Νίκος Εγγονόπουλος: Στην κοιλάδα με τους Ροδώνες...

«Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο

ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω /

αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε

το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου /

το εφήμερο της παράλογης ζωής του

κι ανακαλύπτουνε διαφορές

γιομάτοι μίσος διαφορές

σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία...»

Νίκος Εγγονόπουλος

  Ορυμαγδός. Μάχες σώμα με σώμα. Κατακραυγή. Κατάρες. Καταστροφές. Ο θάνατος ενός ανθρώπου με ένα πόδι απάνω στο λαιμό του είναι η ενσάρκωση των όσων ζούμε από την στιγμή που γεννιόμαστε. Μεταφορικά, και δυστυχώς στην προκειμένη περίπτωση, κυριολεκτικά. Οι γνώμες και οι απόψεις χιλιάδες. Ο κόσμος επαναστατεί στην χώρα των... ίσων ευκαιριών, την μαμά Αμερική. Το απότέλεσμα  όμως θα είναι το ίδιο.  Ο ρατσισμός όσο περνάνε τα χρόνια γιγαντώνεται. Η απαξίωση στην ανθρώπινη ζωή ολοένα και αυξάνεται. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο. Τίποτα.

 Ο κόσμος μας, οι άνθρωποι δεν θελουν πραγματικά να αλλάξουν. Γιατί η αλλαγή έχει προσωπικό κόστος. Τέτοιο, που κάθε συλλογική προσπάθεια καταπνίγεται πολυ εύκολα από τους ραδιούργους κυβερνώντες της εκάστοτε χώρας. Αυτούς που ΕΜΕΙΣ εκλέγουμε και υποστηρίζουμε. Ούτως η άλλως θεωρώ ότι ζούμε σε καιρούς χαλεπούς και πονηρούς. Με την διαφορετικότητα άλλοτε να γίνεται παντιέρα σε παρελάσεις και άλλοτε να στοχοποιείται από τους δήθεν ανοιχτόμυαλους και νεωτεριστές.

  Ζούμε σε έναν κόσμο σκληρό και άδικο. Μας καταδυναστεύουν οι πιό δυνατοί από μας και με την σειρά μας καταδυναστεύουμε και μεις οι ίδιοι τους πιο αδύναμους. Δεν λέω κάτι καινούργιο. Ο έτερος πολύ μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης είχε γράψει κάτι που καλύπτει ότο το φάσμα  των παραπάνω σκέψεων μου: "Θέλει, λέει, να'ναι λεύτερος. Σκοτώστε τον!". Τα ξαναλέμε.

ΥΓ. Καλό μήνα!

ΥΓ2. Σας αφήνω με Στέρεο Νόβα και την "Εποχή των θαυμάτων".

Η απατηλή γοητεία της εξιδανίκευσης...

 "Όλα όσα βλέπουμε, είναι η σκιά που ρίχνουν αυτά που δεν βλέπουμε". Το είπε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.Υιοθετώ. Όχι επειδή ο Κινγκ ήταν ο κάτοχος της μίας και μοναδικής αλήθειας, αλλά κυρίως λόγω του ότι αυτή η σκέψη του με βρίσκει  (όχι με την απόλυτη αλλά με την συμπερασματική έννοια της) σύμφωνο. Μου κάθεται σωστή ρε παιδι μου. Και εξηγούμαι παρακάτω.

Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκες. Φυσικές και συναισθηματικές. Μία από αυτές, είναι η ανάγκη να εμπιστευτούμε κάποιον και πολλές φορές να τον τοποθετήσουμε ως καθοδηγητή στη ζωή μας.
 
Αυτό συμβαίνει με το μεγαλύτερο ποσοστών των ανθρώπων. Ακόμα και αυτών με ισχυρή προσωπικότητα. Ακόμα και αυτών που ασχολούνται με τα κοινά. Των πολιτικών, των καλλιτεχνών, των αθλητών.

 Ακόμα και αυτοί που επηρρεάζουν τα πλήθη, έχουν την ανάγκη να εξιδανικεύσουν μια ανθρώπινη μορφή ως την τέλεια, την υπέρτατη. Ο Νίτσε αναφέρει την εξιδανίκευση ως τον απόλυτο μηχανισμό άμυνας της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Αφήνω τα ψυχαναλυτικά όμως. Ας τα γράψω με τον τρόπο μου.

  Πόσοι και πόσες από εσάς δεν έχετε στηριχτεί σε έναν άνθρωπο, δεν τον έχετε εξυψώσει στο μυαλό σας, δεν τον έχετε αναγάγει ως μέντορα σας, ως το άλλο σας μισο; Ένα μεγάλο ποσοστό σίγουρα. Και γω την έχω πατήσει έτσι. Γιατί όμως γίνεται πρακτικα αυτό;  Ναι, σίγουρα αυτό είναι μια μορφή άμυνας. Εγώ όμως απλοικά και ίσως ανόητα αλλά ειλικρινά, θα πω πως υπάρχουν και αυτοί που  "πατάνε" πάνω στην ανάγκη μας. Οι πονηροί, οι εγωιστές, οι παρτάκηδες. Τόσο απλά.

Δεν είναι ευκολο για έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη να αγαπηθεί, να εμπιστευτεί, να λειτουργεί πάντα με την λογική. Ίσα ίσα, όταν μιλάμε για τέτοιου είδους ανάγκες το συναίσθημα έρχεται πρώτο. Εκεί είναι όμως που μπαίνουν στο παιχνίδι οι επαγγελματίες σωτήρες. Αυτοί που βλέπουν το κενό και αυτο-τοποθετούνται ως απόλυτες μορφές εξιδανίκευσης στις ζωές μας. 

Οι περισσότεροι το κάνουν επίτηδες, υπάρχουν όμως και αυτοί που στην αρχή ξεκινάνε από την ίδια αφετηρία με τους ανθρώπους που πραγματικά θέλουν να δώσουν και να δοθούν, αλλά στην πορεία η γοητεία της υπερίσχυσης έναντι του άλλου και η πιθανότητα εξουσιασμού του, τους μεταμορφώνουν σε ιερά τοτεμ, που τελικά μόνο τέτοια δεν είναι.

 Όταν το θύμα καταλαβαίνει τον θύτη και τον σκοπό του συνήθως είναι αργά. Σίγουρα χάνουμε πολλά, ίσως και τα πάντα. Το ζητούμενο είναι να προσπαθήσουμε εκτός από την καρδιά να έχουμε ανοιχτό και το μυαλό μας. Να βρισκόμαστε σε συνεχή εγρήγορση και να δίνουμε βάση ακόμα και στα πιο απλά πράγματα που μας συμβαίνουν.
 
 Γιατί το σίγουρο είναι ότι τα δείγματα δίνονται στις πιο ανύποπτες στιγμές και ο χαρακτήρας του ιδανικού ανθρώπου που θεωρουμε ότι είναι δίπλα μας διαφαίνεται και κάνει και... μπαμ. Για να μην παρεξηγηθώ ή θεωρηθώ "θολός" στις σκέψεις μου, δεν λέω ούτε να λειτουργούμε ως ρομπότ, ούτε να είμαστε αρνητικοί απέναντι στους ανθρώπους. Απλά ας είμαστε επιφυλακτικοί.

 Ξέρετε πόσες οικογένειες έχω δει να καταστρέφονται; Πόσους και πόσες συζύγους έχω δει να... πέφτουν από τα σύννεφα διαπιστώνοντας ότι είχαν δίπλα τους έναν άλλον άνθρωπο από αυτόν που πίστευαν πως είχαν; 
 Συγγενείς που ένιωσαν προδομένοι, ζευγάρια που χώρισαν μετά απο χρόνια σχέσης, επαγγελματικές σχέσεις που βασίζονταν στην ειλικρίνεια και τον σεβασμό και άφησαν τελικά πίσω τους μόνο αποκαϊδια. Καταστάσεις επώδυνες αλλά δυστυχώς αληθινές. 

  Ξέρω πως δεν είναι εύκολη η αντίληψη της πραγματικότητας μέσα στην όμορφη αλλά τελικά απατηλή αίσθηση της ευτυχίας, όταν αυτή στηρίζεται σε τοτέμ και ιδανικά που έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι, πλάθοντας την εικόνα τους και όχι κατανοώντας την.

 Άλλωστε όπως είπε και ο Τσέχωφ, "εκείνη η ψευδαίσθηση που μας συναρπάζει είναι προτιμότερη από δέκα χιλιάδες αλήθειες". Σίγουρα επίσης έχουμε ανάγκη να δοθούμε ολοκληρωτικά και να αγαπηθούμε.Θα τολμούσα να πω, σε πολλές περιπτώσεις είναι θεμιτό αλλά και αναγκαίο.

 Παρολ'αυτά, εγώ θέλω να πιστεύω ότι οι άνθρωποι θα πληγωνόμαστε λιγότερο μόνο αν λειτουργούμε ενωμένοι κα όχι εξαρτημένοι ο ένας με τον άλλο. Μόνο έτσι. Τα ξαναλέμε.

Τώρα και τότε...

Τώρα που η απουσία σου

 γεμίζει τα κενά μου

Τώρα που πιο πολλά σημαίνει

 για μένα το όνομα σου

Τώρα που πασχίζω να θυμηθώ

 το κελάρυσμα της φωνής σου

Τώρα που οι ζωές μας φαντάζουν

 όλο και πιο ξένες

Τώρα που αναρωτιόμαστε 

ποιοι είμαστε και που πάμε

Τώρα που χάνουμε τους εαυτούς μας 

και αλίμονο αν τους βρούμε ξανά

Τώρα καταλαβαίνω γιατί σε έχω

 ανάγκη περισσότερο από ποτέ

Γιατί...

Τότε που περίμενα τα απογεύματα 

σα μικρό παιδί που του τάξανε παγωτό

Τότε που οι εποχές δεν ήτανε γκρίζες

όπως ο μουντός κόσμος μας

Τότε που ένα σου βλέμμα

 ήταν μια φωταγωγημένη πολιτεία

Τότε που έκανες τα περίπλοκα

να φαίνονται τόσο απλά

Τότε που το χαμογελό

 σου έμπαινε μέσα μου

Τότε που οι ζωές μας

έγιναν ένα

Τότε που οι μέρες μου 

ήσουν Εσύ 

Τότε, μικρό παιδί,
νόμιζα πως αυτό το τότε

θα κράτούσε για πάντα.

Αλλά φευ, ο χρόνος είναι αμείλικτος

με τα παιδιά που βιάζονται να μεγαλώσουν...

Aldous Huxley: Θαυμαστός καινούργιος κόσμος...

 «ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣ ΚΙΝΗΜΑ για την αποκέντρωση και την αυτοβοήθεια μπορεί να ανατρέψει τη σημερινή τάση. Μέχρι στιγμής τέτοιο κίνημα δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. 

Δεν υπάρχει φυσικά κανείς λόγος για να μοιάζει ο νέος ολοκληρωτισμός με τον παλιό. Οι κυβερνήσεις με τα ρόπαλα και τα εκτελεστικά αποσπάσματα, με τους τεχνητούς λοιμούς, τις μαζικές φυλακίσεις και εκτοπίσεις δεν είναι μόνο απάνθρωπες (γεγονός που σήμερα δεν ενδιαφέρει κανέναν), αλλά και αναποτελεσματικές -και στον αιώνα της τεχνολογίας, η αναποτελεσματικότητα είναι ιεροσυλία».

«ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ θα είναι η διεξαγωγή μιας τεράστιας έρευνας για ό,τι οι πολιτικοί και συμμετέχοντες επιστήμονες ονομάσουν "το πρόβλημα της ευτυχίας" -με λίγα λόγια, το πρόβλημα να κάνουν τους ανθρώπους να αγαπάνε τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Δίχως οικονομική εξασφάλιση κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. 'Ομως η οικονομική ασφάλεια μπορεί να επιτευχθεί· είναι μια επιφανειακή, εξωτερική επανάσταση. Η αγάπη των προσφερόμενων υπηρεσιών δεν μπορεί να εξασφαλιστεί παρά ως αποτέλεσμα μιας βαθιάς, προσωπικής επανάστασης στα ανθρώπινα μυαλά και σώματα».

«ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑ του Θαυμαστού καινούργιου κόσμου δεν φαίνεται πολύ μακρινή. Σε ορισμένες αμερικάνικες πόλεις ο αριθμός των διαζυγίων είναι ίδιος με τον αριθμό των γάμων. 

Σε λίγα χρόνια οι άδειες γάμου θα πουλιούνται όπως οι άδειες για τα σκυλιά, με δωδεκάμηνη ισχύ και δικαίωμα αλλαγής σκύλου ή αγοράς και δεύτερου. Όπως η πολιτική και οικονομική ελευθερία μειώνεται, αυξάνει η σεξουαλική ελευθερία.
 Οι δικτάτορες καλά θα κάνουν να την ενθαρρύνουν. Σε συνδυασμό με την ελευθερία ονειροπόλησης υπό την επήρεια των ναρκωτικών, του κινηματογράφου ή του ραδιοφώνου, βοηθάει τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τις προσφερόμενες υπηρεσίες του».

  «ΟΛΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ σ' εμάς απ' ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πριν δεκαπέντε χρόνια. Τότε, την είχα φανταστεί σαν κάτι υπαρκτό μετά 600 χρόνια. Σήμερα μου φαίνεται πολύ πιθανό ο τρόμος να μας αγκαλιάσει έπειτα από έναν αιώνα. Αν δεν τιναχθούμε μόνοι μας στον αέρα.

Πράγματι, εκτός αν διαλέξουμε την αποκέντρωση και την εφαρμοσμένη επιστήμη, όχι ως σκοπό αλλά ως μέσον για μια γενιά ελεύθερων ατόμων, έχουμε μόνο δύο εναλλακτικές: είτε έναν αριθμό στρατοκρατικών, ολοκληρωτικών, εθνικών καθεστώτων, που θα εκπηγάζουν από τη χρήση του τρόμου της ατομικής βόμβας και θα έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του πολιτισμού (ή, αν ο πόλεμος είναι περιορισμένος, τη διαιώνιση του μιλιταρισμού), είτε ένα υπερεθνικό ολοκληρωτικό καθεστώς, που θα προκύψει από το κοινωνικό χάος μιας γρήγορης τεχνολογικής ανάπτυξης, ειδικά της εξάπλωσης της ατομικής ενέργειας, και θα μετεξελιχθεί, από τη δυνατότητα και την ανάγκη για σταθερότητα, στην τυραννική ευημερία της Ουτοπίας. Η εκλογή είναι δική σας».
 

Πηγή: https://www.doctv.gr/
 
ΥΓ. Ο Aldous Huxley ήταν  Άγγλος μυθιστοριογράφος. Ο "Θαυμαστός καινούργιος κόσμος", είναι ένα προφητικό βιβλίο του που εκδόθηκε το 1932 (!!!) Νομίζω  πως τα αποσπάσματα τα λένε όλα. Καλό μήνα και καλό κουράγιο να έχουμε...

Στίχοι-Μουσική: ΚΒ-Stereo Nova

«ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣ ΚΙΝΗΜΑ για την αποκέντρωση και την αυτοβοήθεια μπορεί να ανατρέψει τη σημερινή τάση. Μέχρι στιγμής τέτοιο κίνημα δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Δεν υπάρχει φυσικά κανείς λόγος για να μοιάζει ο νέος ολοκληρωτισμός με τον παλιό. Οι κυβερνήσεις με τα ρόπαλα και τα εκτελεστικά αποσπάσματα, με τους τεχνητούς λοιμούς, τις μαζικές φυλακίσεις και εκτοπίσεις δεν είναι μόνο απάνθρωπες (γεγονός που σήμερα δεν ενδιαφέρει κανέναν), αλλά και αναποτελεσματικές -και στον αιώνα της τεχνολογίας, η αναποτελεσματικότητα είναι ιεροσυλία». «ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ θα είναι η διεξαγωγή μιας τεράστιας έρευνας για ό,τι οι πολιτικοί και συμμετέχοντες επιστήμονες ονομάσουν "το πρόβλημα της ευτυχίας" -με λίγα λόγια, το πρόβλημα να κάνουν τους ανθρώπους να αγαπάνε τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Δίχως οικονομική εξασφάλιση κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. 'Ομως η οικονομική ασφάλεια μπορεί να επιτευχθεί· είναι μια επιφανειακή, εξωτερική επανάσταση. Η αγάπη των προσφερόμενων υπηρεσιών δεν μπορεί να εξασφαλιστεί παρά ως αποτέλεσμα μιας βαθιάς, προσωπικής επανάστασης στα ανθρώπινα μυαλά και σώματα». «ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑ του Θαυμαστού καινούργιου κόσμου δεν φαίνεται πολύ μακρινή. Σε ορισμένες αμερικάνικες πόλεις ο αριθμός των διαζυγίων είναι ίδιος με τον αριθμό των γάμων. Σε λίγα χρόνια οι άδειες γάμου θα πουλιούνται όπως οι άδειες για τα σκυλιά, με δωδεκάμηνη ισχύ και δικαίωμα αλλαγής σκύλου ή αγοράς και δεύτερου. Όπως η πολιτική και οικονομική ελευθερία μειώνεται, αυξάνει η σεξουαλική ελευθερία. Οι δικτάτορες καλά θα κάνουν να την ενθαρρύνουν. Σε συνδυασμό με την ελευθερία ονειροπόλησης υπό την επήρεια των ναρκωτικών, του κινηματογράφου ή του ραδιοφώνου, βοηθάει τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τις προσφερόμενες υπηρεσίες του». «ΟΛΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ σ' εμάς απ' ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πριν δεκαπέντε χρόνια. Τότε, την είχα φανταστεί σαν κάτι υπαρκτό μετά 600 χρόνια. Σήμερα μου φαίνεται πολύ πιθανό ο τρόμος να μας αγκαλιάσει έπειτα από έναν αιώνα. Αν δεν τιναχθούμε μόνοι μας στον αέρα. Πράγματι, εκτός αν διαλέξουμε την αποκέντρωση και την εφαρμοσμένη επιστήμη, όχι ως σκοπό αλλά ως μέσον για μια γενιά ελεύθερων ατόμων, έχουμε μόνο δύο εναλλακτικές: είτε έναν αριθμό στρατοκρατικών, ολοκληρωτικών, εθνικών καθεστώτων, που θα εκπηγάζουν από τη χρήση του τρόμου της ατομικής βόμβας και θα έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του πολιτισμού (ή, αν ο πόλεμος είναι περιορισμένος, τη διαιώνιση του μιλιταρισμού), είτε ένα υπερεθνικό ολοκληρωτικό καθεστώς, που θα προκύψει από το κοινωνικό χάος μιας γρήγορης τεχνολογικής ανάπτυξης, ειδικά της εξάπλωσης της ατομικής ενέργειας, και θα μετεξελιχθεί, από τη δυνατότητα και την ανάγκη για σταθερότητα, στην τυραννική ευημερία της Ουτοπίας. Η εκλογή είναι δική σας». [Πηγή: www.doctv.gr]

Ο αμοραλισμός των Φαρισαίων και οι δύο χρεώστες...

 Μια ιστορία λέει, πως καθώς ο Ιησούς δέχτηκε πρόσκληση από έναν Φαρισαίο να πάει στο σπίτι του και καθώς γευμάτιζαν με άλλους παρευρισκόμενους, μια αμαρτωλή γυναίκα που βρίσκονταν στην πολή (η Μαγδαληνή), έφτασε και έφερε ένα αλαβάστρινο δοχείο με μύρο, στάθηκε πίσω, κοντά στα πόδια του και κλαίγοντας τα έβρεχε με τα δάκρυά της και τα σκούπιζε με τα μαλλιά της, τα φιλούσε και τα άλειφε με το μύρο.

  Όταν το είδε αυτό ο Φαρισαίος που τον είχε προσκαλέσει, είπε από μέσα του: "Αν ο άνθρωπος αυτός ήταν προφήτης, θα γνώριζε ποια και τι είδους γυναίκα είναι αυτή που τον αγγίζει γιατί είναι αμαρτωλή".  Ο Ιησούς διαισθάνθηκε και απάντησε σ’ αυτές τις σκέψεις λέγοντας: "Σίμων, έχω κάτι να σου πω".

 "Δύο άνθρωποι χρωστούσαν λεφτά σε κάποιον δανειστή. Ο ένας πεντακόσια δηνάρια κι ο άλλος πενήντα. Επειδή όμως δεν είχαν να τα επιστρέψουν, τα χάρισε και στους δυο. 

 Πες μας λοιπόν, ποιος από τους δυο θα τον αγαπάει περισσότερο;". Ο Σίμων αποκρίθηκε: "Νομίζω εκείνος στον οποίο χάρισε τα περισσότερα".

 "Ορθά έκρινες", του είπε ο Ιησούς και  ρίχνοντας τη ματιά του στη γυναίκα τού είπε: "Βλέπεις ετούτη τη γυναίκα; Όταν μπήκα στο σπίτι σου, δε μου έπλυνες με νερό τα πόδια. Αυτή, αντίθετα, με δάκρυα μου έπλυνε τα πόδια και μου τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Ένα φίλημα δε μου ’δωσες ενώ αυτή, από τη στιγμή που μπήκε, δεν έπαψε να μου φιλάει τα πόδια. Το κεφάλι μου δεν μου το άλειψες με λάδι, ενώ αυτή μου άλειψε με μύρο τα πόδια. 

 Γι’ αυτό, λοιπόν, σε βεβαιώνω πως οι πολλές της αμαρτίες συγχωρήθηκαν, όπως δείχνει η πολλή της αγάπη. Σ’ όποιον συγχωρούνται λίγες αμαρτίες, αυτός λίγο αγαπάει".  Γυρνώντας είπε στην γυναίκα: "Οι αμαρτίες σου συγχωρήθηκαν.Η πίστη σου σ’ έσωσε πήγαινε στο καλό".

 Ο Φαρισαίος δεν περίμενε την απάντηση του Ιησού ούτε βέβαια την εξέλιξη της ιστορίας. Λογικό. Το έχουν αυτό οι Φαρισαίοι.  

Ας έρθουμε στο σήμερα λοιπόν. Πολλοί από εμάς, βάζουμε στην ζυγαριά ανόμοια πράγματα και καταστάσεις, βιαζόμαστε να κρίνουμε και ακόμα και στις άσχημες στιγμές μας, προσπαθούμε, όχι πάντα αλλά πολύ συχνά, να ντύσουμε την αποτυχία μας με το μανδύα του ορθού, του λογικού και του αλάθητου.
 Το χειρότερο απ όλα είναι ότι δε μπορούμε να διακρίνουμε την κακία, την κακεντρέχεια, την μισαλλοδοξία, την λανθασμένη συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους. Ίσως γιατί δε μας νοιάζει; Ίσως γιατί δεν έχουμε την δυνατότητα να σκεφτούμε ότι πράττουμε αδικα; Η πολύ απλά ίσως γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι; Έτσι έχουμε γαλουχηθεί;

 Ξέρω ότι ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου πλάθεται και σφυρηλατείται μέσα στην δύσκολη και ολοένα και πιο ψυχοφθόρα καθημερινότητα, άρα δεν υπάρχει η άνεση του χρόνου και του χώρου, να σκεφτόμαστε πάντα με σύνεση και καθαρό μυαλό. 

 Αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία. Ούτε είναι θεμιτό να σκεφτόμαστε πάντα, πως εμείς σε σχέση με κάποιον άλλο, έχουμε πάντα δίκιο λες και ανήκουμε σε κάποια μοναδική και ιδιαίτερη κάστα του ανθρώπινου είδους. Όχι. Από τέτοιου είδους σκέψεις ξεκινάνε όλα τα δεινά. Ο καθένας από εμάς, είναι διαφορετικός αλλά παραμένει πάντα άνθρωπος. Με φοβίες, ενοχές, ψυχολογικές μεταπτώσεις, ανασφάλειες κα ιδιαιτερότητες.
 

 Σε αυτόν τον μαραθώνιο που λέγεται ζωή, όλοι ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία. Το αν κάποιος προπορεύεται η περνάει τον διπλανό του, έχει να κάνει με πολλούς και διαφόρους λόγους.

 Σημασία έχει να μην βλέπουμε τον συνάνθρωπο μας ως εμπόδιο και ως κάτι παράταιρο, αλλά ως μέλος της ίδιας ομάδας. Ειδικά την σημερινή εποχή, αυτές τις μέρες που όλοι δοκιμαζόμαστε. Δύσκολο το ξέρω. Τα έχουμε ξαναπεί άλλωστε. Δε πειράζει. Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως. Και για μένα το λέω...


ΥΓ. Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με Υγεία. Να αγαπιέστε παιδιά...

Ακόμα και οι τοίχοι έχουν... μιλιάΝο13

Γρουσούζικος ο αριθμός αλλά δεν μασάμε. Άλλωστε κaι τα συνθήματα των τοίχων έχουν την τάση να... μιλάνε πέρα από τα πρέπει και τα συνηθισμένα. Μάλιστα είναι τέτοια η δυναμική τους, που με το που πέφτουν τα μάτια σου πάνω τους, ξεχνάς προλήψεις, παθαίνεις διαλείψεις, θυμάσαι καταλήψεις, δημιουργούντααι εκρήξεις! Για του λόγου το αληθές, να ορίστε διαβάστε παρακάτω...

Είπε ο Στέϊθαμ απ' τα Σούρμενα...

Τρίο με τάση για παρτούζα ψάχνεις αδερφέ. Μεταξύ μας...

Ελεύθερη μετάφραση: Με το πουλί στο χέρι...

Και τώρα, τι;;;

Αίλαιως, το ξαιφτηλοίσαται...

Αγάπη πέρα από τα όρια..

Α ρε και να μιλούσαν τα ράφια των super markets...

"Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ..."  Ο φευγάτος σου.

Πως μιλάς έτσι για τις καριόλες, εεεε τις κοπέλες ρε;

Κάτσε να σε ταγκάρω για αρχή και βλέπουμε...

Μανόλης Αναγνωστάκης: Υπέρ ή κατά;

Είστε υπέρ ή κατά; 

 Έστω απαντήστε, μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι. 

 Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί 

 Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε

Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή  

Παιδιά γυναίκες έντομα 

 Βλαβερά φυτά, χαμένες ώρες 

Δύσκολα πάθη, χαλασμένα δόντια 

 Μέτρια φιλμ. 

Κι αυτό σάς βασάνισε ασφαλώς.  

 Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν. 

Έστω με ναι ή όχι. 

 Σ’ εσάς ανήκει η απόφαση.  

Δε σας ζητούμε φυσικά να πάψετε 

τις ασχολίες σας, να διακόψτε τη ζωή σας 

 Τις προσφιλείς εφημερίδες σας, τις συζητήσεις

στο κουρείο, τις Κυριακές σας στα γήπεδα.  

Μια λέξη μόνο. Εμπρός λοιπόν: 

 Είστε υπέρ ή κατά; 

Σκεφθείτε το καλά.

 Θα περιμένω...

Μανόλης Αναγνωστάκης

Κοντεύουμε να συμπληρώσουμε μήνα σε αυτή την ιδιόμορφη ψυχική και ουσιαστική απομόνωση, λόγω του ιού που έχει μπει στις ζωές μας και δείχνει απλοικά τρομακτικός. 

 Με την σκέψη μου, ελέω και της χρονικής απόστασης που μεγαλώνει από τις πρώτες μέρες παραφροσύνης και χάους που επικράτησαν τον προηγούμενο μήνα, να λειτουργεί σε πιο λογικούς ρυθμούς, αυτό που τρομάζει περισσότερο και από τον κορωνοϊό, είναι οι άνθρωποι. Αυτό πιστεύω. Ακούω δεξιά και αριστερά ότι τα πάμε καλά σε σχέση με άλλες χώρες, ότι αντιδράσαμε γρήγορα και αποφασιστικά. 

 Συμφωνώ κατά το ήμισυ. Το άλλο μισό όμως δείχνει ανθρώπους που εκμεταλλεύονται συνανθρώπους τους, πολιτικούς που, την αρχικά σωστή τοποθέτηση περί ατομικής ευθύνης, την έχουν κάνει... καραμέλα και παντιέρα για ίδιον όφελος και βέβαια, δείχνει και περίεργες και πρωτόγνωρες καταστάσεις, που οδηγούν την ανθρώπινη και εύθραυστη ψυχοσύνθεση σε συναισθηματικό λαβύρινθο.

 Δεν θέλω να είμαι μάντης άσχημων και πεσιμιστικών ειδήσεων (αν και δεν χρειάζεται σπουδαίες μαντικές ικανότητες για να διακρίνεις το προφανές), αλλά το διάστημα που θα επακολουθήσει με την λήξη της καραντίνας, θα είναι χειρότερο από αυτό που διανύουμε. Ας το αναλογιστούμε όλοι μας και ας πράξουμε αναλόγως όταν χρειαστεί. Κύριο μέλημά μας θα πρέπει να είναι η υπομονή και η αλληλεγγύη. Η επιμονή και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

 Σκεφτείτε το καλά, όπως λέει παραπάνω στο ποιήμα του ο Αναγνωστάκης...

ΥΓ. Καλό μήνα!

ΥΓ2. Σας αφήνω με την "Γυμνή Σκιά των Κατσιμιχαίων...