Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Top 5 music albums (by Dj Makaros)


 Καλησπέρα, καλησπέρα!Τι κάνετε? Όλα good? Έλειψα περίπου δύο εβδομάδες, αλλά όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις επιστρέφω δριμύτερος... 

 Σήμερα αποφάσισα να βάλω σε σειρά, τα 5 πιό αγαπημένα μου μουσικά albums (θα φρίξει το σκυλί που λένε και στον Πύργο). Αυτά που με σημάδεψαν, αυτά που άλλαξαν τον τρόπο που ακούω μουσική και με έκαναν να την αγαπήσω. Η Κατερίνα Βερίγκα είναι η αφορμή μου, μιας και όπως διαπίστωσα απο το blog της (http://just-k-world.blogspot.gr/), προσκαλεί ανοιχτά και ξεδιάντροπα (χαχα) φίλους και φίλες να γράψουν τα δικά τους λατρεμένα μουσικά albums.

 Είμαι έτοιμος (σχεδόν), μιας και δεν είναι και τόσο εύκολο να διαλέξεις μουσικές. Είναι τόσες πολλές και αγαπημένες. Μεταμορφώνομαι τάχιστα όμως σε... Dj Μάκαρος και ιδού παρακάτω οι επιλογές μου:



My Top 5 music albums




3. John Lennon - Double Fantasy

2. Νικόλας Άσιμος -  Το φανάρι του Διογένη

1. Queen - Innuendo
 

* To sgt. pepper's lonely hearts club band, θεωρείται ένα αριστουργηματικό άλμπουμ, ίσως το καλύτερο των Beatles, με progressive και ψυχεδελικούς ήχους αλλά και μικρά... μυστικά. Το τραγούδι Lucy in the sky with diamonds παραπέμπει (τα αρχικά των λέξεων) στο LSD, γνωστό ναρκωτικό της εποχής...

* Το (What's The Story) Morning Glory?, ήταν το άλμπουμ που εγκαθίδρυσε τους Oasis στη συνείδηση του κόσμου και περιείχε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της Britpop, και όχι μόνο, μουσικής.Τραγούδια όπως το Wonderwall, Don't look back in anger, Morning Glory και Some might say, άφησαν το στίγμα τους  στο παγκόσμιο μουσικό χρονοντούλαπο...

* Όταν ο John Lennon ξεκινούσε να γράφει και να επιμελείται με τους συνεργάτες του το Double Fantasy, στα 40 μόλις χρόνια του, δεν περίμενε ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο άλμπουμ της ζωής του. Λιγό αργοτερα δολοφονήθηκε από έναν θαυμαστή του, έξω απο την πολυκατοικία που ζούσε στο Μανχάταν. To τραγούδι Beautiful Boy (Darling Boy), ήταν γραμμένο για τον δεύτερο γιό του τον Sean, γιό που απέκτησε με την Yoko Ono... 

* Το φανάρι του Διογένη, χαρακτηρίζεται η πιο μεστη, η πιό ώριμη δισκογραφική δουλειά του αλλιώτικου Νικόλα Άσιμου.  Η συνεργασία του σε αυτο το άλμπουμ με την Σωτηρία Λεονάρδου, μας χάρισε δύο υπέροχα τραγούδια. Το Ωϊμε και το Εγώ με τις ιδέες μου. Το τραγούδι Ουλαλούμ ήταν μελοποίηση από ποιήμα του Γιάννη Σκαρίμπα...

* Οι τελευταίες στιγμές του τεράστιου, του ανυπέρβλητου Freddie Mercury, "ξετυλίγονται" μπροστά μας σε αυτό το εξαιρετικό άλμπουμ. Το Innuendo είναι η τελευταία δουλειά του Mercury και των Queen μαζί. Σε αυτήν, φαίνεται ξεκάθαρα η κατάπτωση του λόγω του AΙDS (στο τραγούδι These are the days of our lives), αλλά ταυτόχρονα και η μοναδικότητα της φωνής του. Το τραγούδι The show must go on, με ανατριχιάζει κάθε φορά που το ακούω...

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Σεπτέμβριε... beautifuuuuul

 Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Σου απαγορεύω να το παίξεις... ασανσέρ όπως ο Αύγουστος. Ή χαλαρή ζέστη ή υποφερτό κρύο. Η κάτι παρόμοιο τέλοσπαντων. 
 Αποφάσισε. Ξέχνα τις τρέλες του Αυγούστου, που μας πήγαινε από βροχή σε καύσωνα και από λιοπύρι σε μίνι...τυφώνα. Ναι ρε Σεπτέμβρη σε σένα το λέω αγορίνα μου...

 1 του μήνα λέει το ημερολόγιο, το καλοκαίρι άλλοι λένε πως τελείωσε, πάπαλα, φινίτο και άλλοι πως έχουμε ψωμί ακόμα μέχρι να σταματήσουν οι ζέστες και οι γυναίκες να βγάζουν τα κορμιά τους στις πλάζ, να φορούν ανύπαρκτα σορτσάκια και να ανεβάζουν φωτογραφίες με φλαμίνγκο στα τουϊτερ και στα φου μπου. Υπάρχει δηλαδή κλασσικά μια μερίδα κόσμου  που είναι φθινοπωρολάτρες ("τα κεφάλια μέσα", "καλό φθινόπωρο", "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του") και άλλη μιά μερίδα καλοκαιρινών κραιπαλοθαυμαστών με σαγιονάρες, φραπέ και  συνθήματα τύπου..."Μύκονοοοοοοος".

 Ε ναι θα το πω δεν κρατιέμαι ρε παιδιά. Ισσοροπήστε λιγάκι ρε. Δεν είναι όλα ή μαύρο η άσπρο. Είναι και... ροζ. Δεν είδατε τα αγόρια, εεεε τα κορίτσια, συγνώμη μπερδεύτηκα τα αγοροκόριτσα ήθελα να πω στις παραλίες, στους δρόμους, στα gay pride? Ξεκολλήστε από το μυαλό σας...

 Άντε και σύντομα γιατί έχουμε και σοβαρότερα θέματα να λύσουμε. Έκθεση στην Σαλονίκη έρχεται και θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για την τιτανομαχία Τσιπρανδρέου-Κούλη. Έχει να πέσει η μαλακία σύννεφο...
 Αμ το άλλο το ακούσατε? Ήρθε η ανάπτυξη. Τι εννοείτε που και πότε? Ήρθε σας λέω μου χτύπησε έμενα προσωπικά την πόρτα. Αφού μόλις βγήκα στο κατώφλι τρόμαξα, γιατί δεν ήρθε ως ανάπτυξη αλλα ντυμένη... Τσακαλώτος! Κοιτάχτηκα, ξανακοιτάχτηκα "δεν πιστεύω να με πέρασε για την Σκάρλετ Γιόχανσον?", αναρωτήθηκα και πριν προλάβω να πω... Ζουράρις μου λεει "ήρθα να εισπράξω". Εννοείται πως εισέπραξε... Τρία. Όχι τρία πουλάκια κάθονταν, τα άλλα τρία του... Καράμπελα!

 Γι'αυτό σας λέω δικοί μου και δικές μου, χαλαρώστε και πείτε πως έχουμε καλοκαιροφθινόπωρο. Όσοι πήγατε διακοπές πήγατε, όσοι λιώσαμε στην Αθήνα λιώσαμε, δε χρειάζεται να αυτοσφαλιαριζόμαστε και από μόνοι μας.... 

 Εντάξει Σεπτέμβριε? Το λέω και σε σένα μη νομίζεις πως σε ξέχασα. Και στο λέω όπως ο Δάντης. Κι ας μην είσαι η Γερμανού. "Άλλο δεν μπορώ, να τα συγχωρέσω, της καρδιάς σου τα ανορθόγραφα... Θα σε καταπιώ σαν ένα εσπρέσο, αν δε θα καθίσεις όμορφα. Beautifuuuuuuul..."



 

 Στίχοι: Β. Κωνσταντινίδης-Μουσική: Χρ. Δάντης



 Υ.Γ. Καλό μήνα σε όλους και όλες!

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Τα μοναχικά βήματα...

"Υπάρχει λένε μια μεγάλη περιπέτεια για τον καθένα μας, αλλά που θα την βρούμε; 
 
Προς το παρόν ξεφυλλίζουμε τα παλιά ημερολόγια μήπως και σώσουμε κάτι απ' τα χρόνια...
Αλήθεια τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, ποιός θυμάται τι έγινε χτες, όλα θολά συγκεχυμένα...
 
Το πρωί περπατάω πάνω στα ερείπια δύο πολέμων για να πάω στην κουζίνα για καφέ.
 
Οι αλήτες κοιτάζουν τα τραίνα που φεύγουν και τα μάτια τους για μια στιγμή μένουν ορφανά και πάνω στις τζαμαρίες των σταθμών, δεν είναι η βροχή αλλά τα απραγματοποίητα ταξίδια που κλαίνε.
 
 Οι μεθυσμένοι τρικλίζουν κάτω απ' το βάρος της απεραντοσύνης, έξω απ' τα ορφανοτροφεία, σωπαίνουν τα διωγμένα παραμύθια κι η γυναίκα στο παράθυρο τόσο θλιμμένη, που είναι έτοιμη να φύγει για τον ουρανό.
 
Όλα θολά συγκεχυμένα... Οι άλλοι φτιάχνουν από μας ένα πρόσωπο για δική τους χρήση... ποιοί είμαστε; ... άγνωστο... και μόνο καμιά φορά μέσα στους εφιάλτες μας βρίσκουμε κάτι απ' τον αληθινό εαυτό μας..."
 
 
Τάσος Λειβαδίτης 
 
 
 
 
Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ζητείται φιλία...


Νοικιασμένες αλήθειες
ρουφούν το μεδούλι της

Ακριβοθώρητοι εγωισμοί
της κλείνουν το στόμα

Μα αυτή εκεί, δούλα και κυρά
στην υπηρεσία των ανάξιων...

 Ζητούνται άνθρωποι, ζητείται φιλία...


 
Αυτή ήταν η ολιγόλεκτη συμμετοχή μου στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης, που διοργανώνει κάθε φορά με περισσότερο κέφι και μεράκι η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr). Ήταν γα άλλη μιά φορά ένα εξαιρετικό Συμπόσιο με πολύ όμορφες συμμετοχές (μέσα σε μιά δύσκολη περίοδο). Συγχαρητήρια στη νικήτρια Μαρία Κανελλάκη (http://toapagio.blogspot.gr/), που μας πήρε όλους...κούρσα-χαχα- και στην τυχερή του διαγωνισμού (να δω τι θα γίνει με την αφεντιά μου Αριστέα), Μαρίνα Τσαρδακλή (https://marinaslovelylife.wordpress.com/). 

Αυτό που διαπιστώνω κάθε φορά και με ενθουσιάζει, είναι ότι το Συμπόσιο έχει αγαπηθεί από πολλούς ανθρώπους, που ποτέ δε θα μπαίνανε στην λογική να γράψουν σε στυλ ποιητικό. Είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό για εμένα, γιατί δείχνει πως η ειλικρινής και υγιής επικοινωνία (ναι μπορεί να υπάρξει και τέτοια μέσω διαδικτύου, άλλωστε όλα είναι στο πως βλέπουμε εμείς τα πράγματα), μπορεί να δημιουργήσει ορισμένες φορές όμορφες καταστάσεις και να φέρει κοντά τους ανθρώπους. 

Ευχαριστώ για άλλη μιά φορά λοιπόν την Αριστέα για την ευκαιρία που μου δίνει να εκφραστώ διαφορετικά. Ένα μεγάλο μπράβο σε όσους και όσες βαθμολόγησαν και διάβασαν τις προσπάθειες και τις σκέψεις αυτών που έγραψαν.


Υ.Γ.Μη νομίζετε ότι ξεχνάω την υπόσχεση μου. Απ΄τα ψηλά στα χαμηλά θα πάω να μου το θυμηθείτε! Και τότε, όχι πίνακα με τσίτσιδη, αλλά ολόκληρο όργιο θα παραγγείλω ο νικητής... Σας φιλώ!

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Αρλέτα: Το μεγαλείο της απλότητας...

 Δεν ξέρω πιά αν τα βράδια μας θα είναι τόσο ήσυχα χωρίς αυτήν... 
 Η αισθαντική και τρυφερή φωνή της Αρλέτας σίγησε χτες, καθώς σε ηλικία 72 ετών άφησε την τελευταία της πνοή, ταλαιπωρημένη, μιάς και το τελευταίο διάστημα νοσηλεύονταν στην εντατική του νοσοκομείου "Αγία Όλγα"", λόγω εγκεφαλικού που υπέστη (σε συνδυασμό με επειδόδιο εμφράγματος). 

 Ήταν μιά από τις πιό αγαπημένες τραγουδοποιούς στην ελληνική μουσική σκηνή τα τελευταία 50 χρόνια. Ιδιαίτερη, χαμηλών τόνων, που όποτε όμως χρειάζονταν έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους. Μια υπέροχη φωνή που μας ταξίδευε μελωδικά, στις λύπες κα τις χαρές μας.Στις στιγμές της ζωής μας...
 Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους συνθέτες και στιχουργούς, ήταν από τους πρωτοπόρους καλλιτέχνες που ξεκίνησαν τις περίφημες "μπουάτ", αλλά το μεγάλυτερο, κατά την προσωπική μου άποψη, παράσημο της, ήταν πως ήταν μεγαλειώδης μέσα στην απλότητα της.

 Ένα μουσικό, και όχι μόνο, παράδειγμα προς μίμηση.  Πιστή στις αρχές και τις αξίες που αντιπροσώπευε, δε παρέκκλινε καμία φορά της πορείας της, ακόμα και σε εποχές που θα μπορούσε να βγάλει ένα... σκασμό λεφτά αν άλλαζε ρότα.
 "Τα ήσυχα βράδια", "Batida de coco", "Κάποτε, κάπου", "Ο Λύκος"¨, "Αχ μπέμπα", "Σερενάτα", "Ανατολικά της Εδεμ", "Ο Τάκης", "Στο μπαρ (το ναυάγιο),  κλπ., ήταν μερικές από τις επιτυχίες της.

 Έχει τραγουδήσει Χατζιδάκι, Γκάτσο, Λόρκα, Αττίκ, Αλκαίο, Θεοδωράκη, Κραουνάκη και πολλούς ακόμα σημαντικούς καλλιτέχνες. Η μουσική της συνύπαρξη με την Μαριανίνα Κριεζή και τον Λάκη Παπαδόπουλο όμως, μας έδωσαν μερικά από τα πιό όμορφα τραγούδια στην ιστορία του τόπου.
  Η Αρλέτα ήταν, είναι και θα είναι απο εκείνους τους ανθρώπους αλλοτινών εποχών, όμορφων, λιγότερο πονηρών. Μια τραγουδοποιός που ακολούθησε πιστά αυτό που αγαπούσε και δεν το ξεπούλησε ποτ΄στον βωμό του ευκαιριακού κέρδους και της αδηφάγας προβολής...



Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου

θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ’ ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα `σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί



Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή-Μουσικη: Λάκης Παπαδόπουλος

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Ω Άυγουστε, μήνα των απανταχού ξεκώλων...

 Μεγάλη η χάρη σου Άυγουστε μου. Προσκυνούμε ταπεινά εμείς οι αιώνια πιστοί σου.
 Ταγμένοι πάντοτε στα στήθια και τα μπούτια (παραsic), κολλημένοι με τα οπίσθια που ξεφεύγουν από τα στενά όρια των υφασμάτων, που κάποιοι και κάποιες ονομάζουνε σορτσάκια και μαγιό, είμαστε εδώ για να σου αποτίσουμε φόρο τιμής.  
Αν και 3 του μηνά, ετεροχρονισμένα, αλλά πάντα με αγάπη, ένα σου λέω μόνο. Είσαι για μένα (και για πολλούς άλλους), ο μήνας των απανταχού ξεκώλων...

 Καντε μιά βόλτα και θα με θυμηθείτε. Ειδικά με αυτά τα σορτσάκια νέας εσοδείας ακόμα και οι κώλοι φαίνονται... νέοι! Εντάξει κάποιοι, μιά πλαδαρότητα, μιά... δε μπορεί να κρατήσει το σορτσάκι την χυμένη σάρκα, την έχουν.
Άλλοι όμως... Άλλοι λες και γεννηθήκανε να φοράνε σορτσάκια, μαγιό ή ακόμη και ...τίποτα! 


 Δεν είναι οπίσθια αυτά, η Γκέρνικα του Πικάσο είναι! Στα λεωφορεία, στους δρόμους, στο μετρό, στις θάλασσες, στα γραφεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στους χώρους εργασίας ακόμη και στον ύπνο μας, κυριαρχούν. Όοοοοχι μόνα τους βέβαια. Πάνε πάντοτε παρέα με ένα ζευγάρι στήθια! Εξαπανέκαθεν!

 Ντάξει τώρα εδώ που τα λέμε, ο Αύγουστος δεν είναι μόνο ο μήνας των παραπάνω. Και συναυλίες έχουμε και πανσέληνους έχουμε και διακοπές (για τους τυχερούς και τις τυχερές) έχουμε και τα λεγόμενα μπάνια του λαού έχουμε και νόμους-τροπολογίες περασμένες στη...ζούλα έχουμε και φλαμίνγκο έχουμε και γυπαετούς και απ΄όλα τα καλά έχουμε.


 Κλασσικός ελληνικός Αύγουστος. Και μόλις τελειώσει ο μήνας της απόλυτης νιρβάνας, ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι... ήταν πολύ λίγο μωρέ. Ε καλά τώρα, συμφωνώ. Ο Αύγουστος δεν χορταίνεται ρε παιδιά... 

 Οπότε έχουμε και λέμε και ανακεφαλαιώνουμε. Το νού σας στα σορτσάκια και τα δείγματα από μαγιό. Το νου σας, στις μαυρισμένες Κενυάτισσες... εεεεε Ελληνίδες ήθελα να πω, που όλο το καλοκαίρι δίνουν πόνο και μετά... δεν άκουσα πως είπατε, ορίστε, συγνώμη κύριε ποιός είστε? 
 Και μπαίνει το φθινόπωρο και να σου οι ταλαιπώριες οι συναισθηματικές. Και οι εγωισμοί και οι ανασφάλειες. Και οταν λες στα κορίτσα, "ναι αλλά το καλοκαίρι ήσουν αλλιώς, πιό χαλαρή, περισσότερο άνετη", σου απαντάνε με τον γνωστό καταδικό τους τρόπο. 

 Καταρχήν με ερώτηση. "Δεν κατάλαβα με λες εύκολη και πουτάνα?". Κατα δεύτερον με... μετακύλιση τύψεων."Και εσύ όμως όλο τον χειμώνα άλλα μου έλεγες. Πως με αγαπάς, πως με θέλεις, πως θες να κάνουμε οικογένεια. Ψεύτη, ε ψεύτη...". Και εκεί, απλά παραδίδεις.
 Τελικά τώρα που το σκέφτομαι ο Αύγουστος είναι διπολικός χαρακτήρας. Ας είναι. Εμείς τον αγαπάμε όπως είναι. Έτσι...ξέκωλος.

Υ.Γ. Καλό μήνα γοργόνες και μάγκες!

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Λιωμένο παγωτό...


Κάποιος κοιτάει την ώρα
κάποιος στο δρόμο τρέχει
κάπου σε κάποια χώρα
τώρα μπορεί να βρέχει

Και μένα τι με νοιάζει
εδώ έχει πάντα ήλιο
μόνο που με τρομάζει
οπότε λέω θα φύγω
είχα πει θα φύγω, είχα πει

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ
κι αυτό το καλοκαίρι
λιωμένο παγωτό κολλάει στο χέρι
κάποιος κοιτάει την ώρα
κάποιος στον δρόμο τρέχει
είμαι ακόμα εδώ

Έχει αδειάσει η πόλη
γυρνάω στη παραλία
έχουνε φύγει όλοι
η ώρα πήγε μια

Και μένα τι με νοιάζει
εδώ έχει πάντα ήλιο
μόνο που με τρομάζει
οπότε λέω θα φύγω
είχα πει θα φύγω είχα πει

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ
κι αυτό το καλοκαίρι
λιωμένο παγωτό κολλάει στο χέρι...

 

Στίχοι-Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Αποχωρισμός: Ένα τέλος και μιά αρχή...

 Ποτέ δε μου άρεσαν οι αποχωρισμοί. Θα μου πείτε και σε ποιον αρέσουν? Λογικά, σε κανέναν.
 Εγώ όμως σε τέτοιες περιπτώσεις κάνω το εξής αντιφατικό. Ακόμη και σε καταστάσεις που έχουν τελειώσει (αν και η αλήθεια είναι πως τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι σίγουρο), προσπαθώ να αποχωρίζομαι χωρίς να... αποχωρίζομαι. Αποχαιρετώ ανθρώπους λες και θα βρεθώ μαζί τους την επόμενη μέρα ή θα βγω για καφέ αύριο-μεθαύριο. 
 Αυτό το κάνω και με τα μέρη. Και με τα ζώα.Τα σπίτια. Τους χώρους εργασίας. Γιιατί είναι και αυτή η ρημάδιασμένη "μελαγχολία όλων των τελειωμένων πραγμάτων", που είχε πει και ο Φρήντριχ Νίτσε...

  Πολλές φορές αυτή μου η αντιμετώπιση στα αντίο, δεν είναι η ενδεδειγμένη. Και σαφώς δεν έχει και αποτέλεσμα αλλά επιπροσθέτως δε μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε περίπτωση. Στο τέλος θα με κοιτάνε περίεργα και θα πιστεύουν πως τα έχω χάσει. 

 Το θέμα είναι πως, όπως σχεδόν όλοι μας, έχουμε βιώσει αποχωρισμούς που μας στοίχισαν. Είτε αυτό αφορούσε απώλεια αγαπημένου προσώπου, είτε μετακόμιση στο εξωτερικό, είτε απλά το τέλος μιας σχέσης οποιασδήποτε μορφής...
Γενικότερα το αίσθημα της νοσταλγίας που μας περιβάλλει όταν αποχωριζόμαστε κάτι η κάποιον μεταμορφώνεται πολλές φορές σε λύπη και ψυχικό πόνο. 
 Έτσι, τουλάχιστον από τις δικές μου εμπειρίες, το να προσπαθεί κάποιος να ξεπεράσει αυτό τον συναισθηματικό σκόπελο όσο πιό ανώδυνα γίνεται, είναι ένα δεδομένο, μια επιλογή. Το αν θα τα καταφέρει η όχι αυτό είναι άλλο κομμάτι. Το αν θα μπορέσουμε να βγάλουμε αυτό το καρφί από την καρδιά μας, είναι στο δικό μας χέρι...

 Ο χρόνος πιστεύω, σε αυτές τις περίπτώσεις βοηθάει. Όσο και αν ακούγεται κλασσικό και χιλιοειπωμένο. Το ζητούμενο για κάποιον που βρίσκεται σε αυτό τον ψυχικό λαβύρινθο, είναι να φύγει η θύμηση από το μυαλό και να πάει στην καρδιά. Έτσι θα μαλακώσει το μέσα μας. Έτσι θα σταματήσουμε να είμαστε λυπημένοι. 

 Γιατί τα παιχνίδια του μυαλού είναι δύσκολα. Δε σε αφήνουν να δεις καθαρά αυτό που σου συμβαίνει. Δε σου δίνουν την δυνατότητα να προχωρήσεις. Ίσως πάλι και η βεβαιότητα ότι κάποια στιγμή υπάρχει ένα τέλος για όλα να μας δυσκολεύει να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Ίσως ακόμα και η τάση να θεωρούμε δικά μας πρόσωπα και πράγματα να είναι ένα στοιχείο αυτού του προβλήματος.

 Αυτό που σκέφτομαι όταν περνάω τέτοιες καταστάσεις, είναι πως η ζωή κάνει κύκλους. Κάθε αρχή της έχει ένα τέλος και το αντίστροφο. Αυτό δεν είναι μόνο παρήγορο αλλά και ουσιαστικά αναζωογονητικό. Λυτρωτικό.

 Εννοείται, είμαι της άποψης πως ότι μας συμβαίνει πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ευθέως και χωρίς μακιγιάζ, μιάς και έτσι αντιλαμβανόμαστε πλήρως την σημασία του. 

 Αλλά δεν θεωρώ κακό η άστοχο να πράττουμε διαφορετικά εάν αυτό ταιριάζει περισσότερο στον χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση μας. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει. Και αν αυτό σημαίνει ότι στο τέλος θα είμαστε καλά, όλα, τηρουμένων των καταστάσεων, είναι θεμιτά. 

 Άλλωστε, είναι προτιμότερο να βλέπουμε μέσα απο θετική σκοπιά τους δύσκολους αποχωρισμούς. Ας κάνουμε τα αντίο, εις το επανειδείν. Με κάθε μορφή κάθε τρόπο. Ψυχικό ή συναισθηματικό, μεταφορικό, ή ουσιαστικό. Μπολιάζοντας τον εσωτερικό μας κόσμο  με όμορφες θύμησες, γέλια ακόμη και κλάματα, τρυφερές σκέψεις και δύσκολες αλλά αληθινές στιγμές. Αυτό είνα η ζωή μας επί της ουσίας. Ένας αέναο τέλος μιας καινούργιας αρχής...


Υ.Γ.  Τίποτα δεν τελειώνει ποτέ, αρκεί λίγη ευτυχία γιά να ξαναρχίσουν όλα. Τάδε έφη, Εμιλ Ζολά...

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Όταν ο Μπράντον συνάντησε τον Δόγκανο και τον Λάζαρο...


 Επανάληψις, μήτηρ πάσης μαθήσεως, λέει ένα αρχαίο ελληνικό ρητό. Από την άλλη έχουμε το... "Ρετιρέ". Η "Tης Ελλάδος τα παιδιά". Η το "Άκρως οικογενειακόν". Η το "Κωνσταντίνου και Ελένης". Ακόμη και το... "Χουάνα η παρθένα" έχουμε (τόσα χρόνια αυτή όχι μόνο παρθένα, αλλά από...πίσω μπαίνουν τρένα θα έχει γίνει). Απ΄'όλα έχουμε. 
 Τώρα θα μου πείτε που κολλάνε όλα αυτά μαζί. Κολλάνε, κολλάνε. Αφού από τις πολλές επαναλήψεις τηλεοπτικών σειρών προηγούμενων χρόνων στα κανάλια, δεν έχουμε απλά μάθει, σιχαθήκαμε σας λέω. Βαρεθήκαμε ρε παιδί μου τους "Φρουρούς της Αχαϊας" και τον Φοίβο το γκαρσόνι που ήταν τσιμπημένος με την Έλντα Πανοπούλου. Βαρεθήκαμε τις... παρθένες και της Μαρίες της γειτονιάς. 

 Και επειδή δεν έχω μάθει μόνο να γκρινιάζω αλλά ταυτόχρονα να προτείνω και λύσεις, όρίστε παρακάτω οι δικές μου προτάσεις για επαναλήψεις. Όχι οτι δεν τις έχουμε ξαναδεί, αλλά έχουν περισσότερο ενδιαφέρον...


Εκείνες κι εγώ


 1996. Ζάχος Δόγκανος. Ντάξει έναν... Γιάννη Μπέζο πρέπει να τον έχουμε κάθε καλοκαίρι. Έτσι απο συνήθεια. Αλλά όχι μόνο. Στο "Εκείνες κι εγώ" (θεατρικό του Κώστα Πρετεντέρη) δίνει ρεσιτάλ. 
 Κατά την δική μου υποκειμενική (δεν υπάρχει αντικειμενικότητα) άποψη, ξεπερνάει ακόμα και τον Λάμπρο Κωνσταντάρα που έπαιξε αρχικά στην σειρά 20 χρόνια πριν από αυτόν.. 
Ριμέικ καλύτερο του αρχικού. Με την Δεβόρα και της σπακανόπιτες της. Με τον αιώνιο τζαναμπέτη που πάντα τον κατάφερναν, Παπαπέτρου. Με τον  Μαρίκο που είχε ιώβεια υπομονή και άντεχε τα πάνδεινα από τον πρωταγωνιστή. Με την... κερατού και πιστή αρραβωνιαστικά Ελένη. Τον χαζούλη ανηψιό Πετράκη και την γλωσσού και τσαμπουκαλού Λίλη. Μα πάνω απ όλα και όλους τον ατίθασο ζεν πρεμιέ-γυναικά, αστείο μεχρις εσχάτων, μποέμ, πανέξυπνο και καταφερτζή, Ζάχο Δόγκανο.

 
 Απίστευτες ατάκες, ιδιαίτερο σενάριο, με έναν τύπο που αντανακλούσε (και το κάνει μέχρι και σήμερα), την ψυχοσύνθεση του Έλληνα εραστή. Του μπερμπάντη και... στρίβειν δια του αρραβώνος αρσενικού. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, άντρες και έφηβοι ταυτίστηκαν έστω και μιά φορά με αυτό τον τιτάνα του φλέρτ. Ο σκηνοθέτης Ανδρέας Μορφονιός απογείωσε το σενάριο, αλλά ο Γιάννης Μπέζος είναι το Α και το Ω αυτής της τηλεοπτικής όασης...


Είσαι το ταίρι μου


 Οκτώβριος 2001. Μπαίνει ξαφνικά στις ζωές μας μια παρέα που έμελλε να αφήσει ιστορία στο τηλεοπτικό γίγνεσθαι. Ήταν η εποχή του... "Κορίτσια ο Σωτήρης" (Αλέξης Γεωργούλης), ήταν η εποχή που όλοι μας ερωτευτήκαμε μιά γυναίκα ("Στέλλα"- Βίκυ Σταυροπούλου) που δεν ήταν στα πρότυπα που μας  πλασάρει η σοου μπιζ, αλλά πολύ περισσότερο ήταν η εποχή που ταυτιστήκαμε με τα αυτοκόλλητα φιλαράκια, τον Λάζαρο (Άρης Σερβετάλης) και τον Γρηγόρη (Βασίλης Χαραλαμπόπουλος). 

 Ο Λάζαρος ήταν, είναι και θα είναι ο πιό αγαπητός αλλά συγχρόνως ξεκάρφωτος τηλεοπτικός χαρακτήρας της τηλεόρασης. Τρελό γέλιο, ακόμη πιό τρελά μπερδέματα και ένα τέλος που δεν το περίμενε κανείς. Ξεκαρδιστικά αστεία, συγκίνηση, τρυφερότητα, όλα σε μία σειρά που κράτησε μόλις έναν χρόνο αλλά μνημονεύεται ακόμη. 



 Για μένα ήταν η περίοδος της αρχής της ενηλικίωσης μου, οπότε ίσως το βλέπω και λίγο συναισθηματικά. Το υπόλοιπο καστ ήταν εξαιρετικό (Συσσοβίτης, Καμπερίδης, Λέχου, Γεννατάς, Βουτσα, Λαμπρογιάννη και άλλοι), αλλά είπαμε. Λάζαρος και ξερό ψωμί. Αααααα και το θρυλικό ιγκουάνα, ο... Μήτσος! Λαϊκή απαίτηση λοιπόν. Φέρτε πίσω αυτή την σειράραααααα!


Χτυποκάρδια στο Beverly Hills


 Όποιος αποδοκιμάσει να του καεί το... Dvd, (μιάς και δεν υπάρχει πλέον στέρεο για δείγμα). Ε ρε παιδιά αδυναμίες είναι αυτές. Όταν παρακολουθείς μιά σειρά κοντά δέκα χρόνια. Όταν απο παιδάκι γίνεσαι ολόκληρος άντρακλας (δεν θέλω γέλια...), όταν ταυτίζεσαι τόσο πολύ με τον Ντίλαν, τον Μπράντον, την Μπρέντα, την Κέλι, την Ντόνα, την Άντρεα, τον Στιβ, τον Ντέιβιντ, την Βάλερι, την Κλερ ακόμη και τον... Νατ, είναι δυνατόν μα μην θες να βλέπεις συνέχεια και συνέχεια και συνέχεια αυτή την σειρά??? 

 Καταρχήν μόνο και μόνο που διαβάζω τον τίτλο είμαι έτοιμος να...κλάψω. Ξεχνιούνται τα ξέφρενα πάρτι στο σχολείο και στις παραλίες της Αμέρικα? Οι μεγάλοι έρωτες? Οι αλλαξοκωλιές (οκ αυτές ξεχνιούνται δε με συμφέρει να τις θυμάμαι αν θέλω να αναφερθώ στην ποιότητα της σειράς), η φοιτητική ζωή με τα πάνω της και τα κάτω της? Οι κίνδυνοι που αντιμετώπιζαν οι νέοι της εποχής (ναρκωτικά, κατεστραμμένες οικογένειες κλπ κλπ)? Όχι δε ξεχνιούνται.



 Πέρα από πλάκα είναι η σειρά που σημάδεψε τα εφηβικά μου χρόνια. Με έναν τρόπο, μπορεί αυτά τα παιδιά να ζούσαν στο κοσμοπολίτικο Beverly Hills και γω στους εξωτικούς... Άγίους Αναργύρους, αλλά ήταν σα να ήμουν ένα μαζί τους. Ισχύει. Στην παρέα δε, ας το εκμυστηρευτώ και αυτό, ήμουν πάντοτε ο Ντίλαν...(αργότερα προτιμούσα τον Μπράντον βέβαια). Ααααααα ναι, την ημέρα του μεγάλου σεισμού στην Αθήνα (1999) έβλεπα και γω Χτυποκάρδια! Θέλω πίσω το Beverly Hills τωωωωωωώρα...

 Αυτό ήταν, τελείωσαν οι προτάσεις μου. Τρεις για ένα καλοκαίρι είναι αρκετές. Θα μπορούσα ακόμα να βάλω και τους "Απαράδεκτους" ή το "Στο κάμπινγκ" που έπαιζε πιό παλιά και πολλές σειρές ακόμα που αγαπήσαμε. Μη λιώσουμε και στο χαζοκούτι όμως. Όκ ξέρω,τις έχουμε ξαναδει. Υπάρχει ακόμα και το You tube. Αλλά ρε σεις, θέλω να νιώσω όπως τότε. Αραλίκι, γλυκιά αναμονή και φύγαμεεεεεε...

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Ζέστη και γυναίκες...

 Ντάξει ξέρω, το τερμάτισα με τις κουκουρούκου αναρτήσεις. Αλλά ρε παιδί μου με τόση ζέστη που φάγαμε και τρώμε, με τόσα ευτράπελα που συμβαίνουν γύρω μας, με το καλοκαιράκι που μπήκε δυναμικά από τέλη Ιουνίου, έχω όρεξη μόνο για δύο πράγματα. Χαζομάρες και γυναίκες...

 2 του Ιούλη λέει το ημερολόγιο και.. ψηθήκαμε ρε παιδιά! Φοβερός και τρομερός καύσωνας και έτσι συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό η σκηνή στην παραλία από το έργο "Ο Ροζ γάτος", με τον αείμνηστο Σωτήρη Μουστάκα, την Βάνα Μπάρμπα και τον Πάνο Μιχαλόπουλο. Απλά επική. 

Ο Μουστάκας με τον Μιχαλόπουλο πάνε για μπάνιο. Ο ένας μπερμπάντης και μέγα καμάκι (Μιχαλόπουλος), ο άλλος καταπιεσμένος, αυστηρών αρχών και ηθών καθηγητης (Μουστάκας). Η προτροπή του Μιχαλόπουλου προς τον Μουστακα να γνωριστεί και να κάνει μασάζ σε μιά υπερσέξυ και καλλίγραμμη νεαρή, καταλήγει σε ένα ανεπανάληπτο τέλος, υπό τους ήχους του καλοκαιρινού και πλέον retro άσματος "Cherry cherry lady" των Modern Talking...

 Τώρα θα αναρωτιέστε που κολλάει όλο αυτο. Κολλάει, κολλάει. Παρακάτω λέω να απαριθμήσω τις 3 (δικές μου) περιπτώσεις των cherry cherry ladies, που θα... κάψουν καρδιές και αυτό το καλοκαίρι. Ξέρω πως είναι πολλές παραπάνω, αλλά θα ήθελα ένα...blog για να τις αναφέρω όλες.


1) Η ξεδιάντροπη-εύκολη-wannabe famous χαζομπίμπο

 Εύκολα την καταλαβαίνετε αυτή. Μετρημένα τατουάζ σε σημεία-κλειδιά του κορμιού της (στήθος-οπίσθια-γλουτοί-γραμμή μπικίνι), έντονο βάψιμο, χειλάκι πετροκέρασο, βυζόμπαλο βερίκοκο ρίκο ρίκο ρίκοκο, ρίκο, ρίκο κο και πάει λέγοντας. Έχει τον αέρα διάσημης σταρ και κυκλοφορεί πάντοτε με 2-3 κλαρινογαμπρούς που παίρνουν λίγο από την λάμψη της. 
 Το πλησίασμα της απο άντρα, προυποθέτει τρία πράγματα. Λεφτά, λεφτά και επαγγελματική αποκατάσταση (βλ. ερασιτεχνικές τσόντες, ταξίδια αναψυχής στην Μύκονο, παρέα σε Άραβες, ακριβά δώρα κλπ). I.Q. ραδικιού, αλλά μπρος στη δόξα όλα τα άλλα είναι απλά οδοντόκρεμες...

2) Το σιγανό ποταμακι

 Αυτή σε αντίθεση με την παραπάνω, δε την καταλαβένετε εύκολα. Σαν την Μαρία την άσχημη ένα πράγμα. Κάτω από το ξεπερασμένο και ντεκαβλέ ντύσιμο της, κρύβεται μια ϋαινα που θέλει να σας φάει τον γκόμενο (ναι σε σας τις γυναίκες το λέω)  και να σας κάνει λυπημένα να τραγουδάτε το "Μη μου μιλάς για καλοκαίρια" της Σοφίας Αρβανίτη. 

 Κολλάει πάντα ανάμεσα στο ζευγάρι παίζοντας το λυπημένη πριγκήπισσα που την αδίκησε η παλιοζωή και μόλις στρέψετε το βλέμμα σας αλλού, τσουπ, να σου το βλέμμα όλο υποσχέσεις στον γκόμενο, να σου  το ξαφνικό ξεκούμπωμα του πουκαμίσου που μέχρι πριν την έκανε να μοιάζει γεννημένη για Γαλλικά και πιάνο, να και οι καταλάθος χειρονομίες στο αγόρι σας. 
 Το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι οτι τελικά σας τον τρώει τον γκόμενο και μένετε με την απορία. Εμ, τι να σας κάνω βρε κορίτσια. Όλα έτοιμα στο πιάτο (μπούτια, στήθη, κώλοι).  Κρύφτε και κάτι για να έχετε και σεις να δείχνετε αύριο μεθαύριο...

3) Η αξύριστη, μαγκιόρα, γυναίκα αράχνη

  Υπάρχουν και αυτές. Είναι άγριες, τσαμπουκαλούδες, συνήθως νταρντάνες με φωνή Έλληνα βαρύμαγκα της Τρούμπας. 
Δεν χρησιμοποιούν αποσμητικό, τα νύχια τους είναι βαμμένα κατά το ήμισυ (έτσι για την επανάσταση), οι τρίχες στο σωμα τους μεγάλες, ορατές και σκληρές, αλλά μην σας ανησυχω άλλο.

 Το brazilian-string μαγιό, το μίνι μέχρι τις οπισθιάρες, το σμίξιμο του υπερχειλίζοντος στήθους και το βάψιμο λες και παίζανε τρίλιζα, είναι εκεί, για να φέρει τα πράγματα στην σωστή τους θέση. 

 Οι γυναικάρες δικοί μου και δικές μου, έτσι είναι. Βρώμα, θηλυκότητα, μα πάνω απ'ολα αξυρισιά. Έτοιμες να σας φάνε. Στην κυριολεξία...


 Αυτό ήταν για σήμερα. Ξέρω ότι θα σκεφτείτε πως για άλλη μιά φορά είμαι υπερβολικός. Εγώ όμως, μια απλή καταγραφή των γεγονότων και των πεπραγμένων στους ελληνικούς δρόμους και τις παραλίες (στο διάστημα του καλοκαιριού) κάνω. 
 Μη μου πείτε οτι δεν έχετε παρατηρήσει και σεις τα παραπάνω. Θα σκίσω τα... πτυχία μου! Τεσπα, που λένε και οι νέοι. Σας αφήνω με τον Μουστάκα να λέει όλη την αλήθεια...





Υ.Γ. Καλό μήνα σε όλους και όλες!

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Επιτέλους καλοκαίρι (ε καλά, δεν παίρνω και όρκο...)

 Πείτε μου ότι σας έλειψα... Εμένα πάντως μου λείψατε και επειδή είστε το αγχολυτικό μου, είμαι και πάλι εδώ! 21 Ιουνιίου έλεγε χτες το ημερολόγιο. Θερινό ηλιοστάσιο, μεγαλύτερη μέρα, έκανε και όσο να΄ναι αρκετή ζέστη, ε μπορούμε πλέον μετα βεβαιότητας (το χέρι μου στην φωτιά δεν το βάζω βέβαια), πως ήρθε επιτέλους η αγαπημένη εποχή των περισσότερων Ελλήνων. 
 Γκομενάκια στην παραλία, κοντά σορτς, φορεματάκια ασύμμετρα και μη, αίμα, δάκρυα και πολύ ιδρώτας στα ΜΜΜ, καρπούζια, διακοπές (ντάξει λέω και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα), φόροι (παντός καιρού είναι αυτοί) και πάει λέγοντας. Και τώρα που το σκέφτομαι λέω να μην γράψω πολλά. Οι εικόνες για άλλη μιά φορά θα... μιλήσουν. Βοήθεια μας και καλές βουτιές...


















Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Που'σαι ρε τρελέ Ιούνιε...

 1 του Ιούνη, γράφει το... κοντέρ και ας ελπίσουμε να έρθει σιγά σιγά το καλοκαίρι (όχι με καύσωνες όμως), για να μπορέσουμε και εμείς να μπούμε σε καλοκαιρινό mood ρε παιδιά. 
 Ήδη τα κορίτσια βιάζονται και θέλουν να...προτάξουν τα στήθη και τα οπίσθια τους, στους αγώνες για ένα καλύτερο αύριο.
 Ας μην μας καθυστερεί άλλο ο καιρός, γιατί στο τέλος προειδοποιώ, αυτές θα τα πετάξουν και ας ρίχνει και χαλάζι, χιονόνερο και χιόνι all together αγαπημένοι μου μετεωρολόγοι! Τα...κάλλη δεν χαμπαριάζουν απο καιρικά φαινόμενα

 Επίτηδες δε θέλω να πιάσω στα...πλήκτρα μου τα πολιτικά τεκταινόμενα των τελευταίων ημερών. 
 Ο ψηλός μας είπε αντίο στα 99 του, ο Σόιμπλε συνεχίζει τα κουφά του και γενικώς τρεις λαλούν (Αλέξης-Κυριάκος-Φώφη)  και δυό χορεύουν (Γιουνκέρ-Λαγκάρντ) κλασσικά η φάση μας.

 Έχουμε και το survivor από πάνω που χτυπάει τις θεαματικότητες σαν χταπόδι στα καταγάλανα νερά του Άγιου Δομίνικου, έχουμε και το x-factor με τις... φωνάρες να θέλουν να γράψουν ιστορία στον χώρο της μουσικής, οπότε ετούτος ο μήνας, δείχνει πως θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον. 
 Και μιάς και είπα ενδιαφέρον, σας αφήνω με μιά καταπληκτική και άκρως ενδιαφέρουσα live-mini συναυλία γραφείου, από την αγαπημένη μου Μόνικα. Απολαύστε την και καλό μήνα να έχουμε. Σας φιλώ!



You're the princess the most beautiful I've seen
I am just a prince

I can make you play
I can make you smile
I can make you safe in my foolish arms

You're my sweetest kiss
You're my immortality

You're my pretty world world
Spins inside my little mind little mind...


 

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Η κανονικότητα που χάνεται...

 Εξηγούμαι από την αρχή για να μην παρεξηγηθώ. Είμαι λάτρης της διαφορετικότητας. Της αυθεντικής και όχι της επιτηδευμένης. Μ΄αρέσουν οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που διαφέρουν. 

 Αυτό όμως, είναι ένα άλλο κομμάτι των σκέψεων μου που δεν που θέλω να εκθέσω σε αυτό το κείμενο.
 Αυτό που πραγματικά είναι άξιο αναφοράς την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, είναι η έ(κ)λλειψη κανονικότητας που αρχίζει να διακατέχει τις ζωές μας.

 Σε κοινωνίες που η κρίση ακμάζει και οι αξίες βουλιάζουν στην άβυσσο της ευκολίας, του συμφέροντος και της απαξίωσης των πάντων, αρχίζουν να διαφαίνονται αχνά, αλλά ολοένα και πιο συχνά όμως, τα πρώτα σημάδια του παραλογισμού της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

 Άνθρωποι που ξέραμε, από τον γειτονά μας μέχρι τον υπάλληλο του κοντινού φούρνου, ή που δεν ξέραμε, συνεπιβάτες στα μέσα μεταφοράς, περαστικοί στον δρόμο, λειτουργούν περίεργα και ακανόνιστα.

  Είναι αυτή η άσχημη και απότομη αλλαγή όμως, απόρροια των συνεχόμενων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, ή  έχουμε μέσα μας απωθημένα και πάθη που περιμένουν να βρουν... πρόσφορο έδαφος για να αναδυθούν στην επιφάνεια?

 Αν κάτι με φοβίζει στους ανθρώπους και δε το είχα νιώσει και σκεφτεί παλαιότερα, αυτό είναι η μεταμόρφωση τους. Και δεν είναι αυτό που λέμε μεταμόρφωση προς το καλύτερο. Και εννοείται πως για αυτήν δεν ευθύνεται ένα άσχημο γεγονός που σημαδεύει την ζωή μας. Όλη αυτή η διάχυτη αίσθηση μίσους και φόβου  που υπάρχει στην ατμόσφαιρα οφείλεται σε ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων και καταστάσεων, μεγαλυτέρων απο εμάς. 

 Όλοι, λίγο πολύ, νιώθουμε αυτή το κάτι στην ατμόσφαιρά και στους χώρους που κινούμαστε. Ο κόσμος μοιάζει παγιδευμένος στην ροή της καθημερινότητας και πολλές φορές λες και κάποια αόρατα σχοινιά μας καθοδηγούν σαν μαριονέτες δίχως βούληση και κριτική σκέψη.

 Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν αυτό που ζούμε πολλαπλασιάζονται και δείχνουν να τα έχουν χαμένα. Πράγματα που μέχρι τώρα θεωρούσαμε δεδομένα, μοιάζουν άλλες φορές ρευστά και άλλες σα να μην έχουν αρχή και τέλος.

 Η έντονη ανάγκη άκοπης και γρήγορης οικονομικής ευμάρειας, έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα στον τομέα της εργασίας τα θετικά χαρακτηριστικά του εργαζομένου από τον εργοδότη, που επικεντρώνεται μόνο στην μείωση εξόδων και στην άυξηση εσόδων με  οποιοδήποτε κόστος.
 Το χειρότερο απ'όλα είναι πως αυτή η περιθωριοποίηση των ανθρώπινων χαρακτηριστικών, οδηγεί όχι μόνο σε μιά νέα εποχή ρομποτοποιημένης κοινωνίας, αλλά και στην άνευ όρου παράδοση της στις ορέξεις αυτών που είναι υπέυθυνοι για την παρακμή της. 

 Αλλάζουν όλα γύρω μας και μεις ζουμε σε μια σιέστα χωρις να θέλουμε να ξυπνήσουμε.  Παραδομένοι, κουρασμένοι και αγανακτισμένοι μεν, άβουλοι, εγωιστές και αναξιοπρεπείς δε.
Μια κανονικότητα που δείχνει να χάνεται και να παρασέρνει μαζί της όλόκληρο τον κόσμο, τουλάχιστον με την μορφή και τις αξίες που τον ξέραμε.

 Και σαφώς ο κόσμος μας δεν ήταν πριν αγγελικά πλασμένος. Ίσα ίσα. Η μοχθηρία, το μίσος, η αλαζονεία, ο φθόνος υπήρχαν και θα υπάρχουν.
 Η κοινή λογική όμως, που τώρα παλεύει με νύχια και με δόντια να μείνει κοινή, λειτουργούσε ως ένα καταφύγιο ανθρωπισμού.Τώρα, αυτό το καταφύγιο δείχνει να βάλλεται από τα πιό σκοτεινά μονοπάτια του ανθρώπινου μυαλού...

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Μ-Α-Ν-Α...



Μιλάς και γω δε σε ακούω
              "Αναίσθητος είσαι παιδί μου?" απορείς
       "Ναι, ναι εντάξει"  λέω και φεύγω
   "Αντε σταμάτα τώρα να χαρείς"

          Μετά το σκέφτομαι και μετανιώνω
       Αντί να μου θυμώσεις μου γελάς
"Ντάξει ρε μάνα, έχεις δίκιο"
                "Αχ θα με σκάσεις" λες,  "είσαι μπελάς!"

Μην ξεκινήσω να βγω έξω,
     Αρχίζεις πάλι τρέλες να μου λες
   "Ντύσου καλά και να προσέχεις"
          "Αν πάθω κάτι", λέω, "έσύ θα φταις!"

  Μα όταν το βράδυ γυρίσω σπίτι
      Αμέσως, σκέφτομαι, τι σου χω πει
        "Να, πάρτα, μη στα χρωστάω βλάκα!"
 "Αυτή η μάνα ρε, για σένα ζει..."



 Ένα ακόμη Συμπόσιο έφτασε στο τέλος του. Ο ιθύνων νους αυτού του υπέροχου ταξιδιού, η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr), δίνει... πόνο όλο και περισσότερο κάθε φορά. Βάζει μεράκι, προσωπικό χρόνο και στο τέλος δημιουργεί κάτι απροσδόκητα ποιοτικό στον χώρο του διαδικτύου και των blogs. Εγώ την ευχαριστώ για μιά ακόμη φορά, καθώς όσους και όσες βαθμολόγησαν αλλά κυρίως διαβάσανε η ρίξανε μιά ματιά σε αυτό που έγραψα. 
 Κλείνοντας, θέλω να πω τούτο: Όταν διάβασα την λέξη Μάνα που έπρεπε να χρησιμοποιηθεί σε αυτό το Συμπόσιο Ποίησης, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν τα λόγια του αξεπέραστου Νίκου Καββαδία: "εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού..." 

 Τα ξαναλέμε.

Αναγνώστες

Page translation