Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Ενός λεπτού σιγή...



Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;


 Ντίνος Χριστιανόπουλος

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Διαφορετικός Αύγουστος...

 Το ημερολόγιο λέει 3 του μήνα. Αύγουστος του 2018. Οι μέρες που πέρασαν ήταν από τις χειρότερες που βίωσε η χώρα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεκάδες συμπολίτες μας, νέοι, παιδιά, μεσήλικες, ηλικιωμένοι, χάσανε την ζωή τους κάτω από δραματικές συνθήκες στην Ανατολική Αττική.

 Κάηκαν ζωντανοί, πνίγηκαν, ξεψύχησαν από τις αναθυμιάσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι, είδαν την ζωή τους να καταστρέφεται. Σε λίγες ώρες έχασαν το βιός τους. Δεν θα επεκταθώ άλλο σε αυτό το θέμα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα είπαν και τα... έγραψαν όλα. Μια μαύρη σελίδα που θα τριγυρνάει σαν εφιάλτης στο μυαλό μας για πολύ καιρό ακόμα...

 Το ζητούμενο είναι από δω και πέρα τι κάνουμε. Πήραμε το μάθημα; Καταλάβαμε τι έχει αξία σε αυτή την ζωή; Συνειδητοποιούμε ποιοί είμαστε και πως έχουμε καταντήσει ως κοινωνία; Δυστυχώς μερικές φορές χρειάζονται τέτοιου είδους αποτρόπαια ηλεκτροσόκ για να αφυπνιστούμε. Μακάρι μέσω των τραγικών γεγονότων των προηγούμενων ημερών να γίνει επιτέλους κάτι τέτοιο... Το τεράστιο κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης από μικρούς και μεγάλους (το ειλικρινές και όχι για το φτιαχτό), είναι η αχτίδα φωτός που ψάχνουμε σε αυτό το ατελείωτο σκοτεινό τούνελ.

 
 Για να βγούμε πρέπει να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι και όχι με φτιασίδια, μακιγιαρισμένη, όπως μας βολεύει να την σκεφτόμαστε. Αυτός ο Αύγουστος είναι μήνας αναθεώρησης. Πρέπει να είναι. 

 Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, αν έχει μείνει κάτι ανθρώπινο σε ότι πράττουμε, πρέπει να βάλουμε τις προτεραιότητες μας. Τις βάσεις για ένα καλύτερο αύριο. Κλισέ, αλλά από τα πιό ωραία αυτό. Ένα καλύτερο αύριο. Και όταν αυτό γίνει, τότε και οι μέρες που ζούμε δεν θα είναι μέρες φωτιάς αλλά μέρες αγάπης. Και το παρόν θα είναι το ίδιο όμορφο όπως το μέλλον...


Υ.Γ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε αυτούς που άθελα τους γίνονται πυξίδα στη χαμένη ζωή μας... Καλό μήνα σε όλους και όλες.



  "The world is closing in 
Did you ever think
    That we could be so close, like brothers..."


Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

Και τώρα φίλοι μου είναι αργά...



"Και τώρα φίλοι μου είναι αργά, μια καληνύχτα στη μαμά 
 και λίγη στάχτη στα μαλλιά καιρός να πούμε αντίο..." 

Παύλος Σιδηρόπουλος




 * Αν κάποια στιγμή αποφασίσουμε να σιωπήσουμε, αν ανοιξουμε την καρδιά και τα μάτια μας, τότε ίσως καταλάβουμε. Μέχρι τότε, τα όνειρα μας θα στοιχειώνονται από παιδικές κραυγές, τελευταίες αγκαλιές και ανθρώπινο πόνο. Είτε το αντέχουμε είτε όχι, θα πρέπει να ζήσουμε με τον εφιάλτη που δημιουργήσαμε. Οι Ερινύες ήρθαν για να μείνουν...

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Λουκάς και Σόλων: Το αυγό...

ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παρατούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παρατείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;
ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
 

ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε, Λουκά, μωρό μου. Μπορούμε… Αρκεί να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, δεν ξέρω, αλλά κάπου πρέπει να μπούμε. Χαρά και εργασία, ωράριο, αλλά κάπου να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, στο είπα.
ΛΟΥΚΑΣ: Τι είναι αυτό, ουζάδικο;
ΣΟΛΩΝ: Το σύστημα; Όχι. Αυγό.
ΛΟΥΚΑΣ: Αβγό ή αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό. Μην γίνεσαι χυδαίος.
ΛΟΥΚΑΣ: Αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό, ναι, αυγό, με ζάλισες… Όταν μπεις εκεί μέσα… πάει, τα ‘χεις όλα.
 
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά. Και θα μας χωράει;
ΣΟΛΩΝ: Μέχρι να μπεις είναι το ζόρι. Μετά δεν το καταλαβαίνεις καν ότι είσαι μέσα.
ΛΟΥΚΑΣ: Κατάλαβα.... Θα χωράμε και οι δύο στο αυγό, Σόλων;
ΣΟΛΩΝ: Οι δυο; Όχι, ο καθένας θα έχει το δικό του… Και πάψε να σκέφτεσαι σαν υπανάπτυκτος.
ΛΟΥΚΑΣ: Μόνος δηλαδή; Μόνος… Όχι, Σόλων, όχι μόνος, δε γίνεται αυτό, Σόλων, δεν αντέχεται η ζωή μόνος, σε παρακαλώ, Σόλων, όχι.
ΣΟΛΩΝ: Θες να μην μπούμε; Αυτό προτείνεις;
ΛΟΥΚΑΣ: Να μην μπούμε.
ΣΟΛΩΝ: Να μείνουμε έξω;
ΛΟΥΚΑΣ: Έξω.
ΣΟΛΩΝ: Καλά, έξω… Όσο ελπίζουμε, όσο αντέχουμε, όσο μπορούμε… Έξω…



Απόσπασμα από την σειρά Εκείνος κι Εκείνος -ΕΙΡΤ 1972- κείμενο: Κώστας Μουρσελάς


* Όσες φορές και αν έχω διαβάσει τον παραπάνω διάλογο η έχω δει στην τηλεόραση και στο ίντερνετ την συγκεκριμένη σκηνή, νιώθω ένα ρίγος να με διαπερνάει. Βασίλης Διαμαντόπουλος-Γιώργος Μιχαλακόπουλος. Η και το αντίστροφο. Άλλωστε ο ένας είχε ανάγκη τον άλλον. Όπως ισχύει επί της ουσίας για όλους τους ανθρώπους που θέλουν να λέγονται άνθρωποι... 

Αυτή η σειρά που, εν μέσω δικτατορίας, μιλούσε για αυτά που γίνονταν αλλά και για αυτά που θα επακολουθήσουν χωρίς φόβο και πάθος, ήταν θεωρώ, ότι καλύτερο έχει υπάρξει στην ελληνική τηλεόραση... 

Το Αυγό λοιπόν, που λέει και ο Σόλων. Κοινώς, το Σύστημα. Αυτή η αδηφάγα κατάσταση που... ρουφάει μέρα με την μέρα το μεδούλι όσων αποφάσισαν να μπουν και να βιώσουν από πρώτο χέρι την εικονική (και αρχικά αγγελικά πλασμένη) πραγματικότητα του. Οι λίγοι, οι επαναστάτες με αιτία, οι μαχητές της καθημερινότητας, αυτοί που επιμένουν να κρατούν καθαρά τα χέρια τους και να αποφεύγουν να τα βουτάνε στο.. μέλι, έχουν μια θέση έξω από το Αυγό.
Κάποια στιγμή, παρά τα λάθη και τα πάθη μας, αν πραγματικά αποφασίσουμε να βάλουμε την ανθρωπιά πάνω από τον εγωισμό μας, πάνω από τα χρήματα, αν αλλάξουμε με σκοπό την πραγματική και όχι την καμουφλαρισμένη ευτυχία, τότε η ζωή έξω από το Αυγό θα είναι πραγματικά το κάτι άλλο. 

 Όχι μόνοι μας όμως. Ο ένας με τον άλλο. Δίπλα-δίπλα. Αγκαλιασμένοι. Γιατί η μοναξιά είναι μια πληγή που κανένα Σύστημα και κανένας θησαυρός δε μπορεί να γιατρέψει...

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Ιουλίου σκέψεις...

 Ιούλιος 2 του μήνα, λέει το ημερολόγιο. Ημέρα Δευτέρα. Η πρώτη της εβδομάδος και η πιό μουντρούχα! Αυτά είναι τα δεδομένα. 

 Τι όμως δεν είναι το ίδιο; Τι είναι αυτό που δεν μπορεί και δεν γίνεται να είναι δεδομένο; Μα... εμείς! Δεδομένη είναι η στιγμή που ζούμε αλλα ποτέ το αύριο. 

 Πόσο εύκολα το ξεχνάμε αυτό μέσα στη δίνη της καθημερινότητας. Τσακωνόμαστε, βαρυγκομάμε, τα... βάφουμε μαύρα, παραμελούμε τους εαυτούς μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε και μετά φτάνει μιά στιγμή που θέλουμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο, να διορθώσουμε τα αδιόρθωτα. 

 Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι αλλά δεν θέλω να αντιδράσετε άσχημα. Αυτό, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! Δεν γυρίζει ο χρόνος πίσω αλλά ακόμη και αν γύριζε, αυτό δεν θα μας άλλαζε ως ανθρώπους. Αν κάτι δεν αλλάξει όταν πρέπει προς το καλύτερο (γιατί όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε... τέτοια στιγμή), τότε ακόμη και σε χρονοκάψουλα να μπαίναμε τα ίδια σκατά (μπιπ) θα μέναμε!

 Ντάξει κάνουμε και λάθη. Μερικές φορές ξεχνάμε πως είναι να είμαστε άνθρωποι. Αλλά είναι προτιμότερο να προσπαθούμε να μάθουμε από τα λάθη μας, παρά να ευχόμαστε να μην τα είχαμε κάνει! Η ζωή άλλωστε συγχωρεί τα λάθη, αλλά δε συγχωρεί αυτούς που δεν θέλουν να μάθουν από αυτά. 

 Ας μην ψάχνουμε για εξηγήσεις και για περίπλοκες λύσεις.  Όλα είναι απλά. Aν μάθουμε να ζούμε χωρις βιασύνη και άγχος, όλα μας τα ερωτήματα, έστω και αργά, θα απαντηθούν. Αρκεί να ζούμε, μαθαίνοντας. Άλλωστε όπως έχει γράψει και ο Τάσος Λειβαδίτης: "κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση..."
Και μιας και έβαλα την ποίηση στην κουβέντα για την ζωή, σας αφήνω με ένα απόσπασμα από τον "Κύκλο των χαμένων Ποιητών", με πρωταγωνιστή τον μοναδικό και αγαπημένο μου Ρόμπιν Γουίλιαμς στον ρόλο του καθηγητή Τζων Κίτινγκ.

"Δε διαβάζουμε ποίηση, επειδή είναι χαριτωμένη. Διαβάζουμε ποίηση, επειδή ανήκουμε στην ανθρώπινη φυλή. Και η ανθρώπινη φυλή είναι γεμάτη πάθος. Η ιατρική, η νομική, η μηχανική, οι επιχειρήσεις είναι ευγενείς αναζητήσεις, απαραίτητες για την διατήρηση της ζωής. Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, ο ρομαντισμός, η αγάπη είναι αυτά για τα οποία παραμένουμε ζωντανοί.» Ο Γουίτμαν λέει:


«Ω, εγώ, ω ζωή των ερωτήσεων, χωρίς τελειωμό,
των ατέλειωτων τραίνων των άπιστων,
των πόλεων γεμάτων ανόητους.
Τι καλό έχουν αυτά, ω εγώ, ω ζωή;

Απάντηση.
Ότι είσαι εδώ, ότι η ζωή υπάρχει· και η ταυτότητα.
Ότι το παντοδύναμο παιχνίδι συνεχίζεται,
κι ίσως συνεισφέρεις μια στροφή».

Ποιά θα είναι η δική σας (μας) στροφή;"




Καλό μήνα να έχουμε!

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Don't look back in anger...































"Θυμήσου ότι τα παιδιά, οι γάμοι και τα λουλούδια, αντανακλούν το είδος της φροντίδας που παίρνουν..."

Τζάκσον Μπράουν- Αμερικάνος Συγγραφέας




"So Sally can wait, she knows its too late as we`re walking on by
 Her soul slides away, but don`t look back in anger I hear you say..."

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Τα 5 καλοκαιρινά ντ(γδ)υσίματα που αγαπήσαμε...

 Το καλοκαίρι μπήκε και σιγά σιγά αρχίζουμε να... μπαίνουμε και μεις! Στο κλίμα εννοώ! 
 Και μιας και περί κλίματος ο λόγος και επειδή όσο και να αποστρέφω το βλέμμα μου αλλού, πάντα στα δροσερά κορίτσια θα γυρίζει, είπα να τολμήσω να καταγράψω τα 5 αγαπημένα μου γδυ... εεε ντυσίματα ήθελα να πω.Του καλοκαιριού εννοείται. Ο χειμώνας ποσώς με ενδιαφέρει.

 Τώρα που σφίγγουν οι ζέστες, ξεσφίγγουν τα ρούχα. Τα περιττά ε. Κατά το δοκούν πάντα. Και μη φανταστείτε ότι έχω γνώσεις αναφέροντας το αυτό. Εδώ μιλάει καθαρά το συναίσθημα. Και ότι βλέπω. Απλά, λιτά και με την... αφαιρετική μέθοδο αλά Ορέστης Τσανγκ τα γούστα μου. Ιδού...

1) Σορτσάκι

 Περιμένατε να διαβάσετε κάτι πιο εξεζητημένο στην πρώτη θέση ε; Αμ δε... Το σορτσάκι κυριαρχεί από άκρη σε άκρη κι από αντρικό κεφάλι (πάνω) σε αντρικό κεφάλι (κάτω), κατά το διάστημα ολάκερου του καλοκαιριού!

 Οι διαφορές στα σχέδια και τα υφάσματα, στα χρώματα και στο ύφος έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Κάνει δειλά δειλά το κωλομέρι την εμφανισή του; Έχει ένα απλό φερμουάρ και (ένα κουμπί) για εύκολο άνοιγμα αντί για σχοινιά, χαϊμαλιά και μίτους της Αριάδνης που θα σε οδηγήσουν στην έξοδο από τον λαβύρινθο και κατ΄επέκταση στην είσοδο στα ενδότερα;;; Αυτό μετράει.

Τελευταία φοριέται πολύ και από πολλές στην "όσολιγότερούφασματόσοτοκαλύτερο" έκδοση του, και τολμώ να πω ότι μαρέσει αυτή η νέα τάση στην μόδα. Γενικά, όσο πιό κοντό τόσο πιό καλό. Καλοκαίρι είναι κορίτσα, τιμήστε το!

2) Διάφανο κολάν

 Εδώ έχουμε μεγάλη ποικιλία. Σε χρώματα, σχεδιασμούς, κολλητά ή λιγότερο κολλητά, κοντά η λίγο πιό μακριά. Το βασικό ζητούμενο όμως, όπως σε όλα τα σοβαρά θέματα, είναι να υπάρχει διαφάνεια... 

  Εφόσον τα νεαρά και μη θηλυκά πλάσματα θέλουν να εξωτερικεύσουν τον... εσωτερικό τους κόσμο, αυτού του είδους τα κολάν είναι για την γλώσσα του σώματος ότι είναι το αλφάβητο για την κανονική γλώσσα. Σα να λέμε προπαίδεια, Λόλα να ένα μήλο, πι πι το παπί, θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. 
 Κάπως έτσι. Πολλές φορές δε, συνδυάζονται και με... καθόλου εσώρουχα απο μέσα! Όχι που δεν θα το πήγαιναν οι κοριτσάρες μας ένα βήμα παραπέρα...

3) Φούστα-μίνι

 Τις λατρεύω. Τις φούστες και τα μίνι εννοώ. Με γυναίκα απο μέσα όμως.  Ειδικά το διάστημα της Άνοιξης και του καλοκαιριού όταν αυξάνονται και πληθύνονται, είναι η καλύτερη μου! Υπάρχει ωραιότερο θέαμα από μια γυναίκα να περπατάει κουνιστή και λυγιστή φορώντας ένα φλοραλ φορεματάκι ή ένα λιτό, απέριττο και με έμφαση στο πίσω μέρος μίνι; Όχι δεν υπάρχει, απαντάω με πάσα βεβαιότητα. 

  Φανταστείτε δε να φυσάει και λιγουλάκι (εδώ η εποχή έχει τα μείον της-ε μην τα θέλουμε και όλα δικά μας) και ξάφνου να τριγυρνάνε γύρω σου εν δυνάμει... Μέριλιν Μονρόε που προσπαθούν να μαζευτούν. Ντάξει ξέρω, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με τα φορέματα και όχι με τα μίνι που έχουν άλλη λογική (ρούχο που περπατάς και ανεβαίνει από μόνο του ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών και... ανθρώπινης παρέμβασης, είναι καλό ρουχο), αλλά σας το είπα εξαρχής. Δεν ξέρω πολλά από ρούχα. Μόνο να τα βγάζω...

4) Μαγιό (τάνγκα-στρινγκ)

 Εδώ μιλάμε για φετίχ, καθώς πιστεύω ακράδαντα ότι η γνώμη μου βρίσκει σύμφωνο το μεγαλύτερο μέρος του ανδρικού πληθυσμού. Συνεπώς το ρισκάρω και αναλύω το θέμα εκ μέρους όλων των γουρουνιών, εεε των αντρών με συγχωρείτε.

  Έτσι λοιπόν, ποιό το νόημα να πας στην παραλία αγαπητέ μπήχτη-γυπαετέ-κάγκουρα, αν δεν μπορείς να πετύχεις με την ρακέτα σου και το μπαλάκι του τένις, ένα ζευγάρι σφριγηλά οπίσθια διανθισμένα από μιά λεπτή γραμμή υφάσματος στο ενδιάμεσο τους;  Υπάρχει λόγος; Οχι. Εκτός αν θέλεις να θεωρείσαι από αυτούς τους ξενέρωτους που πάνε στις αμμουδιές για... μπάνιο! Ε όχι, πάει πολύ!
 Όχι βέβαια ότι δεν υπάρχουν και τέτοιοι. Εσύ όμως επειδή δεν είσαι από αυτούς που χαλάνε την πιάτσα, έχεις τον στόχο σου. Στα τρία οπίσθια με στρινγκ μαγιό, το ένα δώρο! Και στατιστικά να το δεις...

5) Ολόσωμο, ξώπλατο φόρεμα

 Εδώ, βάζω το χέρι μου στην... φωτιά ότι πέσατε από τα σύννεφα. Λογικό. Παραπάνω ανέλυσα δίχως ντροπή και με χαρακτηρισμούς αχόρταγου αντρός, ρούχα και διαθέσεις και τώρα το γυρνάω στα ρομαντικά και στα υπέρ του δέοντως... ντυμένα! Έτσι είμαι εγώ. Κάπου κάπου, τελείως ξαφνικά, γίνομαι αισθηματίας και πέρα από τα τραγούδια του Καζαντζίδη μ'αρέσουν και οι ντυμένες γυναίκες!

  Ειλικρινά όμως, νομίζω πως αυτό το ντύσιμο που επιτρέπει στους γυναικείους ώμους και την πλάτη να αποκαλύπτονται, είναι μακράν το ωραιότερο από άποψη αισθητικής. Θέλετε γιατί θεωρώ τα παραπάνω σημεία του γυναικείου σώματος τα πιό αισθησιακά; Θέλετε γιατί είναι κόλλημα μου; Δε παίζει ρόλο. Σημασία έχει πως τα καλοκαίρια μας δεν θα ήταν ίδια χωρίς γυναίκες με ξώπλατα φορέματα...

 Αυταααααααά. Συγχωρείστε το χύμα και ξεδιάντροπο ώρες ώρες, μισογύνικο ύφος μου. Δεν είναι μισογύνικο βασικά. Είναι άκρως λατρευτικό. Καθένας με την τρέλα του και γω με την δική μου. Μπαίνουμε σιγά σιγά, Τσίπρα θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, σε ένα θερμό, όμορφο καλοκαίρι και όσο να'ναι πέρασε και η επήρεια της Σαρακοστιανής νηστείας μου, οπότε καταλαβαίνετε. Βαστάτε Τούρκοι τ'άρματα... Σας φιλώ!

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Που είσαι μαμά;



Που είσαι μαμά, σε ψάχνω τόσες ώρες
Άρχισα να κρυώνω, πεινάω
και αισθάνομαι άσχημα
Και όλοι αυτοί οι ήχοι γύρω μου τι είναι;
Και αυτή η μυρωδιά,
θαρρείς και βρίσκομαι ανάμεσα σε σκουπίδια,
Νιώθω περίεργα, χάνομαι,
Μα δε με ακούει κανεις που κλαίω;

Ανοίγω ξανά τα μάτια μου
και είναι λες και πετάω
Όλα θολά και συγκεχυμένα
Ένα κορίτσι με όμορφα μαλλιά
και θλιμμένα μάτια
Και μετά ένα τρομερό τίποτα
Φώτα, πολλά φώτα και ξαφνικά σκοτάδι

Φοβάμαι εδώ πέρα και δεν θέλω να πεθάνω
Η ψυχή μου πεταρίζει μαμά
Τι έκανα, μου λες, για να το αξίζω αυτο;
Μόλις τώρα ήρθα στην ζωή
Δεν θα ξανακλάψω μαμά, αλήθεια
Και πες στην γιαγιά και στον παππού
ότι θα είμαι καλό παιδί
Και στον μπαμπά το ίδιο, κι ας μην με θέλει

Στο ορκίζομαι, έλα να με πάρεις,
και θα είμαι καλό παιδί μαμά... 



 Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 20ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα (https://princess-airis.blogspot.com/). Για μιά ακόμη φορά με εξαιρετική οργάνωση και με ποιήματα και κείμενα που έβγαλαν ψυχή (μιας και ήταν και η λέξη που δόθηκε για αυτό το Συμπόσιο). 

 Εδώ θα πρέπει να τονίσω πως αυτή μου η συμμετοχή ήταν ίσως με την καλύτερη ως τώρα συγκομιδή μου σε βαθμούς, κάτι που με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο καθώς το θέμα με το οποίο καταπιάστηκα είναι ένα από τα καρκινώματα της εποχής μας. Γυναίκες που φέρνουν ζωές στον κόσμο και τις πετάνε κυριολεκτικά στον κάλαθο των αχρήστων, στον κάδο των απορριμμάτων, λες και είναι αποφάγια ή σκουπίδια που μας βρωμίζουν τον χώρο...
Προσπάθησα έστω για λίγο να βάλω τον εαυτό μου στην θέση αυτών των νεογέννητων αγγέλων και ότι βγήκε είναι αυτό που διαβάσατε. Μου ήταν τρομέρα δύσκολο όταν το έγραφα αυτό που ένιωθα. Ελπίζω κάποια στιγμή να δικαιολογήσουμε την λέξη άνθρωποι που μας χαρακτηρίζει...

 Συγχαρητήρια στη Μαίρη (https://ghinimatia.blogspot.com/), νικήτρια αυτού του Συμποσίου, συγχαρητήρια σε όσους και όσες έγραψαν, βαθμολόγησαν, διάβασαν τις συμμετοχές μας και ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στην Αριστέα που με έβαλε σε αυτό το υπέροχο... λούκι! Και εις άλλα με υγεία!

Υ.Γ. Καλό μας μήνα!

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

"Η φαντασία είναι το ίδιον του ανθρώπου..."

 "Ποιο είναι το ίδιον του ανθρώπου; Τι είναι αυτό που μας διαφοροποιεί από τα ζώα; Επαναλαμβάνουν, εδώ και αιώνες, ότι είναι ο ορθός λόγος. Αρκεί όμως να προσέξουμε τη συμπεριφορά των άλλων γύρω μας αλλά και τη δική μας, για να αντιληφθούμε ότι αυτό δεν αληθεύει. 

 Οι ατομικές και οι συλλογικές συμπεριφορές πολύ συχνά είναι παράλογες. Τα ζώα είναι πιο “λογικά” από εμάς· δεν σκοντάφτουν, δεν τρώνε δηλητηριώδη μανιτάρια, κάνουν αυτό που πρέπει, για να συντηρηθούν και να αναπαραχθούν.

 Ποιο είναι το ίδιον του ανθρώπου; Είναι το πάθος και οι επιθυμίες; Ναι, πράγματι. Τα ζώα από ό,τι μπορούμε να ξέρουμε δεν έχουν πάθη ούτε πραγματικές επιθυμίες τα ζώα έχουν ένστικτα. Τι όμως συνιστά την ιδιαιτερότητα του πάθους και των επιθυμιών; Είναι ακριβώς το γεγονός ότι το πάθος και οι επιθυμίες -ο έρωτας, η δόξα, το κάλλος, η εξουσία, ο πλούτος- δεν είναι «φυσικά» αλλά φαντασιακά αντικείμενα.
 
 Η φαντασία, λοιπόν, είναι το ίδιον του ανθρώπου. Η φαντασία μάς διαφοροποιεί από τα ζώα.Η φαντασία, ακόμη και εάν κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά, δεν αναχαιτίζεται.
Υπάρχει πάντα μια εσωτερική ροή από εικόνες, ιδέες, αναμνήσεις, επιθυμίες, αισθήματα. Μια ροή που δεν μπορούμε να σταματήσουμε. 

 Δεν μπορούμε καν να την ελέγξουμε, τουλάχιστον όχι πάντα. Κάποιες φορές το κατορθώνουμε, λίγο ως πολύ, προκειμένου να σκεφτούμε λογικά και συστηματικά. Αλλά ακόμη και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αναπάντεχες αναμνήσεις και επιθυμίες διακόπτουν τον στοχασμό μας. 
 Η φαντασία μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην παραφροσύνη, στη διαστροφή, στην τερατωδία αλλά, επίσης, στην αυταπάρνηση και σε κάθε μεγαλειώδη δημιουργία. 
 Χάρη στη φαντασία το ένστικτο έπαψε να είναι ο μοναδικός ρυθμιστής της συμπεριφοράς μας. Χάρη στη φαντασία μπορούμε να δημιουργούμε. Χάρη σ’ αυτήν δημιουργήσαμε την τέχνη, την επιστήμη, τη φιλοσοφία. 

 Η φαντασία δεν γνωρίζει όρια και κανόνες, ούτε ηθικούς και λογικούς νόμους. Πάντως, εάν είχαμε αφεθεί χωρίς περιορισμούς στη φαντασία, ασφαλώς δεν θα είχαμε επιβιώσει ως είδος. Ο άνθρωπος επιβίωσε ως είδος, επειδή δημιούργησε κοινότητες, κοινωνίες, θεσμούς, κανόνες που οριοθετούν και περιορίζουν τη φαντασία, αλλά και που συχνά επίσης την καταπνίγουν..."


Κορνήλιος Καστοριάδης

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Χάρρυ Κλυνν: Ο Μεγάλος Σατιρικός...

"Mακάρι οι νέοι να ήξεραν και οι γέροι να μπορούσαν..."
"Σοσιαλισμός είναι το σύστημα που πιστεύει ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν αμέσως, αλλά όχι τώρα."

 "Δεν είναι όλοι οι άνδρες ηλίθιοι. Mερικοί απ’ αυτούς είναι ανύπαντροι."

 "Στην Ελλάδα την άγνοια τη λέμε ψυχραιμία."

"Ποιο Eλληνοτουρκικό και ποιο Eλληνοβαλκανικό… Tο μεγαλύτερο πρόβλημα στην Eλλάδα είναι το Eλληνοελληνικό."

" Δυστυχώς, αυτός που κάνει τα διαφημιστικά σποτ των τραπεζών δε δίνει και τα δάνεια."

"H Δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να πεις αυτό που σκέπτεσαι, ακόμα κι όταν δεν είσαι σε θέση να σκέπτεσαι."

"Σήμερα είναι το αύριο, που φοβόμασταν χθες…"

 "Παρακαλώ να γελάτε πιο γρήγορα, δεν έχω πολλή ώρα στη διάθεσή μου."

"Στον σατιρικό, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται, δεν μπορεί να υπάρξουν στιγμές που εμπεριέχουν μεγάλη «δόση χιούμορ» γιατί ο σατιρικός δεν είναι χιουμορίστας. Τα λεξικά ερμηνεύουν τον χιούμορ ως: Eύθυμη διάθεση, που εκδηλώνεται χωρίς διαχύσεις, άκακη ειρωνεία, ψύχραιμη θυμηδία, συμπαθής σαρκασμός, εύθυμη παραδοξολογία και Xιουμορίστα: Aυτόν που γράφει και μιλάει με χιούμορ, αυτόν που σκώπτει άκακα, επιδερμικά, τον ειρωνευόμενο ευθυμολόγο…
 
"O σατιρικός αισθάνεται ότι η εποχή του είναι τόσο κακή που είναι δύσκολο να παριστάνει τον χιουμορίστα…
H σάτιρα δεν έχει υπερβατικό χαρακτήρα. Δεν έχει τίποτα απ’ τον κόσμο που ξεχνάει, απ’ τον ξεχασμένο κόσμο. Oι εμπειρίες της αγάπης και του θανάτου, βρίσκονται με τη βασική τους μεγαλοπρέπεια έξω από τα όρια της σάτιρας. Στην τραγωδία και στην κωμωδία, μπορεί να δοξάζονται και να εξυμνούνται. H ΣATIPA ΔEN YMNEI… ΞEΦOYΣKΩNEΙ… "


 Τα παραπάνω λόγια (μπορείτε να τα βρείτε στην επίσημη σελίδα του http://www.harry-klynn.gr/), είναι μερικά από τα εκατοντάδες χιλιάδες  που εκστόμισε και έγραψε ο Χάρρυ Κλυνν, κατα κόσμον Βασίλης Τριανταφυλλίδης. Ένας τεράστιος δάσκαλος της σάτιρας, ένας μέγιστος κωμικός, που άφησε την τελευταία του πνοή σήμερα, σε ηλικία 78 ετών, ταλαιπωρημένος από τις ασθένειες και τον χαμό του αγαπημένου του γιού πριν 2 χρόνια.

 Ο Χάρρυ Κλυνν σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή με το καυστικό του χιούμορ και την στοχευμένη σάτιρα και εισήγαγε ένα νέο, για τα τότε δεδομένα της εποχής, στυλ κωμωδίας, που άκουγε στο όνομα stand up comedy. 

 Με καριέρα στην Αμερική και στον Καναδά, βρήκε πρόσφορο έδαφος με την πτώση της δικτατορίας και από τότε και μέχρι το σημερινό του φευγιό, ήταν πάντοτε ο πιό εύστοχος σατιρικός καλλιτέχνης τούτης της χώρας. 

 Εκπομπές, επιθεωρήσεις, κινηματογράφος. Πανταχού παρών, πρωταγωνιστής, ουσιώδης καταγραφέας μιας κοινωνίας που ζούσε στον αστερισμό του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. 

 Τότε, την εποχή που οι αγελάδες ήταν... παχιές, προέβλεψε το μέλλον, τις δυσκολίες που ερχόντουσαν, την κρίση αξιών, την μεταμόρφωση του Έλληνα σε... Νεοέλληνα, τους νεόπλουτους, την ξενομανία, τον ωχαδερφισμό. 
 Κατηγορήθηκε πολλές φορές, απαξιώθηκε το έργο και ο χαρακτήρας του, ακόμη και τώρα στα τελευταία του. Θεωρήθηκε παρωχημένος, κατευθυνόμενος και ξερόλας.
Αυτό που μου κάνει εντύπωση πάντα σε αυτή την χώρα είναι ότι περιμένουμε στην γωνία για να θάψουμε τον οποιοδήποτε. Διαγράφουμε μονοκοντυλιά παρελθόν, στιγμές, προσφορά.

 Εγώ προσωπικά έχω γελάσει άπειρες φορές με τον Χάρρυ Κλυνν. Τους χαρακτήρες που δημιούργησε. Τον Τραμπάκουλα. Τον Αρτέμη. Τον βαρύμαγκα ταξιτζή της δεκαετίας του 80. Με τις μιμήσεις του. Με τα τραγούδια του. Με το απαράμιλλο στυλ του. Ατακαδόρος, αντιδραστικός, σπιρτόζος. Αλλά ταυτόχρονα βαθιά συναισθηματικός.Ένα μεγάλο, σκανταλιάρικο παιδί.  

 Ένας αυθεντικός Πόντιος, λάτρης του Απόλλωνα Καλαμαριάς και του Στέλιου Καζαντζίδη, ξεκάθαρος απόγονος του Αριστοφάνη. Αριστερός στις ιδέες και στον τρόπο ζωής.
 Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από αυτόν και περικλείει ουσιαστικά το ποιόν του, είναι τα παρακάτω λόγια από μια τηλεοπτική εκπομπή: "Στη ζωή μου όλα τα έζησα, το παιχνίδι όμως ακόμα μου λείπει..."

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

"Πάμε όμορφη μου..."


Πάμε, όμορφη μου
εκεί που χαράζει στις κορυφές αχνογαλάζιο ροζ

πάμε εκεί όπου κορίτσια γυμνά απάνω σ’ άγρια άλογα
καλπάζοντας τα μαλλιά τους ανεμίζουνε
  και πάνω τους σκαλώνουνε 
άνθια ροδακινιάς και κόκκινα αστέρια.

  Εκεί στην άκρη του κλαδιού της κερασιάς
  ο φιλντισένιος πρίγκιπας αποκοιμήθηκε 
και βλέπει εσένα στ όνειρό του…

Εσύ με Πήγασο θ’ αχνογελάς, 
με διαμαντένιο σταυρό στον υάκινθο λαιμό σου
  θ’ αστράφτεις, θα λαμποκοπάς…

Αχ Παναγία-Μυρτώ μου, ποτέ πια Αχ…

Κανείς δε σ έχει αγαπήσει πιό πολύ 
όπως μια Κατερίνα το παιδί.

Ακούω μόνο τη βροχή,
  ακούω μόνο τη σιωπή
  σε μια καμένη γη..."


   Κατερίνα Γώγου    

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

May... God be with us

 Το ριξα στο αγγλικό αλλά...το φταίξιμο στο Power of love παρακαλώ. Αυτό το... Συμπόσιο (συγνώμη Αριστέα μου) αγάπης ντε, με τα ταίρια και τα... ξεφτέρια που δείχνει ο Σκάι.

 Δηλαδή δεν εξηγείται αλλιώς, αλλά με το που μπήκε ο Μάης (και λέει και 2 του μήνα το ημερολόγιο παρεπιπτόντως), να σου οι ζέστες, να σου τα λουλουδάκια να μοσχοβολούν, να και οι μαϊμουδίτσες με τους μαϊμουδίτσους, οι κάμπιες με τους... πεταλουδίτσους, έχουμε και την Αθηνά, τον Δώρο, την Μιζεράκη, τον Ανδρέα, την Κλαούντια και τους υπόλοιπους, να μας ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι.
 Δεν είναι όμως μόνο το power of love που... κλέβει τις εντυπώσεις! Αλλά και οι κάθε είδους κλέφτες που μπαινοβγαίνουν στα σπίτια του κόσμου, μέρα νύχτα, με τον Τόσκα να ανταπαντάει στις εισβολές με νούμερα επί τοις εκατό. Και ας είναι απών το... εκατό.

 Εφόσον τα νούμερα λένε πτώση της εγκληματικότητας, ουδεμία ληστεία η κλοπή αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο!

 Αμ το άλλο; Το Survivor το είδατε;  Έπαθλα φαγητού, έπαθλά άνεσης. έπαθλα επικοινωνίας. Όλη τους η ζωή περιστρέφεται γύρω από τα έπαθλα. Βλέποντας τους πάντως, δε λες ότι τρώνε, επικοινωνιακούς δεν τους κόβω καθώς οι περισσότεροι μουγκρίζουν και τσακώνονται και από άνεση άλλο τίποτα. Μούσια, μπαντάνες στα μαλλιά από την απλυσιά, ύπνος - στρωματσάδα κλπ κλπ. Ώρες ώρες αυτό το παιχνίδι μου θυμίζει το... Survivor της πολιτικής.

 Εκεί οι Τούρκοι συνεχίζουν τον χαβά τους, η υπόλοιπη Ευρώπη είναι μαζί μας (γιαυτό και μεις...ανταποδίδουμε και θα τους... χαρίζουμε 3 δις για εξοπλιστικά προγράμματα), ο Κούλης πάει σε μετωπική με τον Αλέξη, ξεκινήσαν και οι δηλώσεις της εφορίας και μέχρι και τα μπάνια του λαού που ξεκινάνε οσονούπω, όλα θ έχουν φτιάξει! Λέμε τώρα...

 Τίποτα, μιά έξτρα βοήθεια από τον Θεό θα την χρειαστούμε πιστεύω. Γιατί πέρα από τα παραπάνω έχουμε και τα σορτσάκια, τα brazilian, από αυτά τα... ασούτιενα και ακύλοτα πλάσματα που τριγυρνάνε στους δρόμους, στον ηλεκτρικό, στο μετρό, στα λεωφορεία και δε νιώθουν τίποτα. Προχωράνε με το κεφάλι ψηλά, αγέρωχες, αδιαφορώντας για το κεφάλι των αντρών. Και δεν μιλάω για το πάνω κεφάλι φανταστικοί μου αναγνώστες...

 Ουφφφφ, πιστεύω να την βγάλουμε καθαρή και φέτος το καλοκαίρι. Με ότι συμβαίνει γύρω μας είναι αμφίβολο, αλλά θα προσπαθήσουμε.

 Άλλωστε τι να φοβηθούμε; Μερικές αναποδιές που εμφανίζονται στο διάβα μας; Η πιστεύετε πως... νιώθουμε από μερικά στητά στήθη και τορνευτά οπίσθια; Η μήπως τρέμουμε τους Τούρκους και τον Ερντογάν που μας απειλεί σε καθημερινή βάση; Η αλήθεια είναι βέβαια πως... με ανησυχούν λίγο τα κορίτσια των τηλεοπτικών παιχνιδιών, αλλά οκ το πολύ πολύ άμα μου το ζητήσουν τους... κάθομαι! 
Προς το παρόν  σας προτρέπω. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και μυρίστε τα γιασεμιά της Άνοιξης, που έχει πλέον εδραιωθεί για τα καλά στην δύσκολη καθημερινότητα μας...


Υ.Γ. Καλό μας μήνα!



"Τώρα τι να σου πω; Φταίω, που σ’ αγαπώ
 Τ’ άστρα χίλιοι καημοί κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί..."



Στίχοι: Σ. Αλιβιζάτος-Μουσική: Μ. Τόκας-Ερμηνεία: Θ. Αδαμαντίδης

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Μίλτος Σαχτούρης: Η πληγωμένη Άνοιξη...


"Η πληγωμένη Ἄνοιξη τεντώνει τὰ λουλούδια της,
οἱ βραδινὲς καμπάνες τὴν κραυγή τους
κι ἡ κάτασπρη κοπέλα μέσα στὰ γαρίφαλα
συνάζει στάλα-στάλα τὸ αἷμα,
ἀπ᾿ ὅλες τὶς σημαῖες ποὺ πονέσανε
ἀπὸ τὰ κυπαρίσσια ποὺ σφάχτηκαν,
γιὰ νὰ χτιστεῖ ἕνα πύργος κατακόκκινος
μ᾿ ἕνα ρολόγι καὶ δυὸ μαύρους δεῖχτες.
 
Κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν, θά ῾ρχεται ἕνα σύννεφο
κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν, θά ῾ρχεται ἕνα ξίφος,
τὸ σύννεφο θ᾿ ἀνάβει τὰ γαρίφαλα
τὸ ξίφος θὰ θερίζει τὸ κορμί της..."



Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Ένα Versatile για σένα σάτυρε...


Λοιποοοοοόν, έχουμε και λέμε. Κανονικά η Μαρίνα (η Τσαρδακλή ντε, η κοπέλα που γράφει όμορφα, να ορίστε και το blog της - https://marinaslovelylife.wordpress.com/), κάπως έτσι θα έπρεπε να με χαρακτηρίσει αν ήθελε να μου δώσει το βραβείο. Σάτυρο. Γιατί πραγματικά, για όσους ξέρουν και θυμούνται (εεε Κατερίνα;;;), τέτοιος είμαι όταν παραλαμβάνω βραβεία. Στην ουσία δεν τα παίρνω, τα... ξεσκίζω. The Versatile Blogger Award λέει. Να βραβεύσω 15 bloggers λέει και να πω 7 τυχαία πράγματα για μένα λέει. Η αλήθεια είναι πως είμαι τόσο πολυπράγμων, πολυδιάστατος και... πολυσύχναστος που όποια πέτρα και αν σηκώσεις, τσουπ να κι ο Μάκαρος από κάτω. Ανοιχτό βιβλίο ένα πράμα...
Πριν ξεκινήσω όμως να απαριθμώ τα του εαυτού μου, θέλω να ευχαριστήσω για αυτό το βραβείο όσους και όσες αντέχουν να με διαβάζουν, να (με) σχολιάζουν και γενικώς να με συναναστρέφονται. Ξέρω γω τι λέω. Για πάμε...

1) Δεν ξέρω τι πιστεύετε για μένα, αλλά πέρα απο κάφρος (ενίοτε), μισογύνης και πολύξερος, είμαι κατά βάθος ένα συναισθηματικό παιδί (παιδί... λέμε τώρα), με αρκετές ευαισθησίες.

2) Γενικά δεν κάνω σχέσεις! Ειδικά... κάτι γινεται (χαχα). Δυσκολεύομαι είναι η αλήθεια. Άσε που οι γυναίκες με το που ακούσουν το πρώτο όχι την βλέπουν Μεταξάς την φάση και... αέραααααααα και όποιον πάρει ο Χάρος! Και γω λέω συχνά όχι στις γυναίκες (σιγά τα αίματα ρε άντρακλα), οπότε αυτό το πάρε-δώσε με το αντίθετο φύλο σπάνια έχει happy end...

3) Κάθε χρόνο σαν καλό Χριστιανόπουλο κάνω νηστεία όλη την Σαρακοστή. Αυτό, όσοι με διαβάζουν το ξέρουν. Εκείνο που δεν γνωρίζουν όμως, είναι ότι κάνω νηστεία απ' όλα. Επί της ουσίας δηλαδή. Πρακτικά. Πιό πρακτικά δεν γίνεται. Το χειρότερο δεν είναι αυτό βέβαια. Κάποιες, ελάχιστες είναι η αλήθεια, φορές (και μόνο κατά την διάρκεια της νηστείας), έχω δει την Θεοπούλα στον ύπνο μου να αναρωτιέται: "Άντε καλέ σιγά, κόβεται το σεξ;;;" Κι όμως, έλα που κόβεται Θεοπούλα μου, έλα που κόβεται...

4) Γενικά είμαι του junk food (κάπου μακριά, σε ένα επαρχιακό μέρος η Αριστέα μειδιάζει διαβάζοντας την παραπάνω φράση, τρώγοντας νωχελικά ριζότο λαχανικών με μπρόκολο...). Μ΄αρέσουν οι πίτσες, τα σουβλάκια, οι κρέπες, τα σάντουϊτς και κάμποσα ακόμα ανθυγιεινά εδέσματα. Ντάξει με μέτρο αλλά μ΄αρέσουν. Τρώω απ΄όλα δηλαδή αλλά έχω αδυναμία στα παραπάνω. Τι να κάνω;; Φταίω, το παραδέχομαι φταίω...

5) Έχω... τρέλα με τον Στίβεν Κινγκ. Εδώ και χρόνια αγοράζω βιβλία του, τα οποία μετά μανίας διαβάζω. Μερικά από αυτά είναι δυσεύρετα αλλά ψάξε-ψάξε η συλλογή μου μεγαλώνει. Τον θεωρώ τον κορυφαίο συγγραφέα στο είδος του και όχι μόνο. Μέσα από την γραφή του περνάει διάφορα μηνύματα για την ζωή, τις ανθρώπινες σχέσεις, τους φόβους μας. Σας τον συνιστώ ανεπιφύλακτα!

6) Με παίρνει εύκολα από κάτω, αλλά άλλο τόσο εύκολα ανεβαίνω ψυχολογικά. Αρκεί μια φράση, ή μιά στιγμή με κάποιον άνθρωπο για να με κάνει να πάρω πάλι τα πάνω μου. Είναι ένα θέμα αυτό είναι η αλήθεια, αλλά στη σημερινή εποχή νομίζω πως το αντιμετωπίζει πολύς κόσμος. Το βασικό είναι να μην τα παρατάμε ποτέ και για κανέναν λόγο...

7) Last but not least που λέγανε και στο χωριό μου, μιά εκμυστήρευση ακόμα. Θέλω να περάσω ένα βράδυ με την Μισελ Φάϊφερ. Milf  ξεmilf, παντρεμένη ή σε σχέση, κοντά ή μακριά, δεν με απασχολεί. Την θέλω ρε παιδί μου πως το λένε. Είναι η φαντασίωση μου από τότε που φορούσα κοντά παντελονάκια και την έβλεπα σαν Catwoman να γρατζουνάει με τις νυχάρες της δίχως αύριο τον αβοήθητο, λόγω της γοητείας της, Batman. Είναι η... γυναίκα μου, τέλος! Βοηθήστε και γω δεν θα σας αφήσω έτσι. Θα συνεχίσω να γράφω μαλακίες (μπιιιιιπ) και να σας κάνω να γελάτε!


Αυτό ήταν λοιπόν. Όσον αφορά στους 15 bloggers, επειδή δεν θέλω να υποχρεώνω κάποιους αλλά και λόγω του ότι το βραβείο έχει κάνει ήδη την... γύρα του, λέω να αφήσω φλου την παράδοση και να κοπιάσει όποιος και όποια επιθυμεί! Κλείνοντας, θέλω ειλικρινά να ευχαριστήσω την Μαρίνα για την σκέψη και την τιμή. Θέλω επίσης να πω, πως είμαι ανοιχτός σε βραβεύσεις παντός είδους και παντός καιρού! Αυτά τα ολίγα και μην ξεχάσετε, τα δέοντα στην μαμά σας! Τα ξαναλέμε.


Υ.Γ. Η χαρά μου είναι μεγάλη όταν αναβιώνουν δραστηριότητες που μας ένωσαν παλαιότερα και θα μας ενώσουν και μελλοντικά σε αυτόν τον χώρο. To blogging είναι τρόπος ζωής και έκφρασης. Το πιό αληθινό κομμάτι της επικοινωνίας που λέγεται γραφή...

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Μέρες Ανά(σ)τασης



Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα
δεν απόμεινε κανείς.
Ήταν Μεγάλη βέβαια
γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-
θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;


Γ. Βαρβέρης

 
                                            Να σε καρφώσουν στο σταυρό 
                                           η να σταυρωθείς πάνω σ' αυτό το τίποτα που υπήρξες,
                                            είναι ο ίδιος δρόμος, έρημος κι ακατανόητος, 
                                         ανάμεσα στα λιγοστά δέντρα 
                                           και τη νύχτα που κατεβαίνει...

                                                Τ. Λειβαδίτης



Περιφέρω τον επιτάφιό μου. 
Αγγόγυστα, όπως ο Χριστός. 
Ως πού επιτρέπεται να φτάσουμε; 
Η απελπισία συνώνυμο της αυτογνωσίας.
Ιησούν ή Βαραββάν;

Σ. Σταυρόπουλος


                                          Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
                                          Μήνες για χάρη του έτρεχα απ’ το Ναό στο λιμάνι
                                         κι απ’ την πόλη στο Όρος των Ελαιών...

Ντ. Χριστιανόπουλος 



Υπάρχει πάντα η ανάσταση,
όχι ορισμένη και πιθανή,
υπάρχει απίθανη περίλαμπρη δόξα,
η φωτεινή έκσταση, δεν μπορούν
δίχως αυτήν οι άνθρωποι...


Ζ. Καρέλλη
                                                                                                                                                                                                                                                                                                Χριστέ μου
                                                                               τι θα ‘τανε η πορεία σου
                                                                           δίχως τη σμύρνα και το νάρδο
                                                                             στα σκονισμένα πόδια σου;
                                                                
                            Γ. Ρίτσος


Γοερά το βλέπω ετοιμάζεσαι
για την Ανάστασή σου.
Την πιστεύω αλλά με θλίβει...


Κ. Δημουλά 



Υ.Γ. Πονηροί καιροί. Γεμάτοι από μίσος, φθόνο και κακία. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η ελπίδα σιγοκαίει μέσα μας, λίγο πιό δυνατά, πιό έντονα, θαρρείς λες, και είναι Εκείνος που μας δίνει το κουράγιο και την πίστη να συνεχίσουμε τον αδυσώπητο αγώνα της ζωής, ψάχνοντας την δική μας, λυτρωτική Ανάσταση.
 Ας βάλουμε την καλοσύνη και την ανθρωπιά στην ζωή μας. Ας καταλάβουμε επιτέλους, ότι άνθρωπος δίχως άνθρωπο, είναι μιά ημέρα χωρίς το φως της, μιά Άνοιξη χωρίς τα λουλούδια της...  Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με Υγεία.


Αναγνώστες

Page translation