Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

Και τώρα φίλοι μου είναι αργά...



"Και τώρα φίλοι μου είναι αργά, μια καληνύχτα στη μαμά 
 και λίγη στάχτη στα μαλλιά καιρός να πούμε αντίο..." 

Παύλος Σιδηρόπουλος




 * Αν κάποια στιγμή αποφασίσουμε να σιωπήσουμε, αν ανοιξουμε την καρδιά και τα μάτια μας, τότε ίσως καταλάβουμε. Μέχρι τότε, τα όνειρα μας θα στοιχειώνονται από παιδικές κραυγές, τελευταίες αγκαλιές και ανθρώπινο πόνο. Είτε το αντέχουμε είτε όχι, θα πρέπει να ζήσουμε με τον εφιάλτη που δημιουργήσαμε. Οι Ερινύες ήρθαν για να μείνουν...

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Λουκάς και Σόλων: Το αυγό...

ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παρατούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παρατείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;
ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
 

ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε, Λουκά, μωρό μου. Μπορούμε… Αρκεί να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, δεν ξέρω, αλλά κάπου πρέπει να μπούμε. Χαρά και εργασία, ωράριο, αλλά κάπου να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, στο είπα.
ΛΟΥΚΑΣ: Τι είναι αυτό, ουζάδικο;
ΣΟΛΩΝ: Το σύστημα; Όχι. Αυγό.
ΛΟΥΚΑΣ: Αβγό ή αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό. Μην γίνεσαι χυδαίος.
ΛΟΥΚΑΣ: Αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό, ναι, αυγό, με ζάλισες… Όταν μπεις εκεί μέσα… πάει, τα ‘χεις όλα.
 
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά. Και θα μας χωράει;
ΣΟΛΩΝ: Μέχρι να μπεις είναι το ζόρι. Μετά δεν το καταλαβαίνεις καν ότι είσαι μέσα.
ΛΟΥΚΑΣ: Κατάλαβα.... Θα χωράμε και οι δύο στο αυγό, Σόλων;
ΣΟΛΩΝ: Οι δυο; Όχι, ο καθένας θα έχει το δικό του… Και πάψε να σκέφτεσαι σαν υπανάπτυκτος.
ΛΟΥΚΑΣ: Μόνος δηλαδή; Μόνος… Όχι, Σόλων, όχι μόνος, δε γίνεται αυτό, Σόλων, δεν αντέχεται η ζωή μόνος, σε παρακαλώ, Σόλων, όχι.
ΣΟΛΩΝ: Θες να μην μπούμε; Αυτό προτείνεις;
ΛΟΥΚΑΣ: Να μην μπούμε.
ΣΟΛΩΝ: Να μείνουμε έξω;
ΛΟΥΚΑΣ: Έξω.
ΣΟΛΩΝ: Καλά, έξω… Όσο ελπίζουμε, όσο αντέχουμε, όσο μπορούμε… Έξω…



Απόσπασμα από την σειρά Εκείνος κι Εκείνος -ΕΙΡΤ 1972- κείμενο: Κώστας Μουρσελάς


* Όσες φορές και αν έχω διαβάσει τον παραπάνω διάλογο η έχω δει στην τηλεόραση και στο ίντερνετ την συγκεκριμένη σκηνή, νιώθω ένα ρίγος να με διαπερνάει. Βασίλης Διαμαντόπουλος-Γιώργος Μιχαλακόπουλος. Η και το αντίστροφο. Άλλωστε ο ένας είχε ανάγκη τον άλλον. Όπως ισχύει επί της ουσίας για όλους τους ανθρώπους που θέλουν να λέγονται άνθρωποι... 

Αυτή η σειρά που, εν μέσω δικτατορίας, μιλούσε για αυτά που γίνονταν αλλά και για αυτά που θα επακολουθήσουν χωρίς φόβο και πάθος, ήταν θεωρώ, ότι καλύτερο έχει υπάρξει στην ελληνική τηλεόραση... 

Το Αυγό λοιπόν, που λέει και ο Σόλων. Κοινώς, το Σύστημα. Αυτή η αδηφάγα κατάσταση που... ρουφάει μέρα με την μέρα το μεδούλι όσων αποφάσισαν να μπουν και να βιώσουν από πρώτο χέρι την εικονική (και αρχικά αγγελικά πλασμένη) πραγματικότητα του. Οι λίγοι, οι επαναστάτες με αιτία, οι μαχητές της καθημερινότητας, αυτοί που επιμένουν να κρατούν καθαρά τα χέρια τους και να αποφεύγουν να τα βουτάνε στο.. μέλι, έχουν μια θέση έξω από το Αυγό.
Κάποια στιγμή, παρά τα λάθη και τα πάθη μας, αν πραγματικά αποφασίσουμε να βάλουμε την ανθρωπιά πάνω από τον εγωισμό μας, πάνω από τα χρήματα, αν αλλάξουμε με σκοπό την πραγματική και όχι την καμουφλαρισμένη ευτυχία, τότε η ζωή έξω από το Αυγό θα είναι πραγματικά το κάτι άλλο. 

 Όχι μόνοι μας όμως. Ο ένας με τον άλλο. Δίπλα-δίπλα. Αγκαλιασμένοι. Γιατί η μοναξιά είναι μια πληγή που κανένα Σύστημα και κανένας θησαυρός δε μπορεί να γιατρέψει...

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Ιουλίου σκέψεις...

 Ιούλιος 2 του μήνα, λέει το ημερολόγιο. Ημέρα Δευτέρα. Η πρώτη της εβδομάδος και η πιό μουντρούχα! Αυτά είναι τα δεδομένα. 

 Τι όμως δεν είναι το ίδιο; Τι είναι αυτό που δεν μπορεί και δεν γίνεται να είναι δεδομένο; Μα... εμείς! Δεδομένη είναι η στιγμή που ζούμε αλλα ποτέ το αύριο. 

 Πόσο εύκολα το ξεχνάμε αυτό μέσα στη δίνη της καθημερινότητας. Τσακωνόμαστε, βαρυγκομάμε, τα... βάφουμε μαύρα, παραμελούμε τους εαυτούς μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε και μετά φτάνει μιά στιγμή που θέλουμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο, να διορθώσουμε τα αδιόρθωτα. 

 Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι αλλά δεν θέλω να αντιδράσετε άσχημα. Αυτό, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! Δεν γυρίζει ο χρόνος πίσω αλλά ακόμη και αν γύριζε, αυτό δεν θα μας άλλαζε ως ανθρώπους. Αν κάτι δεν αλλάξει όταν πρέπει προς το καλύτερο (γιατί όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε... τέτοια στιγμή), τότε ακόμη και σε χρονοκάψουλα να μπαίναμε τα ίδια σκατά (μπιπ) θα μέναμε!

 Ντάξει κάνουμε και λάθη. Μερικές φορές ξεχνάμε πως είναι να είμαστε άνθρωποι. Αλλά είναι προτιμότερο να προσπαθούμε να μάθουμε από τα λάθη μας, παρά να ευχόμαστε να μην τα είχαμε κάνει! Η ζωή άλλωστε συγχωρεί τα λάθη, αλλά δε συγχωρεί αυτούς που δεν θέλουν να μάθουν από αυτά. 

 Ας μην ψάχνουμε για εξηγήσεις και για περίπλοκες λύσεις.  Όλα είναι απλά. Aν μάθουμε να ζούμε χωρις βιασύνη και άγχος, όλα μας τα ερωτήματα, έστω και αργά, θα απαντηθούν. Αρκεί να ζούμε, μαθαίνοντας. Άλλωστε όπως έχει γράψει και ο Τάσος Λειβαδίτης: "κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση..."
Και μιας και έβαλα την ποίηση στην κουβέντα για την ζωή, σας αφήνω με ένα απόσπασμα από τον "Κύκλο των χαμένων Ποιητών", με πρωταγωνιστή τον μοναδικό και αγαπημένο μου Ρόμπιν Γουίλιαμς στον ρόλο του καθηγητή Τζων Κίτινγκ.

"Δε διαβάζουμε ποίηση, επειδή είναι χαριτωμένη. Διαβάζουμε ποίηση, επειδή ανήκουμε στην ανθρώπινη φυλή. Και η ανθρώπινη φυλή είναι γεμάτη πάθος. Η ιατρική, η νομική, η μηχανική, οι επιχειρήσεις είναι ευγενείς αναζητήσεις, απαραίτητες για την διατήρηση της ζωής. Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, ο ρομαντισμός, η αγάπη είναι αυτά για τα οποία παραμένουμε ζωντανοί.» Ο Γουίτμαν λέει:


«Ω, εγώ, ω ζωή των ερωτήσεων, χωρίς τελειωμό,
των ατέλειωτων τραίνων των άπιστων,
των πόλεων γεμάτων ανόητους.
Τι καλό έχουν αυτά, ω εγώ, ω ζωή;

Απάντηση.
Ότι είσαι εδώ, ότι η ζωή υπάρχει· και η ταυτότητα.
Ότι το παντοδύναμο παιχνίδι συνεχίζεται,
κι ίσως συνεισφέρεις μια στροφή».

Ποιά θα είναι η δική σας (μας) στροφή;"




Καλό μήνα να έχουμε!

Αναγνώστες

Page translation