Ελεύθεροι ή κατακτημένοι;

 Οι μέρες που όλο και περισσότεροι Έλληνες δεν θέλουν να έρθουν, ξανάρχονται. Μέρες μνήμης, αγώνων, πολέμου, αυτοθυσίας, δίψας για ελευθερία, αυτοεκτίμησης, μέρες περασμένων δεκαετιών, αλλότροιων στην σημερινή επιδερμική εποχή του φαίνεσθαι.  

  Μέρες που η φλόγα έκαιγε στα σωθικά όλων. 28η Οκτωβρίου 1940. Σύμπνοια και αποφασιστικότητα. Με αντιπάλους ανώτερους (θεωρητικά), από εμάς, αλλά με καρδιά χιλίων λεόντων, τα καταφέραμε τότε. Η μήπως όχι;
 

  Αν τα είχαμε καταφέρει, τότε γιατί ντρεπόμαστε να υψώσουμε την ελληνική σημαία σπίτι μας; Γιατί κάθε χρόνο, ολοένα και περισσότερο, η τιμή στην μνήμη των ανθρώπων εκείνης της περιόδου, ξεφτίζει, όπως οι αξίες μας;

 Σε μιά κοινωνία βαθιά και βαριά άρρωστη (είμαι και γω μέλος της), από την μιά κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς φασίστας και ακροδεξιός αν υποστηρίξεις την πατρίδα σου, από την άλλη στοχοποιείσαι αν υποστηρίζεις την διαφορετικότητα των συνανθρώπων μας και την οικουμενικότητα των λαών.

  Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή. Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Μια χώρα, ατελείωτο φρενοκομείο, μια χώρα που... τρώει τις σάρκες της, μια κοινωνία που... βράζει από θυμό και αγανάκτηση, χωρίς όμως να επικεντρώνει στα πραγματικά αίτια που την οδήγησαν σε αυτό.

 Και η Ελευθερία μας; Οι αγώνες των προγόνων μας; Είμαστε τελικά ελεύθεροι άνθρωποι; Δεν θα το΄λεγα. Για να μπορείς να είσαι και να νιώθεις πραγματικά ελεύθερος, πρέπει να μην είσαι δέσμιος των σκέψεων και της φιλαυτίας σου. Η πραγματική ελευθερία απαιτεί και προϋποθέτει προσωπικές θυσίες. Αλλαγή τρόπου σκέψης. Εσωτερική αναθεώρηση.

  Πλέον, αντίπαλοι δεν είναι οι Γερμανοί και οι Ιταλοί, οι Τούρκοι, οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί. Αντί για αυτούς η αφεντιά μας στέκεται απέναντι. Μας κοιτάει με αυτό το διαβολεμένο βλέμμα της κακεντρέχειας, του μίσους, του φθόνου και της χαιρεκακίας.  
 Αυτοί οι αντίπαλοι αν και δεν κρατάνε όπλα, είναι οι πιό θανατηφόροι, γιατί μπαίνουν στο μυαλό μας και το ορίζουν. Πολλές φορές στο τέλος το διαλύουν.

 Κάθε χρόνο τέτοια εποχή συλλογίζομαι και αναρωτιέμαι, τι άλλο πρέπει να μας συμβεί για να μάθουμε. Και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Πάθαμε, δεν μάθαμε, δεν θέλουμε να μάθουμε, δεν μας νοιάζει κιόλας...

--------------

"Στρατιώτες έρχονται 

Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν 

Κι εσύ ησυχάζεις 

Το δάχτυλο βάζεις 

Να βρεις την πληγή 

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι

 Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς 

Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι,

μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς..."

Στίχοι: Λευτ. Παπαδόπουλος - Μουσική: Μάνος Λοϊζος

Ακόμα και τοίχοι έχουν... μιλιά Νο10

 Καλησπέρα, καλησπέρα! Επιστρέφω με την στήλη που έκανε πάταγο στην μπλογκόσφαιρα, με τα εξαιρετικά-πιασάρικα συνθήματα των τοίχων και τις απαντήσεις μου, που άλλαξαν το ρουν της μπλογκικής ιστορίας (το ξεφτίλισα...). 
 Ξαναπάμε. Γειά χαραντάν δικοί μου και δικές μου. Οι τοίχοι μας. Ένας τρόπος έκφρασης του είναι μας, ενδόμυχες σκέψεις, αστείες ατάκες, φιλοσοφημένη γραφή. Όλα αυτά και πολλά περισσότερα,θα σας παρουσιάσω παρακάτω στην δέκατη συνέχεια των... τοίχων που έχουν μιλιά. Άλλωστε πάει καιρός από την τελευταία φορά που έκανα παρόμοια ανάρτηση (καλύτερο αυτό). Ιδού λοιπόν...

Και πολύ σε περίμενε παλουκάρι...

Εγώ Σκορπιός και αυτή... ρουφιάνα!

Καλά αυτός μαρτυράει χωρίς ξύλο...

Δε το παίζω τρελός αλλά είμαι, δε το παίζω σου λέω τρελός...

Η έστω σεξ με... σοκολάτα!

Μεταξύ μας αγορίνα, να πηδήξεις θέλεις...

Καταλάβατε ε; Μετά φταίνε οι άντρες που είναι γουρούνια...

Η 1η από τις 10 εντολές...

Πάλι καλά να λες, σε άλλους χρωστάνε ολόκληρες ζωές...

Φέρελπις νέος...

Άτσααα ο Ντι Κάπριο των φτωχών...

Πιστεύω...

 Πιστεύω σε κείνον που χτίζει, και αγεροκρέμεται μες στον ουρανό, σαν Θεός, και κατευνάζει το χάος, πιστεύω σε κείνον που θερίζει, και το δρεπάνι του κυματίζει ολόφωτο σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου.

Πιστεύω σε κείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω και σε κείνον που μισεί, πιστεύω σε κείνον που αμαρτάνει κα ζητάει με δάκρυα να τον συγχωρέσουν...

 Πιστεύω και σε κείνον που αμαρτάνει και συχωρνάει τον εαυτό του και προχωράει, πιστεύω στη μέρα που σου δίνει πράγματα μες στο φως, πιστεύω και στη νύχτα που σου ξαναδίνει τα πράγματα μες στην καρδιά σου, πιστεύω στο αλάτι και στο κάρβουνο, στις μέλισσες και τα παιδιά...

Πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους ραψωδούς, έξω από το παραθύρι σου, τραγουδάει την οδύσσεια της καθημερινότητας. Πιστεύω και στη γλυκειά ετούτη γη, γεμάτη μαχαιρώματα και ζεστούς γυναικείους κόρφους...

 Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, τους ποιητές που αλλάζουνε με μιά χειρονομία  τη γεωγραφία και τα πεπρωμένα, πιστεύω και στα ταπεινά βόδια που σηκώνουνε στη ράχη τους, σα δόξα, το αιώνια αναλλαχτο κι ολοπόρφυρο δειλινό, πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες και προχωράτε μές στον ενάντιο άνεμο, πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω...

* Τάσος Λειβαδίτης- Απόσπασμα από το "Σύμβολο Πίστεως" (Ο Άνθρωπος με το Ταμπούρλο- Εκδόσεις Κέδρος 1979)

Υ.Γ. Καλό Μήνα σε όλους και όλες...

 

Κοινωνοί της ανηθικότητας...

 "Η συνείδηση είναι το βάθος του ανθρώπου. Η αγάπη είναι το πλάτος του", είχε γράψει κάποτε ο Νικηφόρος Βρεττάκος.

 Νομίζω πως στην κοινωνία της ηθικής κατάπτωσης που έχουμε δημιουργήσει, η δική μας συνείδηση σέρνεται στα ρηχά νερά του παραλόγου και η αγάπη ασφυκτιά στην στενότητα του μπερδεμένου μυαλού μας...

 Το περιστατικό σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης με έναν άνθρωπο να χάνει την ζωή του και άλλον έναν να κινδυνεύει να περάσει το υπόλοιπο της δικής του πίσω από τα κάγκελα της φυλακής (όχι δεν θα αναλύσω τις πράξεις τους), είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό, καθημερινό συμβάν, σε μιά πόλη, σε μιά χώρα που σε κάνει να ξυπνάς κάθε μέρα και πιο ανασφαλής αλλά ταυτόχρονα και περισσότερο αφελής. Η μήπως όχι;

 Αυτές τις μέρες, διαβάζω και ακούω ένα σωρό πράγματα. Δε μπήκα σε καμιά στιγμή στο τρυπάκι να κρίνω όμως. Κυρίως γιατί οι... διαδικτυακοί και τηλεοπτικοί κριτές τα είπαν όλα! Αναλύσεις επί αναλύσεων, απόψεις, γνώμες, αναθέματα, κατηγορίες. 

 Αυτό το περιστατικό λοιπόν έγινε ο λόγος για να ξαναβγούν στην επιφάνεια πάθη, αρρωστημένα κακέκτυπα, υποχθόνιες σκέψεις, που καταδεικνύουν περίτρανα το πόσο ανήθικοι έχουμε γίνει ως άνθρωποι. Υπέρμαχοι της θεωρίας των δύο άκρων σε κοινωνικό επίπεδο, "φωτεινοι παντογνώστες" και άτεγκτοι δικαστές συνανθρώπων μας. 

 Εκείνο που πραγματικά με φοβίζει περισσότερο όμως είναι η ευκολία στην κρίση. Αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα στις αποφάσεις μας. Είναι τουλάχιστον τραγικό να πολιτικοποιούμε την ανθρώπινη ζωή και την αξία της.  Να δείχνουμε με το δάχτυλο σαν καταδότες τον διπλανό μας και να κατακρίνουμε τις αδυναμίες του. Να ηρωοποιούμε ή να χαρακτηρίζουμε κάποιον σαν "μαύρο πρόβατο".

 Χωρίς να γνωρίζουμε τα γεγονότα καταθέτουμε την άποψη μας, θεωρώντας την τεκμηριωμένη. Περιμένουμε στην γωνία τον πρώτο τυχόντα που θα σχολιάσει την γνώμη μας και του κάνουμε επίθεση αν αυτή δεν συνάδει με την δική μας. Οι Αριστεροί υποστηρίζουν εκείνο, οι Δεξιοί το άλλο., τα ίδια και τα ίδια μιά ζωή.

 Γιατί όμως σε αυτή την ριμαδοχώρα πρέπει πάντοτε να υποστηρίζουμε αυτό που σκεφτόμαστε, με κύριο μέλημα, να το προτάξουμε ως το απολύτως σωστό; Γιατί πρέπει σώνει και ντε να είμαστε απόλυτοι, σε κάτι που μάλιστα δε γνωρίζουμε από πρώτο χέρι; Γιατί έχει γίνει πια τρομακτικά φυσιολογικό να πατάμε επί πτωμάτων, να μηδενίζουμε ζωές και ανθρώπους;

 Σκεφτείτε λίγο τον ντόρο που δημιουργήθηκε αυτές τις μέρες για το τραγικό περιστατικό και αναρωτηθείτε. 

 Γιατί πρέπει να κάνουμε πάντοτε σαφή (με βωμολοχίες-ειρωνική διάθεση) την θέση μας, την στιγμή που ένα ζήτημα έχει ένα σωρό ασάφειες; Βοηθάει κάπου η συναισθηματική ισοπέδωση των συνανθρώπων μας; Κρίνουμε βάσει των γεγονότων ή βάσει των όσων πιστεύουμε ότι έχουν συμβει;
Μην κουράζεστε. Απάντηση δεν υπάρχει. Τα γεγονότα δεν μας αφορούν, γιατί επί της ουσίας δεν μας νοιάζουν. Περισσότερο σκεφτόμαστε πόσα λαικ θα πάρει το σχόλιο μας, αν κάποιος μπει σε αντιδικία μαζί μας, αν γενικά γίνει ντόρος με την... ρηξικέλευθη άποψη μας.

 Αν αυτό δεν είναι ανήθικο, αν ο αιώνιος στρουθοκαμηλισμός δεν είναι ότι πιο αναχρονιστικό μπορεί να υπάρχει σε μιά κοινωνία, αν οι αξίες μας περιορίζονται σε μιά κρίση με χαρακτηριστικά ωχαδερφισμού, τότε ας μου απαντήσει κάποιος, πως μπορεί αυτή η κοινωνία-έκτρωμα να ξαναβρεί τον δρόμο της;
 

 Και πάλι θα σας προλάβω, για να μην σας κουράσω. Δεν πρόκεται. Ποτέ. Αυτή η κοινωνία που έχει εμάς ως κοινωνούς της ανηθικότητας της, όχι μόνο θα παραμείνει ασεβής αλλά και απάνθρωπη προς τους ανθρώπους της, αλλά θα συνεχίσει να κυλιέται στον βούρκο της απάθειας, της ματαιοδοξίας και του φανατισμού.

 Στο λήμμα μισαλλοδοξία στα λεξικά, θα πρέπει με μεγάλα γράμματα να αναφέρεται η λέξη "Έλληνας". Και είναι πιά δεδομένο, πως έπειτα απο μερικά χρόνια, οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ξεκινάνε τις αναφορές τους σε εμάς λιτά και ανατριχιαστικά: " Ήταν κάποτε μιά κοινωνία..."

Ο αριβίστας...

                                               Ήρθες και έπαιξες μαζί μου,
                                        το παιχνίδι της φτήνιας και των σκιών.
                                                    Ανέντιμος και τραχύς,
                                                  απαθής και φιλάργυρος

όπως οι μαυραγορίτες των ψυχών...

Και τι σου ζήτησα;
Λίγη αγάπη, ένα τόσο δα χαμόγελο
να σβήσω της καρδιάς τις μουτζούρες.
Να σταθώ ξανά στα πόδια μου

να δηλώσω παρών,
σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας
που ονομάζετε ζωή...

Μα εσύ μου πήρες τα πάντα.
Ένας αριβίστας ήσουν,
με προορισμό μάταιο.
Κι όταν έρθει καιρός να το νιώσεις
θα είναι αργά, τόσο αργά,
που σωτηρία δεν θα υπάρχει...

 

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε όσους και όσες εμπιστεύτηκαν, λάθεψαν, αμάρτησαν, πλήρωσαν το τίμημα, αλλά στο τέλος έμαθαν, κατανόησαν και τελικά συγχώρεσαν, εαυτούς και αλλήλους...

Σχολείο: Μόρφωση ή παρα-μόρφωση;

 "Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή", είχε πει κάποτε ο Βίκτωρ Ουγκώ. Σωστό  και αληθινό. Μέχρι και ένα σημείο βέβαια (επιτρέψτε μου να αμφισβήτησω τον Γάλλο συγγραφέα).

 Η έννοια του σχολείου έχει να κάνει με την μόρφωση και την παιδεία των νέων ανθρώπων. Την δυνατότητα που τους δίνει να μεγαλώσουν σωστά, να έχουν κριτική σκέψη και να αποκτήσουν αυτού του είδους την γνώση, που θα τους αποτρέψει από το να μπουν σε δύσβατα και περίεργα μονοπάτια. Αυτή είναι η έννοια του. Η πραγματικόητα όμως, λόγω της εποχής που ζούμε αλλά και της αυξανόμενης τάσης για πλήρη καθοδήγηση της σκέψης μας, είναι τελείως διαφορετική...

 Στην Ελλάδα η εκπαίδευση ασθενεί. Ολισθαίνει. Μοιάζει με ανηφόρα γεμάτη αγκάθια και σαθρό υπόβαθρο. Η εξαίρεση είναι οι καθηγητές και οι δάσκαλοι που προσπαθούν, που ονειρεύονται, που δημιουργούν, μέσα σε ένα οικοδόμημα γκρίζο και μουντό, χωρίς πρωτοτυπία και φαντασία, χωρίς εκείνα τα εχέγγυα που θα δώσουν ώθηση στα νέα παιδιά για να ανοίξουν τα φτερά τους, προετοιμασμένα και ηθικώς καταρτισμένα για τον... έξω κόσμο.
 
 Η εξαίρεση είναι εκείνοι οι γονείς που αφιερώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους στα παιδιά τους, που με δικά τους έξοδα οργανώνυν συναντήσεις, συμβούλια, εκδηλώσεις στα σχολεία της γειτονίας. Η εξαίρεση είναι τα παιδιά, που αν και ακούνε τριγύρω τους τα μύρια όσα, προσπαθούν να ζουν την καθημερινότητα τους ως παιδιά, και όχι ως πρόωρα ενήλικοι.

 Οι παραπάνω εξαιρέσεις όμως έρχονται αντιμέτωπες με τον κανόνα. Έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τις ελλείψεις σε βιβλία και σχολικό εξοπλισμό, με το μπάχαλο στις προσλήψεις δασκάλων και καθηγητών, με τον ρατσισμό και τον σχολικό εκφοβισμό που κυοφορείται. 

Εκεί, που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει η αίσθηση της ελπίδας και της δικαιοσύνης, η έμφαση στην δημιουργία και την φαντασία.
Δυστυχώς. Ο έλεγχος δείχνει να ξεφεύγει και το σχολείο λειτουργει περισσότερο όπως η φυλακή, που αντί να σωφρονίζει, εξελίσσει τους κρατούμενους  σε εγκληματίες πρώτης βαθμίδας.

 Έτσι τα σχολεία, αντί να μεταδίδουν την γνώση στους μαθητές, τους μετατρέπουν σε ημιμαθείς και μπερδεμένους νέους, άτολμους και αντικοινωνικούς, που λειτουργούν υστερόβουλα και με αρνητική διάθεση προς τους άλλους. Η έννοια της φαιδρής ανταγωνιστικότητας κυριαρχεί, παίρνοντας την μορφή επαίνων, που μόνο στόχο έχει την εξύψωση του ενός και την καταβαράθρωση των υπολοίπων. 
 

 Το εθνικό και πατριωτικό στοιχείο σιγά σιγά χάνεται (να με συγχωρείτε, αλλά θεωρώ πολύ σοβαρό θέμα για μια κοινωνία να ξέρει και να τιμά την ιστορία της).

 Για όλους τους ανθρώπους, είναι σημαντικό να ξεχωρίζουν αλλά και να μην διαχωρίζουν ταυτόχρονα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τους κάνουν μοναδικούς και ιδιαίτερους (ο καθένας είναι ίσος απέναντι στον άλλο αλλά ταυτόχρονα και διαφορετικός).
 Απαρχαιωμένες αλλά και δήθεν πρωτοποριακές αντιλήψεις ξανακάνουν την εμφάνιση τους, ο πόλεμος ιδεών συνεχίζει να μαίνεται πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μας, που ειδικά σε μικρή ηλικία μιμούνται ότι ακούν και βλέπουν και όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό μηδενισμού και ψυχικής απαλλοτρίωσης, με μοναδική αποζημίωση την ικανοποίηση του εκάστοτε πολιτικού συστήματος στην λογική του ότι "εμείς κάναμε την δουλειά μας όπως πρέπει."

Μόνο που η εκπαίδευση των παιδιών δεν είναι δουλειά. Είναι σίγουρα υποχρέωση, τιμή, αλλά πολύ περισσότερο είναι πάντοτε, κάθε χρονιά που αρχίζει η σχολικής περίοδος, ευκαιρία. Ναι ακριβώς αυτό. Μια ευκαιρία για να αποτινάξουμε από πάνω μας μίση και πάθη, λάθη και ανούσιες αντιπαραθέσεις.

 Το σχολείο, και μάλιστα το ελληνικό σχολείο, κυρίως λόγω της ιστορίας και της ψυχοσύνθεσης μας, θα έπρεπε να είναι το εφαλτήριο για μιά άλλη, πιό όμορφη ζωή. 

 Θα έπρεπε να γιγαντώνεται μέσω της φαντασίας, μέσω της υγιούς αμφισβήτησης, θα έπρεπε να τρέφεται με τον αλτρουϊσμο και την οικουμενικότητα και τέλος θα έπρεπε να καρτεράει από τα νέα παιδιά, να γίνουν ο καθρέφτης όλων αυτών των θετικών χαρακτηριστικών που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη υπόσταση. Της αγάπης, της αλληλεγγύης, της ανιδιοτελούς προσφοράς προς τον συνάνθρωπο. Γιατί ο άνθρωπος όταν αποκτά γνώση με τον τρόπο που αρμόζει, τότε είναι πλέον μορφωμένος και όχι παρα-μορφωμένος, γνώστης και όχι παντο-γνώστης...


Υ.Γ. Καλή σχολική χρονιά!

Καλώς τον... καρπερό Σεπτέμβρη

  Καλησπέρα, καλησπέρα. Το ημερολόγιο λέει 2 του Σεπτέμβρη και δεν θα πω ούτε καλό υπόλοιπο καλοκαιριού (που θα μπορούσα), ούτε καλό φθινόπωρο. Θα πω όμως καλό μας μήνα.
 Για μένα η χτεσινή πρώτη ημέρα του μήνα ήταν μέρα χαράς. Έγινα για δεύτερη φορά θείος και οσονούπω (σε κανα διμηνάκι) θα γίνω θείος και για τρίτη φορά.

 Παρατηρώντας στο μαιευτήριο τον γενικότερο χαμό και την αναμονή των ανθρώπων για το ερχομό μιάς νέας ζωής στην... ζωή τους, αναρωτήθηκα μέσα μου πολλά πράγματα.  Καταρχήν, πως μπορεί όλος αυτό ο κόσμος να κάνει παιδιά.Με τι λεφτααααα;;; (Ασόβαρη ερώτηση και ρητορική βεβαίως βεβαίως). Τα παιδιά είναι το ωραιότερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Αυτό και τέλος. Το ότι καθένα από αυτά στην Ελλάδα (και όχι μόνο), γεννιέται και χρωστάει της Μιχαλούς είναι άλλο θέμα.

  Κατά δεύτερον. Πως γίνεται και υπάρχουν τόσο σέξυ νοσοκόμες;;;; (Και αυτή ρητορική ερώτηση μιάς και οι νοσοκόμες-μαίες είναι  κανόνα τρελά μωρά). 
 
 Περάστικα μου λοιπόν. (Αααααα είδα και μιά μαμά με κοντό σορτσάκι, γυμνασμένη και του... στυλ μου. Αυτήν, την παντρεμένη, την παντρευόμουνα. Ναι, το παραδέχομαι σήμερα ήμουν εν δυνάμει μπαμπάς.
  Πάμε στην τρίτη ερώτηση. Εγώ πότε θα γίνω πατέρας;;; (Αυτή και αν είναι ρητορική ερώτηση). "Αυτά πάνε με σειρά αγορίνα μου", σκέφτηκα φωναχτά αλλά από μέσα μου. "Βρες πρώτα γυναίκα, έπειτα βρες γυναίκα που να σε αντέχει και μετά ξεπέρασε και το θέμα που έχεις με τους γάμους και το ξανασυζητάμε. Μέχρι τότε συνέχισε να πετάς σαν μελισσίτσος από γύρη σε γύρη και κάνε τις βασίλισσες να αναστενάζουν από πόθο για το μέλι σου...

Τέταρτη ερώτηση και δεν σας κουράζω άλλο. Γιατί δε ονομάζουν τα μαιευτήρια (και δη τα ιδιωτικά) φαρμακεία η έστω κοφτήρια;;; Αφού γέννα και τριχίλιαρο, νοσοκόμος και 10άρικο (το ελάχιστο και σε κοιτάνε και με μισό μάτι), μπαλόνι και 20άρικο, καφές και 3ευρώ και πάει λέγοντας.
  Κλείνοντας, θέλω να σας εκμυστηρευτώ πως είμαι ευτυχής που μπλέκω με γυναίκες που τα παιδιά τους στην καλύτερη έχουν πάει φαντάροι και έχουν παντρευτεί και στην χειρότερη τελειώνουν το Δημοτικό. Ούτε πάνες, ούτε βαφτίσια για να τσακωνόμαστε για το όνομα, ούτε μαιευτήρες-κροίσοι. Το πολύ πολύ καμιά σοκολάτα ή έστω καμιά μπύρα με υιό και μαμά.

Υ.Γ. Καλό μήνα ξαναμανά και να ξέρετε πως τα παιδιά είναι Η ΕΥΤΥΧΙΑ...