Να είχα, λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα...

 “Να είχα, λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα... Να κυλιόμουνα μέσα της, να ‘κανα τούμπες, να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα... 

  Να ‘ρχόντανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου. Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου στα ντουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια να μην τη φάει ο σκόρος... 

  Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια, γιατί νιώθω γύρω μου το θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται. Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα; Μιαν αγάπη λέω, σαν αλάνα. Ν’ απλώσω την αρίδα μου να λιαστώ...” 

Αλκυόνη Παπαδάκη

Το ΟΧΙ που έγινε... ναι

 Λένε οι γνώστες, πώς ένας λαός έχει μέλλον μόνο όταν μαθαίνει από το παρελθόν... 
 Για άλλη μια χρονιά λοιπόν, θα γιορτάσουμε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου με κοντά μίνι, ψηλοτάκουνα, ζελέ στα μαλλιά και στομφώδεις δηλώσεις περί  "εθνικής ανάτασης και περηφάνιας".  Για άλλη μια φορά θα τσακωθούμε στις τηλεοράσεις για την Αλβανίδα μαθήτρια που σήκωσε την ελληνική σημαία, για το κόστος της παρέλασης, γιά την σημασία της ημέρας τούτης... 

 Θα θυμηθούμε ξανά ξεχασμένους ήρωες και ηρωίδες, ιστορίες εκείνης της εποχής και θα κάνουμε γκάλοπ στα νέα παιδία για το τί γιορτάζουμε. Και βέβαια θα αναλύσουμε έπειτα γιατί οι νέοι δεν ξέρουν την ιστορία μας... Σα να κοροιδεύουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς δε νομίζετε?
 Μια χώρα, ένας λαός, άνθρωποι που έχουν χάσει τον προορισμό τους. Αυτό είμαστε. Από το ανυπέρβλητο ΟΧΙ του τότε, περάσαμε στο υποτακτικό ναι της σημερινής εποχής. Και από το πάθος και την ομοψυχία του 1940 φτάσαμε στην κοινωνική οκνηρία του 2013... Μόνοι εναντίον όλων ή μόνοι μας ενάντια στον εαυτό μας? 

Οι φίλοι γίνανε εχθροί και οι εχθροί μας φίλοι σε ένα παιχνίδι που θυμίζει την...κολοκυθιά! Φταίμε εμείς ή οι άλλοι? Μήπως τελικά φταίει ο Χατζηπετρής που λέει και το τραγούδι?

 Ώρες ώρες νιώθω πως έχουμε αυτοκαταστροφικές τάσεις με έντονα σημάδια στρουθοκαμηλισμού. Δεν πειράζει όμως αρκεί να μπορούμε να πίνουμε τον φραπέ μας δίπλα στην θάλλασα και να λιαζόμαστε τα καλοκαίρια...Και ασε τους άλλους να...κουρεύονται. Άλλωστε μπροστά στα ανάξια τι αξία έχουν οι αξίες μας?
 Τι και αν δικάσαμε ολόκληρο Σωκράτη, τι και αν δολοφονήσαμε τον Καποδίστρια και φυλακίσαμε τον Κολοκοτρώνη ή ξεχάσαμε τους ήρωες του 40'? Ψιλά γράμματα. Ποιος ασχολείται ρε παιδιά?  Ένα φρεντοτσίνο  καραμέλα δικέ μου...

Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι....The #unpaixtable blogger award

Τώρα κανονικά όλα τα βραβεία του κόσμου δεν αποτυπώνουν την αξία μου (ώπα Μάκαρε πάρτο αλλιώς θα βρεις...). Επιπροσθέτως έχω τόσα πολλά βραβεία πάρει που δεν ξέρω που να χωρέσω το συγκεκριμένο (συνεχίζεις βλέπω στο ίδιο μοτίβο...) Αλλά ώπα...Για κάτσε. Το έστειλε η Εύη (http://beloved-ideas.blogspot.gr/)...Και αφού το έστειλε η Εύη κάπου θα χωρέσει...Θα κάνω στην άκρη λοιπόν τα πολυάριθμα βραβεία μου και θα το βάλω φάτσα κάρτα να το βλέπω. 
Πέρα από την πλάκα ευχαριστώ την αγαπημένη μου Εύη για το βραβείο και βέβαια να προσθέσω πως η ιδέα του all 4 blogs http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award εξαιρετική! Για πάμε να δούμε τι...θα δούμε. Τι λέει λοιπόν το παιχνίδι???

Οι κανόνες του #unpaixtable Award:

Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!

• Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις ...
• Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
• Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
• Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου...στους bloggers που προτείνεις!

• Και μην ξεχνάς  κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

 Οι ερωτήσεις (6+1)

1) Intro (Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)

2) Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!

3) Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;

4) Όταν γίνω διάσημος blogger θα... (συμπλήρωσε την φράση)

5) Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.

6) Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;

7) Η έβδομη ερώτηση ανήκει πάντοτε σε αυτόν που παραλαμβάνει το βραβείο και συνεχίζει την αλυσίδα.

Και ξεκινάω:

1) Γεράσιμος (Μάκης), Αθήνα, Σκορπιός, Blogger

2) Καθένας με τον τρόπο του...

3) Σίγουρα θα ήταν τα...μήλα! Ναι, ναι όπως το διαβάζετε. Η ανταλλαγή απόψεων, πληροφοριών μέσω του blogging μου θυμίζει το πέταμα της μπάλα στο αγαπημένο μας παιδικό παιχνίδι! Αυτός που...πιάνει την μπάλα και κερδίζει την ζωή είναι αυτός που πιάνει τα νοήματα των bloggers, προσπαθεί να μπει στην λογική τους, σχολιάζει πάντα καλοπροαίρετα και όχι μόνο απλά για να σχολιάσει, νιώθει, αφουγκράζεται, γίνεται ένα με μια "κοινωνία" ριγμένη και παρεξηγημένη ελέω...κάποιων φτηνιάρικων ιστολογίων. Αυτός τώρα που τον χτυπάει η μπάλα χωρίς να την πιάσει και... καίγεται είναι αυτός που θέλει να δημιουργεί αντιθέσεις απλά για να της δημιουργεί και εννοείται πως όσο "καλος" ή πονηρός και να είναι δεν υπάρχει χώρος για να κρυφτεί. Οι άνθρωποι που έχουν την μπάλα στα χέρια τους (στη συγκεκριμένη περίπτωση οι ...υγιείς bloggers) διακρίνουν πάντα τον παρείσακτο... Ως βάση, όπω και τα μήλα, το blogging είναι η ανταλλαγή  απόψεων και ιδεών με τον απέναντι αλλά και με τον ενδιάμεσο, δηλαδή με παλιούς και νέους φίλους...

4)... σας πάρω να πάμε ένα ταξίδι αναψυχής στα Μπαρμπεϊντος, να πίνουμε γάλα από τις καρύδες και να ξεκουράζουμε τις κορμάρες μας ξαπλωμένοι σε μαγικές αιώρες!

5) Γράμμα από την χαρμολύπη- http://makdel82.blogspot.gr/2011/01/blog-post_21.html

6) Είπαμε ελευθερία απόψεων. Δε μπορώ καθόλου όμως αυτά  τα ιστολόγια που αναπαράγουν τις ειδήσεις με τρόπο φτηνό και αυτά που κοπιάρουν κείμενα χωρίς να αναφέρουν την πηγή τους...

7) Η #unpaixtable ερώτηση της Ευης. " Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, τι θα επέλεγες και γιατί?"

Απάντηση: 7) Εδώ είναι τα δύσκολα τώρα. Είμαι άνθρωπος που, επειδή την έχω πατήσει όταν άφησα το συναίσθημα να με κυριεύσει, προτιμά την λογική. Από την άλλη το συναίσθημα είναι ένας τρόπος για να δείξουμε το...ποσοστό της ανθρώπινης υπόστασης μας. Το πόσο άνθρωποι είμαστε και πως λειτουργούμε. Νομίζω μια ισορροπία ανάμεσα στο συνσίσθημα και την λογική θα ήταν το ιδανικό. Τώρα επειδή είμαι Σκορπιός και μαρέσει να ζώ έντονα όσο μπορώ, αφήνω το συναίσθημα πολλές φορές να με οδηγεί, αλλά σε κρίσιμα σημεία αναλαμβάνει η λογική. Είπαμε.Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους... Και όπως έχω γράψει σε ένα παλαιότερο κείμενο μου... Η λογική λέει ορθόν, το συναίσθημα χαθήκαμε...

7) Η unpaixtable ερώτηση μου: Αν είχατε την δυνατότητα να ταξιδέψετε στο χρόνο σε πιο σημαντικό γεγονός θα θέλατε να είστε παρών?

Υ.Γ. Ελπίζω να ανταποκρίθηκα στο παιχνίδι και να έδειξα πως αξίζω το βραβείο (τον χαβά μου εγώ...)

Και τώρα, ώρα να φέρω σε δύσκολη θέση τα παρακάτω ιστολόγια:

1) http://roadartist.blogspot.gr/

2) http://princess-airis.blogspot.gr/

3) http://nanatsouma.blogspot.gr/

4) http://anemondixtia2.blogspot.gr/  

5) http://alexiannatsotsou.blogspot.gr/

Οι ερωτήσεις (6+1)
1)Intro ( Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)
2)Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!
3)Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;
4)Όταν γίνω διάσημος blogger θα... (συμπλήρωσε την φράση)
5)Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.
6)Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;
7)Η έβδομη ερώτηση ανήκει πάντοτε σε αυτόν που παραλαμβάνει το βραβείο και συνεχίζει την αλυσίδα!
- See more at: http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award#sthash.pA7LsXDw.dpuf

Οι ερωτήσεις (6+1)
1)Intro ( Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)
2)Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!
3)Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;
4)Όταν γίνω διάσημος blogger θα... (συμπλήρωσε την φράση)
5)Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.
6)Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;
7)Η έβδομη ερώτηση ανήκει πάντοτε σε αυτόν που παραλαμβάνει το βραβείο και συνεχίζει την αλυσίδα!
- See more at: http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award#sthash.pA7LsXDw.dpuf

Οι ερωτήσεις (6+1)
1)Intro ( Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)
2)Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!
3)Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;
4)Όταν γίνω διάσημος blogger θα... (συμπλήρωσε την φράση)
5)Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.
6)Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;
7)Η έβδομη ερώτηση ανήκει πάντοτε σε αυτόν που παραλαμβάνει το βραβείο και συνεχίζει την αλυσίδα!
- See more at: http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award#sthash.pA7LsXDw.dpuf

Στην εποχή των καλοθελητών και των κολάκων...

"Τα κοπλιμέντα δεν κοστίζουν τίποτα και όμως πολλοί τα πληρώνουν ακριβα."  Τα λόγια ανήκουν στον Τόμας Φούλερ Άγγλο στοχαστή του Μεσαίωνα, που σίγουρα είχε προβλέψει τι θα συμβεί στην εποχή μας. Στην εποχή των καλοθελητών και των κολάκων. Στην εποχή των αμνών και των λύκων...

 Είναι απορίας άξιο, πως είναι δυνατον σε μια κοινωνία που το ίδιον όφελος και ο εγωισμός κυριαρχούν να υπάρχουν πραγματικά άνθρωποι που θέλουν το...καλό μας! 
 Και παρακαλώ προτού βγάλετε συμπεράσματα για το...αυθαίρετο αυτής της σκέψης μου, σπεύδω να διευκρινίσω, πως όντως υπάρχουν συνάνθρωποι μας που νοιάζονται  και θέλουν να μας δουν να προοδεύουμε και να επιτυγχάνουμε πράγματα... Αυτοί όμως είναι μετρημένοι στα δάχτυλα και το θέμα είναι πως εδώ έχουμε...γεμίσει από ανθρώπους που χωρίς καλά καλά να μας ξέρουν γίνονται τιμητές του ίδιους μας του εαυτού. 
 Δεν το έχετε παρατηρήσει και σεις? Στο χώρο της εργασίας, στα προσωπικά μας ξαφνικά βρίσκουμε συμπαραστάτες από εκεί που δεν το περιμέναμε. Και επειδή η ανάγκη μας για επιβεβαίωση υπάρχει και θα υπάρχει, γινόμαστε εύκολα θύματα επιτήδειων που σκοπό έχουν όχι την δική μας πρόοδο αλλά την δική τους. 

 Το πιο τρομακτικό (για όσους απο εμάς δεν το καταλαβαίνουμε) βέβαια, είναι πως αν διακρίνουμε καλύτερα πρόκειται για ανθρώπουςπου η εν γένει συμπεριφορα τους κάνει  "κρα" ότι κάτι δεν πάει καλά... 
 Είναι δε, έτοιμοι, να πληρώσουν το κόστος όποιο και αν είναι αυτο στην προσπάθεια τους να νικήσουν. Σύγχρονοι Φάουστ που πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο, πατάνε επί πτωμάτων για να καταφέρουν να πάρουν αυτοί μια καλύτερη θέση στην δουλειά, να φανεί πως αυτοί νοιάζονται περισσότερο σε μια σχέση, να θεωρήσουν οι γύρω τους πως αυτοί συμπεριφέρονται ορθότερα σε σχέση με μας.

 Και εμείς? Το εμείς είναι μια αλλή ιστορία. Πραγματικά ορισμένες φορές όταν βρίσκομαι μπροστά σε καταστάσεις που...μυρίζουν υποκρισία είμαι τόσο κοντά στο να εκραγώ αλλά κάτι στο τέλος με κρατάει. Πέφτοντας στο επίπεδο ανθρώπων που δεν λογαριάζουν συναισθήματα και ζωές το χάνεις το παιχνίδι. 

 Για όλα, ακόμη και για τη ρεβάνς σου, υπάρχει η κατάλληλη στιγμή και ο κατάλληλος τρόπος. Δεν χρειάζεται να είμαστε εκδικητικοί... Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να προσπαθούμε να γινομάστε σε όλους τους τομείς της ζωής μας καλύτεροι. Κάποια στιγμή, αν όχι άμεσα, οι κόποι μας θα ανταμειφθούν και η ειλικρίνεια και ευθυτητα θα κερδίσει... 
 Υπάρχουν πολλοί τρόποι γιά να πάει κάποιος ψηλά...Το θέμα είναι να παραμείνει εκεί. Και για να γίνει αυτό δεν αρκούν μερικές κολακείες και κάποιοι ψευτοέπαινοι για να θολώσουν τα νέρά...  
 Έτσι και αλλιώς η αλήθεια του καθενός είναι τόσο κρυστάλλινη και δυνατή που οτιδήποτε βρώμικο και ψεύτικο ανεβαίνει στην επιφάνεια. Και τότε οι μάσκες πέφτουν...Τα ξαναλέμε.

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον...

Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.

Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους.

Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,

αλλά εκείνη αρνείται.

"Όμως απόψε, βιάζομαι απόψε,

να παραμερίσω όλη τη λησμονιά

και στη θέση της ν' ακουμπήσω,

μια μικρή ανεμώνη."

Κύριε, μάρτησα ενώπιόν σου, ονειρεύτηκα πολύ

"μια μικρή ανεμώνη." έτσι ξέχασα να ζήσω.

Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το 'χα μάθει από παιδί, ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.

Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τ' όνειρα στα παιδιά

και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους.

Ήτανε πάντοτε αλλού.

Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο

κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί...

Τάσος Λειβαδίτης

 

Καλό Μήνα να έχουμε...

Οι αθλήτριες που... αγαπήσαμε

  Ξέρετε, έχω μια μανία με τον αθλητισμό. Αγάπη. Λατρεία. Τον καλώς εννοούμενο αθλητισμό βέβαια. Και όταν λέω καλό δεν εννοώ μόνο το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, τον Μπολτ, τον Μέσι και πάει λέγοντας. Υπάρχει και ο...άλλος αθλητισμος ρε παιδια...Ποιός??? Μα φυσικά ο γυναικείος αθλητισμος. Ρίχτε μια ματιά παρακάτω στις 5 πιο αγαπημένες μου αθλήτριες και θα καταλάβετε τι εννοώ...

 1. Γελένα Ισινμπάγιεβα. Η...τσαρίνα των αιθέρων.Το απόλυτο θηλυκό. Η Ρωσίδα πρωταθλήτρια του επι κοντώ που μας έκανε να ξεχάσουμε το όνομα μας. 
 Δεν μπορώ να την δω αλλιώς. Καρφώνεται το βλέμμα μου αμέσως στα υπέροχα...μάτια της. Κορμί πέτρα, καμπύλες, ασυναγώνιστα καπούλια, υπέροχο πρόσωπο. Πολλοί από εμάς θα ευχόμασταν να ήμασταν έστω για λίγο το...κοντάρι της την στιγμή που ξεκινάει για το άλμα της... Αχ βρε Γελένα...Αχ.

 2. Σβετλάνα Χόρκινα. Ξέρω είναι άδικο για τις άλλες αθλήτριες που δεν έχουν γεννηθεί...Ρωσίδες αλλά τι να κάνουμε ρε παιδιά? Έκαστος στο είδος τους και η Ρωσία στις...γυναίκες! 
 Το Σβετλανάκι είναι η επιτομή της γυναίκας με στυλ. Κλασική ομορφιά, μια ψιλόλιγνη οπτασία με σαρκώδη χείλη που περίμενα πως και πως να την θαυμάσω όταν ξεκινούσε τις προσπάθειες της στον πλάγιο ίππο και στις ασκήσεις...εδάφους. Δώσε πόνο ρε Σβετλάνα!

 3. Καταρίνα Βιτ. Παλιά αγάπη. Διαχρονικό μωρο. Η ιέρεια του πατινάζ στον πάγο. Πατινάριζε για καιρο στις... φαντασιώσεις χιλιάδων αντρών και παρά την καταγωγή της (Δυτικογερμανίδα) είχε μεσογειακές καμπύλες και σκετσόζικο χαμόγελο.  
 Οι μάχες της στον πάγο και στις... τσαχπινιές με την Αμερικανίδα Ντέπι Τόμας στους Ολυμπιακούς του 84' στο Σεράγεβο και του 88΄στο Καλγκαρυ μνημονεύονται ακόμα από τους λάτρεις του αθλήματος. Μια ζουμερή μπαλαρίνα που σίγουρα της αξίζει η τρίτη θέση...

 4. Νάντια Κομανέτσι. Ίσως η κορυφαία αθλήτρια όλων των εποχών σε όλα τα αθλήματα. Εδώ μπαίνει περισσότερο για λόγους...θαυμασμού από μέρους μου. 
 Η κρίση είναι καθαρα υποκειμενική, αλλά δεν ξέρω...η εμφάνιση της στους Ολυμπιακούς της Μόσχας το 1980 (πολύ πριν γεννηθώ εγώ για να καταλάβετε την λατρεία που της έχω...) ήταν καθαρά πιο..γυναικεία σε σχέση με εκείνη του αθώου κοριτσιού το 1976 που έκανε ολόκληρο τον κόσμο να παραμιλάει... Το κορίτσι λάστιχο με τις τέλειες αναλογίες και το βλέμμα μιας, θαρρείς, θλιμένης πριγκίπισσας είχε και έχει πολλούς άντρες θαυμαστές, επιβεβαιώνοντας την άποψη πως η Ρουμανία το'χει με τις γυναίκες...

 5. Μαρία Σαράποβα. Ντάξει οκ. Το τένις κέρδισε έναν αγνό φίλαθλο (εμένα ντε...) από τότε που είδα το Μαράκι να χτυπάει με δύναμη το κίτρινο μπαλάκι με την ρακέτα της και να βγάζει εκείνο το μακρόσυρτο  "Ααααααα" που ήχησε στα αυτιά μου σαν τις 4 εποχές του Βιβάλντι ... Οι αναλογίες της σε ζαλίζουν τα μάτια της επίσης, λατρεύω τα στενά της σορτσάκια και τα ατελείωτα πόδια της... Κερδίζει στα σημεία την εντυπωσιακή Κουρνίκοβα μόνο και μόνο λόγω των...κραυγών που βγάζει κατά την διάρκεια του παιχνιδιού...
  Συνοψίζοντας σίγουρα έχω αδικήσει...αθλήτριες και αθλήτριες που τίμησαν την έννοια του... ευ αγωνίζεσθαι και ομόρφυναν, με την σέξυ παρουσία τους σε διάφορα αθλήματα,  τα απογέυματα και τα βράδια μας... Ο απολογισμος που έκανa είναι σταγόνα στον ωκεανό αλλά το είχα τάξει στον εαυτό μου... Για τις αθλήτριες που με έκαναν να ξεχνάω τα άσχημα του αθλητισμού και να θυμάμαι μόνο τα...καλά του. Έτσι είναι αυτά. Ακόμα και εκεί οι γυναίκες κάνουν την διαφορά...

Τζέσε Όουενς: Το μάθημα του αθλητισμού στο ναζισμό...

 Καλησπέρα, καλησπέρα. Ύπουλο πράγμα η άγνοια. Χειρότερο όμως η ξεροκεφαλιά. Όταν λόγου χάρη τα παθήματα δε γίνονται μαθήματα τότε οφείλεις να...ψαχτείς. Κάτι δεν πάει καλά αυτές τις μέρες στην ελληνική κοινωνία. Θα μου πείτε οτι αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια. Συμφωνώ. Γι'αυτό και η νύξη περί ξεροκεφαλιάς...

 Η δολοφονία ενός συναθρώπου μας στο Κερατσίνι, ο ορυμαγδός των επόμενων ημερών, ο "χαλασμός" στα Μ.Μ.Ε., οι απόψεις γνωστικών, αγνώστων, ημιμαθών και ασχέτων μου έφερε στο μυαλό μια γνωστή ιστορία που μας δείχνει τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπίζεται η λαίλαπα του ρατσισμού από όπου αυτή και αν προέρχεται...

 Το 1936, λίγο πριν την έναρξη του πιο καταστροφικού πολέμου που είδε η ανθρωπότητα, ο Χίτλερ ήθελε να κάνει επίδειξη δύναμης και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Βερολίνου ήταν η ευκαιρία που έψαχνε... Οι αναφορές του περί "Άριας Φυλής" είχαν ηδη κάνει την εμφανισή τους σχεδόν σε όλες τις ομιλίες του και οι Αγώνες ήταν, ως επί το πλείστον, μια φαρσοκωμωδία... Όλες σχεδόν οι αποστολές των χωρών υποτάσσονται στον... Αυτοκράτορα Χίτλερ χαιρετώντας ναζιστικά κατά την είσοδο τους στο στάδιο... Οι περισσότεροι αθλητές δηλώνουν απερίφραστα την στήριξη τους στον Αδόλφο.

 Ένας όμως διαφέρει. Και λόγω χρώματος αλλά κυρίως λόγω...καρυδιών! Ο έγχρωμος υπεραθλητής Τζέσε Όουενς, γεννημένος στις 12 Σεπτεμβρίου του 1913 στο Όακβιλ των ΗΠΑ σαρώνει σε όποιο άθλλημα παίρνει μέρος. 
 Χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα με χρόνο 10.30, επίδοση που αποτελούσε Ολυμπιακό ρεκόρ. Χρυσό στα 200 μέτρα με χρόνο 20.70, τρίτο χρυσό στην σκυταλοδρομία 4χ100 και τέταρτο χρυσό στο μήκος με άλμα 8.06...Εκείνη την βραδιά στο αγώνισμα του μήκους ο Αδόλφος Χίτλερ ξεμπροστιάστηκε και αυτός και τα δόγματα του με τον χειρότερο τρόπο...

 Αντίπαλος του Όουενς ήταν ένας εξαιρετικός Γερμανός άλτης ο ξανθομάλλης Καρλ Λούντβιχ Λούτς Λονγκ. Στο στάδιο βρισκότανε εκείνη την στιγμή και ο Χίτλερ περιμένοντας άλλη μια νίκη της υποτιθέμενης ανώτερης φυλής... 
 Ο αγώνας ήταν συγκλονιστικός με τους δύο αθλητές να περνάνε ο ένας τον άλλον στις 6 προσπάθειες που κάνανε... Το τελευταίο άλμα του Γερμανού ήταν στα 7.87... Ολόκληρο το στάδιο...σηκώθηκε στο πόδι με τον Χίτλερ να σηκώνεται από την θέση του και να χειροκροτάει σαν τρελός. Ο Όουενς που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν έπειθε με την εμφάνιση του ξεκινάει για το τελευταίο άλμα...

 Και τότε συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό. Στο στάδιο επικρατεί "νεκρική σιγή" λες και ο κόσμος περιμένει το αναπάντεχο... Το άλμα είναι πολύ καλό. 8.06! 8.06! Ο Όουενς κερδίζει τον αγώνα και το πρόσωπο του Χίτλερ χλωμιάζει...Σηκώνεται και αποχωρεί από το γήπεδο για να αποφύγει το κάζο να συγχαρεί τον Αμερικάνο αθλητή...
 Μοναδική στιγμή αλλά περισσότερο σημαντική η επόμενη. Ο Γερμανος αθλητής πάει προς το μέρος του και τον φιλάει συγχαιροντας τον για τη νίκη του. Αυτό ήταν το σημαντικότερο γεγονός των Αγώνων. Ένας μαύρος αθλητής νίκησε τον λευκό. Ο αθλητισμός νίκησε τον ναζισμό... Και δύο άνθρωποι διαφορετικών χρωμάτων και αντιλήψεων γίνανε φίλοι...
 Η νίλα που έπαθε ο... Φύρερ ήταν τόσο μεγάλη που για να εκδικηθεί τον Λονγκ, επειδη δεν μπόρεσε να αποδείξει την ανωτερότητα της "Άριας Φυλής", τον έστειλε στην πρώτη γραμμή του πολέμου με αποτέλεσμα να χάσει την ζωή του... Ο Τζέσε Όουενς θέλωντας να τιμήσει τον καλό του φίλο κράτησε σχέσεις με την οικογένεια του βοηθώντας την και οικονομικά...

 Η ιστορία του Όουενς είναι διδακτική. Είδατε λοιπόν ότι την διαφορά δεν την κάνουνε τα χρώματα, οι φυλές αλλά οι άνθρωποι? Είναι απολύτως σίγουρο πως δεν υπάρχει ανώτερη φυλή. Είμαι πεπεισμένος πως οι άνθρωποι πέφτουμε εύκολα σε παγίδες και είμαστε διατεθιμένοι να ακολουθήσουμε πρωτόγνωρους δρόμους για να ικανοποιήσουμε το Εγώ μας... 
 Ο Αδόλφος Χίτλερ ποντάρισε πάνω σε αυτό... Ο Τζέσε Όουενς όμως, του έδειξε πως αν είσαι ανώτερος άνθρωπος, κανένας ναζιστής, κανένας ρατσιστής δε μπορεί να... αγγίξει τον κόσμο σου και τα όνειρα σου... Τα ξαναλέμε.