Η Ευτυχία είναι αυτό...

Δανείζομαι τα λόγια του τίτλου μου από το τραγούδι που ο Μανώλης Φάμελλος ερμήνευσε εκπληκτικά και έχει τίτλο «Η Ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει...». Όντως έτσι είναι τα πράγματα. Για ότι συμβαίνει στη ζωή μας και για ότι θα συμβεί.
 Από τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τα άσχημα γεγονότα στο όνειρο, στην χαρά στην ευτυχία... Έτσι είναι η ζωή μας. Αν το καλοσκεφτούμε η καθημερινότητα, η πλήξη, τα προβλήματα μας έχουν κάνει να νομίζουμε πως η ευτυχία δεν υπάρχει. Ονειροπόλος δεν είμαι (...η είμαι?) αλλά διακρίνω, όπως και εσείς πολλά πράγματα που θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε ευτυχία. Ένας νέος άνθρωπος στη ζωή μας, μια γέννηση ενός μωρού, όμορφες στιγμές με φίλους, επιτυχίες στην επαγγελματική μας ζωή, στιγμές χαλάρωσης, ενδιαφέρουσας συζήτησης, αποφυγή δύσκολων καταστάσεων, στιγμές οικογενειακές αλλά πάνω απ’ολα διαφορετική οπτική στο πως βλέπουμε τα πάντα...
Όλοι μας μερικές φορές πέφτουμε ψυχολογικά. Κάνουμε πίσω για να μην στεναχωρήσουμε δικούς μας ανθρώπους, είμαστε άτυχοι, τίποτα δεν μας πάει όπως το έχουμε υπολογίσει, αλλά κάποιες στιγμές λες και κάποια αόρατη δύναμη γυρίζει ανάποδα τον τροχό... Ξέρω, τι μπορεί να σκέφτεστε... «Μα πας καλά ρε φίλε, που τα βλέπεις όλα αυτά?» Για να σκεφτώ καλύτερα λιγάκι... Οικονομικά προβλήματα, λιγότερη ανθρωπιά, έλλειψη επικοινωνίας, θέματα υγείας, φτώχεια, ισοπέδωση ηθών και εθίμων, κοινωνική έκρηξη... Αλήθεια που βλέπω εγώ την ευτυχία?
Δείτε καλύτερα... Ένα μωρό γεννιέται σε ένα μαιευτήριο και το κλάμα του ακούγεται σε όλο τον θάλαμο... ένα φιλί δίνεται σε ένα πάρκο από ένα ερωτευμένο ζευγάρι... ένας φίλος παντρεύεται και κοιτάει την σύζυγο του στα μάτια... μια γιαγιά πηγαίνει βόλτα με το εγγόνι της... Τρείς φίλοι συναντιούνται ύστερα από 15 χρόνια και θυμούνται τις σχολικές περιπέτειες τους, ένας ηλικιωμένος βγαίνει από ένα νοσοκομείο έχοντας ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας του, ένα ζευγάρι μεσήλικων περιπατάει στην αμμουδιά χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα, ένα μωρό κάνει τα πρώτα του βήματα και στη συνέχεια παραπατάει και πέφτει... ένας νεαρός παίρνει αύξηση στη δουλειά του... σε ένα γυμναστήριο μικρά παιδιά αθλούνται, μια κοπέλα παίρνει επιτέλους το δίπλωμα οδήγησης έπειτα από 2 αποτυχημένες προσπάθειες, μια μητέρα ακούει την λέξη «μαμά» πρώτη φορά από τον μπέμπη της, ένας έρωτας ξαναγεννιέται, ένα αστέρι πέφτει... μια ευχή πραγματοποιείται...

Αν τα παραπάνω δεν είναι ευτυχία τότε τι είναι αγαπημένοι μου φίλοι... Η ευτυχία κρύβεται στα πιο μικρά και, με την πρώτη ανάγνωση, ασήμαντα πράγματα ή ακόμα και σε αυτά που δεν έχουν προμελετήσει.  Τ πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δε τα περιμένεις. Άλλη οπτική. Αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε να κάνουμε. Να δούμε αλλιώς τις καταστάσεις. Οι δυσκολίες είναι εκεί αλλά ο άνθρωπος από την αρχή της ύπαρξης του είναι γεννημένος για τα δύσκολα... Προσπάθεια, πείσμα, θετική σκέψη και προπάντων ΑΝΘΡΩΠΙΑ... Για να μπορέσουμε με σιγουριά να πούμε πως η ευτυχία θα έρθει και σε μας...

Μεγάλη η Χάρη σου Παναγία μου...

Ο Δεκαπενταύγουστος για πολλούς είναι το «Πάσχα του καλοκαιριού». Για άλλους μια ευκαιρία να αναδειχθεί η δύναμη της Μάνας, της Γυναίκας, του πλάσματος που υπέμεινε τόσα πολλά... Της Παναγίας. Η μητέρα του Ιησού Χριστού  είναι ακόμα εδώ... Έτοιμη να συμπονέσει, να υπομείνει... Παρακάτω σας παραθέτω αυτούσιο ρεπορτάζ από την εφημερίδα «Espresso» με μερικά από τα θαύματα της Παναγίας της Μαλεβής...

Ρεπορτάζ: ΓΙΟΥΛΗ ΣΤΑΡΙΔΑ

Επί μισόν αιώνα η εικόνα της αναβλύζει Μύρο και εκείνη αρκετά συχνά εμφανίζεται στους πιστούς της προσκαλώντας τους στο ταπεινό «σπίτι» της... Οσοι δέχτηκαν το ιερό κάλεσμα και επισκέφθηκαν το μοναστήρι της στην κορυφή του Πάρνωνα ένιωσαν το θεϊκό άγγιγμά της να διαπερνά τόσο την ψυχή όσο και το βασανισμένο κορμί τους... Και ως εκ θαύματος στάθηκαν και πάλι στα πόδια τους, και πήραν τη ζωή στα χέρια τους κάνοντας μια νέα αρχή με τον φύλακα-άγγελό τους στο πλευρό τους: την Παναγιά τη Μαλεβή!

Σε υψόμετρο 1.100 μέτρων, μέσα σε μια κατάφυτη βουνοκορφή όπου βρίσκεται από το έτος 1116 το Μοναστήρι της Παναγιάς της Μαλεβής, η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου -μία από τις εβδομήντα που ζωγράφισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς- δεν σταματά να τρέχει Μύρο από το 1964 μέχρι και σήμερα, ενώ ολόκληρη η περιοχή μοσχοβολά χωρίς κανείς να μπορεί να δώσει εξήγηση. Οι εμφανίσεις της εκατοντάδες, όσα και τα θαύματά της, τα οποία σχεδόν ποτέ δεν γίνονται γνωστά. Ωστόσο, από στόμα σε στόμα τα θεϊκά σημάδια της μεταφέρονται στον κόσμο και κάθε χρόνο πιστοί από κάθε γωνιά της Ελλάδας αλλά και από το εξωτερικό, την Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Κύπρο, ταξιδεύουν μέχρι την Αρκαδία για να προσκυνήσουν τη χάρη Της και να ζητήσουν τη βοήθειά Της. Και εκείνη δεν τους χαλά χατίρι. Τους απλώνει το χέρι και γιατρεύει τις πληγές τους...

Σαράντα έξι χρόνια μετά το πρώτο θεϊκό σημάδι της, η «Espresso της Κυριακής» επισκέφθηκε το μοναστήρι της στο χωριό Αγιος Πέτρος στην Κυνουρία και κατέγραψε συγκλονιστικές μαρτυρίες κατοίκων για τα θαύματα της Παναγιάς, αλλά και εικόνες που προκαλούν ρίγη συγκίνησης και δέους.

Από το τζάμι της θαυματουργής εικόνας τρέχει Αγιο Μύρο, το οποίο μαζεύουν πάνω σε βαμβάκι οι δεκαπέντε μοναχές της μονής και το προσφέρουν σε όλους τους προσκυνητές [Οι εξωτερικοί χώροι της Μονής, οι οποίοι κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες πλημμυρίζουν από πιστούς.] μαζί με μικρές εικόνες της Παναγιάς της Μαλεβής. Το Αγιο Μύρο στο βαμβάκι και στις μικρές εικόνες εξακολουθεί να μοσχοβολά για χρόνια ολόκληρα, έστω και αν βρίσκεται στα πέρατα της γης.

Από νωρίς το πρωί στο μοναστήρι βρίσκονταν προσκυνητές από την Κατερίνη και τη Θεσσαλονίκη, ενώ σε μια άκρη της μικρής εκκλησίας καθόταν μια νεαρή μητέρα, η οποία κρατούσε στην αγκαλιά της ένα μικρό παιδί. Προσευχόταν και έκλαιγε... Ζητούσε βοήθεια για το αγοράκι της, το οποίο ήταν άρρωστο. Την πλησιάσαμε και τη ρωτήσαμε τι ακριβώς συνέβαινε. Εκείνη όμως δεν σταματούσε να προσεύχεται και παρακαλούσε τη Μητέρα του Θεού να σκύψει πάνω και από το δικό της το παιδί, όπως έκανε το 2007 και για τον μικρό Ανδρέα.


Το αγόρι που πάλεψε με τον καρκίνο

Η μοναχή Αγνή μας είπε: «Το 2007 είχε έρθει στο μοναστήρι ένα αγόρι μόλις δεκαπέντε ετών, το οποίο βρισκόταν ένα βήμα πριν από το τέλος. Ηταν από την Κύπρο και πάλευε από τα πρώτα βήματά του στη ζωή με τον καρκίνο. Ο πατέρας του είχε πεθάνει και η μητέρα του προσπαθούσε να σταθεί δυνατή τόσο για τον ίδιο όσο και για τον μικρότερο αδελφό του, τον Βασίλη. Το παιδί είχε κάνει είκοσι τρεις χειρουργικές επεμβάσεις, αλλά δεν είχε γίνει τίποτε. Η κατάστασή του χειροτέρευε και έτσι οι γιατροί μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας είπαν στη μητέρα του ότι έπρεπε να χειρουργηθεί για ακόμη μία φορά. Δεν ήξεραν όμως αν μπορούσε να επιβιώσει από την εγχείριση, καθώς ήταν ήδη παράλυτο. Η μητέρα του μία ημέρα πριν ταξιδέψει για Αθήνα, είδε στον ύπνο της την Παναγιά να της λέει “μη στενοχωριέσαι. Είμαι η Παναγιά η Μαλεβή. Ελα στο σπίτι μου και ο Ανδρέας θα γίνει καλά”. Η γυναίκα μόλις ξύπνησε ρώτησε τη μάνα της ποια είναι η Παναγιά η Μαλεβή, καθώς δεν τη γνώριζε. Οι γυναίκες ρώτησαν και έμαθαν ότι βρίσκεται στην Ελλάδα και σ [Η μοναχή Αγνή εξιστορεί στη συντάκτρια της «Espresso της Κυριακής» Γιούλη Σταρίδα τα θαύματα της Παναγιάς που εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια της.] υγκεκριμένα στην Κυνουρία. Ετσι, με το που έφτασε η μητέρα με το παιδί στο αεροδρόμιο, ναύλωσε ταξί και ήρθε εδώ στη μονή».

Σύμφωνα με τη μοναχή αλλά και με κατοίκους του χωριού οι μοναχές και ο ταξιτζής βοήθησαν τη μητέρα να βάλει το παιδί στο αναπηρικό καροτσάκι και έπειτα το μετέφεραν στο εσωτερικό της εκκλησίας για να προσκυνήσει την εικόνα. Και μόλις τη φίλησε, η Παναγιά τον γέμισε με δύναμη. Το παιδί, όπως είπε, ένιωσε κάτι περίεργο να διαπερνά το κορμί του και έπειτα φώναξε «αφήστε με να περπατήσω». Η μητέρα του και όλοι όσοι βρίσκονταν δίπλα του πάγωσαν. Ολοι έκλαιγαν και ο Ανδρέας σηκώθηκε, περπάτησε και άρχισε να τρέχει. Η μοναχή Αγνή προσθέτει: «Είμαι σαράντα χρόνια στο μοναστήρι και ομολογώ ότι εκείνη τη στιγμή ένιωσα την παρουσία της Παναγιάς τόσο έντονα... Ανατρίχιασα. Ο Ανδρέας έφυγε όρθιος και μας άφησε το καροτσάκι του εδώ γιατί, όπως μας είπε, δεν το χρειαζόταν άλλο».

 Γιατροί που εξέτασαν τον μικρό μετά την επίσκεψή του στην Παναγιά τη Μαλεβή δεν μπορούσαν να πιστέψουν πώς αυτό το παιδί περπατούσε και δη πώς ζούσε ακόμη. Οι εξετάσεις του ακόμη και σήμερα δείχνουν τον καρκίνο στο μεγαλύτερο μέρος του σώματός του, αλλά το παιδί είναι καλά. Από τότε ο Ανδρέας και η μητέρα του επισκέπτονται μία φορά τον χρόνο το μοναστήρι και ευχαριστούν την Παναγιά.


Το θείο δώρο για το άτεκνο ζευγάρι

Ακόμη ένα θαύμα που έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό και στην ψυχή της μοναχής Αγνής έγινε στο μοναστήρι πριν από περίπου πέντε χρόνια, όταν η Παναγιά εμφανίστηκε στην Κ.Σ., μια 50χρονη γυναίκα από την Κόρινθο που προσπαθούσε για πάρα πολλά χρόνια να γίνει μητέρα: «Είχε κάνει τα πάντα, αλλά δεν υπήρχε αποτέλεσμα. Από είκοσι ετών προσπαθούσε να γίνει μητέρα, αλλά δεν τα κατάφερνε. Εκανε όσες εξωσωματικές της επέτρεψαν οι [Το αναπηρικό καροτσάκι που άφησε στη Μονή ο μικρός Ανδρέας από την Κύπρο.] γιατροί, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Εκλαιγε και στενοχωριόταν όταν, όπως μας περιέγραφε η ίδια, μια ημέρα εμφανίστηκε μπροστά της μια γυναίκα ντυμένη σαν καλόγρια και της είπε “μη στενοχωριέσαι άλλο, Κατερίνα, έλα στο σπίτι μου και θα σε βοηθήσω. Είμαι η Παναγιά η Μαλεβή”. Η γυναίκα ήρθε εδώ, αλλά δεν πίστευε ότι θα γινόταν κάτι, διότι ήταν ήδη πενήντα ετών. Μόλις έσκυψε για να φιλήσει την εικόνα, το Μύρο άρχισε να τρέχει ποτάμι. Επειτα έφυγε και επέστρεψε δύο μήνες αργότερα χαρούμενη καθώς, παρά τα χρόνια της, ήταν έγκυος! Τελικά γέννησε ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Ο Θεός και η Παναγιά έκαναν το θαύμα τους και της χάρισαν την πολυπόθητη μητρότητα».

 Η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι γεμάτη από τάματα πιστών που είτε έχουν θεραπευτεί είτε περιμένουν με βαθιά πίστη το σωτήριο άγγιγμά Της. Πάντως, σύμφωνα με τη μοναχή αυτό που προκαλεί έκπληξη σε όλους είναι το γεγονός ότι η Παναγιά εμφανίζεται και σε ανθρώπους που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με τη θρησκεία και τους προσκαλεί να την ακολουθήσουν. «Ολοι οι άνθρωποι είναι κάτω από τη σκέπη της και τους προστατεύει. Δεν τους ξεχωρίζει και τους αγκαλιάζει με αγάπη» αναφέρει η μοναχή.


Το Πάσχα που συγκλόνισε το μικρό χωριό

Τη θαυματουργή εικόνα έφεραν στην Κυνουρία οι κάτοικοι του Αγίου Ορους που ήρθαν στην περιοχή το έτος 971. Η εικόνα αρχικώς βρισκόταν στο πρώτο μοναστήρι που είχε χτιστεί στους Κανάλους. Ομως οι μοναχοί βρήκαν τραγικό θάνατο από το κρύο και, σύμφωνα με όσα έχουν επικρατήσει όλα αυτά τα χρόνια και μας περιγράφει η μοναχή Αγνή: «Η εικόνα έφυγε μόνη της και ήρθε στη θέση που βρίσκεται σήμερα το μοναστήρι. Τότε υπήρχαν βάτα στη συγκεκριμένη περιοχή και η εικόνα στεκόταν μέσα στα βάτα, ενώ δίπλα της έκαιγε ένα καντήλι που δεν έσβηνε ποτέ. Τρεις φορές μετέφεραν την ει [Το εσωτερικό της μεγάλης εκκλησίας, όπου φιλοξενείται η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, την ημέρα της γιορτής της στις 23 Αυγούστου.] κόνα στην αρχική θέση της, όμως επέστρεφε στο συγκεκριμένο σημείο. Ετσι αποφασίστηκε να χτιστεί εδώ το νέο σπίτι της. Πιστεύουμε ότι επέλεξε τούτον εδώ τον τόπο, καθώς εδώ βρήκαν τραγικό θάνατο πολλοί άνθρωποι. Μάλιστα, κατά τις εργασίες για την ανέγερση του μοναστηριού βρέθηκαν πολλά οστά».

Την Παρασκευή των τελευταίων Χαιρετισμών, λίγες ημέρες πριν από το Πάσχα του 1964, στις 17 Απριλίου, η αδελφή Θεονύμφη παρατήρησε ότι ένα περίεργο υγρό έτρεχε από το τζάμι της εικόνας και ότι μοσχοβολούσε. Είκοσι ημέρες πριν από αυτό το συμβάν, οι μοναχές είχαν παρατηρήσει ότι η εικόνα της Θεοτόκου ευωδίαζε, όπως και όλη η περιοχή, και ρωτούσαν η μία την άλλη αν κάποια είχε ρίξει άρωμα. Αλλά καμία δεν ήξερε. Την Παρασκευή των τελευταίων Χαιρετισμών, όταν η αδελφή είδε το Μύρο να τρέχει ενημέρωσε την ηγουμένη. Ομως δεν δόθηκε ιδιαίτερη σημασία. Ωστόσο, τις επόμενες ημέρες το θαύμα συνεχιζόταν μέχρι που η ηγουμένη Παρθενία είδε την εικόνα της Παναγιάς να τρέχει μύρο, το οποίο διαπερνούσε το τζάμι και πλημμύριζε το πάτωμα.

«Στη θέα αυτού του πρωτοφανούς θαύματος τρομοκρατηθήκαμε, τα χάσαμε, κλαίγαμε και προσευχόμασταν» είπε στην «Espresso της Κυριακής» η γερόντισσα Παρθενία, η οποία παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει μας δέχτηκε με ιδιαίτερη αγάπη στη μονή και μας εξιστόρησε τα γεγονότα όπως η ίδια τα έζησε: «Ημασταν μόνες. Ειδοποιήσαμε τον μητροπολίτη, ήρθαν ιερείς και τη σκούπισαν, την εξέτασαν και είδαν ότι η εικόνα συνέχισε να βγάζει μύρο. Επειτα ήρθε και η Χωροφυλακή για να την εξετάσει. Επλυναν την εικόνα με ξίδι και πετρέλαιο, ενώ όλη τη νύχτα έμεινε κλειδωμένος μαζί της ένας χωροφύλακας. Το πρωί, μόλις άνοιξε η πόρτα, βγήκε κατάχλομος και ζήτησε συγχώρεση καθώς “όλο το βράδυ ο μύρος έτρεχε ποτάμι μέχρι τα πόδια του” όπως μας ανέφερε. Το 1969 ήρθε ο αν [Η εικόνα κόβει την ανάσα. Σε υψόμετρο 1.100 μέτρων, μέσα σε μια κατάφυτη βουνοκορφή του Πάρνωνα, βρίσκεται από το έτος 1116 το «σπίτι» της Παναγιάς της Μαλεβής.] ώτατος διοικητής της Χωροφυλακής, επιθεώρησε την εικόνα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμία νοθεία, ενώ ένας χημικός που ήρθε και πήρε το Μύρο για να κάνει ανάλυση, αποφάσισε ότι δεν υπάρχει τέτοια ουσία στη γη. “Μέγας Θεός υπάρχει” φώναξε»...


«Αναστήθηκε» 9χρονο κοριτσάκι στην Αυστραλία

Ακόμη ένα θαύμα που έχει μείνει χαραγμένο στις καρδιές των μοναχών είναι αυτό που έλαβε χώρα στη μακρινή Αυστραλία. Μια ομογενής που είχε πάει στο μοναστήρι και είχε πάρει μαζί της μια μικρή εικόνα της Παναγιάς της Μαλεβής, συνάντησε σε εκκλησία της Μελβούρνης μια γυναίκα να κλαίει ασταμάτητα και να προσεύχεται στον Θεό για να σώσει το μόλις εννέα ετών κοριτσάκι της που ήταν βαριά άρρωστο. Είχε όγκο στο κεφάλι και οι γιατροί είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά. Η Γεωργία Κ. πλησίασε τη γυναίκα και μόλις έμαθε την τραγική ιστορία τής έδωσε την εικόνα τής Παναγιάς και τη συμβούλευσε να τη φέρει στην Ελλάδα και στο μοναστήρι της. Ομως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο και έτσι η γυναίκα πήρε το πρώτο αεροπλάνο και ήρθε μόνη της τα Χριστούγεννα του 2002 στην Αθήνα. Νοίκιασε αυτοκίνητο και πήγε στη Μονή, όπου προσκύνησε και πήρε Αγιο Μύρο. Οταν επέστρεψε και «σταύρωσε» το κοριτσάκι της, εκείνο σηκώθηκε και άρχισε να χαμογελά. Από τότε κάθε καλοκαίρι η μικρή με τη μητέρα της έρχονται στην Ελλάδα και επισκέπτονται τη Χάρη Της...


Ο τυφλός που κατάφερε να δει για πρώτη φορά τα παιδιά του

Συγκλονιστική είναι επίσης η περιπέτεια του 60χρονου τυφλού από την Κορινθία, που προσευχόταν κάθε βράδυ να τον αξιώσει ο Θεός έστω και μία στιγμή να δει τα πρόσωπα των τριών παιδιών του. Είχε τυφλωθεί σε ηλικία πέντε ετών. Η αδελφή Αγνή μας ανέφερε: «Ενα βράδυ είδε στον ύπνο του μια καλόγρια να του λέει “έλα στο μοναστήρι μου, στην Παναγιά τη Μαλεβή, για να συναντήσεις τα παιδιά σου”. Ηρθε μαζί με τη γυναίκα του λίγο πριν από τη γιορτή της, τον Αύγουστο του 2000. Μόλις μπήκαν στο εκκλησάκι, το Μύρο έτρεχε ποτάμι και έφτασε μέχρι τα πόδια του. Η γυναίκα του άρχισε να κλαίει και εκείνος αφού φίλησε την εικόνα έπεσε στα γόνατα και ζήτησε να τον βοηθήσει. Λίγα λεπτά μετά φώναζε, έβλεπε και πάλι το φως του ήλιου. Αγκάλιασε τη γυναίκα του και έφυγε τρέχοντας για το σπίτι για να βρει τα παιδιά του».

Καυτά σορτς, ζέστη και τυραννία... Τυχαίο? Δε νομίζω...

Δε μπορεί. Ή κάποια αόρατη δύναμη το κάνει αυτό οι όλες οι (γυναικείες) δυνάμεις του Σύμπαντος συνωμοτούν για να γίνεται... Από τη μια έχεις την τρομερή, αφόρητη ζέστη που παίρνει διαστάσεις καύσωνα και από την άλλη τα θηλυκά που κυκλοφορούν τσιτσίδι στους δρόμους. Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, τα εγκεφαλικά και οι καρδιακές ανακοπές πληθαίνουν τους καλοκαιρινούς μήνες...
Και άντε λες οκ, στην αρχή είναι δύσκολα μετά συνηθίζει το μάτι... Βρε το μάτι μπορεί να συνηθίζει, το άλλο όμως??? Και σα να μη φτάνει αυτό τα κοριτσόπουλα, οι γυναίκες, οι ώριμες κυρίες όσο πάνε το χάνουνε και αυτό το λίγο μυαλό που είχανε... Κοντά και καυτά (τζιζζζζζ) σορτς, κοντά φορέματα, το στήθος έξω, τατουάζ, ψηλοτάκουνα, νύχια βαμμένα με όλων των ειδών τα χρώματα, σιθρού (sic) μπλουζάκια, κολλητά τζιν και δώστου... «Κι ύστερα λένε πως φταίει ο φονιάς» που έλεγε και ο αείμνηστος Στράτος...

Θες να αγιάσεις ρε παιδί μου (και καλά...) και δε σ’αφήνουν... Στο μετρό, στον ηλεκτρικό, στα λεωφορεία, στους δρόμους, στα σούπερ μάρκετ, στον ύπνο σου βλέπεις πόδια και σορτς... Μορφή μανίας έχει πάρει το θέμα και ρωτήστε τους άντρες σας δεσποινίδες-κυρίες μου. Έλααααα αφήστε τις κακεντρέχειες και τα κλισέ. Δεν μας κυβερνάει το κάτω κεφάλι... Απλά εκεί κυκλοφορεί καλύτερα το αίμα από το πάνω!!!

Εγώ όμως νομίζω ότι το ζουμί, το σημαντικό είναι αλλού. Νομίζω πως για άλλη μια φορά οι γυναίκες μας... παίζουν. Άλλωστε δεν κρύβουμε και κάτι. Τέτοιο σάλιο ούτε τα σκυλιά του Αγίου Βερνάρδου...  Μπρος οι γυναίκες και πίσω εμείς (οκ θα μου πείτε έχουμε καλή θέα... δεκτόν) αλλά βρε μπαγάσηδες δεν καταλαβαίνετε πως σε αυτά, τα κατά τα άλλα συμπαθητικά, νεραϊδένια πλάσματα δεν πρέπει να εξωτερικεύουμε τα συναισθήματα μας??? Αυτό δεν είναι απλά λάθος είναι ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ... Λίγο θέλουν αυτές... Εκτός αν γουστάρετε-ουμέ την τυραννία. Οκ αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Μετά τον Πολυκράτη της Σάμου και τον Θρασύβουλο της Μιλήτου, τώρα έχουμε την Σούλα από το Περιστέρι και την Σωσώ από την Γλυφάδα... Ε ρε βούρδουλα που θέλουμε...

Σκέφτομαι και γράφω... (Διάστημα)

Το Διάστημα είναι ένας τεράστιος Γαλαξίας, όπου υπάρχουν άστρα και πλανήτες. Ένας από αυτούς είναι και η Γη. Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει πολλά πράγματα που έχουν σχέση με το διάστημα όπως :
Ένας Δορυφόρος που ανιχνεύει ακτίνες Χ από μαύρες τρύπες, ο οποίος είναι μια χρήσιμη κατασκευή μιας και όχι μόνο ανιχνεύει τις ακτίνες, αλλά ταυτόχρονα απορροφάει αέρια από κοντινά άστρα.Το Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου είναι ένας ακανόνιστος Γαλαξίας και είναι κοντινός γείτονας του δικού μας.

Η Σεληνάκατος του Απόλλων μεταφέρει τους αστροναύτες στην επιφάνεια της Σελήνης και τους πηγαίνει στο όχημα διακυβέρνησης που είναι έτοιμο για το ταξίδι... 

 Όλα αυτά και πολλά άλλα ανακαλύφθηκαν και εφευρέθηκαν όταν ο άνθρωπος πάτησε στο φεγγάρι... Ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στη Σελήνη ήταν ο Αμερικάνος Νιλ Άρμστρονγκ το 1969, μαζί με τον βοηθό του Έντουιν Όλντριν, ο οποίος τον βοήθησε να κάνει πολύτιμα επιστημονικά πειράματα. Πολλοί όμως λένε ότι αυτοί που φτάσανε πρώτοι είναι οι Ρώσοι και όχι οι Αμερικάνοι. Αυτό γιατί όταν ο Νιλ Άρμστρονγκ έβαλε τη σημαία της Αμερικής στη Σελήνη, η σημαία κουνιόταν και όπως.. όλοι ξέρουμε στη Σελήνη δεν υπάρχει αέρας... Γιαυτό πολλοί πιστεύουν ότοι αυτοί που έφτασαν πρώτοι στη Σελήνη είναι οι Ρώσοι...

Κείμενο: Δημήτρης
Ε’ Δημοτικού

* Το κείμενο είναι του δεκάχρονου αδερφού μου Δημήτρη.

Όταν οι γυναίκες μιλάνε...

 Έχετε αναρωτηθεί γιατί οι γυναίκες είναι καλύτερες στη διπλωματία και προτιμούνται σε καίριες θέσεις στην αγορά εργασίας??? Να βοηθήσω λιγάκι... Υπονοούμενα... Ναι μεν αλλά... Ξερά χτυπήματα (ποτέ κάτω από τη μέση...), ειλικρινή αλλά πάντα με μια δόση μυστηρίου... Λοιπόν θα γίνω πιο σαφής για να καταλαβαινόμαστε...
1)  «Ξέρεις αυτό τον καιρό είμαι μπερδεμένη...»
(Έχω να βγω άλλα τέσσερα ραντεβού απόψε, τελείωνε...)
2)  «Σε βλέπω σαν αδελφό μου»
(Είσαι πιο άσχημος και από το... Τέρας που ήθελε την Πεντάμορφη)
3) «Δεν φταις εσύ...»
(Εσύ φταις για όλα!!!)
4) «Ας μείνουμε δύο καλοί φίλοι
(Σε θέλω δίπλα μου για να μου δανείζεις χρήματα, να με πηγαίνεις στα μπουζούκια και να σε τυραννάω με τις ιστορίες που έχω με άλλους άντρες...)
5) «Έχω πονοκέφαλο»
(Βαριέμαι το σεξ που κάνεις...)
6) «Αυτό τον καιρό έχω κάποιον στη ζωή μου...»
(DVD player, σκύλος, γάτα οτιδήποτε άλλο πέρα από εσένα με καλύπτει...)
6) «Δε νιώθω έτοιμη για κάτι παραπάνω...»
(Έλα μη παίρνουμε αέρα, ένα πήδημα και πολύ σου ήταν...)
7) «Θα δούμε»
(Αποκλείεται!!!)
8) «Σου αξίζει κάτι καλύτερο από μένα...»
(Πρόσεχε μη βρουν τα κέρατα στη πόρτα όπως φεύγεις...)

9)  «Δεν νιώθω το ίδιο ερωτευμένη μαζί σου όπως παλιά.»
(Σε βαρέθηκα...)
10) «Θα τα πούμε πάλι»
(Δε θα με ξαναδείς...)
 Νομίζω ότι έγινα σαφής Τουλάχιστον για τις κυρίες και τις δεσποινίδες. Αυτές ξέρουν να παίζουν τις λέξεις, τις έννοιες στα δαχτυλά... Εμείς οι άντρες (πωπω τι τεστοστερόνη είναι αυτή...) ας αναλογιστούμε πόσες φορές έχουμε ακούσει κάτι από τα παραπάνω και πιο ήταν το αποτέλεσμα... Υγιαίνετε...

Συναυλία στα άστρα...

Η ώρα είναι 8 το απόγευμα. Το θρυλικό στάδιο Γουέμπλεϊ είναι ασφυκτικά γεμάτο από εκατόν πενήντα χιλιάδες χιλιάδες θεατές καθήμενους και μη. Αυτό το γεγονός είναι σίγουρα, όχι μόνο το γεγονός της χρονιάς αλλά το μουσικό γεγονός όλων των εποχών. Απόψε πρόκειται να βρεθούν μαζί πάνω στη σκηνή, πέντε από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες  στην ιστορία της μουσικής... Και μόνο που σκέφτομαι τα ονόματα με πιάνει ρίγος. Elvis Presley, Frank Sinatra, John Lennon, Freddy Mercury και Michael Jackson!!! Απίστευτο, ανεπανάληπτο, αδιανόητο...
Ξαφνικά τα φώτα χαμηλώνουν, το πλήθος σταματά και μια πασίγνωστη φιγούρα με λευκά ρούχα, μεγάλο γιακά, και καουμπόικες μπότες κάνει την εμφάνιση της. Ο Elvis. O King Elvis. Tο πλήθος αρχίζει να ζητωκραυγάζει και ο μοναδικός Elvis Presley ξεκινάει να σιγοψιθυρίζει  το «Love me tender». Παραλήρημα. Οι θεατές φωνάζουν, τραγουδούν, κλαίνε. Οι γυναίκες έχουν μπροστά τους το μεγαλύτερο είδωλο όλων των εποχών. Η βαθιά και μπάσα φωνή του ξεσηκώνει όσους τον ακούνε. Ακολουθεί το «Its now or never», το «Suspicious Minds», το «Always on my mind». Μετά από αυτά τα τραγούδια ήρθε η ώρα για την κίνηση που τον έκανε γνωστό, για την κίνηση που όταν την έκανε τα κοριτσόπουλα λιποθυμούσαν... Ξεκίνησε να τραγουδάει το «Jailhouse Rock» και το λίκνισμα των γοφών του ήταν απίστευτο.. Ο Presley τελείωσε την εμφάνιση του με το «Amazing Grace» και οι θεατές αναρωτιόντουσαν αν αυτό που ζούσαν είναι αληθινό...

Προτού κοπάσουν τα χειροκροτήματα εμφανίστηκε στη σκηνή ο δεύτερος καλλιτέχνης. Γκρι κοστούμι, γραβάτα και ένα καπέλο προσέδιδε στυλ αλλά και μαντεψιά για το ποιός είναι... «And now the end is near and so i face the final curtain...». Frank Sinatra. H φωνή του αιώνα. Η πιο αισθαντική φωνή όλων των εποχών. Το «Μy Way» ήταν μόνο η αρχή. Ακολούθουν το «New York, New York»,  «Fly me to the moon», «Something Stupid», «Only the Lonely». Η ζέστη είναι μεγάλη αλλά  η βραδιά καταπληκτική. Ο Frank Sinatra τελειώνει με το «Strangers in the night» και το μαγεμένο πλήθος ακούει με ανοιχτό το στόμα.
Στη σκηνή πέφτει το φως μετά την αποχώρηση του Sinatra. Όταν εμφανίζεται ξανά, υπάρχει ένα μικρόφωνο, ένα λευκό πιάνο ενώ σε αυτό βρίσκεται και ένας μακρυμάλλης ντυμένος στα λευκά, φορώντας κάτι παράξενα στρογγυλά γυαλιά μυωπίας... Η φωνή του είναι ιδιαίτερη, λεπτή και συνάμα ζεστή. Είναι ο John Lennon. Ο πιο πολιτικοποιημένος τραγουδοποιός της μουσικής, ο σταρ των Beatles, ο ονειροπόλος, ο δημιουργικός, ο συναισθηματικός Lennon. Tα πλήκτρα του πιάνου πατιούνται με μελωδικό τρόπο και το «Ιmagine» είναι γεγονός. Ολόκληρο το στάδιο με μιά φωνή  τραγουδάει και ο Lennon δείχνει να το απολαμβάνει. Στη συνέχεια λέει κατά σειρά τα τραγούδια «Love» , «Jealous Guy», «Woman», «Watching the Wheels», «I am the Walrus».l

Τελευταίο τραγούδι για τον John Lennon... «All we are saying is give peace a chance...». Οι θεατές εκστασιασμένοι τραγουδούν και χειροκροτούν τον τεράστιο Άγγλο... 
H ώρα έχει πάει ήδη 11. Ξαφνικά η σκηνή φωτίζεται υπερβολικά και από το κέντρο της, βγαίνουν από κάτω οι δύο τελευταίοι καλλιτέχνες. Ο ένας ντυμένος στα μαύρα με το χαρακτηριστικό καπέλο του να του κρύβει σχεδόν όλο το πρόσωπο και ο άλλος με  ένα λευκό φανελάκι, μια λευκή φόρμα και άσπρα αθλητικά παπούτσια... Michael Jackson και Freddy Mercury.  Με το που ανεβήκανε στη σκηνή κοιτιούνται, γυρνάνε, κοιτάζουν και το κοινό και αρχίζουν να ψιθυρίζουν το διάσημο ντουέτο τους... «Τhere must be more to life than this» και χιλιάδες κόσμος παραληρεί. Αφού τελειώνουν το τραγούδι οι δύο μεγαλύτεροι performer στην ιστορία της μουσικής παίζουν με το κοινό.

Ο Mercury κάθεται στο πιάνο και ξεκινάει. «Μama just killed the man...” και το στάδιο σείεται στους ρυθμούς του τελειότερου τραγουδιού που έχει γραφτεί ποτέ του «Bohemian Rapshody». Τελειώνοντας ο Jackson με ένα moon walk (σήμα κατατεθέν του)  αρχίζει να τραγουδάει το «Βeat it» και συνεχίζει με «Billie Jean»,Τhriller», «Smooth Criminal» . Σειρά του Mercury.  «Living on my own», «We are the champions» ,«Who wants to live forever», «Somebody to Love», «These are the days of our lives», «Iwant to break free».
Η συναυλία πλησιάζει στο τέλος της και οι πέντε κορυφαίοι καλλιτέχνες βρίσκονται αγκαλιασμένοι στη σκηνή. O Mercury  δίνει το σύνθημα και το τελευταίο τραγούδι ξεκινάει. Οι Elvis Presley, Frank Sinatra, John Lennon, Freddy Mercury και Μichael Jackson τραγουδάνε με μια φωνή εκπληκτικά ένα μοναδικό μουσικό κομμάτι... «Empty spaces - what are we living for? Αbandoned places - I guess we know the score.. On and on! Does anybody know what we are looking for? Another hero - another mindless crime. Behind the curtain, in the pantomime. Hold the line! Does anybody want to take it anymore?
The Show must go on! Τhe Show must go on! Yeah! Inside my heart is breaking, My make-up may be flaking, But my smile, still, stays on..!»

Δύο μικρά παιδιά κάπου μέσα σε μια άκρη του σταδίου κοιτάζουν έξω από αυτό και συγχρόνως ακούνε το τραγούδι, που αν και ήταν αγέννητα όταν πρωτοβγήκε, μιλάει στην καρδιά τους. «H πιο ωραία βραδιά που έχουμε ζήσει συμφωνείς?» λέει ο ένας μικρός στον άλλο. Ο τελευταίος κουνάει καταφατικά το κεφάλι και κοιτάζει κάτω στο άπειρο του σύμπαντος. Του σύμπαντος? Ναι, γιατί μόνο στα άστρα θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια συναυλία.. Ας συνεχιστεί το σόου λοιπόν...

Μουντιάλ... Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...

Ο χρόνος πλέον  μετράει αντίστροφα... Το Μουντιάλ 2010 στη Νότια Αφρική πρόκειται να μαγνητίσει τα βλέμματα εκατομμυρίων ανθρώπων ανά την υφήλιο.
Καθώς πλησιάζει η έναρξη του τού 19ου Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, το μυαλό μου γυρίζει πίσω στις μαγικές στιγμές που έχω ζήσει παρακολουθώντας την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση.
Το 1990 στο Μουντιάλ της Ιταλίας αυτό που μου έμεινε ήταν ο διάττοντας αστέρας Σαλβατόρε Σκιλάτσι, ένας καλός επιθετικός, που σε εκείνη την διοργάνωση όμως έκανε τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του.  Στις θύμησες και το εκπληκτικό Καμερούν του 42χρονου Ροζέ Μιλά που με τις εμφανίσεις του έβαλε για τα καλά στον ποδοσφαιρικό χάρτη την Αφρική. Επίσης κανένας ποδοσφαιρόφιλος δεν μπορεί να ξεχάσει τη σκηνή που ο σπεσιαλίστας εκτελεστής των πέναλτι Γερμανός Αντρέας Μπρέμε έστησε τη μπάλα στην άσπρη βούλα και νίκησε τον έτερο σπεσιαλίστα (που τα έπιανε όμως...) Αργεντινό τερματοφύλακα Σέρχιο Γκοϊγκοετσέα, κάνοντας έτσι την Δ. Γερμανία  παγκόσμια πρωταθλήτρια. Η πιο συγκλονιστική στιγμή όμως ήταν το κλάμα του μέγιστου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στο ίδιο παιχνίδι. Ο Ντιεγκίτο ουσιαστικά «πήρε από το χέρι» την Αργεντινή και την πήγε ως το μεγάλο τελικό, αλλά εκεί λίγο η ατυχία και... αρκετά η αδικία του στέρησαν ένα δεύτερο τρόπαιο. Πολλοί χαρακτήρισαν την συγκεκριμένη στιγμή ως... πληρωμή για όσα συνέβησαν στο Μουντιάλ του 1986 με το «χέρι του Θεού»...

Παγκόσμιο Κύπελλο 1994. Αμερική. Η Εθνική μας ξεκίνησε το ταξίδι στο όνειρο με πολλές ελπίδες (Καλιτζάκης, Μανωλάς, Σαραβάκος, Ατματζίδης, Τσιαντάκης, Μαχλάς, Μητρόπουλος ήταν μερικοί από τους παίχτες) που τελικά κατέληξε στον χειρότερο εφιάλτη.  Διαδοχικές ήττες από Αργεντινή (4-0), Βουλγαρία (4-0), Νιγηρία (2-0) και τέλος το παραμύθι... Την παράσταση όμως σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο έκλεψε η Ρουμανία του «Μαραντόνα των Καρπαθίων» Γκέοργκε Χάτζι και η Βουλγαρία του μοναδικού Χρίστο Στόϊτσκοφ. Η Σουηδία του Μπρολίν και Ραβέλι, ήταν επίσης από τις αποκαλύψεις του Μουντιάλ. Παγκόσμια πρωταθλήτρια η Βραζιλία του σούπερ σκόρερ Ρομάριο που κέρδισε στον μεγάλο τελικό στη διαδικασία των πέναλτι την Ιταλία... Η στιγμή που ο «Μικρός Βούδας» Ρομπέρτο Μπάτζιο χάνει το πέναλτι μου έμεινε χαραγμένη στο μυαλό. Ήταν τέτοια η δύναμη της που τα επόμενα χρόνια έγινε από σλόγκαν μέχρι και διαφήμιση...

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 που έγινε στη Γαλλία, τρία ήταν τα γεγονότα που έμειναν χαραγμένα στο μυαλό των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων. Η Γαλλία, του κορυφαίου ποδοσφαιριστή που έχω δει, του Ζινεντίν Ζιντάν, το μυστήριο πριν από το τελικό με το «φαινόμενο» της τότε εποχής, τον Βραζιλιάνο Ρονάλντο και και οι απίστευτοι Κροάτες του Σούκερ. Σε εκείνο το τουρνουά το άστρο του «Ζιζού» οδήγησε τους «τρικολόρ» στην κατάκτηση του τροπαίου  όντας ο δεύτερος, κατά την γνώμη μου, ποδοσφαιριστής μετά τον Μαραντόνα που η κλάση του ήταν μεγαλύτερη από την ομάδα που έπαιζε...
Μουντιαλ 2002. Κορέα και Ιαπωνία. Αρκετές αναμνήσεις και από αυτή την διοργάνωση. Η Νότιος Κορέα από απλή διοργανώτρια κατάφερε να γίνει η έκπληξη του τουρνουά με το γρήγορο ποδόσφαιρο που έπαιζε και την διόλου ευκαταφρόνητη διαιτητική βοήθεια που είχε... Αυτό που περισσότερο έχω στο μυαλό μου όμως είναι τα τρία «Ρο» Όπερ Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο.

Οι απίστευτοι συνδυασμοί τους ήταν το σήμα κατατεθέν στη διοργάνωση. Από κοντά και η γείτονες Τούρκοι με μια εκπληκτική ομάδα που παρουσίασαν. Στα τοπ επίσης και το ξυρισμένο κεφάλι του Ρονάλντο, με μόνο μια τούφα μαλλιών στο μπροστινό του κεφαλιού του, για να μην τον μπερδεύει ο γιός του, όπως έλεγε, με τον Ρομπέρτο Κάρλος...
Στη Γερμανία έγινε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Παγκόσμια Πρωταθλήτρια η Ιταλία. Την παράσταση όμως έκλεψε μια φάση που διεκδικεί την πρωτιά στην ιστορία των Μουντιάλ. Ήταν το 109’ της παράτασης όταν ο καταπληκτικός σε όλη την διάρκεια της διοργάνωσης Ζιντάν, έπειτα από μια μονομαχία με τον Ιταλό αμυντικό Ματεράτσι, γύρισε και του έδωσε μια δυνατή κεφαλιά (!) στο στήθος... Ο Ματεράτσι έπεσε στο έδαφος και ο Ζινταν αποβλήθηκε στη τελευταία του παράσταση...    

Ένας από τους μύθους λέει πως ο Ζιντάν αντέδρασε με αυτό τον τρόπο γιατί ο Ματεράτσι έβρισε συγγενικό του πρόσωπο. Στα αξιοσημείωτά της διοργάνωσης και ο απίστευτος τσακωμός του Γουέϊν Ρούνεϊ με τον συμπαίκτη του στη Μάντσεστερ Γιουνάτεντ  Κριστιάνο Ρονάλντο.
Αυτές είναι μερικές από τις αναμνήσεις μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί τις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Σαφώς υπάρχουν και άλλες σημαντικότερες και μη, που προσδίδουν λάμψη, μαγεία, συναίσθημα σε όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο. Τα χαρτάκια της Panini που συμπληρώναμε μικροί, η  «απόκρουση του αιώνα» στη κεφαλιά του Πελέ από τον Γκόρντον Μπάνκς στο Μουντιάλ του 70’, το χαρ-τρικ του Τζεφ Χαρστ στη διοργάνωση του 66’ και το μυστήριο με το αν η μπάλα πέρασε την γραμμή η όχι στον μεγάλο τελικό...

Τα «ουγγρικά βιολιά», η εκπληκτική «αράντσιπατ» του Φέρεντς Πούσκας το 1954, το ξύλο στο Μουντιάλ του 1962, ο τραυματισμός του Γάλλου Μπατιστόν από τον Γερμανό τερματοφύλακα Σουμάχερ το 1982 στην Ισπανία (δύο δόντια σπασμένα, διακομιδή στο νοσοκομείο), η «βασίλισσα χωρίς στέμμα» Ολλανδία στο τουρνουά του 1974 και βέβαια το «χέρι του Θεού», αλλά και το γκολ του αιώνα, από τον Μαραντόνα στο Μεξικό το 1986.  Όλα αυτά λοιπόν και άλλα πολλά έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Την αγάπη των ανθρώπων για τον αθλητισμό, την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και πάνω απ’όλα την χαρά του παιχνιδιού...