Το λες άλλη μία γιατί δε το ’πιασα?

 Επίθετα. Απ΄τη μια υπάρχουν αυτά με τα υπονοούμενα. Από την άλλη τα... φόρα παρτίδα. Αυτά που δεν χρειάζεται να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις για να καταλάβεις τι και πως.  Ιδιαίτερα στον χώρο του αθλητισμού είναι ουκ ολίγα τα παραδείγματα αθλητών που το επίθετο τους είναι ανήκει στην κατηγορία του... φόρα παρτίδα. Επίθετα σεξουαλικά, ερωτικά πρόστυχα, γαργαλιστικά. Πάμε να δούμε το δικό μου top-ten? Φύγαμε...
 1)Στην πρώτη θέση ο πάλαι ποτέ τερματοφύλακας της εθνικής Νιγηρίας Πίτερ Ρουφάϊ!!! Ναι, όπως το διαβάζετε. Ρουφάϊ. Πολλοί συνειρμοί. Τι ρουφάει και πως??? Το σίγουρο είναι ότι τουλάχιστον για την θέση που έπαιζε ήταν όνομα και πράμα ο μπαγάσας... Ότι πήγαινε μέσα, έγραφε...
2)  Εδώ δυσκολεύτηκα. Κατέληξα όμως. Τεοντόρα Κολάροβα. Και αυτή όνομα και πράμα.  Το λες και γεμίζει το στόμα σου. Η μάλλον το επίθετό μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο.. ένα και το αυτό με τα οπίσθιά της. Η Βουλγάρα αθλήτρια του στίβου έχει την τύχη να μην πληρώνει διαφημιστές για να προωθήσει τα κάλλη της. Το επίθετο της τα λέει όλα... Κολάροβά μουυυυυυυυ...
3) Πέδρο Μουνίτις. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις μεταδόσεις του Μανόλη Μαυρομμάτη. Μουνίτις, Μουνίτις και γκολλλλλλ!!! Και μένα που δεν ήμουνα με την Ρεάλ Μαδρίτης να φωνάζω: «Ρε γαμώ το Μουνί-τις»... Ο Ισπανός ποδοσφαιριστής ήταν πολύ καλός παίχτης, αλλά το επίθετο του έκλεβε πάντα την παράσταση.

4) Καπούτσο... Νομίζω πως δεν χρειάζονται πολλά σχόλια. Ο Πορτογάλος  διεθνής ποδοσφαιριστής της Πόρτο είναι το πιο... αντρικό επίθετο στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Επίθετο-πρόκληση και πρόσκληση συγχρόνως στον Μουνίτις. Πάνε πακέτο... Κρίμα που δεν έπαιξαν  στην ίδια ομάδα. Ο ένας θα συμπλήρωνε τον άλλο...
 5) Εδώ την θέση καπαρώνει μια Κουβανή μπασκετμπολίστρια που πραγματικά το αξίζει. Κυρίες και κύριοι, η Καριόλα Χεσεβάρια... Δυνατό της σημείο τα τρίποντα. Αγαπημένο σύνθημα των οπαδών που την παρακολουθούν? «Go Cariola, go...». Με τέτοιο όνομα και επίθετο είναι απορίας άξιο πως δεν παραστράτησε η κοπέλα...
6) Βέλι Κάβλακ. Νέο αστέρι. Αυτό που λέμε ένα όνομα μια φίρμα. Ο νεαρός ταλαντούχος Αυστριακός ποδοσφαιριστής είναι η μεγάλη ελπίδα της χώρας για να βγει το αυστριακό ποδόσφαιρο στον ...αφρό. Ο Κάβλακ θα μπορούσε να γίνει και σύνθημα στα χείλη των οπαδών της Αυστρίας σε μια ενδεχόμενη νίκη ενάντια στους μισητούς γείτονες τους Γερμανούς... «Τώρα που τα πάντσερ είναι τάβλα, πω πω Κάβλακ πω πω Κάαααβλακ...»!!!
7) Ζωρζ «Μαλάκα» Μαρτίνεζ. Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που έπαιζε στην  ιταλική Κατάνια. Το σημαντικό εδώ είναι ότι όπως ο ίδιος υποστηρίζει το προσωνύμιο «Μαλάκα» το πήρε από κάποιον συγγενή του που μένει στην Ελλάδα. Τον έλεγε έτσι, του άρεσε και το κράτησε. Εύγε παλικάρι μου...

8) Τόμας Γαμμιέτε. Πως? Τι κάνει? Δεν ξέρω τι κάνει, αλλά είναι αμυντικός στην γαλλική Ρεμς το παιδί και μάλιστα καλός. Επίθετο που δεν τον τιμά αλλά τι να κάνει και αυτός. Το θέμα είναι να μην κάνει... πράξη το επίθετο του...
9)  Μανουελ Αμουνίκε. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Αμουνίκε ήταν ο... ποδοσφαιρικός πατέρας του Μουνίτις. Το επίθετο που έκανε θραύση στο Μουντιάλ 94’. Μεγάλος Νιγηριανός ποδοσφαιριστής, επίθετο που άφησε ιστορία...
10) Σιλβιέ Καβλίνα. Όχι δεν είναι γυναίκα. Άντρας είναι. Κροάτης τερματοφύλακας. Οι περισσότεροι Έλληνες θα το προτιμούσαν σε θηλυκό. Δεν πειράζει όμως. Τουλάχιστον τον ίδιο. Άλλο Ελλάδα, άλλο Κροατία. Απλά είπαμε για άντρα οι συνειρμοί με τέτοιο επίθετο είναι τουλάχιστον... αποτυχημένοι. Το σύνθημα πάντως που δονεί τα κροατικά γήπεδα όταν αγωνίζεται ο Καβλίνα είναι ένα... «Πω πω πω, πω πω πω τι Καβλίνα είναι αυτό...» Και αυτό είναι επιτυχημένο...

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία...

Δρόμοι. Μικροί, μεγάλοι δεν έχει σημασία. Μερικοί από αυτούς κρύβουν ιστορίες απίστευτες, μαγικές, ιστορίες που έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μας. Οι ιστορικοί δρόμοι της Αθήνας λοιπόν...Κοντά στην Βαρβάκειο αγορά και στο Δημαρχείο, υπάρχει η οδός Αθηνάς. Δρόμος άρρηκτα συνδεδεμένος με την  αρχική δόμηση της πρωτεύουσας, καθώς και τόπος συνάντησης των Αθηναίων παλαιότερα. Πολλά ήταν τα μαγαζιά λιανικού και χονδρικού εμπορίου, αλλά και οι βιοτεχνίες που κατέτασσαν τον δρόμο στους πιο πολυσύχναστους  της Αθήνας. Πήρε το όνομα του από την θεά Αθηνά που συμβόλιζε την Σοφία και την Αρετή. Πλέον το τετράγωνο γύρω από την οδό Αθηνάς έχει... καταληφθεί από αλλοδαπές (επί το πλείστον από αφρικάνικες χώρες) που ασκούν το αρχαιότερο επάγγελμα, περιθωριακούς ανθρώπους, που ουδεμία σχέση έχουν με τους παραπάνω συμβολισμούς. Πρόσφατα, με σκοπό την αναβάθμιση της περιοχής,  ανακοινώθηκε ότι θα πεζοδρομηθεί η συγκεκριμένη οδός για να διευκολυνθούν και οι κάτοικοι της περιοχής. Οψόμεθα...

Οδός Αδριανού. Ο προθάλαμος της αρχαίας και της Ρωμαϊκής αγοράς. Δρόμος που ακολουθεί τα ίχνη οδών που έχουν χαθεί στο πέρασμα των χρόνων, εξίσου σημαντικός στην αρχική δόμηση και μορφολογία της γύρω περιοχής. Αναμορφωμένος πλέον και με πιο ζεστή και ανθρώπινη μορφή. Στα χαρακτηριστικότερα σημεία δια μήκος της οδού η βιβλιοθήκη του ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού (ιδρύθηκε από τον ίδιο το 132 μ.χ.) και τα κλασσικά καταστήματα με βιβλία περασμένων δεκαετιών. Ίσως η πιο γραφική περιοχή των Αθηνών... Οδός Ηρακλειδών. Η σημαντικής ιστορία της ξεκινάει ουσιαστικά από το 1778, όταν επάνω στα ερείπια του Θεμιστοκλείου τείχους χτίστηκε νέο τείχος το οποίο προχωρούσε προς το Άρειο Πάγο, έστριβε στην οδό Ηρακλειδών και εκεί σχημάτιζε γωνιακό πύργο με την πόρτα του Μανδραβίλη .

 Μέσα στο τείχος αυτό, που περιλάμβανε και το Θησείο, εκτεινόταν το 1830 η Χώρα της Αθήνας. Από την οδό Ηρακλειδών άρχιζε και ο δρόμος της Κούλουρης που έφθανε μέχρι το Πέραμα. Την άνοιξη του 1857 κατασκευάσθηκαν οι γύρω από την Ακρόπολη δρόμοι (Διονυσίου του Αεροπαγίτου, Αποστόλου Παύλου), οι οποίοι εκτείνονται από την Πύλη του Αδριανού μέχρι την οδό Πειραιώς, περνώντας την Ηρακλειδών. Σήμερα ο δρόμος έχει ανανεωθεί με διάφορα καφέ και νεοκλασικά κτίρια. Μια πραγματικά απολαυστική διαδρομή...
Ο πιο γνωστός δρόμος του Κολωνακίου, είναι η οδός Σκουφά.

Σημείο συνάντησης της νεολαίας, με αμέτρητα καταστήματα ενδυμάτων, παπουτσιών και λοιπών ειδών δευτερεύουσας ανάγκης, με κύριο χαρακτηριστικό την χλιδή που είναι και σήμα κατατεθέν γενικότερα της περιοχής.
Εκεί και ο ναός του Αγίου Διονυσίου, μια εκκλησία από τις πιο ιστορικές της Αθήνας. Εκεί και το πρώτο ελληνικό καφεκοπτείο Μισεγιάννη-Μάστορη που πρώτο εισήγαγε τον γαλλικό καφέ. Μια περιοχής γεμάτη αναμνήσεις από μια πόλη που χάνει την ανθρωπιά της...Αυτοί είναι κάποιοι από τους ιστορικούς και σημαντικούς δρόμους της Αθήνας.  Και λέω κάποιοι, γιατί η πρωτεύουσα είναι γεμάτη από ιστορικές οδούς που να τις απαριθμήσεις κανονικά και με λεπτομέρειες χρειάζονται ολόκληροι τόμοι βιβλίων... Η πρόθεση μου είχε να κάνει με το να κατανοήσουμε σε ποια πόλη, σε ποια χώρα ζούμε. Και πάνω απ’όλα με την ιστορία μας που ξεχνιέται, αγνοείται με πέρασμα των χρόνων...

Τα γάντια... θυμούνται

  Καταχωνιασμένα σε ένα ξύλινο μπαούλο, με τον χρόνο να έχει αφήσει επάνω τους τα σημάδια του, δύο γάντια του μποξ συζητούσαν και τσακώνονταν για το ποιοι είναι οι καλύτεροι αθλητές πυγμαχίας όλων των εποχών.

   «Ο Σούγκαρ Ρέϊ Ρόμπινσον είναι με διαφορά ο καλύτερος αθλητής πυγμαχίας. Σούπερ μποξέρ», έλεγε και ξαναέλεγε με βροντερή φωνή το ταλαιπωρημένο κόκκινο γάντι στο μαύρο. Εδώ που τα λέμε μπορεί να έχει και δίκιο. Ο Σούγκαρ Ρέϊ Ρόμπινσον  (πραγματικό όνομα Γουόλκερ Σμιθ)  γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1921 ήταν ένας τεράστιος αθλητής, ο πρώτος πραγματικός σόουμαν  στον χώρο της πυγμαχίας. Το επαγγελματικό ρεκόρ του ήταν 128-1-2  με 84 νοκ-άουτ. Κράτησε τον τίτλο από το 1946 έως το 1951, ενώ στην 26χρονη καριέρα του κέρδισε και άλλα  ατομικά τρόπαια. Απεβίωσε το 1989.
  «Οκ, ίσως έχεις δίκιο, αλλά προσωπικά νομίζω πως ο κορυφαίος όλων είναι ο Μοχάμεντ Άλι» πρόσθεσε το μαύρο γάντι  υποστηρίζοντας με παρρησία την προτίμηση του. Ο Μοχάμεντ Άλι. Ο πιο γρήγορος μποξέρ όλων των εποχών Τα «σιδερένια» χέρια του έριξαν αρκετούς περίφημους πυγμάχους στο καναβάτσο και οι εριστικές μεγαλοστομίες του αποτελείωναν τα μέσα ενημέρωσης και την ρατσιστική κοινωνία, που τον ανάγκασε να αλλάξει το πραγματικό του όνομα από Κάλσιους Κλέι σε Μοχάμεντ Άλι.

  Αρνήθηκε να καταταγεί στον αμερικάνικο στρατό στην διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, πέταξε μετάλλιο του σε ποτάμι, αγαπούσε σαν τρελός τον κόσμο που τον λάτρευε και ήταν επιθετικός απέναντι στο σύστημα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αντιμετωπίζει με θάρρος τη νόσο του Πάρκινσον, ενώ η κόρη του ακολουθεί τα βήματα του.  Το ρεκόρ του ήταν 56 νίκες και 5 ήττες με 37 νοκ-άουτ. Αυτός ήταν ο Άλι. Η πιο δυνατή γροθιά στο σύστημα...
  «Ααααα τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, νομίζω πως ο Σόνυ Λίστον ήταν η κορυφή» φώναξε ξανά το κόκκινο γάντι. «Ο τρελός, ο μυστικιστής Σόνυ.» ψιθύρισε και το μαύρο... Το αντίπαλο δέος του Μοχάμεντ Άλι. Ο πυγμάχος που ήθελε να αποτελειώνει τον αντίπαλο του και που ποτέ δεν τα παράταγε, ακόμα και αν διαφαινότανε ότι δεν άντεχε. Το ματς με τον Άλι ήταν και το ουσιαστικό τέλος της καριέρας του Λίστον και η ήττα του απόρησε πολύ κόσμο εκείνη την εποχή.

  Γεννήθηκε το 1932 και απεβίωσε στο  δεύτερο σπίτι του  στο Λας Βέγκας(κατά την διάρκεια διαπραγμάτευσης για έναν αγώνα), από καρδιακή ανακοπή και χρήση ναρκωτικών ουσιών, το 1970. Τον βρήκε η γυναίκα του στην πολυθρόνα του σπιτιού έπειτα από 6 περίπου ημέρες.
«Ξέρεις τι σκεφτόμουνα? Νομίζω πως ο καλύτερος είναι ο Σούγκαρ Ρέϊ Λέοναρντ.» είπε και άφησε έναν γλυκό αναστεναγμό το μαύρο γάντι στο κόκκινο. Ο χορευτής.
  Ο Σούγκαρ Ρέϊ Λέοναρντ ήταν ένας εξαιρετικά ευλύγιστος και γρήγορος μποξέρ, ένας πραγματικός σόουμαν που σου έδινε την εντύπωση ότι χόρευε μέσα στο ρινγκ. Δυνατά κροσέ, απόλυτα ντιρέκτ και εύπλαστη κίνηση που σε καθήλωνε. Γεννήθηκε το 1956 και στην πολύχρονη καριέρα του κέρδισε αρκετούς τίτλους, πήρε μέρος  στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι επιστροφές που έκανε στα ρινγκ ήταν αρκετές και οι αγώνες του με τον επίσης εξαιρετικό Κουβανό Ρομπέρτο  Ντουράντ, έμειναν στην ιστορία του αθλήματος.

  Κάπου εκεί τα δύο γάντια κοίταξαν το ένα το άλλο και γέλασαν με την καρδιά τους. Βλέπετε, ο φαινομενικά δυνατός καυγάς που άρχισε, τελείωσε με τα δύο γάντια να συμφωνούν πως είναι τυχερά που τέτοιοι αθλητές τα φόρεσαν και πυγμάχησαν με αυτά. Στο μυαλό τους στριφογυρνούσαν και άλλοι μεγάλοι αθλητές της πυγμαχίας. Ο «αιμοβόρος» Μάικ Τάϊσον, ο «κύριος» Λένοξ Λιούις, ο τεράστιος Τζο Φρέϊζερ, ο μοναδικός Ρόκυ Μαρτσιάνο, ο Χένρι Άρμστρονγκ, ο Τζακ Ντέμπσευ, το «τέρας» Τζώρτζ Φόρμαν, το «οργισμένο είδωλο» Τζέικ Λα Μότα και τόσοι άλλοι σπουδαίοι...
 «Τελικά είμαστε τυχεροί» αναφώνησαν τα δύο γάντια με μια φωνή. Και εμείς, προσθέτω εγώ. Η υστεροφημία είναι το σημαντικότερο για έναν πυγμάχο και κατ’ επέκταση για έναν αθλητή. Και για αυτούς τους χαρισματικούς μποξέρ το χειροκρότημα ακόμα να κοπάσει...

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται,ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη, ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν..."
Μεγάλη Πέμπτη. Ημέρα κατάνυξης για την Χριστιανοσύνη. Σίγουρα η πιο «δύσκολη» μέρα, την περίοδο του Πάσχα, μιας και  αυτή τη μέρα ο Χριστός «κρεμάται επί ξύλου...». Είναι η κορύφωση του Θείου δράματος.  Οι σκέψεις μας πολλές (μακάρι να μην τις κάναμε μόνο τέτοιες μέρες...), οι πράξεις μας όμως ελάχιστες. Κανονικά η θυσία του Ιησού θα έπρεπε να ήταν παράδειγμα για μας για το πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα και για το πως θα έπρεπε να είναι οι ζωές μας. Αυτή η τεράστια κίνηση αυτοθυσίας του Χριστού για να σώσει το δημιούργημα του Πατέρα του που παρέκλινε και συνεχίζει να παρεκκλίνει της πορείας του, αντί να μας παραδειγματίσει μας κάνει ολοένα χειρότερους, ολοένα σκληρότερους...

  Οι πειρασμοί πολλοί και εμείς ανίκανοι μπροστά στις δυσκολίες και τους πονηρούς καιρούς που ζούμε.... Η μήπως όχι? Υπάρχει, λέει ένα γνωμικό, η δυνατότητα της επιλογής για μας. Άλλωστε ο άνθρωπος θεωρητικά ξέρει να διαχωρίζει το καλό από το κακό. Θεωρητικά πάντα. Γιατί στην πράξη ο παράγοντας «εγώ» αντί για «εμείς» κυριαρχεί... Πως θα μπορέσουμε να νιώσουμε το μεγαλείο του Θεού, πως θα μπορέσουμε να είμαστε το ίδιο εγκρατείς, το ίδιο άτεγκτοι, το ίδιο αληθινοί, το ίδιο φιλεύσπλαχνοι??? Δεν θα μπορέσουμε μάλλον... Για να μπορέσει ο άνθρωπος στο σημείο που έχει φτάσει να αλλάξει ουσιαστικά τον όλο τρόπο λειτουργίας και σκέψης του, θα πρέπει na ελπίζει σε ένα θαύμα... Και μιας και δεν πιστεύει στα θαύματα οι πιθανότητες μειώνονται.
 Δεν ξέρω αν αυτό που ονομάζουμε Θεός είναι η ανώτερη δύναμη που κινεί τα πάντα. Δεν ξέρω αν είναι δίκαιο ή άδικο να έχουμε φτιαχτεί με χαρακτηριστικά τέτοια που αργά η γρήγορα θα παίρναμε τον δρόμο που έχουμε πάρει... Αυτό που ξέρω είναι πως θα ήθελα λιγότερη φτώχεια, λιγότερη πείνα, λιγότερα κακοποιημένα παιδιά, λιγότερο άγχος, λιγότερη πονηρία, λιγότερες ασθένειες, λιγότερους θανάτους...
 Γιατί όλοι εν δυνάμει είμαστε εκεί, πάνω στο σταυρό κρεμασμένοι. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο... Κάποιοι τα καταφέρνουν και ζουν την δική τους... Ανάσταση. Κάποιοι άλλοι όχι. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Η συνεχόμενη προσπάθεια θα έχει αποτελέσματα μόνο αν έχει γνώμονα την πραγματική αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια κρύβεται μέσα μας... Ας την ψάξουμε λοιπόν. Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους...

Πυγολαμπίδα: Το φως μες στο σκοτάδι...

 Μια ιστορία λέει, πως ενώ το σκοτάδι έπεφτε βαρύ και αφού οι Ρωμαίοι είχαν σιγουρευτεί πως ο Χριστός είχε πεθάνει, έδωσαν την άδεια στη Παναγία να τον κατεβάσει από τον σταυρό... Η Παναγία με κάποιους από τους μαθητές του Κυρίου πήγαν να κατεβάσουν από τον σταυρό το άψυχο σώμα του, αλλά δεν έβλεπαν λόγω του σκοταδιού. Τότε ένα έντομο πήρε στην ουρά του κάρβουνο και τους έφεγγε!!! Επειδή όμως καιγότανε, πήγαινε συνεχώς και βουτούσε την ουρά του στο νερό... Έτσι λοιπόν η Παναγία συγκινημένη  ευχήθηκε το συγκεκριμένο έντομο να έχει πάντα στην ουρά του φως το οποίο όμως να μην το καίει... Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε η πυγολαμπίδα...
  Η πυγολαμπίδα ή αλλιώς κωλοφωτιά είναι έντομο κολεόπτερο που έχει την δυνατότητα να παράγει φως με βιολογικό τρόπο, που συνήθως εκπέμπει στο πίσω μέρος της ουράς της. Παλιά έθιμα σχετίζουν όπως και η παραπάνω ιστορία, την πυγολαμπίδα με το Πάσχα και κυρίως με το καλοκαίρι.   Οι πυγολαμπίδες κάνουν την εμφάνιση τους τα βράδια και δημιουργούν με τον φωτισμό τους ένα εξαιρετικό θέαμα σε όσους έχουν την τύχη να τις παρακολουθήσουν. Υπάρχουν πάνω από 2.000 είδη πυγολαμπίδων. Η περίοδος αιχμής της εμφάνισής τους είναι οι βραδιές του Ιουνίου και του Ιουλίου.

   Πολλά είναι τα βιβλία που έχουν γραφτεί για τις πυγολαμπίδες εξηγώντας το σκοπό, την ανατομία και την πορεία του συγκεκριμένου εντόμου στο πέρασμα των χρόνων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο τρόπος με τον οποίοι αμύνεται μια πυγολαμπίδα. Οι αναλαμπές τη νύχτα την καθιστούν ευάλωτη στον εχθρό. Όταν επιτεθεί ένα αρπακτικό, μερικές πυγολαμπίδες αποβάλουν μερικές σταγόνες αίματος σε μια διαδικασία που λέγεται "αντανακλαστική αιμορραγία". Το αίμα περιέχει ένα χημικό το οποίο είναι αηδιαστικό και τοξικό για αρκετά αρπακτικά... Από αυτό που εμείς βλέπουμε σε μια πυγολαμπίδα, μόνο το 10% είναι φως , ενώ το υπόλοιπο 90% είναι θερμότητα. Σημαντική διαδικασία, επίσης ενδιαφέρουσα, είναι και η αναπαραγωγή τους. Κάθε ένα ενήλικο θηλυκό έχει μια έντονη ζωή μερικών εβδομάδων από τότε που θα ζευγαρώσει έως τη στιγμή που θα πεθαίνει.  Τα αυγά, μετά από μερικές εβδομάδες εκκολάπτονται και παραμένουν ως προνύμφες για ένα ή δυο καλοκαίρια επιπλέον. Ως προνύμφες, άλλες τρυπώνουν στο χώμα και άλλες σε φλοιούς δένδρων περιμένοντας την Άνοιξη να εμφανιστούν. Τρέφονται με μικρά σαλιγκάρια, αφού πρώτα τα παραλύσουν και στη συνέχεια τα πιπιλίσουν, αφήνοντάς τα στο τέλος άδεια.
 Επιστήμονες από όλο τον κόσμο, μελετούν την διαδικασία συντονισμού των πυγολαμπίδων, καθώς ανάλογα με το τι φως εκπέμπει η μία, ανάλογα λειτουργεί μια άλλη. Διαφορετικό χρώμα, διαφορετικός χρόνος που αναβοσβήνει το φως, αλλά συγχρόνως όλα αυτά γίνονται άψογα οργανωμένα, είτε για άμυνα, είτε για εσωτερική λειτουργία που βοηθάει τις πυγολαμπίδες να ζουν, να τρέφονται, να αναπαράγονται...

Αυτή είναι λοιπόν η πυγολαμπίδα. Η κωλοφωτιά για τους Έλληνες. Στην Ελλάδα την συναντάμε σε αρκετές περιοχές, αλλά πολύ τυχεροί είναι οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Κέρκυρας που τις άγιες ημέρες του Πάσχα απολαμβάνουν ένα μοναδικό θέαμα στις πλαγίες του πανέμορφου νησιού... Τέλος πολλές αναφορές γίνονται και σε ποιήματα για την πυγολαμπίδα.  Παρομοιάζεται σαν το φως μέσα στο σκοτάδι, σαν την ελπίδα για τις  δυσκολίες, τις άσχημες στιγμές τους έθνους μας.
Όπως λέει και ο Κωστής Παλαμάς πολύ εύστοχα... «Στη νυχτιά μας μια πυγολαμπίδα, των αρχαίων η μνήμη, ψευτοφέγγει..»

Φαλλοκρατικόν-Αντρικόν

Σαν γνήσιος, λαϊκός άντρας που τιμάει το δασύτριχο (sic) στήθος του, είπα να κάνω μια προσπάθεια να μαζέψω και να αναλύσω τις λέξεις που συζητιούνται πιο πολύ στις αντρικές συζητήσεις... Το αποτέλεσμα??? Καθαρά αντρικό...

Λεζιόλα: Η γκόμενα που το παίζει λεζάντα... Η και καλά. Αυτή που θα σου βγάλει την πίστη μέχρι να πέσει στο κρεβάτι σου.   Είναι αυτή που ενώ δείχνει τι πραγματικά είναι... έχει πολύ εφέ γύρω της και ένα στυλάκι «δεν με πηδάς με τίποτα, παρά μόνο αν την έχεις 25 εκατοστά και αυτά... πεσμένη!!!». Ψώνια, λούσα, βαμμένα νύχια, τατουάζ, πρόστυχο βλέμμα, χρήμα και σεξ. Ο ορισμός του σύγχρονου θηλυκού... 

Κουβάς: Όχι δεν πρόκειται για τον κλασσικό κουβά που χρησιμοποιείται στο σφουγγάρισμα, αλλά για την χασούρα που έχουν οι περισσότεροι άντρες παίζοντας στοίχημα ποδοσφαίρου. Τι εννοεί ο ποιητής? Ότι ήταν τόση η ατυχία του και το τελικό αποτέλεσμα ήταν τόσο άτυχο, όσο και τα βρωμόνερα που αναπαύονται στην βάση ενός κουβά, έπειτα από μια καλή παρκετέζα. Η συγκεκριμένη φράση ακούγεται ακόμα πιο έντονα από τη στιγμή που μπήκε στο στοίχημα και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί άραγε?

Χάλια ή μπάζo ή σαύρα: Λέξεις διαφορετικές, έννοιες ταυτόσημες. Πρόκειται για την γυναίκα που ο Θεός δεν ήταν ευγενικός μαζί της. Την άσχημη, την χάλια, το μπάζο. Αυτή που αν σερνότανε θα νόμιζες πως ήταν σαύρα που ήρθε από την έρημο της Αριζόνα. Συνήθως αυτές οι λέξεις έχουν υποκειμενικό χαρακτήρα, αλλά έχει παρατηρηθεί ότι αρκετές είναι επίσης οι φορές που υπάρχει, όσο γίνεται, αντικειμενικότητα.
 Γρήγορος: O νέος Άιρτον Σένα. Ο «Φλας των δρόμων», ο «φάε την σκόνη μου» τύπος που συζητιέται η συζητάει για τα κατορθώματα του και τις επιδόσεις του στην οδήγηση, με το τελευταίας η όχι κυκλοφορίας, αυτοκίνητο του. Αυτός που κορνάρει σαν τρελός  και μαρσάρει (ένδειξη ότι... ψάχνεται για κόντρα) όταν σας πετυχαίνει στο φανάρι.

 Τσίρκο: Όχι δεν ήρθε το MEDRANO στη περιοχή σας... Οι γυναίκες που όταν πρωτοείδαν το Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο με Καρέζη, Αυλωνίτη, Φωτόπουλο, επειδή δεν γνώριζαν τις δύο τελευταίες λέξεις, προτίμησαν την λατέρνα που είναι και πιο εύηχη! Θηλυκά με λανθασμένη αίσθηση της εμφάνισης, της εικόνας τους. Χείλια βαμμένα έντονα, ρούχα σε διαφορετικά χρώματα, παπούτσια εντελώς αντίθετα με το υπόλοιπο λουκ και μια αίσθηση ότι η δεκαετία του 80’ είναι εδώ πιο ενωμένη και δυνατή από ποτέ...
 Λαλάκας:  Βάλτε ένα Μ μπροστά  στη θέση του Λ και το βρήκατε... Η πιο αναγνωρίσιμη λέξη της Ελλάδας. Όλοι οι άντρες είναι εν δυνάμει εκφραστές αυτής της μαγικής λέξης. Η προσφώνηση της είναι πιο συνηθισμένη από τα ονόματα, που δεν μπορούν να την ανταγωνιστούν. Στις αντρικές συζητήσεις κατέχει το ρεκόρ περισσοτέρων προσφωνήσεων, σε καθημερινή βάση. Ο τρόπος που την εκφέρεις παίζει επίσης σημαντικό λόγο.

Τρύπιος: O gay. ο ομοφυλόφιλος. Αυτός που αλείφει το βιτάμ, Αυτός που βάζει τον σύρτη. Αυτός που κουνάει την αχλαδιά. Ο κολλητός φίλος των γυναικών, λόγω της ακίνδυνης συμπεριφοράς του. Ακούγεται συχνά στις καθαρά αντρικές συζητήσεις, μιας και πλέον εμφανίζεται πιο συχνά και από τα γυναικεία νεύρα!!!

Αυτές είναι μερικές  από τις πολλές λέξεις που χαρακτηρίζουν έναν πραγματικό  άντρα στη σημερινή κοινωνία. Είμαι πεπεισμένος πως οι αντρικές συζητήσεις έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τις γυναικείες, λόγω της καθαρότητας και της ειλικρίνειας τους. Ένα παλιό τραγούδι έλεγε πως οι άντρες δεν υπάρχουν πια... Εγώ νομίζω  πως ακόμα και λίγοι, είμαστε καλοί... και εφευρετικοί!!!

Ρε λες να είμαι βλάξ και να το παίζω ξύπνιος???

Ρετάρω κάποιες στιγμές...Κολλάω. Χαζοσκέφτομαι.Το έχω παρατηρήσει. Προχθές ας πούμε σκεφτόμουν γιατί να τυραννιέται τόσος κόσμος, να πεθαίνει από τη πείνα και από τις αρρώστιες, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα οι κυβερνόντες και οι δυνατοί του μάταιου τούτου κόσμου, εκεί που φτιάχνουνε στα νομισματοκοπεία 500 τρισεκατομμύρια δολάρια-ευρώ, να τα εκτυπώνανε διπλά-τριπλά, να σωζότανε ο κόσμος, να χάνανε και τη δουλειά τους οι πλαστογράφοι. «Μα τι λες ρε βλάκα, σκέφτεσαι τις μαλακιές που ξεφουρνίζεις?» αναρωτήθηκα.  «Να καταρρεύσει το σύστημα και να μην έχουν αξία πλέον τα λεφτά? Να υπάρξει ένα γενικό χάος???» ξανασκέφτηκα και κατάλαβα πως η δεύτερη σκέψη μου, αυτή δηλαδή που... αυτομπινελικώθηκα, ήταν η σωστή... Άσχετα πως και τώρα χάος υπάρχει. Αλλά αυτό όπως και να έχει είναι οργανωμένο χάος. Με στυλ. Ξέρεις τι δύσκολο είναι να δημιουργήσεις χάος με στυλ? Ρωτήστε τα Golden Boys να σας πουν. Ρωτήστε τους Προέδρους όλων των κρατών, ρωτήστε στην τελική τους λεφτάδες, τους επιχειρηματίες, τους οικονομικούς αναλυτές. Αυτοί ξέρουν. Όχι όπως οι 29 κατασκευαστές πλυντηρίων βέβαια, αλλά όσο να’ναι ξέρουν...
 

Πάμε παρακάτω. Αφού λοιπόν έλυσα την παραπάνω ρητορική απορία μου, το μυαλό μου γύρισε σε ένα άλλο κόλλημα που «τρώω» αρκετές φορές.  Έχω την εντύπωση πως μερικοί άνθρωποι ζουν σε άλλον πλανήτη. Πολλές γυναίκες ας πούμε, μη πω η πλειοψηφία τους, περνάνε την Γη για την Αφροδίτη. Τα βλέπουν όλα ροζ. Μανικιούρ, πεντικιούρ, οικολογικές γούνες (τρομάρα τους..), μπουζούκια και δε πάνε να κουρεύονται οι άλλοι... Και δώστου ψώνια και δώστου χωρισμοί, σεξ και πάει λέγοντας. Συν τα απίστευτα υπαρξιακά προβλήματα του στυλ «Τι τουαλέτα να φορέσω στο ρεβεγιόν? θα είναι και ο Άγιος Βασίλης καλεσμένος?» Όχι, μην ψαρώνετε... Δεν μιλάμε για τον κανονικό Άγιο Βασίλη, αλλά τον Βασίλη με τα γαλανά μάτια, την ΒMW  και τις γεμάτες τσέπες. Ε, Άγιος είναι και αυτός για τα θηλυκά μας!!! Αχ ρε άτιμη Εύα... Αχ, τίποτε άλλο δε σου λέω...
Οι άλλοι όμως ???Οι δικό μας ντε, οι άντρακλες μας. Τα αρσενικά μας. Καφές, αραλίκι, γκόμενες, ρεψίματα, ποδόσφαιρο κανά χαστούκι στο γυναικάκι (χαστούκι, χαστούκι, τυχόν σπασίματα λεκάνης, ποδιών, μώλωπες και μαυρισμένα μάτια ελέγχονται ως ανακριβή, προβοκατόρικα έως φεμινιστικά...).   Αφού λοιπόν έκανα αυτές τις σκέψεις έπειτα από 20-30 δευτερόλεπτα σκέφτηκα πως δεν υπάρχουν και πως τα σκέφτομαι μόνο και μόνο για να το παίξω κάπως (ως συνήθως) και για να προκαλώ εντυπώσεις όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους και τα συζητάμε... Είναι δυνατόν τα αρσενικά και τα θηλυκά μας να είναι έτσι όπως τα περιέγραψα??? Σα δε ντρέπομαι λέω εγώ...

Μάλλον λοιπόν εγώ κάνω τα λάθη.  Γενικά, σε όλα τα θέματα. Είμαι τόσο βλάξ, αλλά εκεί θέλω να το παίζω ξύπνιος.... Πρέπει να σας αφήσω τώρα, βλέπω ειδήσεις, κάτι για δημοσιονομικά ελλείμματα ακούω, μείωση μισθών, πείνα, φτώχεια και πάει λέγοντας. Αφήστε που καπάκι μετά πρέπει να περάσω από τον κολλητό μου. Θα πάμε για καφέ μετά ταβλίου (sic) για να μου πει και πως έσπασε καταλάθος την λεκάνη της κοπέλας του, την ώρα που του εξιστορούσε πως τον κεράτωσε με τον γείτονα του που έχει BMW και κάτι ψιλά σε τράπεζα της Ελβετίας... Εις το επανιδείν (τα απαρέμφατα αορίστου με μαράνανε...)