζουν, πριν τον κανονικό δικαστή, όποιον έχει διαπράξει (η φαίνεται να έχει διαπράξει) ένα έγκλημα.



Είναι τόσο άρρωστα τα σχόλια κάτω από μερικά ρεπορτάζ, που πραγματικά αναρωτιέμαι, αν καταλαβαίνει κανείς από αυτούς τους ξερόλες των social media, ότι διαπράττουν ένα αντίστοιχο έγκλημα (μείζονος η ήσσονος σημασίας δεν παίζει ρόλο).


Εύχονται καρκίνους και θανάτους, εύχονται... καλοπέραση στην φυλακή, εύχονται αρρώστιες στην οικογένεια του θύτη, υποδηλώνοντας εμφατικά σε όλους τους άλλους, την... καθαρότητα της ψυχής τους και την έννοια του δικαίου που τους διέπει.

 Προφανώς δεν θα έχουν ακουστά τον Μαχάτμα Γκάντι που έλεγε πως: "Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει", ή την Άννα Φρανκ που έζησε τις θηριωδίες των Ναζί να γράφει στο περίφημο ημερολόγιο της: "Πιστέυω παρά τα όσα συμβαίνουν γύρω μου, πως οι άνθρωποι είναι αληθινά καλοί στην καρδιά. Είναι εντελώς αδύνατον για μένα το χτίσω τη ζωή μου πάνω στο χάος, στη θλίψη και στο θάνατο..."



Τίποτα από αυτά δεν τους είναι γνωστά. Η έννοια της συγχώρεσης για αυτούς δεν υπάρχει. Βιάζονται να δικάσουν έναν άνθρωπο, που έφταιξε, εγκλημάτισε, έσφαλε.

Και προσέξτε. Επειδή ξέρω πως μπορεί να παρεξηγηθώ, θέλω να τονίσω και να κάνω σαφές, πως είμαι υπέρ της τιμωρίας όταν αυτή πρέπει να εφαρμοστεί. Όσο σκληρή και αν είναι. Υπάρχουν εγκλήματα που πολλές φορές με βάζουν να σκεφτώ αν όντως υπάρχει ποινή που να μπορεί πραγματικά να είναι δίκαιη...


Έχουν γίνει και γίνονται κατά καιρούς ασύλληπτα εγκλήματα που δεν τα χωράει ο ανθρώπινος νους. Αυτό που μπορώ με σιγουριά επίσης να τονίσω, είναι πως και η δική μου αντίδραση σε τέτοιες καταστάσεις αν με αφορούσαν προσωπικά, μπορεί να ήταν ακραία.

 Όμως είμαι σίγουρος και για κάτι άλλο. ΚΑΝΕΙΣ, και το βάζω με κεφαλαία για να αναδείξω την σπουδαιότητα της λέξης, δεν μπορεί να κρίνει τον άλλον. Κανένας δεν είναι αλάθητος και αναμάρτητος ώστε να έχει το δικαίωμα να αποφασίζει πότε θα καταστρέψει την ζωή του συνανθρώπου του, φορώντας ο ίδιος τον μανδύα του ενάρετου και του ευσεβή.
 Η ελευθερία της έκφρασης και η έλλειψη ελέγχου που υπάρχει στο διαδίκτυο, χρησιμοποιείται κατά το δοκούν από ένα υπερβολικά μεγάλο ποσοστό ανθρώπων.

Ζωές καταστρέφονται, μικρά παιδιά, γυναίκες και άντρες ωθούνται μέσω του διαδικτυακού εκφοβισμού σε αυτοκτονίες και το πάτημα ενος κουμπιού αποδεικνύεται θανατηφόρο όπλο στα χέρια επιτήδειων που "φουσκώνουν" σαν παγώνια για την μαγκιά που έγραψαν και πήρε δεκάδες like, συνοδευόμενα από διθυραμβικά σχόλια.

 Το δίκιο της μάζας, και δη της κατευθυνόμενης από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μάζας, δεν είναι πάντα το σωστό. Το ιντερνετικό λιντσάρισμα, πολλές φορές μετατρέπεται σε κανονικό, οι κριτές των social media ζούν και βασιλεύουν και όλη αυτή η κατάσταση είναι ένας φαύλος κύκλος μίσους, που περισσότερο μεγεθύνει το πρόβλημα παρά το επιλύει...

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

"Θεοσεβή αλλά και θεοφίλητη..."

 "Η γυναικεία δειλία θα μετριάσει την ανδρική θρασύτητα. Ο χαλινός θα μεταμορφώσει το άγριο ζώο σε υπερήφανο άτι. Η θωπεία θα απαλύνει την σκληράδα. Η ομορφιά θα κοσμήσει την αταξία.

 Η γυναίκα συνοδοιπόρος του άντρα στην οδυνηρή του πορεία, εμπνεύστρια, φρουρός και οδηγήτρια, θα μεταλλάξει την οργή καταστροφής σε πνοή δημιουργίας. Ο Rilke εγνώρισε τη βαθειά φύση της γυναίκας όσον λίγοι και περιέγραψε το χρέος της προς τον άντρα και τον κόσμο με τρόπο απλό: -συγκράτα τον.
 Αυτή η μέτρια εντολή των ελεγειών φωτίζει, ερμηνεύει και δικαιώνει την παρουσία της γυναίκας μέσα στην ιστορία και τον πολιτισμό. Η γυναίκα υπήρξε η μούσα της δημιουργίας.

Οι μεγάλοι διδάσκαλοι του ανθρώπου  δεν εζήτησαν να τους φωτίσουν οι θεοί, για να κάμουν το όραμά τους έργο. Εζήτησαν ταπεινά τη συμπαράσταση και την εύνοια της γυναίκας, της  μούσας. 

 Η γυναίκα του Rilke ανοίγει τις πύλες της ανδρικής ψυχής, αποσφραγίζει τους καταρρακτες του ίμερου, φέρνει τον άντρα σε φωτισμό και τον διδάσκει τους αναβαθμούς του έρωτα. Είναι η σωκρατική Διοτίμα. Ταυτόχρονα όμως κατευθύνει την ερωτική του ορμή, καθοδηγεί την πορεία, εξευγενίζει το ήθος και ημερώνει την πράξη του. Είναι η φαουστική Μαργαρίτα. Η αγάπη της συνενώνει τη γνώση και την πράξη στη μεγαλειώδη σύνθεση, που ανεβάζει τον άντρα προς τα πάνω.

  Η αντίληψη ότι το έργο του πολιτισμού κατοπτρίζει τη δημιουργία του άντρα μόνο (ήρωες, νομοθέτες, φιλόσοφοι, ποιητές, ιδρυτές θρησκειών) παραβλέπει το γεγονός οτι στη δημιουργία αυτή η παρουσία της γυναίκας υπήρξε όρος εκ των sine qua non.

 Η παραγνώριση του ρόλου της γυναίκας στην ιστορία πρέπει να αποδωθεί στο δυσανάγνωστο χαρακτηρα της φυσικής της ιδιαιτερότητας, ο οποίος εξωτερικά φαίνεται να την αδικεί.
Αλλ’ αν διέφυγε την κοινή προσοχή η δύναμη που εγκλείεται στη θηλυκή αδυναμία, η ενόραση των ποιητών συνέλαβε την αλήθεια και ομολόγησε την οφειλόμενη τιμή. 
 Και τον ύμνο της γυναίκας εστηριξαν στη καθαρή διάκρισή της από τον άντρα. Στην αδυναμία της, που είναι οδηγητική και κυρίαρχη της ανδρικής δύναμης. Στη σύνεση και την ηρεμία της, που την κάνει θεοσεβή, αλλά και θεοφίλητη..."


Δημήτρης Λιαντίνης:  "Έξυπνον Ενύπνιον - Οι Ελεγείες του Duino του Rilke"

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Θάνος Ανεστόπουλος: Το πιό όμορφο απ'όλα τα κρίνα...


"Η δική μου γενιά είχε αυτό που δεν έχουν τα σημερινά παιδιά, τις εναλλακτικές. Σκύβαμε και πιάναμε το χώμα, αναπνέαμε, τα καλοκαίρια ήμασταν έξω από το πρωί μέχρι το βράδυ, έψαχνε η μάνα μας να μας βρει. Ήταν μια αγνή εποχή. Βέβαια είχε και μεγάλη υποκρισία, γιατί από τους γονείς μέχρι και τα μικρά παιδιά, όλοι, προσπαθούσαν να κρύψουν το πρόβλημα, να μην καταλάβει κανείς μια άθλια κατάσταση φτώχειας..."
 
"Νομίζω ότι είναι παγίδα η νοσταλγία. Πολλές φορές σε ακινητοποιεί. Δε σε αφήνει να παράξεις, να προχωρήσεις, να δημιουργήσεις, να κάνεις καινούριες γέννες. Το θέμα είναι να φτιάχνουμε παρελθόντα. Όχι να καθόμαστε και να αναπολούμε τα περασμένα..."

 "Πρέπει να αφήνεσαι, να είσαι εν αγνοία, να μη σε νοιάζει τι θα έρθει στην επόμενη στροφή. Να μην πεις «γέμισα ένα τσουβάλι με εμπειρίες, χόρτασα, δεν με νοιάζει τίποτα άλλο, είμαι εντάξει..."

"Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι ότι αναμένουμε το αύριο με περισσότερο φόβο. Καμιά φορά λέμε ότι η ζωή γράφει τα πιο ευφάνταστα σενάρια και σε εκπλήσσει διαρκώς άμα είσαι ανοιχτός. Σήμερα δεν προσφέρουμε στον εαυτό μας αυτή τη δυνατότητα ως κοινωνία. Χρειάζεται καθημερινή μάχη, ο καθένας τελικά μόνος του, για να καταλήξουμε σε κάτι ομαδικό..."


Κοίτα να ντύνεσαι καλά
ήρθ’ ο χειμώνας, πιες ακόμα μια γουλιά
Σου `χω φυλάξει μια αγκαλιά
και μια χάρτινη βαρκούλα μια σταλιά

Κοίτα στους τοίχους το λίγο φως
Είμαι η σκιά σου που σου χαμογελά
Τρέξε στην πόλη, βάλε φωτιά
Θα είμαι δίπλα σου όπου κι αν πας

 
Κοίτα να χτίσεις μια φωλιά
κι εκεί να χτίσεις λίγο ήλιο απ’ τα παλιά
Σου `χω φυλάξει μια θάλασσα
και ένα δάκρυ κοραλλένιο μια σταλιά

Κοίτα τα χέρια σου, αντέχουν πολλά
Διώξ’ τα σκοτάδια σου, κοίτα ψηλά
Μείνε στην έρημο μες στη φωτιά
Θα είμαι δίπλα σου όπου κι αν πας



Υ.Γ. Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1967 και "έφυγε"  τον Σεπτέμβριο του 2016. Στο μεσοδιάστημα πρόλαβε να γίνει ο frontman των "Διάφανων Κρίνων", ο ποιητής της μελαγχολίας που έδωσε στο σκοτάδι το... το φως που του αρμόζει, ο τραγουδοποιός της Αγάπης και της Αλήθειας. 
 Ευθύς, μεστός και αλλιώτικος. Μέχρι το τέλος. Μέχρι τον τελευταίο του σταθμό. Όπως και να τον σκεφτώ, ο Θάνος Ανεστόπουλος ήταν για μένα το πιό όμορφο απ΄όλα τα κρίνα...

Αναγνώστες

Page translation