Η Αγάπη στη χώρα με τις χαμένες ψυχές...

 Περπατώντας προσεκτικά για να μην την καταλάβει κανείς και με τα πόδια της ακάλυπτα πάνω στο κρύο έδαφος που ήταν γεμάτο από ψυχές χαμένων παιδιών και πικραμένων ανθρώπων, η Αγάπη περιεργαζότανε το σκοτεινό αυτό μέρος, με ένα αίσθημα λύπης να την κατακλύζει για την κατάντια των σημερινών ψυχών.
 Ο δρόμος της φαινότανε ατελείωτος κι οι κραυγές που άκουγε σε συνδυασμό με το μουντό τοπίο, της έφερναν κλάμματα στα μάτια για το μονοπάτι που διάλεξαν οι άνθρωποι.
  Ένα μονοπάτι μέσα στο σκοτάδι, την ψευτιά, την σκληρότητα, την απαξίωση.  Πόλεμοι, εγκλήματα, μηδενισμός των αξιών και των αρχών, εγωισμός, ζήλια, κακία, μικροψυχία συνέθεταν ένα μακάβριο μωσαικό που όμοιο του δεν είχε ξανασυναντήσει η Αγάπη...Ένα μονοπάτι που οδηγούσε τον Άνθρωπο με μαθηματική ακρίβεια στην άβυσσο με τις κατεστραμμένες ψυχές...
 Έπειτα από αρκετή ώρα σκεφτόμενη και αναλογιζόμενη τούτα τα άσχημα πράγματα, ένιωσε περισσότερο απελπισμένη από ποτε καθώς συνειδητοποίησε την δύσκολη έως ακατόρθωτη αποστολή της, μιας και οι προσπάθειες της Αλήθειας, της Αξιοπρέπειας και της Καλοσύνης, να σώσουν την χώρα με τις μουντές ψυχές, έπεσε στο κενο.

  "Τι να κάνω πια...Έδωσα, προσπάθησα, έκλαψα, πόνεσα, έγινα ένα με την ζωή των ανθρώπων και τις ψυχές τους και όλα αυτά για ένα μεγάλο τίποτα?" σκέφτηκε φτάνοντας στο τελευταίο στενό πριν την άβυσσο....
 Ξαφνικά και ενώ ένιωθε απο πριν κάτι να την παρακολουθεί, ένας θόρυβος την έκανε να γυρίσει πίσω αλαφιασμένη... Αυτό που είδε ήταν κάτι μοναδικό.
 Μια ψυχή πολύχρωμη, χαρούμενη, ζωντανή, γεμάτη υγεία και λαχτάρα για ζωή και αγάπη, την ακολουθούσε δειλά σε όλη της την διαδρομή..."Πως γίνεται, πως είναι δυνατόν?" είπε με τρεμάμενη φωνή η Αγάπη.
 "Σ'ακολουθούσα σε όλη την διαδρομή σου Αγάπη." είπε η χαρούμενη ψυχή και συνέχισε..."Είμαι καιρό εγκλωβισμένη εδώ στην χώρα με τις χαμένες ψυχές, αλλά παρο'αυτά παραμένω πολύχρωμη. Και ξέρεις γιατί? Γιατί ξέρω πως μόνο η αγάπη μπορεί να γιατρέψει τις χαμένες και μουντές ψυχές. Μόνο αυτή μπορεί να παραμερίσει τις διαφορές των ανθρώπων. Μόνο αυτή μπορεί να οδηγήσει στην αληθινή Ευτυχία. Ότι και να γίνει να ξέρεις πως αυτό που μας έδωσες είναι ότι πολυτιμότερο έχεις και αυτό δεν το ξεχνάμε... "
  Η Αγάπη έσκυψε και αγκάλιασε την χαρούμενη ψυχή, της χαμογέλασε και δάκρυά άρχισαν να κυλούν στο γερασμένο και κουρασμενο προσωπό της. Μόνο που αυτή την φορά ήταν δάκρυα χαράς...
 Τι και αν το σκοτάδι έπεφτε βαρύ στην χώρα με τις χαμένες ψυχές. Αυτή ήξερε πως ξημέρωνε μια καινούργια μέρα...
 Και ναι, βαθιά μέσα της πίστευε πως η προσπάθεια της θα είχε αντίκρυσμα. Γιατί πάντα έδινε απλόχερα στους ανθρώπους ότι πιο αγνό είχε. Την ίδια της την ύπαρξη... Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα της...

Την προσοχή σας παρακαλώ, αποκαλύπτομαι...

Καιρό είχα να βραβευτώ ο ταλαντούχος (μην γελάτε...είμαι είμαι...). Οπότε η πραγματικά ταλαντούχα Αλεξιάννα μου παρέδωσε στο πολύ όμορφο μπλόγκ της (http://alexiannatsotsou.blogspot.gr/) ένα βραβείο με την προυπόθεση να αποκαλύψω 7 πράγματα για μένα. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα που λέει και ο Ρουβάς... Ας ξεκινήσουμε λοιπόν

1) Είμαι σπαστικός. Είναι γνωστό στους κοντινούς μου και ευχαριστώ που με ανέχονται.

2) Είμαι Παναθηναϊκος. Λατρεύω την Πανάθα και τώρα που περνάει δύσκολες στιγμές, δένομαι μαζί της ακόμη περισσότερο (αντρική ματαιοδοξία...)

3) Γενικά δεν είμαι αισιόδοξο άτομο όσον αφορά τον εαυτό μου. Για τους άλλους όμως είμαι στήριγμα...

4) Μου αρέσουν πολύ οι γυναίκες (σιγά το νέο...).

5) Λατρεύω την Coca-Cola και γενικά κάθε είδους αναψυκτικό  με ανθρακικό...

6) Το αγαπημένο μου φαγητό... δεν είναι είναι ένα. Μαρέσουν τα ψητά, τα γεμιστά, τα ψάρια, η μακαρονάδα με κιμά και οι σαλάτες. Ααααα και το κοτοπουλάδικο (σάντουιτς δυτικών προαστίων...)

7) Εχω παλιομοδίτικές ιδέες και ορισμένες φορές χαρακτηρίζομαι παλαιών αρχών και ξεκάρφωτος (τιμή μου και καμάρι μου...)

Ουφ. Αυτό ήταν τελείωσα. Κανονικά τώρα πρέπει να προσκαλέσω άλλα 7 μπλόγκ σε αυτό το όμορφο παιχνίδι. Δεν θέλω να δεσμεύσω κανέναν όμως. Όσοι πιστοί προσέλθετε....

Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ την Αλεξιάννα για το βραβείο. Η εκτίμηση είναι αμοιβαία.

Τα όμορφα λόγια και η αδυναμία των πράξεων

 Από την στιγμή της γεννησής του ο άνθρωπος έχει μάθει να αγαπάει, να ερωτεύεται, να συναναστρέφεται με κύριο χαρακτηριστικό την ακοή και την εικόνα.
 Ο εύθραυστος ανθρώπινος κόσμος έχει  λοιπόν περισσότερο ανάγκη από μια καλή κουβέντα, έναν έπαινο, από λέξεις στομφώδεις και δυνατές, από μια όμορφη, στοργική και γλυκιά παρουσία.
 Και ας πούμε πως αφήνουμε στην άκρη την εικόνα που έχει και ενναλακτικά μονοπάτια που οδηγούν στην ουσία...Τα όμορφα λόγια όμως, όμορφα "καίγονται"...
 Είναι απορίας άξιο πως οι περισσότεροι από εμας ενώ γνωρίζουμε την ανύπαρκτη ουσιαστικά αξία των λέξεων, όταν αυτες χρησιμοποιούνται κατα κόρον χωρίς να ακολουθούνται από τις ανάλογες πράξεις, συνεχίζουμε και αποζητούμε μια λέξη, μια κουβέντα, που απλά θα μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα...
 Είναι εξαιρετικά ανθρώπινο όμως αν το καλοσκεφτείτε. Έτσι έχουμε μάθει. Στο δίπτυχο λόγια-πράξεις υπάρχει μια ανακολουθία που αν ξεπεραστεί τότε θα μιλάμε για την απόλυτη ενσάρκωση του ανθρώπινου ονείρου. Πόσο εύκολο είναι να γίνει αυτό όμως?
 Η ψυχική κατάσταση ενός ανθρώπου είναι τόσο ευμετάβλητη που ενώ την μια στιγμή προσδοκά κάτι συγκεκριμένο, αμέσως μετά κάνει στροφή 180 μοιρών και θέλει κάτι άλλο. Η δυσκολία έγκειται σε αυτούς που έχουμε απέναντι μας.
  Όταν δύο πλάσματα που σχετίζονται με κάποιο τρόπο αλλάζουν συνεχώς τα θέλω, τις απόψεις και τις γνώμες τους, τότε ο μοναδικός τρόπος να βρεθεί σημείο σύγκλισης είναι τα λόγια.
  Εκεί βεβαίως-βεβαίως είναι και το σημείο που απαιτέται η μεγαλύτερη προσοχή. Η συνήθεια είναι μεγάλος μπελάς και ειδικά στις ανθρώπινες σχέσεις μπορεί να αποδειχτεί καταστροφικός παράγοντας...
 Αυτό που πιστεύω είναι πως η δυσκολία της μετάβασης από τα λόγια στις πράξεις περιλαμβάνει πέρα από την λογική δυσκολία και ένα σωρό άλλα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα του εκάστοτε ανθρώπου.    Είναι πολυ πιο εύκολο και άκοπο να μοιράζεις όμορφα και δυνατά λόγια και σαφώς πιο δύσκολο να δρας, να κάνεις πράγματα για κάποιον, να του δείχνεις έμπρακτα αυτό που νιώθεις....
 Δυστυχώς έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Στις περιπτώσεις που νιώθουμε πως κάνουμε κάτι περισότερο από τον απέναντι, αμέσως ο εγωισμός κάνει την εμφάνιση του. Πριν φτάσουμε όμως σε αυτό το σημείο έπρεπε να έχουμε συνειδητοποιήσει πως όταν μετρας αυτά που δίνεις τότε δεν δίνεις με την ψυχή σου και την καρδιά σου. Και πως έχεις μπει ήδη στο μονοπάτι δίχως γυρισμό. Ο εγωισμός γίνεται δεύτερη φύση σου και η αδυναμία να πράξεις αυξάνεται συνεχώς.
 Κάποιοι από μας που έχουν περάσει παρόμοιες καταστάσεις μπορεί να γνωρίζουν τι και πως αλλά και πάλι δε μπορούν να το αλλάξουν.
Το ζητούμενο όμως ξέρετε ποιο είναι? Να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας... Αυτό γίνεται όταν αγαπάμε και εκτιμάμε αληθινά κάποιον και αυτό θα μας οδηγήσει στην απόλυτη εναρμόνιση των δύο "άσπονδων εχθρών και φίλων". Γιατί τα λόγια θα πρέπει να ακολουθούνται από τις πράξεις.
 Έτσι, η ολοκλήρωση του ιδεατού αυτού συμβάντος θα είναι ακόμη πιο όμορφη, πιο δυνατή συναισθηματικά και θα έχει επίκεντρο εμάς τους ανθρώπους και όχι τα ελλατώματα μας.
 Γιατί μια γλυκιά κουβέντα πρέπει να συνοδεύεται πάντα και από μια ζεστή αγκαλιά...

Πολύχρωμοι άνθρωποι σε γκρίζα εποχή..

 Υπάρχουν τελικά διαφορετικοί άνθρωποι? Υπάρχουν συνανθρωποί μας που μπορούν να κάνουν πιο...νόστιμη, πιο ζωηρή, πιο όμορφη τη ζωή μας? Αυτό το ερώτημα και άλλα κυρίως τέτοιου είδους ερωτήματα απασχολούν την σκέψη μου το τελευταίο διάστημα...
 Η ζωή και οι ρυθμοί της είναι πλέον στην χειρότερη μορφή από την γέννηση του ανθρώπινου είδους και έπειτα. Το άγχος, η πίεση και η συνεχόμενη διφορούμενη καθημερινότητα μας, ορίζουν την ύπαρξη μας. Είμαστε όπως οι δρομείς στους αγώνες ταχύτητας. Οι... κούρσες της μιας ανάσας είναι για μας τρόπος ζωής και στο τέλος της ημέρας σχεδόν κανείς από εμας δε νιώθει ικανοποιημένος για ότι έκανε...
 Μέσα σε όλα όμως και επειδή ζούμε σε μια διφορούμενη εποχή, υπάρχουν μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που δεν κάνουν την διαφορά αλλά είναι η διαφορά...
 Πόσες φορές πολλοί από εμας δε νιώθουμε κουρασμένοι, απηύδησμένοι ψυχικά και σωματικά και με μιας αλλάζει η διάθεση μας μόνο και μόνο από την παρουσία ενός ανθρώπου? Πόσες φορές μια κουβέντα η μια ασήμαντη φαινομενικά πράξη, ενός ανθρώπου δεν είναι για μας βάλσαμο και γιατρειά?
  Ναι λοιπόν υπάρχουν εκεί έξω πλάσματα διαφορετικά, μοναδικά, πολύχρωμα μέσα στην γκρίζα εποχή, που η αύρα τους είναι έτοιμη υποσυνείδητα να "κατακτήσει" το μυαλο μας λειτουργώντας ευεργετικά στις ζωές μας.
 Η συναναστροφή με ανθρώπους που μας κάνουν και νιώθουμε όμορφα, αλήθινα και άνετα, συμβάλει και στην μείωση του καθημερινού άγχους και στην δημιουργία στόχων που είναι και αυτό που θα μας κρατάει σε εγρήγορση αλλά και θα μας κάνει να νιώσουμε χρήσιμοι στην κοινωνία.
 Σε όλες τις αλλαγές που πραγματοποιούνται στην ζωή μας, δε μπορούμε να είμαστε μόνοι μας. Η μοναξιά μας βοηθάει να ξεκάθαρίζουμε τα πράγματα μέσα μας, αλλά δεν μας κάνει ευτυχισμένους.     Το μονοπάτι της αυτογνωσίας είμαι πεπεισμένος οτί απαιτεί ένα χέρι βοήθειας στις δύσκολες στιγμές μας.
 Ξέρω πως τίποτα δεν είναι εύκολο πλέον στη σημερινή αδηφάγα κοινωνία που ζούμε. Ξέρω όμως πως είμαστε τέτοια όντα. Επιβιώνουμε στις δυσκολίες βοηθώντας ο ένας τον άλλο, αφήνοντας την εικόνα μιας αρρωστημένης κατάστασης να παραμείνει εικόνα και μόνο.

 Στην πράξη άσχετα αν οι κακουχίες και τα προβλήματα αφήνουν τα σημάδια τους πάνω στο σώμα μας, το μυαλό μας και η χυψή μας βρίσκουνε όταν θέλουμε τον δρόμο προς την εξιλέωση... Άλλωστε όπως έχει πει και ένας Αμερικάνος συγγραφέας "δεν υπάρχει τίποτε σε μια κάμπια που να σε προϊδεάζει ότι θα γίνει πεταλούδα..."
 Έτσι λοιπόν, ξαφνικά γίνεται και η δική μας μεταμόρφωση. Απλώστε το χέρι σας παιδιά...

Οι άδειες τσέπες κάνουν τις φτωχές καρδιές?

 Η μεγαλοσύνη ενός ανθρώπου δεν έχει να κάνει ποτέ με την τσέπη του. Ξεκινάω απο εκεί για να έχουμε μια βάση. Και δε το λέω εγώ. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Άσχετα αν στη σημερινή καταναλωτική κοινωνία που ζούμε, ο έρωτας, η φιλία, οι ανθρώπινες σχέσεις, φαίνεται να βασίζονται στο πόσα χαλάμε για την κοπέλα μας, στο αν κερνάμε τον φίλο μας, στο τι δώρα κάνουμε σε συγγενεις και γνωστούς.
 Το θέμα είναι πως η μανία του καταναλωτισμού είναι απλά το κερασάκι σε μια τούρτα άνοστη και πικρή... Οι φτωχές καρδιές είναι έτσι επειδή δεν ξέρουν να χαίρονται με την χαρά του άλλου, δεν ξέρουν να δίνουν χωρίς να περιμένουν να πάρουν, δεν ξέρουν να αγαπάνε όπως πρέπει...
 Ο εγωισμός για άλλη μια φορά είναι το καρκίνωμα που "κατατρώει" την συναισθηματική πλευρά των ανθρώπων και τους κάνει να είναι σκληροί και απάνθρωποι.
 "Η φτώχεια φέρνει γκρίνια" λέει ο σοφός λαό μας. Συμφωνώ. Γκρίνια όμως όχι δυστυχία. Τουλάχιστον όχι σε όλες τις περιπτώσεις. Έχω δει οικογένειες που ζούνε στην απόλυτη φτώχεια και είναι ευτυχισμένες. Έχω δει ζευγάρια που ξεκινάνε να φτιάξουν μια οικογένεια με μόχθο, κόπο, οικονομικά προβλήματα και όμως παραμένουν τόσο ερωτευμένα όσο την πρώτη φορά...
 Έχω δει, έχουμε δει όλοι μας, η φτώχεια να μην αποτελεί τροχοπέδη στο να μπορούμε να δίνουμε στον απέναντι μας, ότι έχουμε.
  Και εννοείται πως δεν μιλάω για υλικά αγαθά. Η αγάπη, η εκτίμηση, η ειλικρίνεια, ο σεβασμός δε κοστίζουν τίποτα.  Άλλωστε αυτά έχουμε περισσότερο ανάγκη στη σημερινή εποχή.
 Λυπάμαι αφάνταστα όταν βλέπω νεαρές κοπέλες να έχουν στο μυαλό τους μόνο τα λούσα, τα ψώνια και τα ακριβά δώρα. Λυπάμαι όταν βλέπω άντρες στην ηλικία μου, μικρότερους η μεγαλύτερους να τσακώνονται για ένα κτήμα, για μια σταλιά γης, με τα αδέρφια ή τους γονείς τους... Λυπάμαι που η κοινωνία μας έφερε στο σημείο να κοιτάμε πρώτα τη τσέπη του άλλου για να δούμε αν θα τον πλησιάσουμε ή όχι...
 Ξέρω πως δεν ισχύει πάντα αυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αξίες μεγαλύτερες από  μια χούφτα ευρώ... Ξέρω επίσης πως η εποχή είναι τέτοια που χρειάζεται μεγάλη ψυχική δύναμη για να απαρνηθείς το χρήμα... Δεν μίλησα όμως για κάτι τέτοιο. Παν μέτρον άριστον έλεγαν οι πρόγονοι μας και κάτι παραπάνω ήξεραν...

  Σε όλα πρέπει να υπάρχει μέτρο. Σε όλα πλην της αγάπης... Η αγάπη είναι το γιατρικό για την ψυχή μας και αυτή που... πολεμάει τις φτωχές καρδιές. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας.
 Μέσα από αυτή την άλλαγη έρχεται και η αποδοχή της όποιας συμπεριφοράς των συνανθρώπων μας.
 Έτσι είναι λοιπόν. Οι φτωχές καρδιές δεν έχουν να κάνουν με τις άδειες τσέπες. Ένα ταξίδι στον εσωτερικό μας κόσμο είναι η λύση για να πλουτίσουμε την καρδιά μας. Ένα ταξίδι, που θα πρέπει να μας κάνει να αναρωτιόμαστε όχι πόσα παίρνουμε ή σπαταλάμε, αλλά σε τι έξελισσόμαστε...

Οι 5 πιο συνηθισμένες γυναικείες ερωτήσεις

 Δεν ξέρω πως μπλέκω τέτοιες ώρες με τέτοια δύσκολα θέματα, αλλά νομίζω πως φταίνε τα ερεθίσματα που παίρνω κατά την διάρκεια της ημέρας. Οι γυναίκες λοιπόν (άλλο ένα κείμενο μου για αυτές...) μιλάνε πολύ. Οκ αυτό το ξέρουμε. Ρωτάνε πολλά επίσης. Οκ και αυτό το ξέρουμε.
  Για να είμαστε όμως αδέρφια (εσάς τους απανταχού αρσενικούς λέω) προετοιμασμένοι από δω και πέρα για τα, κάτω απ' τη μέση, "χτυπήματα" τους είπα να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Παρακάτω ακολουθούν οι συνηθέστερες γυναικείες ερωτήσεις. Δώστε βάση...
1) Με ποια μιλούσες?
 Προσέξτε την ερώτηση. Αποκλείει αμέσως την περίπτωση να μιλάς με κάποιον άντρα, φίλο σου ας πούμε, ή με τον πατέρα σου. Φανταστείτε τώρα το ύφος και την ξινίλα που διαγράφεται στο προσωπάκι της όταν ρωτάει κάτι τέτοιο. Είναι η πιο...δολοφονική γυναικεία ερώτηση. Ρίχνουν άδεια να πιάσουν γεμάτα. Της λες "τίποτα μωρό μου ένας συνάδελφος από την δουλειά ήταν" και αυτή νομίζει πως ο συνάδελφος φοράει τακούνια, καλσόν, έχει μακριά μαλλιά και πεταχτά οπίσθια... Μιλάμε για φαντασία όχι αστεία...
2) Μ'αγαπάς?
 Εμάς χαρακτηρίζουν ανασφαλείς, αυτές όμως είναι συνώνυμες με τον χαρακτηρισμό. Τι και αν της έχει πει εκατοντάδες φορές πως όχι απλά την αγαπάς αλλά την λατρεύεις. Τι και αν της το δείχνεις με διάφορους τρόπους. Τι και αν έχεις προσπαθήσει να της εξηγήσεις πως είναι η ζωή σου... Αυτή εκεί. Όποτε νιώθει πως σε χάνει από τον έλεγχο της, όποτε της βάζεις...γκάζια ρίχνει αυτή την φαινομενικά αθώα ερώτηση, η οποία μπαίνει στο υποσυνειδητό σου και ριζώνει για τα καλά εκει...
3) Γιατί άργησες?
  Κανονικά αυτή η ερώτηση πηγαίνει παρέα με την φράση "που ήσουν?", αλλά το σημαντικό κομμάτι της είναι το γιατί άργησες. Μόλις λοιπόν ξεκινήσεις να της εξηγείς ότι είχε κίνηση στο δρόμο, ότι έπρεπε να κάτσεις παραπάνω στη δουλειά, ότι πέρασες από τν μάνα σου να την δεις που είχες καιρό, αυτή αρχίζει να πλάθει στο μυαλό της ιστορίες για...φίδια!
  "Αααα δε μπορεί κάτι μου κρύβεις εσύ, πες μου με ποια πουτάνα (μπιιιπππ) ήσουν, πες μου γιατί μου λες ψέμματα κλπκλπ... Βέβαια εσύ επειδή βαριέσαι δεν μιλάς και την αφήνεις να τελειώσει για να πας για ύπνο...Λάθος.  Η σιωπή εκλαμβάνεται ως ένδειξη ψέματος (!!!) και οι κατηγορίες παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας..
 ."Δε μιλάς ε..τι να πεις...έχεις και τίποτα να πεις...Να βγεις και απο πάνω δηλαδη ε...." Εσυ εμβρόντητος κουνάς το κεφαλί μη μπορώντας να καταλάβεις από που σου'ρθε...
4) Γιατί είναι κλειστό το κινητό σου?
 Πείτε μου πόσες και πόσες φορές αντράκλες μου δεν έχετε ακούσει τη συγκεκριμένη ερώτηση... Και οκ να την ακούσετε..Αλλά γιατί κάνετε το λάθος και μπαίνετε στο τρυπάκι και απαντάτε δεν το καταλαβαίνω... Εξηγήσεις, επεξηγήσεις, παρεξηγήσεις και πάε λέγοντας το σκηνικό.
 Το γυναικείο μυαλό απορρίπτει την πιθανότητα το κινητό να έχει...μείνει από μπαταρία, να μην έχει καλό σήμα, να μην το ακούς κλπ κλπ...  Η ερώτηση είναι παρόμοια με τη νούμερο 1 αλλά το πλαίσιο πάνω στο οποίο ρωτάνε οι γυναίκες καλύπτει όλο το φάσμα ενός αρρωστημένου γυναικείου μυαλού... Και ξεφεύγει ορισμένες φορές.  Μαζί με αυτό ενίοτε και το κινητό...Φυλάξου...
5) Αν πεθάνω θα πας-παντρευτείς με άλλη γυναίκα?
  Ξέρω είναι λίγο μακάβρια η ερώτηση αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοι στην απάντηση γιατί ίσως κινδυνεύσει η δική μας σωματική ακεραιότητα από κανένα νύχι, τακούνι, σκουπόξυλο και πάει λέγοντας.
 Ο γυναικείος εγωισμός δεν μπορεί να δεχτεί ότι υπάρχουν και άλλες γυναίκες στον κόσμο! Έτσι ρωτάει, εκ του πονηρού φυσικά, για να βολιδοσκοπήσει τις προθέσεις μας!  Προσοχή αγαπητοί συναγωνιστές. Η απάντηση πρέπει να είναι μια. "Εγώ δεν έχω μάτια για άλλη βρε κουτό...". Ειδάλλως το αγγελικό πλασματάκι σου θελήσει να στα βγάλει...
 Ξέρω πως τα παραπάνω φαίνονται...ντεμοντέ, ακραία και σωβινιστικά. Ίσως είμαι και αυτό που λένε οι γυναίκες "σωβινιστικού γουρούνι". Από την άλλη μη μου πείτε πως δεν συμβαίνουν. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν άπειρα στην ελληνική κοινωνία με σκοπό να μας υπενθυμίζουν ένα πράγμα. 
  Η γυναίκα όσο τρυφερή, γλυκιά, δοτική μπορεί να είναι άλλο τόσο είναι έτοιμη να...πατήσει πόδι  και να...βγάλει νύχια στη περίπτωση που νιώσει ότι απειλούνται τα αιώνια στερεότυπα της...

Κυκλοφορώ και... πληκτρολογώ

 "Κλέβω" λιγάκι τη Λίνα και τον Σταμάτη και παραφράζοντας τον τίτλο ενός εκ των κορυφαίων ελληνικών τραγουδιών, σας λέω μόνο τούτο. Επέστρεψα...
 Και ανάθεμα το ταλέντο μου στο γράψιμο (τι μετριόφρων που είμαι...), όντως νιώθω να οπλοφορώ όταν "γράφω". Πως λένε γκάνγκστερ τον μέγιστο Νίκο Γκάλη και ας μην κρατάει όπλο?Τα καλάθια του είναι δολοφονικά και σε πάνε στον...άλλο κόσμο.
 Και λέω είναι γιατί ακόμη και τώρα που έχει σταματήσει το μπάσκετ, δεν το ξεχνάει ποτέ. Έτσι είναι και το γράψιμο. Ο λόγος λοιπόν του βαρύγδουπου τίτλου της σημερινής ανάρτησης θα αναλυθεί παρακάτω.
 Όσοι έχουμε την δυνατότητα, είτε λόγω αγάπης και ευκολίας, είτε λόγω συγκυριών, να εκφραζόμαστε μέσω του γραπτού λόγου, έχουμε την ευκαιρία ακόμη και σε έναν στενό κύκλο επικοινωνίας να γινόμαστε σοφότεροι. Το γράψιμο είναι μια μορφή επικοινωνίας που εν αντιθέσει με τον προφορικό λόγο σου δίνει τη δυνατότητα, να είσαι πιο αναλυτικός, αρκετά καυστικός και περισσότερο υπόλογος για αυτό που εκφράζεις μιας και τα γραπτά μένουν...

 Ζούμε σε μια πολύ δύσκολή εποχή και ο καθένας από μας ψάχνει τρόπους να εξωτερικεύσει ότι έχει, ότι σκέφτεται, ότι πιστεύει. Το γράψιμο λοιπόν είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος. Έπειτα βέβαια από μια δυνατή κραυγή που οι περισσότεροι από μας θέλουμε να βγάλουμε...
 Είμαι ενάντια στην βία. Σε κάθε μορφής βία. Ακόμη και στην λεκτική ή στην λεγόμενη γραπτή βία. Είναι πολύ πιο μαγικό και ουσιαστικό να γίνεσαι έντονος, πιεστικός ακόμη και επιθετικός γιατί πολλές φορές χρειάζεται, με τον τρόπο που πρέπει παρά να ξεφεύγεις. Και οκ αν ξεφύγεις μία φορά δικαιολογείται, αν ξεφύγεις δύο επίσης, αλλά η τρίτη φορά δε δείχνει αδυναμία αλλά χαρακτήρα.
 Για όλα τα προβλήματα η λύση είναι η υγιής επικοινωνία. Άλλωστε δεν είναι λίγα τα παραδείγματα μεγάλων λόγιων ανθρώπων που κατάφεραν να γίνουν σημαντικοί ή να περνάνε απόψεις, ή ακόμη να κυβερνούν μια χώρα χωρίς να μπαίνουν στην διαδικασία να γίνονται βίαιοι και ακραίοι αλλά επικοινωνιακοί και ουσιαστικοί.
 Εγώ ουσιαστικά ζω μέσα από το γράψιμο, ζω διαφορετικά, πηγαίνω σε κόσμους που δεν έχω ξαναπάει, γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους αλλά πολύ περισσότερο ανακαλύπτω συνεχώς νέα πράγματα για τον εαυτό μου.
 Μια βραζιλίανικη παροιμία λέει πως η ζωή είναι η τέχνη να επικοινωνείς. Και είμαι σίγουρος πως μια πρόταση είτε σε μια κόλλα χαρτί είτε σε μια ηλεκτρονική σελίδα είναι μια προσπάθεια να αρχίσουμε να καταλαβαινόμαστε...