Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Ακόμα και τοίχοι έχουν... μιλιά Νο10

 Καλησπέρα, καλησπέρα! Επιστρέφω με την στήλη που έκανε πάταγο στην μπλογκόσφαιρα, με τα εξαιρετικά-πιασάρικα συνθήματα των τοίχων και τις απαντήσεις μου, που άλλαξαν το ρουν της μπλογκικής ιστορίας (το ξεφτίλισα...). 
 Ξαναπάμε. Γειά χαραντάν δικοί μου και δικές μου. Οι τοίχοι μας. Ένας τρόπος έκφρασης του είναι μας, ενδόμυχες σκέψεις, αστείες ατάκες, φιλοσοφημένη γραφή. Όλα αυτά και πολλά περισσότερα,θα σας παρουσιάσω παρακάτω στην δέκατη συνέχεια των... τοίχων που έχουν μιλιά. Άλλωστε πάει καιρός από την τελευταία φορά που έκανα παρόμοια ανάρτηση (καλύτερο αυτό). Ιδού λοιπόν...

Και πολύ σε περίμενε παλουκάρι...







Εγώ Σκορπιός και αυτή... ρουφιάνα!










Καλά αυτός μαρτυράει χωρίς ξύλο...















Δε το παίζω τρελός αλλά είμαι, δε το παίζω σου λέω τρελός...













Η έστω σεξ με... σοκολάτα!











Μεταξύ μας αγορίνα, να πηδήξεις θέλεις...


















Καταλάβατε ε; Μετά φταίνε οι άντρες που είναι γουρούνια...













Η 1η από τις 10 εντολές...










Πάλι καλά να λες, σε άλλους χρωστάνε ολόκληρες ζωές...


















Φέρελπις νέος...

Άτσααα ο Ντι Κάπριο των φτωχών...







Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Πιστεύω...

 Πιστεύω σε κείνον που χτίζει, και αγεροκρέμεται μες στον ουρανό, σαν Θεός, και κατευνάζει το χάος, πιστεύω σε κείνον που θερίζει, και το δρεπάνι του κυματίζει ολόφωτο σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου.

Πιστεύω σε κείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω και σε κείνον που μισεί, πιστεύω σε κείνον που αμαρτάνει κα ζητάει με δάκρυα να τον συγχωρέσουν...
 Πιστεύω και σε κείνον που αμαρτάνει και συχωρνάει τον εαυτό του και προχωράει, πιστεύω στη μέρα που σου δίνει πράγματα μες στο φως, πιστεύω και στη νύχτα που σου ξαναδίνει τα πράγματα μες στην καρδιά σου, πιστεύω στο αλάτι και στο κάρβουνο, στις μέλισσες και τα παιδιά...
Πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους ραψωδούς, έξω από το παραθύρι σου, τραγουδάει την οδύσσεια της καθημερινότητας. Πιστεύω και στη γλυκειά ετούτη γη, γεμάτη μαχαιρώματα και ζεστούς γυναικείους κόρφους...

 Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, τους ποιητές που αλλάζουνε με μιά χειρονομία  τη γεωγραφία και τα πεπρωμένα, πιστεύω και στα ταπεινά βόδια που σηκώνουνε στη ράχη τους, σα δόξα, το αιώνια αναλλαχτο κι ολοπόρφυρο δειλινό, πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες και προχωράτε μές στον ενάντιο άνεμο, πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω...


* Τάσος Λειβαδίτης- Απόσπασμα από το "Σύμβολο Πίστεως" (Ο Άνθρωπος με το Ταμπούρλο- Εκδόσεις Κέδρος 1979)


Υ.Γ. Καλό Μήνα σε όλους και όλες...

 

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Κοινωνοί της ανηθικότητας...

 "Η συνείδηση είναι το βάθος του ανθρώπου. Η αγάπη είναι το πλάτος του", είχε γράψει κάποτε ο Νικηφόρος Βρεττάκος.

 Νομίζω πως στην κοινωνία της ηθικής κατάπτωσης που έχουμε δημιουργήσει, η δική μας συνείδηση σέρνεται στα ρηχά νερά του παραλόγου και η αγάπη ασφυκτιά στην στενότητα του μπερδεμένου μυαλού μας...

 Το περιστατικό σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης με έναν άνθρωπο να χάνει την ζωή του και άλλον έναν να κινδυνεύει να περάσει το υπόλοιπο της δικής του πίσω από τα κάγκελα της φυλακής (όχι δεν θα αναλύσω τις πράξεις τους), είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό, καθημερινό συμβάν, σε μιά πόλη, σε μιά χώρα που σε κάνει να ξυπνάς κάθε μέρα και πιο ανασφαλής αλλά ταυτόχρονα και περισσότερο αφελής. Η μήπως όχι;


 Αυτές τις μέρες, διαβάζω και ακούω ένα σωρό πράγματα. Δε μπήκα σε καμιά στιγμή στο τρυπάκι να κρίνω όμως. Κυρίως γιατί οι... διαδικτυακοί και τηλεοπτικοί κριτές τα είπαν όλα! Αναλύσεις επί αναλύσεων, απόψεις, γνώμες, αναθέματα, κατηγορίες. 

 Αυτό το περιστατικό λοιπόν έγινε ο λόγος για να ξαναβγούν στην επιφάνεια πάθη, αρρωστημένα κακέκτυπα, υποχθόνιες σκέψεις, που καταδεικνύουν περίτρανα το πόσο ανήθικοι έχουμε γίνει ως άνθρωποι. Υπέρμαχοι της θεωρίας των δύο άκρων σε κοινωνικό επίπεδο, "φωτεινοι παντογνώστες" και άτεγκτοι δικαστές συνανθρώπων μας. 


 Εκείνο που πραγματικά με φοβίζει περισσότερο όμως είναι η ευκολία στην κρίση. Αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα στις αποφάσεις μας. Είναι τουλάχιστον τραγικό να πολιτικοποιούμε την ανθρώπινη ζωή και την αξία της.  Να δείχνουμε με το δάχτυλο σαν καταδότες τον διπλανό μας και να κατακρίνουμε τις αδυναμίες του. Να ηρωοποιούμε ή να χαρακτηρίζουμε κάποιον σαν "μαύρο πρόβατο".

 Χωρίς να γνωρίζουμε τα γεγονότα καταθέτουμε την άποψη μας, θεωρώντας την τεκμηριωμένη. Περιμένουμε στην γωνία τον πρώτο τυχόντα που θα σχολιάσει την γνώμη μας και του κάνουμε επίθεση αν αυτή δεν συνάδει με την δική μας. Οι Αριστεροί υποστηρίζουν εκείνο, οι Δεξιοί το άλλο., τα ίδια και τα ίδια μιά ζωή.

 Γιατί όμως σε αυτή την ριμαδοχώρα πρέπει πάντοτε να υποστηρίζουμε αυτό που σκεφτόμαστε, με κύριο μέλημα, να το προτάξουμε ως το απολύτως σωστό; Γιατί πρέπει σώνει και ντε να είμαστε απόλυτοι, σε κάτι που μάλιστα δε γνωρίζουμε από πρώτο χέρι; Γιατί έχει γίνει πια τρομακτικά φυσιολογικό να πατάμε επί πτωμάτων, να μηδενίζουμε ζωές και ανθρώπους;

 Σκεφτείτε λίγο τον ντόρο που δημιουργήθηκε αυτές τις μέρες για το τραγικό περιστατικό και αναρωτηθείτε. 

 Γιατί πρέπει να κάνουμε πάντοτε σαφή (με βωμολοχίες-ειρωνική διάθεση) την θέση μας, την στιγμή που ένα ζήτημα έχει ένα σωρό ασάφειες; Βοηθάει κάπου η συναισθηματική ισοπέδωση των συνανθρώπων μας; Κρίνουμε βάσει των γεγονότων ή βάσει των όσων πιστεύουμε ότι έχουν συμβει;

Μην κουράζεστε. Απάντηση δεν υπάρχει. Τα γεγονότα δεν μας αφορούν, γιατί επί της ουσίας δεν μας νοιάζουν. Περισσότερο σκεφτόμαστε πόσα λαικ θα πάρει το σχόλιο μας, αν κάποιος μπει σε αντιδικία μαζί μας, αν γενικά γίνει ντόρος με την... ρηξικέλευθη άποψη μας.

 Αν αυτό δεν είναι ανήθικο, αν ο αιώνιος στρουθοκαμηλισμός δεν είναι ότι πιο αναχρονιστικό μπορεί να υπάρχει σε μιά κοινωνία, αν οι αξίες μας περιορίζονται σε μιά κρίση με χαρακτηριστικά ωχαδερφισμού, τότε ας μου απαντήσει κάποιος, πως μπορεί αυτή η κοινωνία-έκτρωμα να ξαναβρεί τον δρόμο της;
 

 Και πάλι θα σας προλάβω, για να μην σας κουράσω. Δεν πρόκεται. Ποτέ. Αυτή η κοινωνία που έχει εμάς ως κοινωνούς της ανηθικότητας της, όχι μόνο θα παραμείνει ασεβής αλλά και απάνθρωπη προς τους ανθρώπους της, αλλά θα συνεχίσει να κυλιέται στον βούρκο της απάθειας, της ματαιοδοξίας και του φανατισμού.

 Στο λήμμα μισαλλοδοξία στα λεξικά, θα πρέπει με μεγάλα γράμματα να αναφέρεται η λέξη "Έλληνας". Και είναι πιά δεδομένο, πως έπειτα απο μερικά χρόνια, οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ξεκινάνε τις αναφορές τους σε εμάς λιτά και ανατριχιαστικά: " Ήταν κάποτε μιά κοινωνία..."

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Ο αριβίστας...


                                               Ήρθες και έπαιξες μαζί μου,
                                        το παιχνίδι της φτήνιας και των σκιών.
                                                    Ανέντιμος και τραχύς,
                                                  απαθής και φιλάργυρος
όπως οι μαυραγορίτες των ψυχών...

Και τι σου ζήτησα;
Λίγη αγάπη, ένα τόσο δα χαμόγελο
να σβήσω της καρδιάς τις μουτζούρες.
Να σταθώ ξανά στα πόδια μου
να δηλώσω παρών,
σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας
που ονομάζετε ζωή...

Μα εσύ μου πήρες τα πάντα.
Ένας αριβίστας ήσουν,
με προορισμό μάταιο.
Κι όταν έρθει καιρός να το νιώσεις
θα είναι αργά, τόσο αργά,
που σωτηρία δεν θα υπάρχει...


 
Υ.Γ. Αφιερωμένο σε όσους και όσες εμπιστεύτηκαν, λάθεψαν, αμάρτησαν, πλήρωσαν το τίμημα, αλλά στο τέλος έμαθαν, κατανόησαν και τελικά συγχώρεσαν, εαυτούς και αλλήλους...

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

Σχολείο: Μόρφωση ή παρα-μόρφωση;

 "Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή", είχε πει κάποτε ο Βίκτωρ Ουγκώ. Σωστό  και αληθινό. Μέχρι και ένα σημείο βέβαια (επιτρέψτε μου να αμφισβήτησω τον Γάλλο συγγραφέα).

 Η έννοια του σχολείου έχει να κάνει με την μόρφωση και την παιδεία των νέων ανθρώπων. Την δυνατότητα που τους δίνει να μεγαλώσουν σωστά, να έχουν κριτική σκέψη και να αποκτήσουν αυτού του είδους την γνώση, που θα τους αποτρέψει από το να μπουν σε δύσβατα και περίεργα μονοπάτια. Αυτή είναι η έννοια του. Η πραγματικόητα όμως, λόγω της εποχής που ζούμε αλλά και της αυξανόμενης τάσης για πλήρη καθοδήγηση της σκέψης μας, είναι τελείως διαφορετική...

 Στην Ελλάδα η εκπαίδευση ασθενεί. Ολισθαίνει. Μοιάζει με ανηφόρα γεμάτη αγκάθια και σαθρό υπόβαθρο. Η εξαίρεση είναι οι καθηγητές και οι δάσκαλοι που προσπαθούν, που ονειρεύονται, που δημιουργούν, μέσα σε ένα οικοδόμημα γκρίζο και μουντό, χωρίς πρωτοτυπία και φαντασία, χωρίς εκείνα τα εχέγγυα που θα δώσουν ώθηση στα νέα παιδιά για να ανοίξουν τα φτερά τους, προετοιμασμένα και ηθικώς καταρτισμένα για τον... έξω κόσμο.
 
 Η εξαίρεση είναι εκείνοι οι γονείς που αφιερώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους στα παιδιά τους, που με δικά τους έξοδα οργανώνυν συναντήσεις, συμβούλια, εκδηλώσεις στα σχολεία της γειτονίας. Η εξαίρεση είναι τα παιδιά, που αν και ακούνε τριγύρω τους τα μύρια όσα, προσπαθούν να ζουν την καθημερινότητα τους ως παιδιά, και όχι ως πρόωρα ενήλικοι.


 Οι παραπάνω εξαιρέσεις όμως έρχονται αντιμέτωπες με τον κανόνα. Έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τις ελλείψεις σε βιβλία και σχολικό εξοπλισμό, με το μπάχαλο στις προσλήψεις δασκάλων και καθηγητών, με τον ρατσισμό και τον σχολικό εκφοβισμό που κυοφορείται. 

Εκεί, που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει η αίσθηση της ελπίδας και της δικαιοσύνης, η έμφαση στην δημιουργία και την φαντασία.
Δυστυχώς. Ο έλεγχος δείχνει να ξεφεύγει και το σχολείο λειτουργει περισσότερο όπως η φυλακή, που αντί να σωφρονίζει, εξελίσσει τους κρατούμενους  σε εγκληματίες πρώτης βαθμίδας.

 Έτσι τα σχολεία, αντί να μεταδίδουν την γνώση στους μαθητές, τους μετατρέπουν σε ημιμαθείς και μπερδεμένους νέους, άτολμους και αντικοινωνικούς, που λειτουργούν υστερόβουλα και με αρνητική διάθεση προς τους άλλους. Η έννοια της φαιδρής ανταγωνιστικότητας κυριαρχεί, παίρνοντας την μορφή επαίνων, που μόνο στόχο έχει την εξύψωση του ενός και την καταβαράθρωση των υπολοίπων. 
 
 Το εθνικό και πατριωτικό στοιχείο σιγά σιγά χάνεται (να με συγχωρείτε, αλλά θεωρώ πολύ σοβαρό θέμα για μια κοινωνία να ξέρει και να τιμά την ιστορία της).

 Για όλους τους ανθρώπους, είναι σημαντικό να ξεχωρίζουν αλλά και να μην διαχωρίζουν ταυτόχρονα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τους κάνουν μοναδικούς και ιδιαίτερους (ο καθένας είναι ίσος απέναντι στον άλλο αλλά ταυτόχρονα και διαφορετικός).
 Απαρχαιωμένες αλλά και δήθεν πρωτοποριακές αντιλήψεις ξανακάνουν την εμφάνιση τους, ο πόλεμος ιδεών συνεχίζει να μαίνεται πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μας, που ειδικά σε μικρή ηλικία μιμούνται ότι ακούν και βλέπουν και όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό μηδενισμού και ψυχικής απαλλοτρίωσης, με μοναδική αποζημίωση την ικανοποίηση του εκάστοτε πολιτικού συστήματος στην λογική του ότι "εμείς κάναμε την δουλειά μας όπως πρέπει."


Μόνο που η εκπαίδευση των παιδιών δεν είναι δουλειά. Είναι σίγουρα υποχρέωση, τιμή, αλλά πολύ περισσότερο είναι πάντοτε, κάθε χρονιά που αρχίζει η σχολικής περίοδος, ευκαιρία. Ναι ακριβώς αυτό. Μια ευκαιρία για να αποτινάξουμε από πάνω μας μίση και πάθη, λάθη και ανούσιες αντιπαραθέσεις.

 Το σχολείο, και μάλιστα το ελληνικό σχολείο, κυρίως λόγω της ιστορίας και της ψυχοσύνθεσης μας, θα έπρεπε να είναι το εφαλτήριο για μιά άλλη, πιό όμορφη ζωή. 


 Θα έπρεπε να γιγαντώνεται μέσω της φαντασίας, μέσω της υγιούς αμφισβήτησης, θα έπρεπε να τρέφεται με τον αλτρουϊσμο και την οικουμενικότητα και τέλος θα έπρεπε να καρτεράει από τα νέα παιδιά, να γίνουν ο καθρέφτης όλων αυτών των θετικών χαρακτηριστικών που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη υπόσταση. Της αγάπης, της αλληλεγγύης, της ανιδιοτελούς προσφοράς προς τον συνάνθρωπο. Γιατί ο άνθρωπος όταν αποκτά γνώση με τον τρόπο που αρμόζει, τότε είναι πλέον μορφωμένος και όχι παρα-μορφωμένος, γνώστης και όχι παντο-γνώστης...


Υ.Γ. Καλή σχολική χρονιά!

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Καλώς τον... καρπερό Σεπτέμβρη

  Καλησπέρα, καλησπέρα. Το ημερολόγιο λέει 2 του Σεπτέμβρη και δεν θα πω ούτε καλό υπόλοιπο καλοκαιριού (που θα μπορούσα), ούτε καλό φθινόπωρο. Θα πω όμως καλό μας μήνα.
 Για μένα η χτεσινή πρώτη ημέρα του μήνα ήταν μέρα χαράς. Έγινα για δεύτερη φορά θείος και οσονούπω (σε κανα διμηνάκι) θα γίνω θείος και για τρίτη φορά.

 Παρατηρώντας στο μαιευτήριο τον γενικότερο χαμό και την αναμονή των ανθρώπων για το ερχομό μιάς νέας ζωής στην... ζωή τους, αναρωτήθηκα μέσα μου πολλά πράγματα.  Καταρχήν, πως μπορεί όλος αυτό ο κόσμος να κάνει παιδιά.Με τι λεφτααααα;;; (Ασόβαρη ερώτηση και ρητορική βεβαίως βεβαίως). Τα παιδιά είναι το ωραιότερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Αυτό και τέλος. Το ότι καθένα από αυτά στην Ελλάδα (και όχι μόνο), γεννιέται και χρωστάει της Μιχαλούς είναι άλλο θέμα.

  Κατά δεύτερον. Πως γίνεται και υπάρχουν τόσο σέξυ νοσοκόμες;;;; (Και αυτή ρητορική ερώτηση μιάς και οι νοσοκόμες-μαίες είναι  κανόνα τρελά μωρά). 
 
 Περάστικα μου λοιπόν. (Αααααα είδα και μιά μαμά με κοντό σορτσάκι, γυμνασμένη και του... στυλ μου. Αυτήν, την παντρεμένη, την παντρευόμουνα. Ναι, το παραδέχομαι σήμερα ήμουν εν δυνάμει μπαμπάς.

  Πάμε στην τρίτη ερώτηση. Εγώ πότε θα γίνω πατέρας;;; (Αυτή και αν είναι ρητορική ερώτηση). "Αυτά πάνε με σειρά αγορίνα μου", σκέφτηκα φωναχτά αλλά από μέσα μου. "Βρες πρώτα γυναίκα, έπειτα βρες γυναίκα που να σε αντέχει και μετά ξεπέρασε και το θέμα που έχεις με τους γάμους και το ξανασυζητάμε. Μέχρι τότε συνέχισε να πετάς σαν μελισσίτσος από γύρη σε γύρη και κάνε τις βασίλισσες να αναστενάζουν από πόθο για το μέλι σου...

Τέταρτη ερώτηση και δεν σας κουράζω άλλο. Γιατί δε ονομάζουν τα μαιευτήρια (και δη τα ιδιωτικά) φαρμακεία η έστω κοφτήρια;;; Αφού γέννα και τριχίλιαρο, νοσοκόμος και 10άρικο (το ελάχιστο και σε κοιτάνε και με μισό μάτι), μπαλόνι και 20άρικο, καφές και 3ευρώ και πάει λέγοντας.
  Κλείνοντας, θέλω να σας εκμυστηρευτώ πως είμαι ευτυχής που μπλέκω με γυναίκες που τα παιδιά τους στην καλύτερη έχουν πάει φαντάροι και έχουν παντρευτεί και στην χειρότερη τελειώνουν το Δημοτικό. Ούτε πάνες, ούτε βαφτίσια για να τσακωνόμαστε για το όνομα, ούτε μαιευτήρες-κροίσοι. Το πολύ πολύ καμιά σοκολάτα ή έστω καμιά μπύρα με υιό και μαμά.

Υ.Γ. Καλό μήνα ξαναμανά και να ξέρετε πως τα παιδιά είναι Η ΕΥΤΥΧΙΑ...

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018

Όταν σημάνει η ώρα...

 "Όλα αξίζουν τον κόπο, αν η ψυχή δεν είναι μικρή", έγραψε κάποια στιγμή ο Πορτογάλος ποιητής Φερνάντο Πεσσόα. 

 Πόσο αληθινό και παρακινητικό. Τούτες τις μέρες, που το δύσκολο καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του, αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να προσπαθούν, να γυρίζουν τις δύσκολες καταστάσεις υπέρ τους, να αλλάζουν ρότα και τελικά να τα καταφέρνουν . Είναι η θετική σκέψη; Είναι ο εγωισμός; Μήπως είναι η ανάγκη να αποδείξουν κάτι; Η λογική του "η ζωή προχωράει"; 
 
 Νομίζω τίποτα από τα παραπάνω αλλά και όλα τα παραπάνω μαζί. Αυτό που πιστεύω είναι ότι έρχεται μία φορά στην ζωή μας (ίσως και περισσότερες) που σκέφτεσαι "ως εδώ και μη παρέκει". Και πάλι δεν λέει κάτι. Ναι παρακινείσαι, ναι βγάζεις εγωισμό. Αλλά μόνο αυτό βοηθάει;

 Η απάντηση είναι όχι. Το σημαντικό κομμάτι σε όλη αυτή την διαδικασία είναι η κατανόηση σε δύο μορφές της. 

 Η πρώτη έχει να κάνει με το να κατανοήσουν οι δίπλας μας τι έχουμε ανάγκη και πως μπορούν να μας βοηθήσουν και η δεύτερη (που είναι και η πιό σημαντική μορφή) έχει να κάνει με το να κατανοήσουμε εμείς πρωτίστως την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Έτσι ξεκινάει η αλλαγή. Μεμψιμοιρίες, αναθέματα και κολλήματα σε λάθη του παρελθόντος δεν έχουν κανένα νόημα να εμφανίζονται στο προσκήνιο. Μόνο αν ψάξουμε μέσα μας για να δούμε ποιοί πραγματικά είμαστε, τι μας ικανοποιεί, τις μας τρομάζει και τι μας προβληματίζει, μπορούμε να λύσουμε τα θέματα μας. 

 Τότε θα κατανοήσουμε ότι έχει σημάνει η ώρα της αλλαγής. Με νέα και όχι σπασμένα φτερά, με πυγμή, σοβαρότητα και χιούμορ. Το ολοκληρωμένο πακέτο πρέπει να περιέχει τα προαναφερθέντα. Γιατί έτσι θα έχουμε σοβαρές πιθανότητες να αρχίσουμε να ζούμε καλύτερα. Εις το επανιδείν...



Στίχοι: Άννα Μπακιρτζή-Μουσική: Άκης Πάνου


Ξέρω πως θα φύγεις μακριά μου,
μέσα από την αγκαλιά μου
θα πετάξεις σαν πουλί.

Ξέρω πως θα κλάψουμε κι οι δυο
στο πικρότερο αντίο,
στο πικρότερο φιλί.

  Κι όταν σημάνει η ώρα
  τότε καρδιά μου χρυσή 
τη μεγαλύτερη μπόρα
  θα την περάσεις εσύ...

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Ενός λεπτού σιγή...



Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;


 Ντίνος Χριστιανόπουλος

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Διαφορετικός Αύγουστος...

 Το ημερολόγιο λέει 3 του μήνα. Αύγουστος του 2018. Οι μέρες που πέρασαν ήταν από τις χειρότερες που βίωσε η χώρα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεκάδες συμπολίτες μας, νέοι, παιδιά, μεσήλικες, ηλικιωμένοι, χάσανε την ζωή τους κάτω από δραματικές συνθήκες στην Ανατολική Αττική.

 Κάηκαν ζωντανοί, πνίγηκαν, ξεψύχησαν από τις αναθυμιάσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι, είδαν την ζωή τους να καταστρέφεται. Σε λίγες ώρες έχασαν το βιός τους. Δεν θα επεκταθώ άλλο σε αυτό το θέμα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα είπαν και τα... έγραψαν όλα. Μια μαύρη σελίδα που θα τριγυρνάει σαν εφιάλτης στο μυαλό μας για πολύ καιρό ακόμα...

 Το ζητούμενο είναι από δω και πέρα τι κάνουμε. Πήραμε το μάθημα; Καταλάβαμε τι έχει αξία σε αυτή την ζωή; Συνειδητοποιούμε ποιοί είμαστε και πως έχουμε καταντήσει ως κοινωνία; Δυστυχώς μερικές φορές χρειάζονται τέτοιου είδους αποτρόπαια ηλεκτροσόκ για να αφυπνιστούμε. Μακάρι μέσω των τραγικών γεγονότων των προηγούμενων ημερών να γίνει επιτέλους κάτι τέτοιο... Το τεράστιο κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης από μικρούς και μεγάλους (το ειλικρινές και όχι για το φτιαχτό), είναι η αχτίδα φωτός που ψάχνουμε σε αυτό το ατελείωτο σκοτεινό τούνελ.

 
 Για να βγούμε πρέπει να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι και όχι με φτιασίδια, μακιγιαρισμένη, όπως μας βολεύει να την σκεφτόμαστε. Αυτός ο Αύγουστος είναι μήνας αναθεώρησης. Πρέπει να είναι. 

 Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, αν έχει μείνει κάτι ανθρώπινο σε ότι πράττουμε, πρέπει να βάλουμε τις προτεραιότητες μας. Τις βάσεις για ένα καλύτερο αύριο. Κλισέ, αλλά από τα πιό ωραία αυτό. Ένα καλύτερο αύριο. Και όταν αυτό γίνει, τότε και οι μέρες που ζούμε δεν θα είναι μέρες φωτιάς αλλά μέρες αγάπης. Και το παρόν θα είναι το ίδιο όμορφο όπως το μέλλον...


Υ.Γ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε αυτούς που άθελα τους γίνονται πυξίδα στη χαμένη ζωή μας... Καλό μήνα σε όλους και όλες.



  "The world is closing in 
Did you ever think
    That we could be so close, like brothers..."


Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

Και τώρα φίλοι μου είναι αργά...



"Και τώρα φίλοι μου είναι αργά, μια καληνύχτα στη μαμά 
 και λίγη στάχτη στα μαλλιά καιρός να πούμε αντίο..." 

Παύλος Σιδηρόπουλος




 * Αν κάποια στιγμή αποφασίσουμε να σιωπήσουμε, αν ανοιξουμε την καρδιά και τα μάτια μας, τότε ίσως καταλάβουμε. Μέχρι τότε, τα όνειρα μας θα στοιχειώνονται από παιδικές κραυγές, τελευταίες αγκαλιές και ανθρώπινο πόνο. Είτε το αντέχουμε είτε όχι, θα πρέπει να ζήσουμε με τον εφιάλτη που δημιουργήσαμε. Οι Ερινύες ήρθαν για να μείνουν...

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Λουκάς και Σόλων: Το αυγό...

ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παρατούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παρατείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;
ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
 

ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε, Λουκά, μωρό μου. Μπορούμε… Αρκεί να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, δεν ξέρω, αλλά κάπου πρέπει να μπούμε. Χαρά και εργασία, ωράριο, αλλά κάπου να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, στο είπα.
ΛΟΥΚΑΣ: Τι είναι αυτό, ουζάδικο;
ΣΟΛΩΝ: Το σύστημα; Όχι. Αυγό.
ΛΟΥΚΑΣ: Αβγό ή αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό. Μην γίνεσαι χυδαίος.
ΛΟΥΚΑΣ: Αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό, ναι, αυγό, με ζάλισες… Όταν μπεις εκεί μέσα… πάει, τα ‘χεις όλα.
 
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά. Και θα μας χωράει;
ΣΟΛΩΝ: Μέχρι να μπεις είναι το ζόρι. Μετά δεν το καταλαβαίνεις καν ότι είσαι μέσα.
ΛΟΥΚΑΣ: Κατάλαβα.... Θα χωράμε και οι δύο στο αυγό, Σόλων;
ΣΟΛΩΝ: Οι δυο; Όχι, ο καθένας θα έχει το δικό του… Και πάψε να σκέφτεσαι σαν υπανάπτυκτος.
ΛΟΥΚΑΣ: Μόνος δηλαδή; Μόνος… Όχι, Σόλων, όχι μόνος, δε γίνεται αυτό, Σόλων, δεν αντέχεται η ζωή μόνος, σε παρακαλώ, Σόλων, όχι.
ΣΟΛΩΝ: Θες να μην μπούμε; Αυτό προτείνεις;
ΛΟΥΚΑΣ: Να μην μπούμε.
ΣΟΛΩΝ: Να μείνουμε έξω;
ΛΟΥΚΑΣ: Έξω.
ΣΟΛΩΝ: Καλά, έξω… Όσο ελπίζουμε, όσο αντέχουμε, όσο μπορούμε… Έξω…



Απόσπασμα από την σειρά Εκείνος κι Εκείνος -ΕΙΡΤ 1972- κείμενο: Κώστας Μουρσελάς


* Όσες φορές και αν έχω διαβάσει τον παραπάνω διάλογο η έχω δει στην τηλεόραση και στο ίντερνετ την συγκεκριμένη σκηνή, νιώθω ένα ρίγος να με διαπερνάει. Βασίλης Διαμαντόπουλος-Γιώργος Μιχαλακόπουλος. Η και το αντίστροφο. Άλλωστε ο ένας είχε ανάγκη τον άλλον. Όπως ισχύει επί της ουσίας για όλους τους ανθρώπους που θέλουν να λέγονται άνθρωποι... 

Αυτή η σειρά που, εν μέσω δικτατορίας, μιλούσε για αυτά που γίνονταν αλλά και για αυτά που θα επακολουθήσουν χωρίς φόβο και πάθος, ήταν θεωρώ, ότι καλύτερο έχει υπάρξει στην ελληνική τηλεόραση... 

Το Αυγό λοιπόν, που λέει και ο Σόλων. Κοινώς, το Σύστημα. Αυτή η αδηφάγα κατάσταση που... ρουφάει μέρα με την μέρα το μεδούλι όσων αποφάσισαν να μπουν και να βιώσουν από πρώτο χέρι την εικονική (και αρχικά αγγελικά πλασμένη) πραγματικότητα του. Οι λίγοι, οι επαναστάτες με αιτία, οι μαχητές της καθημερινότητας, αυτοί που επιμένουν να κρατούν καθαρά τα χέρια τους και να αποφεύγουν να τα βουτάνε στο.. μέλι, έχουν μια θέση έξω από το Αυγό.
Κάποια στιγμή, παρά τα λάθη και τα πάθη μας, αν πραγματικά αποφασίσουμε να βάλουμε την ανθρωπιά πάνω από τον εγωισμό μας, πάνω από τα χρήματα, αν αλλάξουμε με σκοπό την πραγματική και όχι την καμουφλαρισμένη ευτυχία, τότε η ζωή έξω από το Αυγό θα είναι πραγματικά το κάτι άλλο. 

 Όχι μόνοι μας όμως. Ο ένας με τον άλλο. Δίπλα-δίπλα. Αγκαλιασμένοι. Γιατί η μοναξιά είναι μια πληγή που κανένα Σύστημα και κανένας θησαυρός δε μπορεί να γιατρέψει...

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Ιουλίου σκέψεις...

 Ιούλιος 2 του μήνα, λέει το ημερολόγιο. Ημέρα Δευτέρα. Η πρώτη της εβδομάδος και η πιό μουντρούχα! Αυτά είναι τα δεδομένα. 

 Τι όμως δεν είναι το ίδιο; Τι είναι αυτό που δεν μπορεί και δεν γίνεται να είναι δεδομένο; Μα... εμείς! Δεδομένη είναι η στιγμή που ζούμε αλλα ποτέ το αύριο. 

 Πόσο εύκολα το ξεχνάμε αυτό μέσα στη δίνη της καθημερινότητας. Τσακωνόμαστε, βαρυγκομάμε, τα... βάφουμε μαύρα, παραμελούμε τους εαυτούς μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε και μετά φτάνει μιά στιγμή που θέλουμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο, να διορθώσουμε τα αδιόρθωτα. 

 Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι αλλά δεν θέλω να αντιδράσετε άσχημα. Αυτό, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! Δεν γυρίζει ο χρόνος πίσω αλλά ακόμη και αν γύριζε, αυτό δεν θα μας άλλαζε ως ανθρώπους. Αν κάτι δεν αλλάξει όταν πρέπει προς το καλύτερο (γιατί όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε... τέτοια στιγμή), τότε ακόμη και σε χρονοκάψουλα να μπαίναμε τα ίδια σκατά (μπιπ) θα μέναμε!

 Ντάξει κάνουμε και λάθη. Μερικές φορές ξεχνάμε πως είναι να είμαστε άνθρωποι. Αλλά είναι προτιμότερο να προσπαθούμε να μάθουμε από τα λάθη μας, παρά να ευχόμαστε να μην τα είχαμε κάνει! Η ζωή άλλωστε συγχωρεί τα λάθη, αλλά δε συγχωρεί αυτούς που δεν θέλουν να μάθουν από αυτά. 

 Ας μην ψάχνουμε για εξηγήσεις και για περίπλοκες λύσεις.  Όλα είναι απλά. Aν μάθουμε να ζούμε χωρις βιασύνη και άγχος, όλα μας τα ερωτήματα, έστω και αργά, θα απαντηθούν. Αρκεί να ζούμε, μαθαίνοντας. Άλλωστε όπως έχει γράψει και ο Τάσος Λειβαδίτης: "κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση..."
Και μιας και έβαλα την ποίηση στην κουβέντα για την ζωή, σας αφήνω με ένα απόσπασμα από τον "Κύκλο των χαμένων Ποιητών", με πρωταγωνιστή τον μοναδικό και αγαπημένο μου Ρόμπιν Γουίλιαμς στον ρόλο του καθηγητή Τζων Κίτινγκ.

"Δε διαβάζουμε ποίηση, επειδή είναι χαριτωμένη. Διαβάζουμε ποίηση, επειδή ανήκουμε στην ανθρώπινη φυλή. Και η ανθρώπινη φυλή είναι γεμάτη πάθος. Η ιατρική, η νομική, η μηχανική, οι επιχειρήσεις είναι ευγενείς αναζητήσεις, απαραίτητες για την διατήρηση της ζωής. Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, ο ρομαντισμός, η αγάπη είναι αυτά για τα οποία παραμένουμε ζωντανοί.» Ο Γουίτμαν λέει:


«Ω, εγώ, ω ζωή των ερωτήσεων, χωρίς τελειωμό,
των ατέλειωτων τραίνων των άπιστων,
των πόλεων γεμάτων ανόητους.
Τι καλό έχουν αυτά, ω εγώ, ω ζωή;

Απάντηση.
Ότι είσαι εδώ, ότι η ζωή υπάρχει· και η ταυτότητα.
Ότι το παντοδύναμο παιχνίδι συνεχίζεται,
κι ίσως συνεισφέρεις μια στροφή».

Ποιά θα είναι η δική σας (μας) στροφή;"




Καλό μήνα να έχουμε!

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Don't look back in anger...































"Θυμήσου ότι τα παιδιά, οι γάμοι και τα λουλούδια, αντανακλούν το είδος της φροντίδας που παίρνουν..."

Τζάκσον Μπράουν- Αμερικάνος Συγγραφέας




"So Sally can wait, she knows its too late as we`re walking on by
 Her soul slides away, but don`t look back in anger I hear you say..."

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Τα 5 καλοκαιρινά ντ(γδ)υσίματα που αγαπήσαμε...

 Το καλοκαίρι μπήκε και σιγά σιγά αρχίζουμε να... μπαίνουμε και μεις! Στο κλίμα εννοώ! 
 Και μιας και περί κλίματος ο λόγος και επειδή όσο και να αποστρέφω το βλέμμα μου αλλού, πάντα στα δροσερά κορίτσια θα γυρίζει, είπα να τολμήσω να καταγράψω τα 5 αγαπημένα μου γδυ... εεε ντυσίματα ήθελα να πω.Του καλοκαιριού εννοείται. Ο χειμώνας ποσώς με ενδιαφέρει.

 Τώρα που σφίγγουν οι ζέστες, ξεσφίγγουν τα ρούχα. Τα περιττά ε. Κατά το δοκούν πάντα. Και μη φανταστείτε ότι έχω γνώσεις αναφέροντας το αυτό. Εδώ μιλάει καθαρά το συναίσθημα. Και ότι βλέπω. Απλά, λιτά και με την... αφαιρετική μέθοδο αλά Ορέστης Τσανγκ τα γούστα μου. Ιδού...

1) Σορτσάκι

 Περιμένατε να διαβάσετε κάτι πιο εξεζητημένο στην πρώτη θέση ε; Αμ δε... Το σορτσάκι κυριαρχεί από άκρη σε άκρη κι από αντρικό κεφάλι (πάνω) σε αντρικό κεφάλι (κάτω), κατά το διάστημα ολάκερου του καλοκαιριού!

 Οι διαφορές στα σχέδια και τα υφάσματα, στα χρώματα και στο ύφος έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Κάνει δειλά δειλά το κωλομέρι την εμφανισή του; Έχει ένα απλό φερμουάρ και (ένα κουμπί) για εύκολο άνοιγμα αντί για σχοινιά, χαϊμαλιά και μίτους της Αριάδνης που θα σε οδηγήσουν στην έξοδο από τον λαβύρινθο και κατ΄επέκταση στην είσοδο στα ενδότερα;;; Αυτό μετράει.

Τελευταία φοριέται πολύ και από πολλές στην "όσολιγότερούφασματόσοτοκαλύτερο" έκδοση του, και τολμώ να πω ότι μαρέσει αυτή η νέα τάση στην μόδα. Γενικά, όσο πιό κοντό τόσο πιό καλό. Καλοκαίρι είναι κορίτσα, τιμήστε το!

2) Διάφανο κολάν

 Εδώ έχουμε μεγάλη ποικιλία. Σε χρώματα, σχεδιασμούς, κολλητά ή λιγότερο κολλητά, κοντά η λίγο πιό μακριά. Το βασικό ζητούμενο όμως, όπως σε όλα τα σοβαρά θέματα, είναι να υπάρχει διαφάνεια... 

  Εφόσον τα νεαρά και μη θηλυκά πλάσματα θέλουν να εξωτερικεύσουν τον... εσωτερικό τους κόσμο, αυτού του είδους τα κολάν είναι για την γλώσσα του σώματος ότι είναι το αλφάβητο για την κανονική γλώσσα. Σα να λέμε προπαίδεια, Λόλα να ένα μήλο, πι πι το παπί, θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. 
 Κάπως έτσι. Πολλές φορές δε, συνδυάζονται και με... καθόλου εσώρουχα απο μέσα! Όχι που δεν θα το πήγαιναν οι κοριτσάρες μας ένα βήμα παραπέρα...

3) Φούστα-μίνι

 Τις λατρεύω. Τις φούστες και τα μίνι εννοώ. Με γυναίκα απο μέσα όμως.  Ειδικά το διάστημα της Άνοιξης και του καλοκαιριού όταν αυξάνονται και πληθύνονται, είναι η καλύτερη μου! Υπάρχει ωραιότερο θέαμα από μια γυναίκα να περπατάει κουνιστή και λυγιστή φορώντας ένα φλοραλ φορεματάκι ή ένα λιτό, απέριττο και με έμφαση στο πίσω μέρος μίνι; Όχι δεν υπάρχει, απαντάω με πάσα βεβαιότητα. 

  Φανταστείτε δε να φυσάει και λιγουλάκι (εδώ η εποχή έχει τα μείον της-ε μην τα θέλουμε και όλα δικά μας) και ξάφνου να τριγυρνάνε γύρω σου εν δυνάμει... Μέριλιν Μονρόε που προσπαθούν να μαζευτούν. Ντάξει ξέρω, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με τα φορέματα και όχι με τα μίνι που έχουν άλλη λογική (ρούχο που περπατάς και ανεβαίνει από μόνο του ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών και... ανθρώπινης παρέμβασης, είναι καλό ρουχο), αλλά σας το είπα εξαρχής. Δεν ξέρω πολλά από ρούχα. Μόνο να τα βγάζω...

4) Μαγιό (τάνγκα-στρινγκ)

 Εδώ μιλάμε για φετίχ, καθώς πιστεύω ακράδαντα ότι η γνώμη μου βρίσκει σύμφωνο το μεγαλύτερο μέρος του ανδρικού πληθυσμού. Συνεπώς το ρισκάρω και αναλύω το θέμα εκ μέρους όλων των γουρουνιών, εεε των αντρών με συγχωρείτε.

  Έτσι λοιπόν, ποιό το νόημα να πας στην παραλία αγαπητέ μπήχτη-γυπαετέ-κάγκουρα, αν δεν μπορείς να πετύχεις με την ρακέτα σου και το μπαλάκι του τένις, ένα ζευγάρι σφριγηλά οπίσθια διανθισμένα από μιά λεπτή γραμμή υφάσματος στο ενδιάμεσο τους;  Υπάρχει λόγος; Οχι. Εκτός αν θέλεις να θεωρείσαι από αυτούς τους ξενέρωτους που πάνε στις αμμουδιές για... μπάνιο! Ε όχι, πάει πολύ!
 Όχι βέβαια ότι δεν υπάρχουν και τέτοιοι. Εσύ όμως επειδή δεν είσαι από αυτούς που χαλάνε την πιάτσα, έχεις τον στόχο σου. Στα τρία οπίσθια με στρινγκ μαγιό, το ένα δώρο! Και στατιστικά να το δεις...

5) Ολόσωμο, ξώπλατο φόρεμα

 Εδώ, βάζω το χέρι μου στην... φωτιά ότι πέσατε από τα σύννεφα. Λογικό. Παραπάνω ανέλυσα δίχως ντροπή και με χαρακτηρισμούς αχόρταγου αντρός, ρούχα και διαθέσεις και τώρα το γυρνάω στα ρομαντικά και στα υπέρ του δέοντως... ντυμένα! Έτσι είμαι εγώ. Κάπου κάπου, τελείως ξαφνικά, γίνομαι αισθηματίας και πέρα από τα τραγούδια του Καζαντζίδη μ'αρέσουν και οι ντυμένες γυναίκες!

  Ειλικρινά όμως, νομίζω πως αυτό το ντύσιμο που επιτρέπει στους γυναικείους ώμους και την πλάτη να αποκαλύπτονται, είναι μακράν το ωραιότερο από άποψη αισθητικής. Θέλετε γιατί θεωρώ τα παραπάνω σημεία του γυναικείου σώματος τα πιό αισθησιακά; Θέλετε γιατί είναι κόλλημα μου; Δε παίζει ρόλο. Σημασία έχει πως τα καλοκαίρια μας δεν θα ήταν ίδια χωρίς γυναίκες με ξώπλατα φορέματα...

 Αυταααααααά. Συγχωρείστε το χύμα και ξεδιάντροπο ώρες ώρες, μισογύνικο ύφος μου. Δεν είναι μισογύνικο βασικά. Είναι άκρως λατρευτικό. Καθένας με την τρέλα του και γω με την δική μου. Μπαίνουμε σιγά σιγά, Τσίπρα θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, σε ένα θερμό, όμορφο καλοκαίρι και όσο να'ναι πέρασε και η επήρεια της Σαρακοστιανής νηστείας μου, οπότε καταλαβαίνετε. Βαστάτε Τούρκοι τ'άρματα... Σας φιλώ!

Αναγνώστες

Page translation