Είναι ο γάμος αυτοσκοπός?

  Στη σημερινή εποχή της  ισοπέδωσης των ηθών και των εθίμων, της καταπάτησης κάθε έννοιας αξιοπρέπειας και ειλικρίνειας μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και της ενσωμάτωσης ξενόφερτων προτύπων στη ζωή μας, προκύπτει θέμα και για ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας. Τον γάμο.  Ας βάλουμε τα πράγματα σε μιά σειρά...
 Αν συζητούσαμε κάποια χρόνια πριν (όχι πολλά μη φανταστείτε), ο γάμος ήταν πραγματικά αυτοσκοπός. Ένα κομμάτι της ψυχοσύνθεσης μας, ένα αναπόφευκτο γεγονός της ενηλικίωσης μας, ένα ιερο τοτέμ της έννοιας "ελληνική οικογένεια".

Στις εποχές που ανθούσε το... προξενιό, που επιτυχημένοι θεωρούνταν μόνο όσοι παντρεύοταν και οι υπόλοιποι ήταν δακτυλοδεικτούμενοι λες και είχαν κάποια ψυχική ασθένεια, ο γάμος ήταν η κατάληξη που έπρεπε να υπάρχει.

 Το τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια ήταν αδιαπραγμάτευτο και όσοι εξώκειλαν από αυτό, είχαν διαφορετική αντιμετώπιση από τους υπόλοιπους. Αυτού του είδους οι λογικές, οδήγησαν στην ουσιαστική πλέον, κατάρρευση της ελληνικής οικογένειας και του κοινωνικού ιστού, πράγμα απολύτως φυσιολογικό, αν αναλογιστούμε το σαθρό υπόβαθρο των ανθρώπων που τις υιοθετούσαν.

 Τα σημερινά τεράστια ποσοστά των διαζυγίων, η έκρηξη της παιδικής βίας (με την συνιστώσα του εκφοβισμού -bullying-, να αποτελεί κινητήρια δύναμη της), η απαξίωση των πραγματικά ουσιαστικών ηθών της κοινωνίας μας, όπως είναι η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά, έχουν τις ρίζες τους, στην εκ παλαιώθεν πεποίθηση του... "πρέπει να παντρευτώ".

 Ο γάμος από μόνος του είναι είναι μιά υπέροχη κατάσταση. Για όσους νιώθουν πως το θέλουν όμως... Όντας παιδί χωρισμένων γονιών και έχοντας βιώσει στο πετσί μου την αποτυχία του εγχειρήματος, αλλά ταυτόχρονα έχοντας ζήσει και όμορφες στιγμές, είναι ξεκάθαρο πλέον στο μυαλό μου, πως το να παντρευτείς επειδή το κάνουν οι άλλοι και επειδή έτσι πρέπει, είναι όχι μόνο λάθος αλλά κάτι που θα σου στοιχίσει αργότερα...

Και καλά να στοιχίσει σε σένα και την σύζυγο σου. Τα παιδιά όμως που θα μπουν σε αυτή την διαδικασία σε τι ευθύνονται?Όταν ο ανθρώπινος εγωισμός μπαίνει στην μέση το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Έχω γνωρίσει οικογένειες ευτυχισμένες ακόμη και όταν το ζευγάρι δεν είναι πλέον μαζί. Έχω γνωρίσει παιδιά που ζουν αρμονικά και οι γονείς τους είναι χωρισμένοι. Γιατί ακόμα και σε αυτό παίζει ρόλο το timing. 

 Όταν σε μιά οικογένεια υπάρχουν συνεχώς συγκρούσεις, πόλεμος νεύρων και το ζευγάρι μοιάζει να αντιμάχεται μεταξύ του, τότε η συνέχιση αυτής της κατάστασης είναι άκρως επικίνδυνη και οδηγεί σε άσχημα μονοπάτια...  Είμαι της άποψης ότι πρέπει να δίνεται ένα τέλος πριν μπει ένα ή άλλο ένα παιδί στην οικογένεια. Γιατί έχω ακούσει και το εξής τραγικό. "Ενα παιδί θα τα αλλάξει όλα". Με συγχωρείτε δηλαδή, αλλά τι είναι το παιδί? Το μέσο για να υπάρξει συνέχιση μιάς αρρωστημένης κατάστασης που αργότερα θα του επηρρεάσει την ζωή? Έλεος...

Δε διαφωνώ πως η οικογένεια είναι το πιό σημαντικό στοιχείο στην ζωή ενός ανθρώπου. Οικογένεια όμως δε σημαίνει ταυτοχρόνως και γάμος. Γνωρίζω πως η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμη να δεχτεί οικογένειες που δεν είναι στο τυπικό μέρος όπως πρέπει να είναι.

Γνωρίζω ωστόσο πως προτιμώ χωρισμενους ή ανύπαντρους γονείς που θα αγαπάνε πραγματικά τα παιδιά τους και δεν θα τα χρησιμοποιούν ως άρμα στις δικές τους σχέσεις... Δεν είναι μόνό αυτές οι παγίδες στις οποίες πέφτουμε στο θέμα του γάμου βέβαια. 

 Η ψυχολογική πίεση που δέχονται ιδιαίτερα οι νεαρές γυναίκες σήμερα (πολύ περισσότερο τα προηγούμενα χρόνια), τις οδηγεί μαθηματικά στην λήψη λανθασμένων και ψυχοφθόρων αποφάσεων στο θέμα του γάμου, χωρίς να είναι έτοιμες να τις διαχειριστούν.
 Το αποτέλεσμα γνωστό. Αποξένωση, απιστία και τέλος διαζύγιο, για ανθρώπους που θα είναι πλέον πιό πονηρεμένοι, πιό σκληροί και άρα θα χαίρονται λιγότερο τις χαρές της ζωής. Θα ξεσπάνε στον επόμενο ή στην επόμενη, θα κλείνονται ολοένα και περισσότερο στον εαυτό τους θα σκέφτονται με την λογική του τσουβαλιάσματος και της ισοπέδωσης.

  Τελειώνοντας, πιστεύω πως ο γάμος και ο τρόπος που υπάρχει στην χώρα μας, θα πρέπει να μας κάνει πιό σκεπτικούς για την συγκεκριμένη απόφαση. Αν δεν αγαπάμε εμάς τους ίδιους δεν θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε τους άλλους όπως πρέπει. 

 Οφείλουμε για την ζωή μας και κατ επέκταση μελοντικά για την ζωή των παιδιών μας αλλά και του ανθρώπου που θα είναι δίπλα μας, να σκεφτούμε δύο και τρεις φορές τα δεδομένα και ύστερα να πράξουμε.

Ας μην μας κατακλύζει ο εγωισμός και η φιλαυτία. Το θέμα του γάμου και ουσιαστικά της συμβίωσης με έναν άνθρωπο, είναι κάτι παραπάνω από ένα γλέντι μέχρι πρωίας, ένα φανταχτερο νυφικό και ένα δύο πανέμορφες βέρες... Τα ξαναλέμε.

Νιάου, βρε γατούλα με την ροζ μυτούλα, γατούλα πονηρή...

 Και περάσανε και οι γιορτές. Και γίνανε και τα ρεβεγιόν... Και πήρανε και τα κιλά τους τα κορίτσα και τώρα ποιός τα ακούει. Και μέσα σε όλα, όταν γίνονται τα παραπάνω και αρχίζουν να αχνοφαίνονται οι Απόκριες (η επόμενη ευκαιρία για μάσα άνευ ενοχών δηλαδή), οι αγαπητικές αρχίζουν τις τρέλες (οποία έκπληξις...). 

 "Έεεεελα ρε μωρό μου δεν πήρα πολλά κιλαααά, πως κάνεις έτσιιιιι (ακριβώς  όπως το γράφω με μαρσάρισμα),,?". "Δηλαδή με λες χοντρή?". "Αμέσως με την κακιά κουβέντα στο στόμα είσαι, ούτε λίγο δεν σκέφτεσαι μήπως πληγωθεί το μωράκι σουυυυ???". Ερωτήσεις καρφιά. Η μήπως στοχευμένο σχέδιο αποπροσανατολισμού? Δεν ξέρω, θα ξεχάσω και αυτά που ήξερα με δαύτες.

 Πως γίνεται δηλαδή να κάνουν το άσπρο μαύρο, να φταίνε και να σε κάνουν να... φταις εσύ, είναι απορίας άξιο. Έννοια σας και το καταλαβαίνουμε πιά το παραμυθάκι σας. Για όλα τα προβλήματα που προκύπτουν, η λύση είναι μία. Το... χάϊδεμα. 
 Κυριολεκτικώς και μεταφορικώς. Και επειδή το κυριολεκτικώς δεν κάνει να το αναλύσω γιατί είναι σόκιν, πάμε στο μεταφορικώς.

  Είναι πονηρές ρε φίλε. Δεδομένο. Τέλος. Μόλις δουν τα σκούρα αρχίζουν τις τσαχπινιές και τα... τριψίματα. Εκεί ρε παιδί μου στο ευαίσθητο σημείο μας χτυπάνε. Και πως γίνεται να το έχουν πρόχειρο το ζουζούνιασμα τα μωράκια μας, άλλη... πύλη του ανεξήγητου και αυτή. Τι νομίζουν οτι είμαστε ο Χαρδαβέλλας?

 Αλλάζουν την φωνή τους, παίρνουν το βλέμμα της γατούλας, τρίβονται επάνω σου σαν τέτοιες, αν είχαν και ουρά θα την κουνούσαν στον ρυθμό της αποπλάνησης και αυτή. Αμέ αποπλάνηση, γιατί γελάτε?

 Ήθελα να καταλάβω όμως. Έτσι... ζουζούνες γεννιούνται η προκύπτει στην πορεία αυτό? Και γιατί δηλαδή πρέπει να παλιμπαιδίζουν για να κερδίσουν την ευνοϊκή μεταχείριση μας? Λες και δεν ξέρουν ότι αυτό που χρειάζεται είναι απλά λίγο μπούτι έξω και μια ανεκτή μαγειρική ικανότητα. 
Θα μας τρελάνουν σύντροφοι, ακούστε που σας λέω. 

 Πάει η άλλη και γεμίζει ρουζ και χρώματα το πρόσωπο της, φοράει και φούξια καλτσούλες και στο τέλος εκεί που νομίζεις ότι είναι η Πίπη Φακιδομύτη (η για τους πιο μερακλήδες η Κάντυ Κάντυ) και νομίζεις πως μπήκες σε χρονοκάψουλα και βλέπεις Ερτ την δεκαετία του 80', θέλει λέει... πιπίλα. "Που να την βρω βρε μωρό μου την πιπίπλα βραδιάτικα?" αναρωτιέσαι εσύ και ξάφνου συνειδητοποιείς ότι μιλάει... μεταφορικά. Με μιάς η Κάντυ Κάντυ μεταμορφώνεται σε δεξιοτέχνη του κλαρίνου και η πιπίλα που εναγωνίως έψαχνε αντικαθίσταται απο άλλο... πνευστό όργανο! Η Ερτ γίνεται μεταμεσονύχτιο Nova και άντε μετά να της κάνεις παράπονα για το καμμένο φαί...

 Αμ το άλλο? Πως γίνεται από άγρια και αβυσσαλέα αιλουροειδή να μετατρέπονται σε ναζιάρες γατούλες από την μιά στιγμή στην άλλη? Πως γίνεται να συνδυάζουν αθωότητα και προστυχιά? Όλα γίνονται θα μου πείτε. Συμφωνώ. Μόνο που συμβαίνουν όλα σε συγκεκριμένες στιγμές για συγκεκριμένες λόγους. 

 Ακόμα και στο τομέα του έρωτα και της αγάπης, οι θηλυκές αλεπούδες έχουν τον τρόπο τους. 
 Και μεις εκεί, κολλάμε, δεν ξεκολλάμε, δίνουμε, δίνουμε και στο τέλος δε μένει τίποτα και είμαστε μιά ωραία ατμόσφαιρα. "Δεν επενδύουν οι άντρες σε μιά σχέση", λένε οι πολύξερες γυναίκες καριέρας από την μία, και από την άλλη αρχίζουν την πάρλα στο τηλέφωνο σε φίλες και τις... γκομενικές συμβουλές: "Χωρισέ τον, τον μαλάκα να ηρεμήσεις, τόσοι υπάρχουν εκεί έξω!!!!". "Δεν θέλει το καλό σου, σε εκμεταλλεύεται...¨  Έπειτα από αυτό χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση?

 Δε μπορεί όμως θα αλλάξουν τα πράγματα. Όχι όλα όσα ανέφερα, γιατί κάποια μας αρέσουν, αλλά τα κακώς κείμενα πρέπει να αλλάξουν. Μέχρι τότε κουράγιο αδέλφια και μην ξεχνάτε τα λόγια του ποιητή: "Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα..." Υγιαίνετε.

George Michael: Ζωή στα όρια...

You'll never find peace of mind until you listen to your heart.
Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/authors/g/george_michael.html

O George Michael έζησε μιά ζωή γεμάτη εξαρτήσεις, σεξ και τραγούδι. Πολύ τραγούδι. Με μιά μοναδική, βελούδινή φωνή. Με εκκεντρικό στυλ. Σε μια εποχή που άλλοι το... έκρυβαν, αυτός μιλούσε ανοιχτά για την σεξουαλικότητα του, τους εραστες, τις ακρότητες και τον...εκκωφαντικό τρόπο ζωής που έκανε. Δεν ηταν δημοσιοσχεσίτης, αλλά φιλάνθρωπος, τα έβαλε με το σύστημα το οποίο δε μπορούσε να τον αποβάλλει λόγω του μοναδικού ταλέντου που είχε στην μουσική, αλλά κυρίως λόγω της δυναμικής προσωπικότητας του.

Μιάς προσωπικότητας που "φώναζε" από μακριά... "είμαι εδώ για να πετύχω". Ζούσε για το σήμερα και το πάθος των μικρών αλλά ιδιαίτερων στιγμών. Μας χάρισε με τους Wham αλλά και στην σόλο καριέρα του, μερικά από τα πιό όμορφα τραγούδια στη νεότερη μουσική. Έφυγε ξαφνικά, μόλις στα 53 του χρόνια. Με κεκτημένη ταχύτητα και εντελώς απροσδόκητα.Όπως πάντα στα όρια. Ανήμερα Χριστούγεννα...

"Ακόμα πιστεύω πως η μουσική είναι ένα απ’ τα πιο σπουδαία δώρα που έχει κάνει ο Θεός στον άνθρωπο..."

 "Δεν υπάρχει καμία παρηγοριά στην αλήθεια. Το μόνο που θα βρεις είναι πόνος..."

You'll never find peace of mind until you listen to your heart.
Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/authors/g/george_michael.html

There's no comfort in the truth, pain is all you'll find.
Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/authors/g/george_michael.html

The long and winding road, that leads, to your door
Will never disappear, I've seen that road before
It always leads me here, lead me to your door

The wild and windy night, that the rain, washed away
Has left a pool of tears, crying for the day
Why leave me standing here, let me know the way

Many times I've been alone, and many times I've cried
Any way you'll never know, the many ways I've tried

And still they lead me back, to the long winding road
You left me standing here a long long time ago
Don't leave me waiting here, lead me to your door

But still they lead me back to the long winding road
You left me standing here, a long long time ago
Don't keep me waiting here (Don't keep me wait), lead me to your door
Yeah, yeah... 

 

Υ.Γ. Καλή Χρονιά και Καλό Μήνα να έχουμε...

Ελπίδας χάραμα...

Τέλος εποχής χαράζει,

γέλια παιδιών λάμπουν στο σκοτάδι.

Γέννα ελπίδας κυοφορείται...

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 14ο επετειακό Συμπόσιο που διοργανώνει η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr/). Ένα Συμπόσιο που το έχω αγαπήσει από την αρχή και που με έχει βάλει στο τρυπάκι, σχεδόν πάντα, να μην διστάζω να δοκιμάζω κάτι διαφορετικό στον τρόπο γραφής μου. Ευχαριστώ την Αριστέα για την διόρθωση περί χαϊκού (ξέρει η ίδια...) και θερμά συγχαρητήρια στη νικήτρια αλλά και σε όλους και όλες που συμμετείχαν, είτε γράφοντας, είτε διαβάζοντας τα κείμενα. 

Είναι το τελευταίο κείμενο για το 2016 και χαίρομαι που είναι αυτό που... είναι. Για πολλούς συνανθρώπους μας αυτή η χρονιά ήταν δύσκολη ή ιδιαίτερη, για κάποιους είχε θετικό πρόσημο και για κάποιους άλλους δυσβάσταχτη... Το παραπάνω κείμενο αλλά και ο τίτλος είναι αφιερωμένο περισσότερο στους τελευταίους. Γιατί καλό θα είναι να θυμόμαστε, πως η ελπίδα κρατάει ασίγαστη την φλόγα μέσα μας μέχρι την τελευταία στιγμή. Μας δίνει δύναμη να σταθούμε όρθιοι, ξεπερνώντας ακόμα και τις μεγαλύτερες δυσκολίες. Ας πιστεύει λοιπόν ο καθένας μας σε ότι τον κρατάει δυνατό... Καλή Χρονιά με Υγεία για όλο τον κόσμο.

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί που θα 'χει σβήσει το κερί στην καταιγίδα,
Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα...

Η πόλη που έψαχνε το γέλιο της...

  Ήταν από αυτές τις δύσκολες, χειμωνιάτικες μέρες. Το κρύο στους δρόμους ήταν τσουχτερό και ο αέρας λυσσομανούσε, θαρρεις και θα ξερίζωνε τα δέντρα της πόλης.  
Μεγάλες νιφάδες χιονιού έπεφταν ασυνάρτητα πάνω στα αυτοκίνητα και στα σπίτια και ένα λευκό πέπλο άρχιζε να τυλίγει τα πάντα. 

 Πλησίαζαν Χριστούγεννα και σε όλο τον πλανήτη οι ετοιμασίες έδιναν και έπαιρναν. Όχι όμως και σε αυτή την πόλη. Βλέπετε η Αγαπούπολη, αυτό ήταν το όνομα της, είχε εδώ και χρόνια χάσει το γέλιο της. Κανένας από τους κατοίκους της δεν χαμογελούσε. 
 Στα σούπερ μάρκετ, στους δρόμους, στα καφενεία, στα ζαχαροπλαστεία, στα κομμωτήρια, στο ταχυδρομείο και βεβαίως σε όλα τα σπίτια, ήταν όλοι αγέλαστοι και θλιμμένοι. Παιδιά, και μεγάλοι, γέροι και νέοι ήταν τόσο μουρτζούφληδες και θυμωμένοι και αυτός ήταν ο λόγος που κανένας επισκέπτης δεν έρχονταν πιά στην Αγαπούπολη.

 Δεν ήταν έτσι όμως η πόλη. Παλιά, και ειδικά την περίοδο των Χριστουγέννων, όλοι μα όλοι οι κάτοικοι, γιόρταζαν, πρόσφεραν δώρα ο ένας στον άλλο, πλημμύριζαν τους δρόμους τραγουδώντας, αγκάλιαζαν τον διπλανό τους και το κυριότερο, ήταν αγαπημένοι και χαμογελαστοί. 

 Ήταν πριν λίγα χρόνια, ένα φθινοπωρινό απόγευμα, όταν ξαφνικά άνευ ουσιαστικού λόγου και ουσίας, ξέσπασαν ταραχές στην όμορφη πόλη. Ένα ψέμα, μια υπόσχεση που δεν κρατήθηκε και κάποια οικονομικά προβλήματα, έκαναν τους κατοίκους της Αγαπούπολης να μισήσουν ο ένας τον άλλο. 

Κανένας πιά δεν γελούσε και όταν συναντιόντουσαν στον δρόμο, φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, που μέχρι εκείνη την στιγμή αντάλλαζαν θερμές αγκαλιές και καλημέρες, γύριζαν απαξιωτικά το κεφάλι τους από την άλλη πλευρά. Θεωρούσαν βλέπετε πως τα πολλά πολλά και οι συναναστροφές δεν έκαναν καλό τόσα χρόνια...

Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν κάποιους άλλους, τους κλέψανε,τους κοροϊδέψανε και έτσι η μόνη λύση ήταν να προχωρήσει ο καθένας μόνος του.  Αυτό αποφάσισαν σε μιά άτυπη συνέλευση στο Δημαρχείο, αυτό και έπραξαν...

Παρά αυτή την αντίδραση όμως, τα πράγματα στην Αγαπούπολη δεν καλυτέρεψαν. Το αντίθετο. Τα οικονομικά προβλήματα διογκώνονταν, οι κλεψιές και οι κοροϊδίες αυξάνονταν και μέσα σε όλα αυτά, δεν άκουγες πουθενά γέλιο. 
 Απλούστατα γιατί κανένας κάτοικος της πόλης δεν ήταν ευτυχισμένος. Διέκρινες μια θλίψη στα πρόσωπα των ανθρώπων. Τα παιδιά έκλαιγαν, οι γονείς δεν ένιωθαν τις ανάγκες τους και οι μεγαλύτεροι ηλικιωμένοι άνθρωποι, ήταν στο περιθώριο. Η δυστυχία... τύλιξε την μικρή πόλη και όλα έμοιαζαν γκρίζα και σκοτεινά. Ωσπού μια μέρα, έγινε το αναπάντεχο...

Μια μικρούλα, ένα κορίτσι με σοκολατί δέρμα και δυό υπέροχα καταγάλανα μάτια, η Χόουπ (Ελπίδα), τριγυρνούσε στους δρόμους χοροπηδώντας και τραγουδώντας. Μαζί της έσερνε και ένα κουτί και από πίσω της περπατούσαν με γοργό βήμα οι γονείς της. Ήταν ο κύριος και η κυρία Λοβ (Αγάπη). 

 Είχαν ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι λίγο έξω από την Αγαπούπολη. Φτωχοί μεν, αλλά τόσο καλόκαρδοι άνθρωποι. Είχαν ουσιαστικά εκδιωχθεί σε εκείνο το σημείο, επειδή δεν άρεσε στους υπόλοιπους κατοίκους της πόλης το χρώμα του δέρματος τους... Αλλά τι κουβαλούσαν μέσα στα κουτιά που σέρνανε? 

 Ο αέρας σταμάτησε και το χιόνι έπεφτε πλέον απαλά. Το τραγούδι της μικρούλας Χόουπ, έκανε πολλούς από τους κατοίκους της Αγαπούπολης να κοιτάξουν μέσα από τα τζάμια των σπιτιών τους για να δουν τι συνέβαινε και κάποιους άλλους να βγουν στην αυλόπορτα τους. 
Αυτό που έβλεπαν, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να ειπωθεί με λόγια. Η οικογένεια Λοβ είχε φτιάξει για όλες τις οικογένειες της Αγαπούπολης μικρά ψάθινα δωράκια που είχαν επάνω τους την εξής επιγραφή: "Το μόνο που χρειάζεσαι είναι Αγάπη...". Τα μοιράζανε σε κάθε σπιτικό της πόλης, παρά το τσουχτερό κρύο.

 Οι πιό πολλοί από τους σκληρούς και θυμωμένους ανθρώπους δάκρυσαν. Άλλοι αφησαν ένα βαθύ αναστεναγμό να βγει από μέσα τους. Οι  γυναίκες της Αγαπούπολης βγήκαν στον δρόμο και αγκάλιασαν την μικρή Χόουπ και τους γονείς της. Τα παιδιά έτρεχαν στους δρόμους και γελούσαν με την ψυχή τους.

 Ξαφνικά, λες και κάποιος άναψε τον διακόπτη και η Αγαπούπολη φωτίστηκε με ένα μεγάλο και λαμπερό χαμόγελο.Το γέλιο επέστρεψε στα χείλη των ανθρώπων, οι κακίες και οι μικροπρέπειες εξαφανίστηκαν μονομιάς και όλοι ζήσανε ευτυχισμένοι και αγαπημένοι. Γιατί τελικά αυτό που κατάλαβαν οι κάτοικοι της μικρής και πλέον ευτυχισμένης πόλης, είναι πως το νόημα και ο προορισμός του ανθρώπου, είναι να αγαπήσει και να αγαπηθεί...


Υ.Γ. Καλά Χριστούγεννα για όλους μας...

Γιατί οι γυναίκες γλυκαίνουν τα Χριστούγεννα?

 Δε ξέρω γιατί, δε ξέρω πως, αλλά τα Χριστούγεννα είναι η περίοδος που περιτριγυριζόμαστε από γλυκά. Όλων των ειδών. Του κουταλιού, του ταψιού και πάει λέγοντας. Μέσα σε αυτά, τσουπ, να σου και οι γυναίκες.
 Εεεε γλυκά και γυναίκες έννοια ταυτόσημη. Απορία το΄χω όμως πως τα καταφέρνουν και γλυκαίνουν τα Χριστούγεννα. Τον υπόλοιπο χρόνο στην γκρίνια και με μούτρα μέχρι το πάτωμα και ξαφνικά το μοχθηρό τσιτάχ μεταμορφώνεται σε γλυκιά γατούλα. Πάντα με προυποθέσεις όμως....

Ποιες είναι αυτές? Σκέφτηκα τους λόγους, έστυψα το αντρικό μυαλό μου και κατέληξα...

1) Δώρα, δώρα, δώρα

 Ε ναι είναι η εποχή τους. Αν και για τις γυναίκες όλες οι εποχές έχουν το σχήμα του φιόγκου στο μυαλό τους.
 Δώρα μικρά (ακριβά να είναι και το μέγεθος δεν μετράει-στην μόνη περίπτωση που το μέγεθος δεν μετράει), δώρα μεγάλα και φανταχτερά, ρούχα, εσώρουχα, ταξίδια απ΄ όλα έχει ο μπαξές. 
 Τι και αν έχουμε οικονομική κρίση? Την προσωπική στη σχέση μας να γλιτώσουμε και έχει ο Θεός...

 Αυτή η προσμονή λοιπόν είναι που κάνει το σαρδόνιο χαμόγελο, αισθησιακό μειδίαμα και το θανατηφόρο βλέμμα το μετατρέπει σε λάγνες ματιές. Το νου σας όμως ε. Μη τυχόν και δεν κάνετε δώρο μαντράχαλοι. Γιατί μετά εύκολα έρχονται τα πάνω κάτω και τα αγγελούδια έσονται διαόλια...


2) Γιορτές ίσον πιθανότητα επισημοποίησης της σχέσης

 Έτσι πάει. Βρήκαμε παπά, να θάψουμε δυό-τρεις που λέει και ο θυμόσοφος λαός μας. "Δε μπορεί", σου λέει το πονηρό θηλυκό. "Τώρα τα Χριστούγεννα θα με γνωρίσει στους δικούς του. Ίσως μου κάνει και πρόταση για να αρραβωνιαστούμε ή ακόμα και να παντρευτούμε..." 

 Ντύνεται καλά, βάφεται ακόμη καλύτερα και αναμένει στο διάστημα των εορτών (είναι και πολλές οι ευκαιρίες πανάθεμα τες), να έρθει ο καλός της καβάλα πανω στο άλογο και την Άγια νύχτα των Χριστουγέννων ή της Πρωτοχρονιάς, ή των Φώτων, ή του Αγίου Νικολάου, ή  του Αϊ Γιαννιου (τελευταία ευκαιρία), να σκάσει μύτη με το μονόπετρο και να την κάνει βασίλλισα του. 
 Αν η πρόταση δε γίνει, αναμένουμε το Πάσχα. Και μέχρι τότε αγόραρε μου θα σε έχει στη νηστεία... Αααα, αφού την έχεις μάθει στις εκπλήξεις δε φταίει. Και οκ να συμφωνήσω πως δεν ήξερες. Δεν ρώταγες όμως?


3) Διαγωνισμός ομορφιάς

  Ενώ οι περισσότεροι άντρες γουστάρουμε τα Χριστούγεννα γιατί μας θυμίζουν την παιδική μας ηλικία και επειδή κραιπαλιάζουμε, οι γυναίκες το έχουν πάει ένα βήμα παραπάνω.

  Οι γιορτές είναι μαζί με όλα τα άλλα και ένας διαγωνισμός ματαιοδοξίας, εεεε ομορφιάς ήθελα να πω. Δηλαδή τι παραπάνω έχει η κακάσχημη γειτόνισσα από το μωρό μας το μπαμπάτσικο? Είναι μήπως πιό όμορφη?Ντύνεται καλύτερα? Η μήπως έχει πιό ωραία τακούνια του λόγου της? Όχι δα.

 Γιάυτό και τα κορίτσια μας τα δίνουν όλα. Ανανεώνονται στα κομμωτήρια, δοκιμάζουν όλα τα ρούχα που έχουν στην ντουλάπα τους και ακόμα και όταν κοιμούνται προσέχουν μη σπάσουν κανά νύχι η χαλάσουν το μαλλί. Και οι άντρες οι σκληροί μένουν με την απορία. Με άλλη γυναίκα ξυπνάνε το πρωί, με άλλη κοιμούνται το βράδυ, τρομάζουν να αναγνωρίσουν τa κορίτσια τους, αλλά τι να κάνεις, ας όψεται ο διαγωνισμός κάλλους (ενίοτε και με ένα λάμδα παρακαλώ)...

4) Δε... νιώθω ενοχές

 Παραφράζω το τραγούδι των Μπλε και σκεφτείτε την Θεοδόσία Τσάτσου να το λέει και να χλαπακιάζει γλυκά, γαλοπούλες και  βασιλόπιτες. Ε κάπως έτσι τα μωρά μας, που από την μία θέλουν να κρατήσουν την σιλούετα τους για να δείχνουν λαμπερές στα ρεβεγιόν και από την άλλη να τρώνε τον αγλέορα μιας και το... επιτάσσουν οι ημέρες.
 Σαν δε ντρεπομαστε λέω εγώ. Μου θυμίζει τον Παπά σε μιά ταινία με τον Σωτήρη Μουστάκα που είχε διπλή προσωπικότητα (οποία ομοιότης με την περίπτωση): "Ωωω κεφτεδάκια" λέει ο Πάτερ. "Μααα σήμερα είναι μέρα νηστείας", απαντάει ο Μουστάκας. "Μη σε νοιάζει θα τα βαφτίσω", συνεχίζει ο Πάτερ. "Εεε τι τα βαφτίσατε?" ρωτάει αποσβωλομένος ο Μουστάκας." Φασόλια!!!" λέει ο παπάς και τον αποτελειώνει...

 Περίπτωση τα φαγανά μωρά μας. Ντιπ για ντιπ ντροπή δεν έχουν. Τα φέρνουν όλα στα μέτρα τους και... κατεβάζουν αμάσητα όλα τα καλούδια των γιορτών. Καλά το λεγε η Μαλβίνα: "Απενοχοποιηθείτε μωρά μου..."

Υ.Γ. Τυχόν υπερβολές θέλουν να καταδείξουν τα προβλήματα και τίποτε παραπάνω. Λυπηθείτε με, μέρες που'ναι!χαχα! That's all folks!

Facebook vs blogging...

 Καλησπέρα, καλησπέρα. Μιά πολύ σύντομη κουβέντα που είχα διαδικτυακά με την Πέτρα- http://pistos-petra.blogspot.gr/, της οποία τον τρόπο γραφής και έκφρασης εκτιμώ ιδιαίτερα όλα αυτά τα χρόνια στον χώρο των blogs, με έβαλε σε σκέψεις τις οποίες δεν είχα κάνει πρωτύτερα.
  Ο λόγος ήταν μιά ερώτηση της σε μένα για την συνήθεια αρκετών bloggers (συμπεριλαμβανομένης και της... χάρης μου θα προσθέσω εγώ), να σχολιάζουν πιό συχνά στο facebook παρά στο εκάστοτε blog. Ασυναίσθητα σκέφτηκα δυό-τρία πράγματα τα οποία αναθεώρησα, σκέφτηκα,επεξεργάστηκα και τελικά κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα.

 Γράφω σε αυτόν τον χώρο απο το 2009. Γενικότερα γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου... Ξεκίνησα να γράφω γιατί λατρεύω αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας και εξωτερίκευσης των σκέψεων και των συναισθημάτων μου. Αυτό που κατάλαβα με το πέρασμα των χρόνων είναι πως ο χώρος των blogs δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μιά μικρογραφία της κοινωνίας μας. Το blogging σε όλες του τις εκφάνσεις περιέχει όλα εκείνα τα συστατικά που συναντάμε στην καθημερινότητα μας.

 Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο της σταδιακής απομάκρυνσης πολλών bloggers απο τον χώρο τους, αυτοθέλητα η μη, είτε λόγω κούρασης είτε λόγω έλλειψης χρόνου ή ακόμα και λόγω μείωσης τους ενδιαφέροντος τους γενικότερα για το blogging.Θεμιτό και δικό τους θέμα.
 Τα περισσότερα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επίσης, με κυριότερο το... αδηφάγο facebook, παίζουν τον ρόλο τους σε αυτό. Αυτό που πιστεύω όμως είναι πως ο καθένας από εμάς κάνει τις επιλογές του και αυτές οι επιλογές κρίνονται, επικρίνονται ή διακρίνονται.

 Είναι επίσης απολύτως ξεκάθαρο στο δικό μου μυαλό, πως αν δεν είχαμε έστω και ελάχιστα το ψώνιο της προβολής μέσα μας δεν θα γράφαμε με όνομα, επώνυμο (έστω και προσωνύμιο) και φωτογραφία αυτά που σκεφτόμαστε δημόσια.
 Θα παίρναμε ένα φύλλο χαρτί, θα πληκτρολογούσαμε πέντε λέξεις στον υπολογιστή και θα διαβάζαμε τα κείμενα μας βυθισμένοι στoν μοναχικό μας κόσμο, απελευθερωμένοι πλήρως και από τον επιπρόσθετο φόβο της δημόσιας έκθεσης. 

 Όχι ότι αυτό δεν γίνεται απο πολλούς, αλλά κατα βάση θεωρώ και πιστεύω πως όσοι και όσες έχουν προσωπικό ιστολόγιο το έχουν γιατί έχουν την ανάγκη, θέλουν, επιθυμούν να ταυτιστούν, να συναναστραφούν και να μεταδώσουν τις απόψεις τους σε άλλους ανθρώπους. Εννοείται πως το ιστολόγιο είναι για αυτούς, πέρα από ένα άρμα επικοινωνίας, μιά έκφραση ελευθερίας και ψυχολογικής ανάτασης.

  Στα πρώτα χρόνια της ενασχόλησης μου με το blog, οι αναγνώστες μου ήταν ελάχιστοι και θεωρώ πως η κύρια υπαιτιότητα για αυτό ήταν η μηδαμινή διαφήμιση του.

 Τον ρόλο αυτό έπαιξε, ευτυχώς για μένα, το facebook και λέω ευτυχώς όχι γιατί με ενδιαφέρει τόσο η ποσότητα αυτών που με διαβάζουν και διαβάζω, όσο η ποιότητα τους. Μέσω του blogging γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους, συνεργάστηκα, γέλασα, συγκινήθηκα, προβληματίστηκα, διαφώνησα και ουσιαστικά επικοινώνησα, κάτι που για μένα είναι το σημαντικότερο πράγμα σε αυτό τον χώρο.

 Πιστεύω λοιπόν, πως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι το λάθος. Ο τρόπος που θα χειριστούμε εμείς αυτό που παράγουμε είναι το σημαντικό. Το blogging δεν πρόκειται να εξαλειφθεί έστω και αν μόνο ένας blogger συνεχίσει να γράφει. Ακόμα και για την πάρτη του. Όσοι βρέθηκαν σε αυτό τον χώρο και δεν είχαν σκοπό την δημιουργική επικοινωνία, είτε τoυς απέβαλλε ο χώρος είτε την έκαναν μόνοι τους με... ελαφρά για "άλλες πολιτείες".

 Συνοψίζοντας τις σκέψεις μου και χωρις να θέλω να σας κουράσω παραπάνω, αυτή η κοινωνία, η κοινωνία μας, χρειάζεται την στήριξη όλων όσων αποτελούν μέρος της. 

 Ο καθένας με τον τρόπο του. Ποιήματα, αστεία κείμενα, πολιτικές απόψεις, προσωπικές εκμυστηρεύσεις, διαδικτυακοί διαγωνισμοί, οδοιπορικά ταξιδίων, χειροποίητες κατασκευές, αθλητισμός, έρωτας και ότιδήποτε άλλο μπορεί να έχει κάποιος στο μυαλό του, είναι ευπρόσδεκτο, αρκεί να είναι αληθινό, έντιμο και όχι επι σκοπού πονηρό η κουτοπόνηρο και κατινίστικο. 
 Όλες οι γνώμες και οι σκέψεις είναι ελεύθερες όπως ορίζει η έννοια του blogging. Αυτή είναι η θέση μου και ευχαριστώ και πάλι την Πέτρα γιατί, έστω και ασυναίσθητα, μου έδωσε την ευκαιρία να την καταθέσω. Σας φιλώ.


Υ.Γ. Και επειδή είναι πρωτομηνιά σας αφιερώνω παρακάτω και μιά κομματάρα.Καλό εορταστικό μήνα να έχουμε!