Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Συναυλία στα άστρα...

Η ώρα είναι 8 το απόγευμα. Το θρυλικό στάδιο Γουέμπλεϊ είναι ασφυκτικά γεμάτο από εκατόν πενήντα χιλιάδες χιλιάδες θεατές καθήμενους και μη. Αυτό το γεγονός είναι σίγουρα, όχι μόνο το γεγονός της χρονιάς αλλά το μουσικό γεγονός όλων των εποχών. Απόψε πρόκειται να βρεθούν μαζί πάνω στη σκηνή, πέντε από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες  στην ιστορία της μουσικής... Και μόνο που σκέφτομαι τα ονόματα με πιάνει ρίγος. Elvis Presley, Frank Sinatra, John Lennon, Freddy Mercury και Michael Jackson!!! Απίστευτο, ανεπανάληπτο, αδιανόητο...
Ξαφνικά τα φώτα χαμηλώνουν, το πλήθος σταματά και μια πασίγνωστη φιγούρα με λευκά ρούχα, μεγάλο γιακά, και καουμπόικες μπότες κάνει την εμφάνιση της. Ο Elvis. O King Elvis. Tο πλήθος αρχίζει να ζητωκραυγάζει και ο μοναδικός Elvis Presley ξεκινάει να σιγοψιθυρίζει  το «Love me tender». Παραλήρημα. Οι θεατές φωνάζουν, τραγουδούν, κλαίνε. Οι γυναίκες έχουν μπροστά τους το μεγαλύτερο είδωλο όλων των εποχών. Η βαθιά και μπάσα φωνή του ξεσηκώνει όσους τον ακούνε. Ακολουθεί το «Its now or never», το «Suspicious Minds», το «Always on my mind». Μετά από αυτά τα τραγούδια ήρθε η ώρα για την κίνηση που τον έκανε γνωστό, για την κίνηση που όταν την έκανε τα κοριτσόπουλα λιποθυμούσαν... Ξεκίνησε να τραγουδάει το «Jailhouse Rock» και το λίκνισμα των γοφών του ήταν απίστευτο.. Ο Presley τελείωσε την εμφάνιση του με το «Amazing Grace» και οι θεατές αναρωτιόντουσαν αν αυτό που ζούσαν είναι αληθινό...
Προτού κοπάσουν τα χειροκροτήματα εμφανίστηκε στη σκηνή ο δεύτερος καλλιτέχνης. Γκρι κοστούμι, γραβάτα και ένα καπέλο προσέδιδε στυλ αλλά και μαντεψιά για το ποιός είναι... «And now the end is near and so i face the final curtain...». Frank Sinatra. H φωνή του αιώνα. Η πιο αισθαντική φωνή όλων των εποχών. Το «Μy Way» ήταν μόνο η αρχή. Ακολούθουν το «New York, New York»,  «Fly me to the moon», «Something Stupid», «Only the Lonely». Η ζέστη είναι μεγάλη αλλά  η βραδιά καταπληκτική. Ο Frank Sinatra τελειώνει με το «Strangers in the night» και το μαγεμένο πλήθος ακούει με ανοιχτό το στόμα.
Στη σκηνή πέφτει το φως μετά την αποχώρηση του Sinatra. Όταν εμφανίζεται ξανά, υπάρχει ένα μικρόφωνο, ένα λευκό πιάνο ενώ σε αυτό βρίσκεται και ένας μακρυμάλλης ντυμένος στα λευκά, φορώντας κάτι παράξενα στρογγυλά γυαλιά μυωπίας... Η φωνή του είναι ιδιαίτερη, λεπτή και συνάμα ζεστή. Είναι ο John Lennon. Ο πιο πολιτικοποιημένος τραγουδοποιός της μουσικής, ο σταρ των Beatles, ο ονειροπόλος, ο δημιουργικός, ο συναισθηματικός Lennon. Tα πλήκτρα του πιάνου πατιούνται με μελωδικό τρόπο και το «Ιmagine» είναι γεγονός. Ολόκληρο το στάδιο με μιά φωνή  τραγουδάει και ο Lennon δείχνει να το απολαμβάνει. Στη συνέχεια λέει κατά σειρά τα τραγούδια «Love» , «Jealous Guy», «Woman», «Watching the Wheels», «I am the Walrus».l
Τελευταίο τραγούδι για τον John Lennon... «All we are saying is give peace a chance...». Οι θεατές εκστασιασμένοι τραγουδούν και χειροκροτούν τον τεράστιο Άγγλο... 
H ώρα έχει πάει ήδη 11. Ξαφνικά η σκηνή φωτίζεται υπερβολικά και από το κέντρο της, βγαίνουν από κάτω οι δύο τελευταίοι καλλιτέχνες. Ο ένας ντυμένος στα μαύρα με το χαρακτηριστικό καπέλο του να του κρύβει σχεδόν όλο το πρόσωπο και ο άλλος με  ένα λευκό φανελάκι, μια λευκή φόρμα και άσπρα αθλητικά παπούτσια... Michael Jackson και Freddy Mercury.  Με το που ανεβήκανε στη σκηνή κοιτιούνται, γυρνάνε, κοιτάζουν και το κοινό και αρχίζουν να ψιθυρίζουν το διάσημο ντουέτο τους... «Τhere must be more to life than this» και χιλιάδες κόσμος παραληρεί. Αφού τελειώνουν το τραγούδι οι δύο μεγαλύτεροι performer στην ιστορία της μουσικής παίζουν με το κοινό.
Ο Mercury κάθεται στο πιάνο και ξεκινάει. «Μama just killed the man...” και το στάδιο σείεται στους ρυθμούς του τελειότερου τραγουδιού που έχει γραφτεί ποτέ του «Bohemian Rapshody». Τελειώνοντας ο Jackson με ένα moon walk (σήμα κατατεθέν του)  αρχίζει να τραγουδάει το «Βeat it» και συνεχίζει με «Billie Jean»,Τhriller», «Smooth Criminal» . Σειρά του Mercury.  «Living on my own», «We are the champions» ,«Who wants to live forever», «Somebody to Love», «These are the days of our lives», «Iwant to break free».
Η συναυλία πλησιάζει στο τέλος της και οι πέντε κορυφαίοι καλλιτέχνες βρίσκονται αγκαλιασμένοι στη σκηνή. O Mercury  δίνει το σύνθημα και το τελευταίο τραγούδι ξεκινάει. Οι Elvis Presley, Frank Sinatra, John Lennon, Freddy Mercury και Μichael Jackson τραγουδάνε με μια φωνή εκπληκτικά ένα μοναδικό μουσικό κομμάτι... «Empty spaces - what are we living for? Αbandoned places - I guess we know the score.. On and on! Does anybody know what we are looking for? Another hero - another mindless crime. Behind the curtain, in the pantomime. Hold the line! Does anybody want to take it anymore?
The Show must go on! Τhe Show must go on! Yeah! Inside my heart is breaking, My make-up may be flaking, But my smile, still, stays on..!»
Δύο μικρά παιδιά κάπου μέσα σε μια άκρη του σταδίου κοιτάζουν έξω από αυτό και συγχρόνως ακούνε το τραγούδι, που αν και ήταν αγέννητα όταν πρωτοβγήκε, μιλάει στην καρδιά τους. «H πιο ωραία βραδιά που έχουμε ζήσει συμφωνείς?» λέει ο ένας μικρός στον άλλο. Ο τελευταίος κουνάει καταφατικά το κεφάλι και κοιτάζει κάτω στο άπειρο του σύμπαντος. Του σύμπαντος? Ναι, γιατί μόνο στα άστρα θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια συναυλία.. Ας συνεχιστεί το σόου λοιπόν...

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Μουντιάλ... Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...

Ο χρόνος πλέον  μετράει αντίστροφα... Το Μουντιάλ 2010 στη Νότια Αφρική πρόκειται να μαγνητίσει τα βλέμματα εκατομμυρίων ανθρώπων ανά την υφήλιο.
Καθώς πλησιάζει η έναρξη του τού 19ου Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, το μυαλό μου γυρίζει πίσω στις μαγικές στιγμές που έχω ζήσει παρακολουθώντας την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση.
Το 1990 στο Μουντιάλ της Ιταλίας αυτό που μου έμεινε ήταν ο διάττοντας αστέρας Σαλβατόρε Σκιλάτσι, ένας καλός επιθετικός, που σε εκείνη την διοργάνωση όμως έκανε τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του.  Στις θύμησες και το εκπληκτικό Καμερούν του 42χρονου Ροζέ Μιλά που με τις εμφανίσεις του έβαλε για τα καλά στον ποδοσφαιρικό χάρτη την Αφρική. Επίσης κανένας ποδοσφαιρόφιλος δεν μπορεί να ξεχάσει τη σκηνή που ο σπεσιαλίστας εκτελεστής των πέναλτι Γερμανός Αντρέας Μπρέμε έστησε τη μπάλα στην άσπρη βούλα και νίκησε τον έτερο σπεσιαλίστα (που τα έπιανε όμως...) Αργεντινό τερματοφύλακα Σέρχιο Γκοϊγκοετσέα, κάνοντας έτσι την Δ. Γερμανία  παγκόσμια πρωταθλήτρια. Η πιο συγκλονιστική στιγμή όμως ήταν το κλάμα του μέγιστου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στο ίδιο παιχνίδι. Ο Ντιεγκίτο ουσιαστικά «πήρε από το χέρι» την Αργεντινή και την πήγε ως το μεγάλο τελικό, αλλά εκεί λίγο η ατυχία και... αρκετά η αδικία του στέρησαν ένα δεύτερο τρόπαιο. Πολλοί χαρακτήρισαν την συγκεκριμένη στιγμή ως... πληρωμή για όσα συνέβησαν στο Μουντιάλ του 1986 με το «χέρι του Θεού»...
Παγκόσμιο Κύπελλο 1994. Αμερική. Η Εθνική μας ξεκίνησε το ταξίδι στο όνειρο με πολλές ελπίδες (Καλιτζάκης, Μανωλάς, Σαραβάκος, Ατματζίδης, Τσιαντάκης, Μαχλάς, Μητρόπουλος ήταν μερικοί από τους παίχτες) που τελικά κατέληξε στον χειρότερο εφιάλτη.  Διαδοχικές ήττες από Αργεντινή (4-0), Βουλγαρία (4-0), Νιγηρία (2-0) και τέλος το παραμύθι... Την παράσταση όμως σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο έκλεψε η Ρουμανία του «Μαραντόνα των Καρπαθίων» Γκέοργκε Χάτζι και η Βουλγαρία του μοναδικού Χρίστο Στόϊτσκοφ. Η Σουηδία του Μπρολίν και Ραβέλι, ήταν επίσης από τις αποκαλύψεις του Μουντιάλ. Παγκόσμια πρωταθλήτρια η Βραζιλία του σούπερ σκόρερ Ρομάριο που κέρδισε στον μεγάλο τελικό στη διαδικασία των πέναλτι την Ιταλία... Η στιγμή που ο «Μικρός Βούδας» Ρομπέρτο Μπάτζιο χάνει το πέναλτι μου έμεινε χαραγμένη στο μυαλό. Ήταν τέτοια η δύναμη της που τα επόμενα χρόνια έγινε από σλόγκαν μέχρι και διαφήμιση...

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 που έγινε στη Γαλλία, τρία ήταν τα γεγονότα που έμειναν χαραγμένα στο μυαλό των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων. Η Γαλλία, του κορυφαίου ποδοσφαιριστή που έχω δει, του Ζινεντίν Ζιντάν, το μυστήριο πριν από το τελικό με το «φαινόμενο» της τότε εποχής, τον Βραζιλιάνο Ρονάλντο και και οι απίστευτοι Κροάτες του Σούκερ. Σε εκείνο το τουρνουά το άστρο του «Ζιζού» οδήγησε τους «τρικολόρ» στην κατάκτηση του τροπαίου  όντας ο δεύτερος, κατά την γνώμη μου, ποδοσφαιριστής μετά τον Μαραντόνα που η κλάση του ήταν μεγαλύτερη από την ομάδα που έπαιζε...
Μουντιαλ 2002. Κορέα και Ιαπωνία. Αρκετές αναμνήσεις και από αυτή την διοργάνωση. Η Νότιος Κορέα από απλή διοργανώτρια κατάφερε να γίνει η έκπληξη του τουρνουά με το γρήγορο ποδόσφαιρο που έπαιζε και την διόλου ευκαταφρόνητη διαιτητική βοήθεια που είχε... Αυτό που περισσότερο έχω στο μυαλό μου όμως είναι τα τρία «Ρο» Όπερ Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο.
Οι απίστευτοι συνδυασμοί τους ήταν το σήμα κατατεθέν στη διοργάνωση. Από κοντά και η γείτονες Τούρκοι με μια εκπληκτική ομάδα που παρουσίασαν. Στα τοπ επίσης και το ξυρισμένο κεφάλι του Ρονάλντο, με μόνο μια τούφα μαλλιών στο μπροστινό του κεφαλιού του, για να μην τον μπερδεύει ο γιός του, όπως έλεγε, με τον Ρομπέρτο Κάρλος...
Στη Γερμανία έγινε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Παγκόσμια Πρωταθλήτρια η Ιταλία. Την παράσταση όμως έκλεψε μια φάση που διεκδικεί την πρωτιά στην ιστορία των Μουντιάλ. Ήταν το 109’ της παράτασης όταν ο καταπληκτικός σε όλη την διάρκεια της διοργάνωσης Ζιντάν, έπειτα από μια μονομαχία με τον Ιταλό αμυντικό Ματεράτσι, γύρισε και του έδωσε μια δυνατή κεφαλιά (!) στο στήθος... Ο Ματεράτσι έπεσε στο έδαφος και ο Ζινταν αποβλήθηκε στη τελευταία του παράσταση...    
Ένας από τους μύθους λέει πως ο Ζιντάν αντέδρασε με αυτό τον τρόπο γιατί ο Ματεράτσι έβρισε συγγενικό του πρόσωπο. Στα αξιοσημείωτά της διοργάνωσης και ο απίστευτος τσακωμός του Γουέϊν Ρούνεϊ με τον συμπαίκτη του στη Μάντσεστερ Γιουνάτεντ  Κριστιάνο Ρονάλντο.
Αυτές είναι μερικές από τις αναμνήσεις μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί τις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Σαφώς υπάρχουν και άλλες σημαντικότερες και μη, που προσδίδουν λάμψη, μαγεία, συναίσθημα σε όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο. Τα χαρτάκια της Panini που συμπληρώναμε μικροί, η  «απόκρουση του αιώνα» στη κεφαλιά του Πελέ από τον Γκόρντον Μπάνκς στο Μουντιάλ του 70’, το χαρ-τρικ του Τζεφ Χαρστ στη διοργάνωση του 66’ και το μυστήριο με το αν η μπάλα πέρασε την γραμμή η όχι στον μεγάλο τελικό...
Τα «ουγγρικά βιολιά», η εκπληκτική «αράντσιπατ» του Φέρεντς Πούσκας το 1954, το ξύλο στο Μουντιάλ του 1962, ο τραυματισμός του Γάλλου Μπατιστόν από τον Γερμανό τερματοφύλακα Σουμάχερ το 1982 στην Ισπανία (δύο δόντια σπασμένα, διακομιδή στο νοσοκομείο), η «βασίλισσα χωρίς στέμμα» Ολλανδία στο τουρνουά του 1974 και βέβαια το «χέρι του Θεού», αλλά και το γκολ του αιώνα, από τον Μαραντόνα στο Μεξικό το 1986.  Όλα αυτά λοιπόν και άλλα πολλά έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Την αγάπη των ανθρώπων για τον αθλητισμό, την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και πάνω απ’όλα την χαρά του παιχνιδιού...

Αναγνώστες

Page translation