Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Χάρρυ Κλυνν: Ο Μεγάλος Σατιρικός...

"Mακάρι οι νέοι να ήξεραν και οι γέροι να μπορούσαν..."
"Σοσιαλισμός είναι το σύστημα που πιστεύει ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν αμέσως, αλλά όχι τώρα."

 "Δεν είναι όλοι οι άνδρες ηλίθιοι. Mερικοί απ’ αυτούς είναι ανύπαντροι."

 "Στην Ελλάδα την άγνοια τη λέμε ψυχραιμία."

"Ποιο Eλληνοτουρκικό και ποιο Eλληνοβαλκανικό… Tο μεγαλύτερο πρόβλημα στην Eλλάδα είναι το Eλληνοελληνικό."

" Δυστυχώς, αυτός που κάνει τα διαφημιστικά σποτ των τραπεζών δε δίνει και τα δάνεια."

"H Δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να πεις αυτό που σκέπτεσαι, ακόμα κι όταν δεν είσαι σε θέση να σκέπτεσαι."

"Σήμερα είναι το αύριο, που φοβόμασταν χθες…"

 "Παρακαλώ να γελάτε πιο γρήγορα, δεν έχω πολλή ώρα στη διάθεσή μου."

"Στον σατιρικό, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται, δεν μπορεί να υπάρξουν στιγμές που εμπεριέχουν μεγάλη «δόση χιούμορ» γιατί ο σατιρικός δεν είναι χιουμορίστας. Τα λεξικά ερμηνεύουν τον χιούμορ ως: Eύθυμη διάθεση, που εκδηλώνεται χωρίς διαχύσεις, άκακη ειρωνεία, ψύχραιμη θυμηδία, συμπαθής σαρκασμός, εύθυμη παραδοξολογία και Xιουμορίστα: Aυτόν που γράφει και μιλάει με χιούμορ, αυτόν που σκώπτει άκακα, επιδερμικά, τον ειρωνευόμενο ευθυμολόγο…
 
"O σατιρικός αισθάνεται ότι η εποχή του είναι τόσο κακή που είναι δύσκολο να παριστάνει τον χιουμορίστα…
H σάτιρα δεν έχει υπερβατικό χαρακτήρα. Δεν έχει τίποτα απ’ τον κόσμο που ξεχνάει, απ’ τον ξεχασμένο κόσμο. Oι εμπειρίες της αγάπης και του θανάτου, βρίσκονται με τη βασική τους μεγαλοπρέπεια έξω από τα όρια της σάτιρας. Στην τραγωδία και στην κωμωδία, μπορεί να δοξάζονται και να εξυμνούνται. H ΣATIPA ΔEN YMNEI… ΞEΦOYΣKΩNEΙ… "


 Τα παραπάνω λόγια (μπορείτε να τα βρείτε στην επίσημη σελίδα του http://www.harry-klynn.gr/), είναι μερικά από τα εκατοντάδες χιλιάδες  που εκστόμισε και έγραψε ο Χάρρυ Κλυνν, κατα κόσμον Βασίλης Τριανταφυλλίδης. Ένας τεράστιος δάσκαλος της σάτιρας, ένας μέγιστος κωμικός, που άφησε την τελευταία του πνοή σήμερα, σε ηλικία 78 ετών, ταλαιπωρημένος από τις ασθένειες και τον χαμό του αγαπημένου του γιού πριν 2 χρόνια.

 Ο Χάρρυ Κλυνν σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή με το καυστικό του χιούμορ και την στοχευμένη σάτιρα και εισήγαγε ένα νέο, για τα τότε δεδομένα της εποχής, στυλ κωμωδίας, που άκουγε στο όνομα stand up comedy. 

 Με καριέρα στην Αμερική και στον Καναδά, βρήκε πρόσφορο έδαφος με την πτώση της δικτατορίας και από τότε και μέχρι το σημερινό του φευγιό, ήταν πάντοτε ο πιό εύστοχος σατιρικός καλλιτέχνης τούτης της χώρας. 

 Εκπομπές, επιθεωρήσεις, κινηματογράφος. Πανταχού παρών, πρωταγωνιστής, ουσιώδης καταγραφέας μιας κοινωνίας που ζούσε στον αστερισμό του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. 

 Τότε, την εποχή που οι αγελάδες ήταν... παχιές, προέβλεψε το μέλλον, τις δυσκολίες που ερχόντουσαν, την κρίση αξιών, την μεταμόρφωση του Έλληνα σε... Νεοέλληνα, τους νεόπλουτους, την ξενομανία, τον ωχαδερφισμό. 
 Κατηγορήθηκε πολλές φορές, απαξιώθηκε το έργο και ο χαρακτήρας του, ακόμη και τώρα στα τελευταία του. Θεωρήθηκε παρωχημένος, κατευθυνόμενος και ξερόλας.
Αυτό που μου κάνει εντύπωση πάντα σε αυτή την χώρα είναι ότι περιμένουμε στην γωνία για να θάψουμε τον οποιοδήποτε. Διαγράφουμε μονοκοντυλιά παρελθόν, στιγμές, προσφορά.

 Εγώ προσωπικά έχω γελάσει άπειρες φορές με τον Χάρρυ Κλυνν. Τους χαρακτήρες που δημιούργησε. Τον Τραμπάκουλα. Τον Αρτέμη. Τον βαρύμαγκα ταξιτζή της δεκαετίας του 80. Με τις μιμήσεις του. Με τα τραγούδια του. Με το απαράμιλλο στυλ του. Ατακαδόρος, αντιδραστικός, σπιρτόζος. Αλλά ταυτόχρονα βαθιά συναισθηματικός.Ένα μεγάλο, σκανταλιάρικο παιδί.  

 Ένας αυθεντικός Πόντιος, λάτρης του Απόλλωνα Καλαμαριάς και του Στέλιου Καζαντζίδη, ξεκάθαρος απόγονος του Αριστοφάνη. Αριστερός στις ιδέες και στον τρόπο ζωής.
 Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από αυτόν και περικλείει ουσιαστικά το ποιόν του, είναι τα παρακάτω λόγια από μια τηλεοπτική εκπομπή: "Στη ζωή μου όλα τα έζησα, το παιχνίδι όμως ακόμα μου λείπει..."

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

"Πάμε όμορφη μου..."


Πάμε, όμορφη μου
εκεί που χαράζει στις κορυφές αχνογαλάζιο ροζ

πάμε εκεί όπου κορίτσια γυμνά απάνω σ’ άγρια άλογα
καλπάζοντας τα μαλλιά τους ανεμίζουνε
  και πάνω τους σκαλώνουνε 
άνθια ροδακινιάς και κόκκινα αστέρια.

  Εκεί στην άκρη του κλαδιού της κερασιάς
  ο φιλντισένιος πρίγκιπας αποκοιμήθηκε 
και βλέπει εσένα στ όνειρό του…

Εσύ με Πήγασο θ’ αχνογελάς, 
με διαμαντένιο σταυρό στον υάκινθο λαιμό σου
  θ’ αστράφτεις, θα λαμποκοπάς…

Αχ Παναγία-Μυρτώ μου, ποτέ πια Αχ…

Κανείς δε σ έχει αγαπήσει πιό πολύ 
όπως μια Κατερίνα το παιδί.

Ακούω μόνο τη βροχή,
  ακούω μόνο τη σιωπή
  σε μια καμένη γη..."


   Κατερίνα Γώγου    

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

May... God be with us

 Το ριξα στο αγγλικό αλλά...το φταίξιμο στο Power of love παρακαλώ. Αυτό το... Συμπόσιο (συγνώμη Αριστέα μου) αγάπης ντε, με τα ταίρια και τα... ξεφτέρια που δείχνει ο Σκάι.

 Δηλαδή δεν εξηγείται αλλιώς, αλλά με το που μπήκε ο Μάης (και λέει και 2 του μήνα το ημερολόγιο παρεπιπτόντως), να σου οι ζέστες, να σου τα λουλουδάκια να μοσχοβολούν, να και οι μαϊμουδίτσες με τους μαϊμουδίτσους, οι κάμπιες με τους... πεταλουδίτσους, έχουμε και την Αθηνά, τον Δώρο, την Μιζεράκη, τον Ανδρέα, την Κλαούντια και τους υπόλοιπους, να μας ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι.
 Δεν είναι όμως μόνο το power of love που... κλέβει τις εντυπώσεις! Αλλά και οι κάθε είδους κλέφτες που μπαινοβγαίνουν στα σπίτια του κόσμου, μέρα νύχτα, με τον Τόσκα να ανταπαντάει στις εισβολές με νούμερα επί τοις εκατό. Και ας είναι απών το... εκατό.

 Εφόσον τα νούμερα λένε πτώση της εγκληματικότητας, ουδεμία ληστεία η κλοπή αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο!

 Αμ το άλλο; Το Survivor το είδατε;  Έπαθλα φαγητού, έπαθλά άνεσης. έπαθλα επικοινωνίας. Όλη τους η ζωή περιστρέφεται γύρω από τα έπαθλα. Βλέποντας τους πάντως, δε λες ότι τρώνε, επικοινωνιακούς δεν τους κόβω καθώς οι περισσότεροι μουγκρίζουν και τσακώνονται και από άνεση άλλο τίποτα. Μούσια, μπαντάνες στα μαλλιά από την απλυσιά, ύπνος - στρωματσάδα κλπ κλπ. Ώρες ώρες αυτό το παιχνίδι μου θυμίζει το... Survivor της πολιτικής.

 Εκεί οι Τούρκοι συνεχίζουν τον χαβά τους, η υπόλοιπη Ευρώπη είναι μαζί μας (γιαυτό και μεις...ανταποδίδουμε και θα τους... χαρίζουμε 3 δις για εξοπλιστικά προγράμματα), ο Κούλης πάει σε μετωπική με τον Αλέξη, ξεκινήσαν και οι δηλώσεις της εφορίας και μέχρι και τα μπάνια του λαού που ξεκινάνε οσονούπω, όλα θ έχουν φτιάξει! Λέμε τώρα...

 Τίποτα, μιά έξτρα βοήθεια από τον Θεό θα την χρειαστούμε πιστεύω. Γιατί πέρα από τα παραπάνω έχουμε και τα σορτσάκια, τα brazilian, από αυτά τα... ασούτιενα και ακύλοτα πλάσματα που τριγυρνάνε στους δρόμους, στον ηλεκτρικό, στο μετρό, στα λεωφορεία και δε νιώθουν τίποτα. Προχωράνε με το κεφάλι ψηλά, αγέρωχες, αδιαφορώντας για το κεφάλι των αντρών. Και δεν μιλάω για το πάνω κεφάλι φανταστικοί μου αναγνώστες...

 Ουφφφφ, πιστεύω να την βγάλουμε καθαρή και φέτος το καλοκαίρι. Με ότι συμβαίνει γύρω μας είναι αμφίβολο, αλλά θα προσπαθήσουμε.

 Άλλωστε τι να φοβηθούμε; Μερικές αναποδιές που εμφανίζονται στο διάβα μας; Η πιστεύετε πως... νιώθουμε από μερικά στητά στήθη και τορνευτά οπίσθια; Η μήπως τρέμουμε τους Τούρκους και τον Ερντογάν που μας απειλεί σε καθημερινή βάση; Η αλήθεια είναι βέβαια πως... με ανησυχούν λίγο τα κορίτσια των τηλεοπτικών παιχνιδιών, αλλά οκ το πολύ πολύ άμα μου το ζητήσουν τους... κάθομαι! 
Προς το παρόν  σας προτρέπω. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και μυρίστε τα γιασεμιά της Άνοιξης, που έχει πλέον εδραιωθεί για τα καλά στην δύσκολη καθημερινότητα μας...


Υ.Γ. Καλό μας μήνα!



"Τώρα τι να σου πω; Φταίω, που σ’ αγαπώ
 Τ’ άστρα χίλιοι καημοί κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί..."



Στίχοι: Σ. Αλιβιζάτος-Μουσική: Μ. Τόκας-Ερμηνεία: Θ. Αδαμαντίδης

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Μίλτος Σαχτούρης: Η πληγωμένη Άνοιξη...


"Η πληγωμένη Ἄνοιξη τεντώνει τὰ λουλούδια της,
οἱ βραδινὲς καμπάνες τὴν κραυγή τους
κι ἡ κάτασπρη κοπέλα μέσα στὰ γαρίφαλα
συνάζει στάλα-στάλα τὸ αἷμα,
ἀπ᾿ ὅλες τὶς σημαῖες ποὺ πονέσανε
ἀπὸ τὰ κυπαρίσσια ποὺ σφάχτηκαν,
γιὰ νὰ χτιστεῖ ἕνα πύργος κατακόκκινος
μ᾿ ἕνα ρολόγι καὶ δυὸ μαύρους δεῖχτες.
 
Κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν, θά ῾ρχεται ἕνα σύννεφο
κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν, θά ῾ρχεται ἕνα ξίφος,
τὸ σύννεφο θ᾿ ἀνάβει τὰ γαρίφαλα
τὸ ξίφος θὰ θερίζει τὸ κορμί της..."



Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Ένα Versatile για σένα σάτυρε...


Λοιποοοοοόν, έχουμε και λέμε. Κανονικά η Μαρίνα (η Τσαρδακλή ντε, η κοπέλα που γράφει όμορφα, να ορίστε και το blog της - https://marinaslovelylife.wordpress.com/), κάπως έτσι θα έπρεπε να με χαρακτηρίσει αν ήθελε να μου δώσει το βραβείο. Σάτυρο. Γιατί πραγματικά, για όσους ξέρουν και θυμούνται (εεε Κατερίνα;;;), τέτοιος είμαι όταν παραλαμβάνω βραβεία. Στην ουσία δεν τα παίρνω, τα... ξεσκίζω. The Versatile Blogger Award λέει. Να βραβεύσω 15 bloggers λέει και να πω 7 τυχαία πράγματα για μένα λέει. Η αλήθεια είναι πως είμαι τόσο πολυπράγμων, πολυδιάστατος και... πολυσύχναστος που όποια πέτρα και αν σηκώσεις, τσουπ να κι ο Μάκαρος από κάτω. Ανοιχτό βιβλίο ένα πράμα...
Πριν ξεκινήσω όμως να απαριθμώ τα του εαυτού μου, θέλω να ευχαριστήσω για αυτό το βραβείο όσους και όσες αντέχουν να με διαβάζουν, να (με) σχολιάζουν και γενικώς να με συναναστρέφονται. Ξέρω γω τι λέω. Για πάμε...

1) Δεν ξέρω τι πιστεύετε για μένα, αλλά πέρα απο κάφρος (ενίοτε), μισογύνης και πολύξερος, είμαι κατά βάθος ένα συναισθηματικό παιδί (παιδί... λέμε τώρα), με αρκετές ευαισθησίες.

2) Γενικά δεν κάνω σχέσεις! Ειδικά... κάτι γινεται (χαχα). Δυσκολεύομαι είναι η αλήθεια. Άσε που οι γυναίκες με το που ακούσουν το πρώτο όχι την βλέπουν Μεταξάς την φάση και... αέραααααααα και όποιον πάρει ο Χάρος! Και γω λέω συχνά όχι στις γυναίκες (σιγά τα αίματα ρε άντρακλα), οπότε αυτό το πάρε-δώσε με το αντίθετο φύλο σπάνια έχει happy end...

3) Κάθε χρόνο σαν καλό Χριστιανόπουλο κάνω νηστεία όλη την Σαρακοστή. Αυτό, όσοι με διαβάζουν το ξέρουν. Εκείνο που δεν γνωρίζουν όμως, είναι ότι κάνω νηστεία απ' όλα. Επί της ουσίας δηλαδή. Πρακτικά. Πιό πρακτικά δεν γίνεται. Το χειρότερο δεν είναι αυτό βέβαια. Κάποιες, ελάχιστες είναι η αλήθεια, φορές (και μόνο κατά την διάρκεια της νηστείας), έχω δει την Θεοπούλα στον ύπνο μου να αναρωτιέται: "Άντε καλέ σιγά, κόβεται το σεξ;;;" Κι όμως, έλα που κόβεται Θεοπούλα μου, έλα που κόβεται...

4) Γενικά είμαι του junk food (κάπου μακριά, σε ένα επαρχιακό μέρος η Αριστέα μειδιάζει διαβάζοντας την παραπάνω φράση, τρώγοντας νωχελικά ριζότο λαχανικών με μπρόκολο...). Μ΄αρέσουν οι πίτσες, τα σουβλάκια, οι κρέπες, τα σάντουϊτς και κάμποσα ακόμα ανθυγιεινά εδέσματα. Ντάξει με μέτρο αλλά μ΄αρέσουν. Τρώω απ΄όλα δηλαδή αλλά έχω αδυναμία στα παραπάνω. Τι να κάνω;; Φταίω, το παραδέχομαι φταίω...

5) Έχω... τρέλα με τον Στίβεν Κινγκ. Εδώ και χρόνια αγοράζω βιβλία του, τα οποία μετά μανίας διαβάζω. Μερικά από αυτά είναι δυσεύρετα αλλά ψάξε-ψάξε η συλλογή μου μεγαλώνει. Τον θεωρώ τον κορυφαίο συγγραφέα στο είδος του και όχι μόνο. Μέσα από την γραφή του περνάει διάφορα μηνύματα για την ζωή, τις ανθρώπινες σχέσεις, τους φόβους μας. Σας τον συνιστώ ανεπιφύλακτα!

6) Με παίρνει εύκολα από κάτω, αλλά άλλο τόσο εύκολα ανεβαίνω ψυχολογικά. Αρκεί μια φράση, ή μιά στιγμή με κάποιον άνθρωπο για να με κάνει να πάρω πάλι τα πάνω μου. Είναι ένα θέμα αυτό είναι η αλήθεια, αλλά στη σημερινή εποχή νομίζω πως το αντιμετωπίζει πολύς κόσμος. Το βασικό είναι να μην τα παρατάμε ποτέ και για κανέναν λόγο...

7) Last but not least που λέγανε και στο χωριό μου, μιά εκμυστήρευση ακόμα. Θέλω να περάσω ένα βράδυ με την Μισελ Φάϊφερ. Milf  ξεmilf, παντρεμένη ή σε σχέση, κοντά ή μακριά, δεν με απασχολεί. Την θέλω ρε παιδί μου πως το λένε. Είναι η φαντασίωση μου από τότε που φορούσα κοντά παντελονάκια και την έβλεπα σαν Catwoman να γρατζουνάει με τις νυχάρες της δίχως αύριο τον αβοήθητο, λόγω της γοητείας της, Batman. Είναι η... γυναίκα μου, τέλος! Βοηθήστε και γω δεν θα σας αφήσω έτσι. Θα συνεχίσω να γράφω μαλακίες (μπιιιιιπ) και να σας κάνω να γελάτε!


Αυτό ήταν λοιπόν. Όσον αφορά στους 15 bloggers, επειδή δεν θέλω να υποχρεώνω κάποιους αλλά και λόγω του ότι το βραβείο έχει κάνει ήδη την... γύρα του, λέω να αφήσω φλου την παράδοση και να κοπιάσει όποιος και όποια επιθυμεί! Κλείνοντας, θέλω ειλικρινά να ευχαριστήσω την Μαρίνα για την σκέψη και την τιμή. Θέλω επίσης να πω, πως είμαι ανοιχτός σε βραβεύσεις παντός είδους και παντός καιρού! Αυτά τα ολίγα και μην ξεχάσετε, τα δέοντα στην μαμά σας! Τα ξαναλέμε.


Υ.Γ. Η χαρά μου είναι μεγάλη όταν αναβιώνουν δραστηριότητες που μας ένωσαν παλαιότερα και θα μας ενώσουν και μελλοντικά σε αυτόν τον χώρο. To blogging είναι τρόπος ζωής και έκφρασης. Το πιό αληθινό κομμάτι της επικοινωνίας που λέγεται γραφή...

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Μέρες Ανά(σ)τασης



Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα
δεν απόμεινε κανείς.
Ήταν Μεγάλη βέβαια
γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-
θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;


Γ. Βαρβέρης

 
                                            Να σε καρφώσουν στο σταυρό 
                                           η να σταυρωθείς πάνω σ' αυτό το τίποτα που υπήρξες,
                                            είναι ο ίδιος δρόμος, έρημος κι ακατανόητος, 
                                         ανάμεσα στα λιγοστά δέντρα 
                                           και τη νύχτα που κατεβαίνει...

                                                Τ. Λειβαδίτης



Περιφέρω τον επιτάφιό μου. 
Αγγόγυστα, όπως ο Χριστός. 
Ως πού επιτρέπεται να φτάσουμε; 
Η απελπισία συνώνυμο της αυτογνωσίας.
Ιησούν ή Βαραββάν;

Σ. Σταυρόπουλος


                                          Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
                                          Μήνες για χάρη του έτρεχα απ’ το Ναό στο λιμάνι
                                         κι απ’ την πόλη στο Όρος των Ελαιών...

Ντ. Χριστιανόπουλος 



Υπάρχει πάντα η ανάσταση,
όχι ορισμένη και πιθανή,
υπάρχει απίθανη περίλαμπρη δόξα,
η φωτεινή έκσταση, δεν μπορούν
δίχως αυτήν οι άνθρωποι...


Ζ. Καρέλλη
                                                                                                                                                                                                                                                                                                Χριστέ μου
                                                                               τι θα ‘τανε η πορεία σου
                                                                           δίχως τη σμύρνα και το νάρδο
                                                                             στα σκονισμένα πόδια σου;
                                                                
                            Γ. Ρίτσος


Γοερά το βλέπω ετοιμάζεσαι
για την Ανάστασή σου.
Την πιστεύω αλλά με θλίβει...


Κ. Δημουλά 



Υ.Γ. Πονηροί καιροί. Γεμάτοι από μίσος, φθόνο και κακία. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η ελπίδα σιγοκαίει μέσα μας, λίγο πιό δυνατά, πιό έντονα, θαρρείς λες, και είναι Εκείνος που μας δίνει το κουράγιο και την πίστη να συνεχίσουμε τον αδυσώπητο αγώνα της ζωής, ψάχνοντας την δική μας, λυτρωτική Ανάσταση.
 Ας βάλουμε την καλοσύνη και την ανθρωπιά στην ζωή μας. Ας καταλάβουμε επιτέλους, ότι άνθρωπος δίχως άνθρωπο, είναι μιά ημέρα χωρίς το φως της, μιά Άνοιξη χωρίς τα λουλούδια της...  Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με Υγεία.


Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Βλέπω...

 Απρίλιος ημέρα πρώτη, λέει το ημερολόγιο. Μιά εβδομάδα έμεινε για το Άγιο Πάσχα και η νηστεία κοντεύει στο τέλος της. Έμένα ρε παιδί μου, ένα παράξενο πράγμα, αντί αυτό το τελευταίο διάστημα να θολώνει το μυαλό από την πείνα, τόσο πιό πολύ καθαρίζει. Και βλέπω...

  Βλέπω ανθρώπους να έχουν μίσος μέσα τους για άλλους ανθρώπους. Βλέπω ανθρώπους να έχουν μισός προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Ανθρώπους έξυπνους μα μπερδεμένους. Ανθρώπους κοινωνικούς αλλά μόνους. 
 Πράγματα περίεργα. Κάποιους να κλαίνε αλλά να μην το εννοούν. Κάποιους να γελάνε αλλα να είναι ψέμα. Βλέπω στους δρόμους ανθρώπους σκυθρωπούς και δυστυχισμένους, να περπατάνε πηγαίνοντας κάπου, αλλά στην ουσία να μένουν στάσιμοι στο ίδιο σημείο.

 Βλέπω φαγητό. Άφθονο φαγητό. Μα βλέπω και πείνα. Πως γίνεται αυτό; Παιδιά σκελετωμένα αλλά και υπέρβαρα. Βλέπω, αλλά περισσότερο οσμίζομαι την κατάθλιψη. Παντού γύρω μου. Νιώθω την θλίψη των ανθρώπων. 

 Βλέπω το αδιέξοδο τους. Τον λαβύρινθο που τριγυρνάνε χαμένοι. Βλέπω αδέρφια να τσακώνονται  και γονείς να αδιαφορούν για τα παιδιά τους. Μα βλέπω και παιδιά να ξεχνάνε τους γονείς τους...  Βλέπω βία, αίμα και πόλεμο. Παντού. Στα κανάλια, στον δρόμο, μερικές φορές και στα όνειρα μου. Και όταν τα βλέπω τρομάζω και ιδρώνω. Μα συνεχίζω την ζωή μου αλλάζοντας κανάλι η πεζοδρόμιο. Κλείνοντας αυτιά και μάτια σα να μη συμβαίνει τίποτα. Λες και είναι φυσικό αυτό το θέατρο του παραλόγου.

 Αλλά πάλι υπάρχουν στιγμές που βλέπω και όμορφα πράγματα. Ανθρώπους να βοηθάνε άλλους ανθρώπους.   Παιδιά να γελάνε ασταμάτητα. Βλέπω αγάπη και αλληλεγγύη. Συμπόνοια και αξιοπρέπεια. Τιμιότητα και θέληση. Πάθος και ευγνωμοσύνη. Και χαίρομαι όταν τα βλέπω.

 Πολύ περισσότερο χαίρομαι γιατί κάπου κάπου, έστω και δειλά πολλές φορές, κάνει την εμφανισή της και μας υπενθυμίζει ότι είναι εδώ παρούσα, μια λέξη που  αδυνατούμε, δεν θέλουμε ή δεν μας αφήνουν να δούμε. Ανθρωπιά. Όσο θα υπάρχει τούτη η λέξη στο λεξικό των ανθρώπων, τότε τίποτα δεν έχει τελειώσει...


Υ.Γ. Καλό μήνα σε όλους και όλες...



 Στίχοι-Μουσική: Νικόλας Άσιμος

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Οι... ενάρετοι κριτές των social media

  "Το άδειο τραπέζι έχει ένα ελάττωμα, το στρωμένο χίλια...", λέει μιά Περσική παροιμία. Νομίζω πως σε αυτή την πραγματικά σοφή φράση, κρύβεται η ουσία  για το πιό αμφιλεγόμενο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας. Την έννοια... της εύκολης κριτικής.

 Αυτής που έρχεται στην επιφάνεια και κατακεραυνώνει τον διπλανό μας, τον εκμηδενίζει, τον κάνει να μοιάζει "τέρας", αμαρτωλό και υπάνθρωπο, μπροστά στην πάντα ακριβοδίκαιη άποψη μας που στάζει... χολή και καλοσύνη ταυτόχρονα και εκφράζεται... τεκμηριωμένα με βωμολοχίες, κατάρες και εκφοβισμό μέσω των socιαl media.
 Τα τελευταία χρόνια και ειδικότερα το τελευταίο διάστημα, ο κοινωνικός ιστός δείχνει σιγά σιγά να διαλύεται. Συνάνθρωποί μας κάνουν αποτρόπαιες πράξεις. Κακοποίηση ζώων, δολοφονίες βρεφών, ληστείες μετά φόνου, σεξουαλικά εγκλήματα, βρίσκονταιι σε καθημερινή βάση στα... υπέροχα νέα που μαθαίνουμε από τα τηλεοπτικά κανάλια και το ίντερνετ.


Το τελευταίο λειτουργεί σαν άρμα για τους διάφορους "αναμάρτητους" κριτές που αποτελούν κατά την ταπεινή μου άποψη, την μάστιγα των μέσω κοινωνικής δικτύωσης, όχι τόσο για τα ανάλαφρα θέματα που προκύπτουν, όσο για τα πολύ σοβαρά.

Ανώτεροι του Αρείου Πάγου, με πάντοτε λογικά επιχειρήματα για την άποψη τους (είναι Αλβανός, Σύριος, πρεζάκι, γκέϊ, ανώμαλος, ψυχικά άρρωστος, αλήτης και πάει λέγοντας), δικάζουν, πριν τον κανονικό δικαστή, όποιον έχει διαπράξει (η φαίνεται να έχει διαπράξει) ένα έγκλημα.



Είναι τόσο άρρωστα τα σχόλια κάτω από μερικά ρεπορτάζ, που πραγματικά αναρωτιέμαι, αν καταλαβαίνει κανείς από αυτούς τους ξερόλες των social media, ότι διαπράττουν ένα αντίστοιχο έγκλημα (μείζονος η ήσσονος σημασίας δεν παίζει ρόλο).


Εύχονται καρκίνους και θανάτους, εύχονται... καλοπέραση στην φυλακή, εύχονται αρρώστιες στην οικογένεια του θύτη, υποδηλώνοντας εμφατικά σε όλους τους άλλους, την... καθαρότητα της ψυχής τους και την έννοια του δικαίου που τους διέπει.

 Προφανώς δεν θα έχουν ακουστά τον Μαχάτμα Γκάντι που έλεγε πως: "Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει", ή την Άννα Φρανκ που έζησε τις θηριωδίες των Ναζί να γράφει στο περίφημο ημερολόγιο της: "Πιστέυω παρά τα όσα συμβαίνουν γύρω μου, πως οι άνθρωποι είναι αληθινά καλοί στην καρδιά. Είναι εντελώς αδύνατον για μένα το χτίσω τη ζωή μου πάνω στο χάος, στη θλίψη και στο θάνατο..."



Τίποτα από αυτά δεν τους είναι γνωστά. Η έννοια της συγχώρεσης για αυτούς δεν υπάρχει. Βιάζονται να δικάσουν έναν άνθρωπο, που έφταιξε, εγκλημάτισε, έσφαλε.

Και προσέξτε. Επειδή ξέρω πως μπορεί να παρεξηγηθώ, θέλω να τονίσω και να κάνω σαφές, πως είμαι υπέρ της τιμωρίας όταν αυτή πρέπει να εφαρμοστεί. Όσο σκληρή και αν είναι. Υπάρχουν εγκλήματα που πολλές φορές με βάζουν να σκεφτώ αν όντως υπάρχει ποινή που να μπορεί πραγματικά να είναι δίκαιη...


Έχουν γίνει και γίνονται κατά καιρούς ασύλληπτα εγκλήματα που δεν τα χωράει ο ανθρώπινος νους. Αυτό που μπορώ με σιγουριά επίσης να τονίσω, είναι πως και η δική μου αντίδραση σε τέτοιες καταστάσεις αν με αφορούσαν προσωπικά, μπορεί να ήταν ακραία.

 Όμως είμαι σίγουρος και για κάτι άλλο. ΚΑΝΕΙΣ, και το βάζω με κεφαλαία για να αναδείξω την σπουδαιότητα της λέξης, δεν μπορεί να κρίνει τον άλλον. Κανένας δεν είναι αλάθητος και αναμάρτητος ώστε να έχει το δικαίωμα να αποφασίζει πότε θα καταστρέψει την ζωή του συνανθρώπου του, φορώντας ο ίδιος τον μανδύα του ενάρετου και του ευσεβή.
 Η ελευθερία της έκφρασης και η έλλειψη ελέγχου που υπάρχει στο διαδίκτυο, χρησιμοποιείται κατά το δοκούν από ένα υπερβολικά μεγάλο ποσοστό ανθρώπων.

Ζωές καταστρέφονται, μικρά παιδιά, γυναίκες και άντρες ωθούνται μέσω του διαδικτυακού εκφοβισμού σε αυτοκτονίες και το πάτημα ενος κουμπιού αποδεικνύεται θανατηφόρο όπλο στα χέρια επιτήδειων που "φουσκώνουν" σαν παγώνια για την μαγκιά που έγραψαν και πήρε δεκάδες like, συνοδευόμενα από διθυραμβικά σχόλια.

 Το δίκιο της μάζας, και δη της κατευθυνόμενης από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μάζας, δεν είναι πάντα το σωστό. Το ιντερνετικό λιντσάρισμα, πολλές φορές μετατρέπεται σε κανονικό, οι κριτές των social media ζούν και βασιλεύουν και όλη αυτή η κατάσταση είναι ένας φαύλος κύκλος μίσους, που περισσότερο μεγεθύνει το πρόβλημα παρά το επιλύει...

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

"Θεοσεβή αλλά και θεοφίλητη..."

 "Η γυναικεία δειλία θα μετριάσει την ανδρική θρασύτητα. Ο χαλινός θα μεταμορφώσει το άγριο ζώο σε υπερήφανο άτι. Η θωπεία θα απαλύνει την σκληράδα. Η ομορφιά θα κοσμήσει την αταξία.

 Η γυναίκα συνοδοιπόρος του άντρα στην οδυνηρή του πορεία, εμπνεύστρια, φρουρός και οδηγήτρια, θα μεταλλάξει την οργή καταστροφής σε πνοή δημιουργίας. Ο Rilke εγνώρισε τη βαθειά φύση της γυναίκας όσον λίγοι και περιέγραψε το χρέος της προς τον άντρα και τον κόσμο με τρόπο απλό: -συγκράτα τον.
 Αυτή η μέτρια εντολή των ελεγειών φωτίζει, ερμηνεύει και δικαιώνει την παρουσία της γυναίκας μέσα στην ιστορία και τον πολιτισμό. Η γυναίκα υπήρξε η μούσα της δημιουργίας.

Οι μεγάλοι διδάσκαλοι του ανθρώπου  δεν εζήτησαν να τους φωτίσουν οι θεοί, για να κάμουν το όραμά τους έργο. Εζήτησαν ταπεινά τη συμπαράσταση και την εύνοια της γυναίκας, της  μούσας. 

 Η γυναίκα του Rilke ανοίγει τις πύλες της ανδρικής ψυχής, αποσφραγίζει τους καταρρακτες του ίμερου, φέρνει τον άντρα σε φωτισμό και τον διδάσκει τους αναβαθμούς του έρωτα. Είναι η σωκρατική Διοτίμα. Ταυτόχρονα όμως κατευθύνει την ερωτική του ορμή, καθοδηγεί την πορεία, εξευγενίζει το ήθος και ημερώνει την πράξη του. Είναι η φαουστική Μαργαρίτα. Η αγάπη της συνενώνει τη γνώση και την πράξη στη μεγαλειώδη σύνθεση, που ανεβάζει τον άντρα προς τα πάνω.

  Η αντίληψη ότι το έργο του πολιτισμού κατοπτρίζει τη δημιουργία του άντρα μόνο (ήρωες, νομοθέτες, φιλόσοφοι, ποιητές, ιδρυτές θρησκειών) παραβλέπει το γεγονός οτι στη δημιουργία αυτή η παρουσία της γυναίκας υπήρξε όρος εκ των sine qua non.

 Η παραγνώριση του ρόλου της γυναίκας στην ιστορία πρέπει να αποδωθεί στο δυσανάγνωστο χαρακτηρα της φυσικής της ιδιαιτερότητας, ο οποίος εξωτερικά φαίνεται να την αδικεί.
Αλλ’ αν διέφυγε την κοινή προσοχή η δύναμη που εγκλείεται στη θηλυκή αδυναμία, η ενόραση των ποιητών συνέλαβε την αλήθεια και ομολόγησε την οφειλόμενη τιμή. 
 Και τον ύμνο της γυναίκας εστηριξαν στη καθαρή διάκρισή της από τον άντρα. Στην αδυναμία της, που είναι οδηγητική και κυρίαρχη της ανδρικής δύναμης. Στη σύνεση και την ηρεμία της, που την κάνει θεοσεβή, αλλά και θεοφίλητη..."


Δημήτρης Λιαντίνης:  "Έξυπνον Ενύπνιον - Οι Ελεγείες του Duino του Rilke"

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Θάνος Ανεστόπουλος: Το πιό όμορφο απ'όλα τα κρίνα...


"Η δική μου γενιά είχε αυτό που δεν έχουν τα σημερινά παιδιά, τις εναλλακτικές. Σκύβαμε και πιάναμε το χώμα, αναπνέαμε, τα καλοκαίρια ήμασταν έξω από το πρωί μέχρι το βράδυ, έψαχνε η μάνα μας να μας βρει. Ήταν μια αγνή εποχή. Βέβαια είχε και μεγάλη υποκρισία, γιατί από τους γονείς μέχρι και τα μικρά παιδιά, όλοι, προσπαθούσαν να κρύψουν το πρόβλημα, να μην καταλάβει κανείς μια άθλια κατάσταση φτώχειας..."
 
"Νομίζω ότι είναι παγίδα η νοσταλγία. Πολλές φορές σε ακινητοποιεί. Δε σε αφήνει να παράξεις, να προχωρήσεις, να δημιουργήσεις, να κάνεις καινούριες γέννες. Το θέμα είναι να φτιάχνουμε παρελθόντα. Όχι να καθόμαστε και να αναπολούμε τα περασμένα..."

 "Πρέπει να αφήνεσαι, να είσαι εν αγνοία, να μη σε νοιάζει τι θα έρθει στην επόμενη στροφή. Να μην πεις «γέμισα ένα τσουβάλι με εμπειρίες, χόρτασα, δεν με νοιάζει τίποτα άλλο, είμαι εντάξει..."

"Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι ότι αναμένουμε το αύριο με περισσότερο φόβο. Καμιά φορά λέμε ότι η ζωή γράφει τα πιο ευφάνταστα σενάρια και σε εκπλήσσει διαρκώς άμα είσαι ανοιχτός. Σήμερα δεν προσφέρουμε στον εαυτό μας αυτή τη δυνατότητα ως κοινωνία. Χρειάζεται καθημερινή μάχη, ο καθένας τελικά μόνος του, για να καταλήξουμε σε κάτι ομαδικό..."


Κοίτα να ντύνεσαι καλά
ήρθ’ ο χειμώνας, πιες ακόμα μια γουλιά
Σου `χω φυλάξει μια αγκαλιά
και μια χάρτινη βαρκούλα μια σταλιά

Κοίτα στους τοίχους το λίγο φως
Είμαι η σκιά σου που σου χαμογελά
Τρέξε στην πόλη, βάλε φωτιά
Θα είμαι δίπλα σου όπου κι αν πας

 
Κοίτα να χτίσεις μια φωλιά
κι εκεί να χτίσεις λίγο ήλιο απ’ τα παλιά
Σου `χω φυλάξει μια θάλασσα
και ένα δάκρυ κοραλλένιο μια σταλιά

Κοίτα τα χέρια σου, αντέχουν πολλά
Διώξ’ τα σκοτάδια σου, κοίτα ψηλά
Μείνε στην έρημο μες στη φωτιά
Θα είμαι δίπλα σου όπου κι αν πας



Υ.Γ. Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1967 και "έφυγε"  τον Σεπτέμβριο του 2016. Στο μεσοδιάστημα πρόλαβε να γίνει ο frontman των "Διάφανων Κρίνων", ο ποιητής της μελαγχολίας που έδωσε στο σκοτάδι το... το φως που του αρμόζει, ο τραγουδοποιός της Αγάπης και της Αλήθειας. 
 Ευθύς, μεστός και αλλιώτικος. Μέχρι το τέλος. Μέχρι τον τελευταίο του σταθμό. Όπως και να τον σκεφτώ, ο Θάνος Ανεστόπουλος ήταν για μένα το πιό όμορφο απ΄όλα τα κρίνα...

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Ουδείς αναΜΑΡΤΗτος...

"Αχ!Κάθε αμαρτία έχει και τη γλύκα της..." Τάδε έφη, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. 
 Είπα να ξεκινήσω με το απόσπασμα από την "Φόνισσα", του μεγάλου αυτού συγγραφέα των παθών και της ελευθερίας της έκφρασης, έτσι για να μπορέσω να αυτό-υποστηριχτώ γιά ότι πρόκειται να διαβάσετε.
 Που σίγουρα δεν τα λέτε και... Σαρακοστιανά! Μπήκε ο Μάρτης λοιπόν και το ημερολόγιο δείχνει 3 του μήνα...

 Όλοι τριγύρω μας που λέτε κάνουν τα... δικά τους! 'Αλλος με τις νηστείες του (παντός είδους...), άλλος με τις κοκορομαχίες του (Τσίπρας-Μητσοτάκης feat. Novartis), άλλος με τα ζουζουνίστικα τηλεπαιχνίδια του (Power of love, Survivor κλπ), άλλος έτσι και άλλος γιουβέτσι. 

 Τα προβλήματα τρέχουν, οι Τούρκοι αγριεύουν και σέρνουν στα δικαστήρια Έλληνες φαντάρους, κάποιοι...  ρακένδυτοι  εκατομμυριούχοι υπουργοί και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ παίρνουν επιδόματα ενοικίου (!!!!!) και η ζωή στο Ελλαδιστάν συνεχίζεται αδιάκοπα και αβάδιστα. Ξέρω, ξέρω, το αβάδιστα θα μου πείτε που κολλάει, τι είμαστε κανένα μπορντέλο είμαστε;;; Έλα μου ντε...

Τελικά εκεί που καταλήγω είναι ότι κανένας σε αυτή την χώρα δεν είναι αναμάρτητος. Όλοι λίγο-πολύ τις έχουμε κάνει τις αμαρτίες μας. Και μιάς και είπα αμαρτίες, δε με... βλέπω καλά φέτος. Ναι μεν το Πάσχα πέφτει νωρίς, αλλά οι μέρες της νηστείας παραμένουν ίδιες (wooowwww, τι είπα τώρα το μαθηματικό μυαλό!). Και ντάξει, με τα σουβλάκια, τις πίτσες, τα σάντουιτς, τα μπέϊκον και τα τυριά τα φέρνω βόλτα. Λίγο φυτικές αηδίες από δω, λίγο μακαρόνια και καλαμαράκια από κει, τα καταφέρνω. 

 Με τις... γυναίκες τι γίνεται όμως;;; Καλά εντάξει, επειδή σας έχω εκπαιδεύσει ξέρω ότι... ξέρατε ότι πάλι εκεί θα καταλήξω. Στον αιώνιο πειρασμό, στον αιώνιο πονοκέφαλο των αντρών. 

 Έβλεπα σήμερα Deal που λέτε (μ'αρέσει να βλέπω χιλιάδες ευρώ να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου, που είναι το πρόβλημα;), και ξάφνου τσουπ διακρίνω ένα κορμί, μα ένα κορμί, τύφλα να χουν τα εξήντα χιλιάρικα του Φερεντίνου, δεν κάνω πλάκα. 

 Αφού μου περνάει το πρώτο εγκαφαλικό (ελαφρύ είναι η αλήθεια), πετάγομαι στο ψιλικατζίδικο (ναι υπάρχουν ακόμα αυτά) να πάρω ένα πατατάκι (υγιεινά προϊοντα πάντοτε). Και τι να δω; Μιά τύπισσα ψώνιζε, ψωνιζότανε (;), θα σας γελάσω, αλλά ανάθεμα το μπόϊ μου, ήταν η πιό ωραία πελάτισσα που πέτυχα σε ψιλικατζίδικο, ever! Με το μίνι τις, το ξώβυζο της, το κόκκινο νυχάκι που σου ανοιγει το δέρμα μέχρι να βρει κόκκαλο, ένας ανεπανάληπτος πειρασμός σας λέω. 
 Εεεε εκεί παθαίνω το δεύτερο εγκεφαλικό (βαρύ και ασήκωτο). Αφού όταν πήγα να πληρώσω, αντί για ψιλά που είχα μαζί μου έδωσα την κάρτα μετακινήσεων που έχω. Και περίμενα και ρέστα. Ο τύπος στο ταμείο με κοίταζε λες και ήμουν alien... 

 Με τα χίλια ζόρια έσυρα τα πόδια μου μέχρι το σπίτι, όπου για να εξαγνιστώ έκανα καμιά 40αριά μετάνοιες και είπα από μέσα μου άλλες τόσες το Πάτερ Ημών. 

Ξέρετε τι σκέφτομαι όμως ε; Ο Μάκαρος τα έχει ξαναπεράσει αυτά. Και ακόμη πιό δύσκολα. Εδώ έχει να πάρει 8 χρόνια πρωτάθλημα η Πανάθα, σε μερικά σεξουαλικά κορίτσα θα... κωλώσουμε;;; Ουφφφφ, τα είπα και ηρέμησα και αμαρτία ουκ έχω (λέμε τώρα). 


Υ.Γ. Καλό, Σαρακοστιανό μήνα να έχουμε!

ΥΓ2 Το άσμα που ακολουθεί, αφιερωμένο σε όσα αμαρτωλά πλάσματα θέλουν να... τσιφτετελιστούνε!


Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

Ο πόλεμος γεννιέται απ' την ειρήνη τους...



"Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους, καθώς ο γιος από τη μάνα.

Έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά.

Ο πόλεμος τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους..."


Μπέρτχολντ Μπρεχτ 





"I hear babies crying, I watch them grow

 They'll learn much more, than I'll never know

And I think to myself what a wonderful world

   Yes I think to myself what a wonderful world..."
 

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Άκης Πάνου: Η αρμονία της αναρχίας...

 "Το θολωμένο μου μυαλό μ’ έχει προδώσει προ πολλού του λέω αλλού και τρέχει αλλού, με κάνει να παραμιλώ το θολωμένο μου μυαλό...". Λόγια σταράτα σε πρώτο ενικό. Πολλά από τα τραγούδια που έγραψε ήταν έτσι. Γροθιά στο στομάχι, μαχαίρι χωμένο βαθιά στη πληγή.
 

 Άμεσος, ποιητικός, συναισθηματικός και ταυτόχρονα αρμονικά αναρχικός. Στην σκέψη και στην πένα. Ένας μοναχικός καβαλάρης που ξεπέζεψε άδοξα, όταν για λόγους αρχής έγραψε αποφασιστικά, όπως και στα τραγούδια του, το δικό του αντικρουόμενο τέλος. Γιατί όπως έλεγε ο ίδιος ο Άκης Πάνου,"ίσως, έγινε η αγάπη μίσος, ίσως, έτσι είναι φυσικό, ίσως, αλλά δεν υπάρχει ίσως. Μίσος, και είναι κάτι τραγικό..."

 Γεννημένος στις 15 Δεκεμβρίου 1933 στην Καλλιθέα, βέρος Αθηναίος, ήταν το τρίτο κατά σειρά παιδί (από τα έξι) της οικογένειας Πάνου. Μιάς οικογένειας, στα χρόνια λίγο πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που προσπαθούσε να βρει τα πατήματα της σε μια φτωχή και ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία. Έζησε σε μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, με τους ήχους του κεμετζέ και του μπουζουκιού, να υφαίνουν μαγικά τα πρώτα του ακούσματα.


 Με τέτοια ερεθίσματα ο μικρός Άκης, διάλεξε πολύ πριν το κατανοήσει βαθιά μέσα του, τον δρόμο που θα ακολουθήσει μελλοντικά. Έμελλε να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους στιχουργούς και συνθέτες στην ιστορία της ελληνικής μουσικής, λαϊκής και μη. 

 Γιατί ο Άκης Πάνου ήταν, κατά κάποιον τρόπο, πιο ροκ και από τους μετέπειτα ροκάδες. Περισσοτερο μπλουζίστας από εκείνους τους μπλουζίστες των χρόνων μετέπειτα της δεκαετίας του 50. Μυαλό κοφτερό και αντιδραστικό. Μάγκας και ετοιμόλογος. Ταλαντούχος και ριζοσπαστικός, έκανε πραγματικές τομές στα μουσικά δρώμενα της εποχής.

 Όπως αναφέρει κι η Βικιπαίδεια "Από εννέα ετών ξεκινάει να παίζει μαντολίνο και κιθάρα και την άνοιξη του 1947 γνωρίζεται με το Γιάννη Σταματίου (Σπόρος). Μαζί του κάνει την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στην ταβέρνα του Σιλιβάνη στο Κουκάκι με αμοιβή το όποιο φιλοδώρημα των πελατών και ένα πιάτο φαγητό."
 

 Το 1948 ανεβαίνει ως ταλέντο στο Αλκαζάρ, στη Φρεγάδα του Λάσκου και παίζει κιθάρα μαζί με τον αδελφό του. Για μια περίπου δεκαετία ο Άκης Πάνου αρχίζει την περιπλάνηση του με όλους τους καλλιτέχνες της εποχής σε διάφορα κέντρα.

 Συνεργάζεται με τους Γιώργο Τσιμπίδη, Αντώνη Μουστάκα, Γιώργο Χατζηδάκη, Βαγγέλη Νταράλα, Σεβάς Χανούμ, Σταύρο Τζουανάκο, Κώστα Παπαδόπουλο, Βούλα Γκίκα και πολλούς ακόμα γνωστούς τραγουδιστές.  Αυτό ήταν. Ο δρόμος προς την επιτυχία είχε μόλις ξεκινήσει. Συνεργάστηκε αργότερα με τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής του. Βάνου, Μητσιάς, Μενιδιάτης, Γκρέϋ, Δούκισσα, Τσαουσάκης, Μαρινέλλα, Μητροπάνος, Διονυσίου, Βοσκόπουλος, , Μοσχολιού, Νταλάρας, Τοπάλης, Ρασούλης, Κολοκοτρώνης, και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

 Οι σημαντικότερες συνεργασίες του όμως ήταν με τους δύο "ογκόλιθους" του ελληνικού πενταγράμμου. Τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο Πάνου γράφει μουσικά "διαμάντια", για τις δύο κορυφαίες φωνές της χώρας και η δημοτικότητα του εκτοξεύεται. Το ρεπερτόριο του κυμαίνονταν από την αγάπη στον έρωτα και τα πάθη, και από την φτώχεα στο πολιτικό κατηγορώ. 

 Τραγούδια όπως τα «Ξημέρωσε καλή μου» (1964), «Καρδιά μου μην παραπονιέσαι» (1964), «Θα κλείσω τα μάτια» (1967), «Η πιο μεγάλη ώρα», «Μοίρα μου γιατί μ’αφήνεις», «Ρολόι κομπολόι», «Είδα τα μάτια σου κλαμμένα», «Δε θέλω τη συμπόνια κανενός», «Όταν σημάνει η ώρα», 
«Γιατί καλέ γειτόνισσα», «Και τι δεν κάνω», «Πήρα απ’το χέρι σου νερό», «Του κόσμου το περίγελο», «Ούτε αχ δεν θα πω», «Δεν κλαίω για τώρα» (1970).

 Και συνεχίζουμε. «Δώσ’μου να πιώ» (1970), «Κοίτα με στα μάτια» (1971), «Πυρετός» (1971), «Να είχα το κουράγιο» (1971), «Εγώ καλά σου τα’λεγα» (1971), «Πρέπει» (1972), « Ήταν ψεύτικα» (1972), «Στο σταθμό του Μονάχου» (1972), «Τα όνειρα χτίζονται» (1973), «Το θολωμένο μου μυαλό» (1973), «Άντε να περάσει η μέρα» (1973), «Οι μισοί καλοί» (1973), «Μίσος» (1974), «Η ζωή μου όλη» (1974), «Και τότε» (1974), «Ο Τρελλός» (1977), «Μολόγατα» (1978), «Θέλω να τα πω» (1982), άφησαν το στίγμα τους στην μουσική του τόπου.  


 Τραγούδια που ακόμη και σήμερα σιγοψιθυρίζονται από όλους μας, στις χαρές και στις λύπες, τραγούδια γεμάτα ποιότητα και ψυχή. 
 Η αμεσότητα του μεγάλου αυτού συνθέτη και στιχουργού, ο τρόπος που έρεαν οι λέξεις και η ιδιόμορφη μελωδία που έντυνε την μουσική του, τον έκαναν περιζήτητο στον χώρο. Ότι έγραφε γίνονταν επιτυχία. 
  Πρωτοπόρος στον έξυπνο τρόπο γραφής, έπαιρνε στιχουργικά ρίσκα τα οποία μετέτρεπε σε ατόφιο, λαϊκό ήχο. Τα λόγια στο «7 νομά» και στο «Κλε» είναι μισά αλλά με τόσο ξεκάθαρη έννοια και ρεμπέτικη διάθεση, που πλέον όσοι τα ακούνε σκέφτονται πως στην ούγια γράφει... Πάνου. Στο «Θα κλείσω τα μάτια», λογοκρίθηκε αλλά τελικά το τραγούδι άφησε εποχή.

 Οι ιστορίες γύρω από τον μύθο του Άκη Πάνου είναι πολλές. Διφορούμενες και μή. Γεμάτες πάθη, χαρές και λύπες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του στιγματίστηκαν, με την κατηγορία για την δολοφονία του φίλου της κόρης του. Η καταδίκη του ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και πλήθος συζητήσεων. Τελικά ο ίδιος, αυτοθέλητα η μη, έδωσε τέλος σε αυτό τον ορυμαγδό, με τον θάνατο του από καρκίνο στις 7 Απριλίου του 2000.

 Το κείμενο όμως δεν έχει σκοπό να αναφερθεί σε ψιθύρους και υπόνοιες, αλλά μόνο σε δεδομένα. Ένα τέτοιο λοιπόν δεδομένο, ήταν, είναι, η καλλιτεχνική του αξία.  
 Ένας αυθεντικός ρεμπέτης, ένας αναρχικός της σκέψης και της μουσικής, ένας ιδιαίτερα έξυπνος άνθρωπος και μέγιστος μουσικός. Αυτά και πολλά παραπάνω ήταν ο διαφορετικός Άκης Πάνου. 

 Είμαι σίγουρος δε, πως αν τον είχαμε απέναντι μας και του ζητάγαμε να μας περιγράψει με λίγες λέξεις τη ζωή του, θα μας έλεγε με εκείνη την βαθιά και χαρακτηριστική φωνή του μερικά λόγια από το αγαπημένο του τραγούδι: "Η ζωή μου όλη μια ανοησία κι η μοναδική μου η περιουσία. Η ζωή μου όλη είναι μια θυσία που σκοπό δεν έχει ούτε σημασία..."


Αναγνώστες

Page translation