Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020

Βασανιστείτε καταναλωτικά πλάσματα...

 "Δεν μπορώ να σε αλλάξω, δεν μπορώ να σε υποτάξω, όποιο νόμο κι ας σου βάλω πάλι εσύ παρανομείς..." Τα δεδομένα είναι δύο βάσει των παραπάνω στίχων.

 Πρώτον. Όλοι καταλάβαμε ότι πρόκειται για στίχους, βασανιστικούς, νταλκαδιάρικους, μεμψιμοιρικούς (sic). Δεύτερον. Απευθύνονται σε δύο κοινωνικές ομάδες. Στις γυναίκες (οποία έκπληξις) και στους σταρχιδιστές συμπολίτες μας. Ολοφάνερο...
  Και επειδή με το προηγούμενο κείμενο μου, σοβάρεψα λόγω της κατάστασης, λέω να σας βασανίσω χιουμοριστικά με τούτη την υποψία κειμένου. Νταξ, Λε Πα δεν είμαι, αλλά είμαι Μάκαρος. Κάτι είναι και αυτό ε;

  Βρισκόμαστε στην... καρδιά της Κορωναϊκής εποχής. Έτσι να ξέρετε θα διαχωρίζουμε απο δω και πέρα την ανθρώπινη ιστορία. Σε προ και μετά Κορωναϊκής εποχής.
 Η μάλλον καλύτερα τώρα που το σκέφτομαι, θα ταίριαζε και το προ και μετά... αντισηπτικής-dettolικής εποχής.

 Σήμερα που λέτε ο Άδωνις πήγε σε ένα σουπερ μάρκετ. Και εκεί που ο υπερ-υπουργός έκανε υπερ-δηλώσεις για το ότι τα αποθέματα είναι είναι υπερ-αρκετά, το τσακάλι ο κάμεραμαν έστρεψε την κάμερα στο ράφι με τα αντισηπτικά. Και τι να δούμε; Πήραν και το ράφι! 
 Ο υπερ-υπουργός βέβαια την έκανε με ελαφρά και βγήκε εκτός πλάνου. Οι υπερ-καταναλωτές έκαναν και πάλι το θαυμα τους. 8 ανοίγουν τα σουπερ μάρκετ. 8 και 10 δεν έχουμε... μωρομάντηλο να κλάψουμε.
 

 Στους δρόμους επικρατεί μια περίεργη και ανατριχιαστική ηρεμία. Λείπουν οι Χριστοπαναγίες, τα κορναρίσματα, λείπει η βρώμα μέσα από τα βαγόνια του ηλεκτρικού, το στριμωξίδι, το χούφτωμα και όλα αυτά που δημιουργούν το ψηφιδωτό της υπέροχης καθημερινότητας μας.

 Να μην ξεχάσω να αναφέρω τους... πανέξυπνους συμπολίτες μας που κρατάνε ανοιχτές τις επιχειρήσεις τους ενώ το συνόλο των επαγγελματιών τις έχει κλείσει. Νταξ μιλάμε για Αϊνστάιν. Σου λέει "ας κρατήσω ανοιχτό το μαγαζί να κονομήσω και ας με γράψουν. Άλλωστε δεν θα τα πληρώσω". Γατόνια όχι αστεία...

 Η Εκκλησία απ΄την άλλη φάσκει και αντιφάσκει. Μαύρο λέει ο ένας, άσπρο λέει ο άλλος. Λογικά όταν τελειώσει η πανδημία θα έχουν αποφασίσει για το τι μέλλει γεννέσθαι. Προς το παρόν κοντράρονται για το ποιος θα πει την μεγαλύτερη χοντράδα. Στο μεταξύ η Θεία κοινωνία πηγαίνει... σύννεφο!

Σταματάω εδώ. Γιατί νηστεύω και δεν θέλω να επεκταθώ παραπάνω, και ο νοών νοείτω, αλλά και γιατί οκ σαν πολλά τα είπα του λόγου μου δε νομίζετε; Μην κατηγορηθώ και για επικριτική και διχαστική στάση μέρες που΄ναι...

  Λοιπόν, να προσέχετε, να μην βγαίνετε όσο μπορείτε, σταματήστε να λιάζεστε όπως οι μετανάστες που έλεγε και η Τασία της καρδίας μας, διαβάστε κανά βιβλίο (έστω και τσόντα ρε παιδί μου) και γενικά keep calm and make a bath που και που. Καλό κάνει. Σας αφήνω με στίχους όλο νόημα από τον μέγα "βασανιστή" αλλοτινών εποχών Λευτέρη Πανταζή...




 Στίχοι: Γ. Παπαϊωάννου-Μουσική: Δ. Ρακιτζής


ΥΓ. Ο κορωνοϊός τελικά, όπως λέει και ο Λε Πα, βρήκε το ευαίσθητο σημείο μας. Το χλαπάκιασμα και την κατανάλωση. Ρημάξτε τα σούπερ μάρκετ αδέρφια! Μην αφήσετε αντισηπτικό και μακαρόνια ούτε για δείγμα! Φάτε σα να μην υπάρχει αύριο! 

ΥΓ2. Βασανιστείτεεεεεε μυστήρια πλάσματαααααα!

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2020

Άκου και μη μιλάς...

 Γειά χαρά. 6 Μαρτίου λέει το ημερολόγιο. Δύσκολες μέρες. Με έναν πλανήτη να ζει υπό τον φόβο του κορονοϊού. Με την Ελλάδα, τον Έβρο και τα νησία του Βορείου Αιγαίου κυρίως, να ζουν εδω και μέρες το δράμα της φτώχειας και της εξαθλίωσης.

 Γιατί να ξέρετε, και αυτό είναι καθαρά προσωπική άποψη, ούτε μεταναστευτικό το ονομάζω, ούτε προσφυγικό. Είναι μια ανθρωπιστική κρίση. Για όλου μας. Γηγενείς, μετανάστες, πρόσφυγες η μη. Ο κόσμος αλλάζει γρήγορα και δραματικά...

 Παρατηρώ, διαβάζω, βλέπω, ακούω αυτές τις μέρες, διάφορα. Δεν έχει σημασία αν τα θεωρώ βάσιμα ή αβάσιμα. Σωστά η λάθος. Εκ του πονηρού, κατευθυνόμενα η βλακωδώς αθώα.


 Το μεγάλο πρόβλημα για μένα, είναι ότι όλοι μας, έχουμε την τάση να εκφέρουμε άποψη, να μιλάμε συνεχώς για θέματα που (έτσι και αλλιώς) δε μπορούμε να γνωρίζουμε. Νταξ αυτό δεν είναι καινούργιο. το ξέρω. Ούτε, κατά περίπτωση, κακό. Έχετε αναρωτηθεί όμως πως η λύση των προβλημάτων βρίσκεται μέσα στο πρόβλημα;
Να το κάνω πιο σαφές. Κορονοϊός. Βγαίνουν οι επιστήμονες και λένε. Όχι πανικός. Όχι ακρότητες. Ποιος ακούει; Κανείς.  Σχεδόν κανείς για να μην είμαι και απόλυτος.

 Γιατί πέρα από αυτούς που έχουν πάντοτε την τάση να φέρνουν τον κατακλυσμό εκεί που δεν υπάρχει ούτε μια σταγόνα ή πολύ σοβαρός λόγος, υπάρχουν και αυτοί που όντως δεν πανικοβάλλονται, αλλά ο λόγος που λειτουργούν έτσι δεν έχει να κάνει με τις παραινέσεις αυτών που  κατέχουν την γνώση, αλλά κυρίως με την απάθεια, τον ωχαδερφισμό και την ειρωνεία που τους διακρίνει.
 

 "Έλα μωρέ πως κάνουν έτσι", "κοίτα εδώ πως ψωνίζουν τα ζωά λες και ήρθε το τέλος του κόσμου" κλπ κλπ. Κλασσική ελληνική συμπεριφορά. Όταν δεν ακούς, δε προσπαθείς να μπεις στα παπούτσια του άλλου, δεν επεξεργάζεσαι την οπτική του, τότε δασκαλίζεις, κατηγορείς, μιλάς ακατάπαυστα και με στόμφο.  

 Σίγουρα η κατάσταση με τον ιό είναι σοβαρή. Ενδεχομένως πιό σοβαρή από όσο περίμεναν οι επιστήμονες. Αυτό όμως είναι ένα τελείως διαφορετικό κομμάτι, από το πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά αυτό που συμβαίνει.

 Αυτό που γίνεται έπειτα στον Έβρο είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Εθνικιστικές φανφάρες, ιαχές πολέμου από την μία, επιτηδευμένη ελαφρότητα αντιμετώπισης των συμβάντων, ασυνάρτητες σκέψεις περί ομόνοιας των λαών και ειρηνικής συμβίωσης, από την άλλη. 

 Τίποτε από αυτά δεν είναι σωστό. Ούτε το... λάβαρο της επανάστασης που σηκώνεται ούτε το "όλοι μαζί και αγαπημένοι".
Κυρίως, γιατί πρακτικά και σε αυτό το στάδιο που έχει φτάσει η κατάσταση, προέχει η ψυχραιμία για να μην θρηνήσουμε θύματα και μετά η ενδελεχής και σε βάθος, ανάλυση της. Για το πως φτάσαμε ως εδώ, για το τι μπορεί να γίνει κλπ κλπ.



 Είναι δεδομένο ότι λαοί με διαφορετικές θρησκέιες, καλώς η κακώς και αυτό είναι κάτι που το έχει δείξει η ιστορία, δύσκολα συμβιώνουν ειρηνικά. Εννοείται πως ο τρόπος που ωθούνται αυτοί οι άνθρωποι από την Τουρκία είναι προσπάθεια εισβολής. 

 Όχι όμως επί της ουσίας από αυτούς. Αλλά από την Μέρκελ, τον Πούτιν, τον Ερντογαν, τους εμπόρους όπλων και ναρκωτικών, τα τεράστια funds και τις πολυεθνικές και πάει λέγοντας, Μεγάλη κουβέντα αυτή. Δεν θέλω να επικεντρωθώ στα γεγονότα αυτά καθαυτά.
 Και εδώ όμως καταλήγουμε στο γεγονός ότι δεν ακούμε, δεν προσπαθούμε καν να ακούσουμε τις φωνές της λογικής και της ψυχραιμίας που υπάρχουν και άμεσα υιοθετούμε ότι μας πλασάρεται εύγευστα και ευήκοα. Από τα κανάλια, από τους κατόχους της μοναδικής αληθείας και τους γεννημένους Ελληνάρες. Από αυτούς που ξέρουν τα πάντα και πάντοτε...
 

 Όχι. Δεν πάει έτσι παιδιά. Είναι άρρωστο όλο αυτό. Κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να μιλάμε! Πρέπει να ακούμε όχι για να ετοιμάζουμε την απάντηση μας, αλλά για να καταλάβουμε. Αν συνεχίσουμε στο ίδιο μοτίβο, τότε δυστυχώς αυτά που ζούμε θα είναι ένα τίποτα μπροστά σε αυτά που θα ακολουθήσουν.

 Ο σπουδαίος Ευγένιος Ο΄Νηλ είχε πει κάποια στιγμή το εξής: "Ο θεός μας έδωσε στόματα που κλείνουν και αυτιά που δεν κλείνουν. Αυτό θα έπρεπε να μας λέει κάτι." Λέει; Πρέπει να μας λέει. Ακούστε προσεκτικά. Σκεφτείτε πριν μιλήσετε. Επεξεργαστείτε, ενστερνιστείτε. Και στο τέλος, αγαπήστε. Μόνο έτσι θα εκλείψει το μίσος, η φτώχεια, τα ανθρωπιστικά και κοινωνικά δράματα. Ο εχθρός του ανθρώπου δε μπορεί να είναι ο άνθρωπος. Σωστά;


ΥΓ. Για να μην το ξεχάσω, ένα μεγάλο ευχαριστώ και αντίο στον μοναδικό Κώστα Βουτσά και στην υπέροχη Άλκη Ζέη. Μόνο και μόνο γι' αυτό που εξέπεμπαν. Καλό μήνα!

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020

Κική Δημουλά: "Όχι δεν είμαι λυπημένη..."


"Περπατῶ καὶ νυχτώνει.
Ἀποφασίζω καὶ νυχτώνει.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.

Ὑπῆρξα περίεργη καὶ μελετηρή.
Ξέρω ἀπ᾿ ὅλα. Λίγο ἀπ᾿ ὅλα.


Τὰ ὀνόματα τῶν λουλουδιῶν ὅταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οἱ λέξεις καὶ πότε κρυώνουμε.
Πόσο εὔκολα γυρίζει ἡ κλειδαριὰ τῶν αἰσθημάτων
μ᾿ ἕνα ὁποιοδήποτε κλειδὶ τῆς λησμονιᾶς.
Ὄχι δὲν εἶμαι λυπημένη.


Πέρασα μέρες μὲ βροχή,
ἐντάθηκα πίσω ἀπ᾿ αὐτὸ
τὸ συρματόπλεγμα τὸ ὑδάτινο
ὑπομονετικὰ κι ἀπαρατήρητα,
ὅπως ὁ πόνος τῶν δέντρων
ὅταν τὸ ὕστατο φύλλο τοὺς φεύγει
κι ὅπως ὁ φόβος τῶν γενναίων.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.


Πέρασα ἀπὸ κήπους, στάθηκα σὲ συντριβάνια
καὶ εἶδα πολλὰ ἀγαλματίδια νὰ γελοῦν
σὲ ἀθέατα αἴτια χαρᾶς.
Καὶ μικροὺς ἐρωτιδεῖς, καυχησιάρηδες.
Τὰ τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σὲ νύχτες μου καὶ ρέμβασα.
Εἶδα πολλὰ καὶ ὡραῖα ὄνειρα
καὶ εἶδα νὰ ξεχνιέμαι.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.


Περπάτησα πολὺ στὰ αἰσθήματα,
τὰ δικά μου καὶ τῶν ἄλλων,
κι ἔμενε πάντα χῶρος ἀνάμεσά τους
νὰ περάσει ὁ πλατὺς χρόνος..."




ΥΓ. Λένε πως οι ξεχωριστοί άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ από αυτόν τον κόσμο. Δεν είμαι σίγουρος μιας και θεωρώ πως η ζωή και ο θάνατος είναι κάτι πέρα από αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα. 
Αυτό που ξέρω είναι πως άνθρωποι όπως η Κική Δημουλά, που απεβίωσε δύο μέρες πριν, με ότι που αφήνουν πίσω τους, είναι παρών σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή μας, κάθε γέλιο και χαρά, κάθε λύπη και κλάμα και μας δείχνουν τον δρόμο. Φωτίζουν τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής μας και γίνονται ένα με την ολότητα αυτού του κόσμου. Τα ξαναλέμε.

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2020

Φλέβα-ρης χρυσού...

 Μην βιάζεστε να κρίνετε από τον τίτλο. Όοοοοχι δεν κέρδισα το Τζοκερ, ούτε καν το Λόττο που λέγαν και οι παλαιοί. Να μωρέ, σιγά σιγά φεύγει ο χειμώνας (ελαφρύς σχετικά προς το παρόν) και η Άνοιξη είναι προ το πυλών.

  Σε έναν μήνα, άντε βία ενάμιση, θα βλέπουμε πεταλουδίτσες, κάμπιες και μπουτάκια, ντροπαλά αρχικά, ξεδιάντροπα με το πέρασαμα του καιρού στη συνέχεια και θα ανοίξει το μάτι μας ρε παιδιά. Δεν είναι λόγος αυτός να νιώθω μια ευεξία;

Ντάξει η αλήθεια είναι πως δεν είναι μόνο αυτό που με έκανε να σκεφτώ τον τίτλο. Είναι και το άλλο το αοζ-ικό θέμα στις θάλασσες μας. Όλα για τον μαύρο... χρυσό το πετρέλαιο γίνονται δικοί μου και δικές μου.

  Ο Ερντογάν σκληραίνει το παιχνίδι και εμείς ως συνήθως θεατές μέχρι να χάσουμε κανα νησάκι ή καμιά Θράκη η τελοσπαντων άντε κανένα Καστελόριζο. Οι σύμμαχοι είναι άμαχοι και... άμοιροι ευθυνών (βρείτε τα μεταξύ σας λέει ο Τραμπ-αρίφας) και εμείς πλευρίζουμε τα Τούρκικα ερευνητικά σαν τυπάς που θέλει να χουφτώσει το γκομενάκι αλλά φοβάται και την...απόρριψη. Γύρω γύρω όλοι στην μέση το Αιγαίο...


 Αλλά με τέτοια κυβέρνηση και αντιπολίτευση δε φοβάμαι τίποτα. Δεν είδατε πως συμφώνησαν οι αρχηγάρες στην επιλογή του προέδρου της Δημοκρατίας;
 

 Υπάρχει μια σύμπλευση ρε παιδί μου, ένα σημείο επαφής. Μόρια, ο ένας, Μόρια ο άλλος. Μη προστασία πρώτης κατοικίας ο Σύριζα, οσονούπω το ίδιο και η Νου Δου. Κλοπές, ληστείες, βιασμοί, δολοφονίες επί πρώτης φοράς Αριστερά ξανάμανα το ίδιο σκηνικό επί της κυβερνήσεως της κανονικότητας... Τελικά Δεξιά η Αριστερά; Βόρεια ή Νότια παίζει κανένα ρόλο; Δεν έχω βγάλει άκρη...
 Ευτυχώς που έχουμε και τα τηλεπαιχνίδια παγκόσμιας εμβέλειας και αμφιβόλου ποιότητας για να μας θυμίζουν πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαινει, ξανά το Big Brother επαναφέρει...

 Ναι,ναι όπως το διαβάσετε. Έρχεται. Φροντίστε μόνο να μην είναι δουλειά του ποδαριού. Μην κλαίει και οδύρεται... ο Τσάκας με αυτά που θα βλέπει. Θέλουμε ξεκατινιάσματα, μαλλιοτραβήγματα, σεκς κάτω απο τα σεντόνια, αυγά τηγανιτά για πρωινό και αν γίνεται, αν λέω, να μπει και ο Πρόδρομος στο παιχνίδι, τότε η επιτυχία είναι δεδομένη!

 Για να σοβαρέψω λίγο το κείμενο μου, το τελευταίο διάστημα, χάσαμε ανθρώπους των τεχνών και του αθλητισμού, όπως ο συνθέτης Θάνος Μικρούτσικος, ο ηθοποιός Γιώργος Κοτανίδης, η ποιήτρια  Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ.

 Ο σχεδιαστής μόδας Γιάννης Τσεκλένης, η χορεύτρια Έρικα Μπρόγερ, ο μύθος του παγκόσμιου μπάσκετ Κόμπι Μπράϊαντ, που η ζωή τους με κάνει και σκέφτομαι πως, είναι καθήκον του καθένα ξεχωριστά από εμάς, να μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που μας έδωσαν και για αυτά που μπορέσαμε και πήραμε τελικά από αυτούς, μιας και μόνο ως εφόδια θα χρησιμεύσουν στην δύσκολη καθημερινότητα μας.

ΥΓ. Καλό μήνα σε όλους και όλες. Τα ξαναλέμε.

ΥΓ2. Πυξ-Λαξάρουμε παρακάτω...



Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

Παντέρμη και οικουμενική...



Μοιάζεις αδιάβατη, 
σαν ατέλειωτος σκοτεινός δρόμος
Τα χείλη σου απαλά σαν δροσοσταλίδα
 μα και ματωμένα απ' τις παλιές πληγές

Παντέρμη μα ταυτόχρονα οικουμενική

Άσμα ασμάτων το κελάρυσμα της φωνής σου
Μια πεδιάδα γεμάτη τουλίπες το κορμί σου
Δίνεις, μα δε δίνεσαι
Χτίζεις, ότι γκρεμίζεται...

Παντέρμη μα ταυτόχρονα οικουμενική

Παλέτα γεμάτη αντιθέσεις το μυαλό σου
ήρθες από ρημαγμένους τόπους
να δώσεις χρώμα στις γκρίζες μέρες μας
με μια καρδιά προδομένη αλλά πελώρια

Το πάθος φλογίζει την ματιά σου
Η αναπνοή σου μεθάει την ίδια τη ζωή
Το άγγιγμα σου τρέφει όσους στερούνται τον έρωτα
και η όαση της ψυχής σου ξεδιψάει αυτούς που έχασαν τον δρόμο

Εσύ, παντέρμη μα και οικουμενική...

   

ΥΓ. Μην το κοιτάτε περίεργα. Είπα να πάιξω με τις λέξεις. Για εκείνες τις γυναίκες που πέρασαν, είναι η θα περάσουν από την ζωή μας, σαν αέρας τόσο δυνατός, που ευχόμαστε να μας πάρει μαζί του σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα. Για εκείνες τις υπάρξεις που όσο και αν τις πλήγωσαν, αυτές συνεχίζουν να μοιράζουν απλόχερα την αγάπη τους, με πάθος, αξιοπρέπεια και καλοσύνη...

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

Ντοστογιέφκσι: "Η ενεργός αγάπη..."

 "Το κυριότερο είναι να μην λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό. Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα, φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια ούτε μέσα του ούτε και στους άλλους. Κι έτσι χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους και κάθε αυτοεκτίμηση. Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει να αγαπάει.
 
 Και μην έχοντας την αγάπη, αρχίζει να παρασέρνεται από τα πάθη και την ακολασία για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει. 
Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία, και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα στους άλλους και στον εαυτό του.

 Η ενεργός αγάπη είναι κάτι πολύ πιο σκληρό και φοβερό από την αγάπη που περιορίζεται στα όνειρα. Η ονειροπόλα αγάπη διψάει για σύντομα κατορθώματα, ζητάει μια γρήγορη ικανοποίηση και το γενικό θαυμασμό.

 Σε τέτοιες περιπτώσεις μερικοί φτάνουν πραγματικά να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμα, αρκεί να μην περιμένουν πολύ, μα να πραγματοποιηθεί γρήγορα τ’ όνειρό τους. Και να’ ναι σα μια θεατρική παράσταση που να τη βλέπουν όλοι και να τη χειροκροτούν.

  Μα η ενεργός αγάπη χρειάζεται δουλειά κι επίμονη αυτοκυριαρχία και για μερικούς είναι ίσως-ίσως ολόκληρη επιστήμη.
 Μα σας προλέγω πως ακόμα και τη στιγμή που θα δείτε με φρίκη πως παρ’ όλες σας τις προσπάθειες όχι μονάχα δεν πλησιάσατε τον σκοπό σας, μα αντίθετα
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό".


ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό». [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό». [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό». [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό [Πηγή: www.doctv.gr]
* Απόσπασμα από το βιβλίο "Αδελφοί Καραμαζόφ".

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2020

Τα πάντα έχουν ψυχή...

  "Όταν μικραίνει ο ορίζοντας, μικραίνει κι η ψυχή μας", λέει μια ρήση. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Το ημερολόγιο λέει τέσσερις Γενάρη του 2020. Η Αυστραλία κατακαίγεται. Δάση και ζώα, άνθρωποι και ψυχές.

 Ψυχές; Ναι και όμως. Είμαι της άποψης πως οτιδήποτε ζωντανό και μη έχει ψυχή. Και πως όσο μας κατατρώγει η λησμονιά και η απληστία, τόσο περισσότερο στενεύει ο ορίζοντας μας, τόσο πιο πολύ χάνουμε την ψυχή μας.

 Τα σπίτια, τα πάρκα, τα απλά αντικέιμενα, τα φυτά, τα δέντρα, τα ζώα και εννοείται οι άνθρωποι, δεν είναι μόνο σώμα και όγκος. Αντιδρούν, νιώθουν, εκπέμπουν ενέργεια. Όχι, δεν έχω πρόθεση να σας... πρήξω με την μεταφυσική. Απλά τις τελευταίες μέρες, παρατηρώ γεγονότα τα οποία με βάζουν για άλλη μια φορά να αναρωτηθώ για την αλληλουχία των πραγμάτων. Για την δια-σύνδεση τους. Άσχετα υποτίθεται γεγονότα. Για άλλους ασήμαντα, για κάποιους άλλους πολύ σημαντικά.


 Οι τεράστιες πυρκαγιές στην Αυστραλία, ο σχεδόν καθολικός αφανισμός χλωρίδας και πανίδας, οι τραγικές και σπαρακτικές εικόνες με τα κοάλα και τα καγκουρώ που ουσιαστικά ζητάνε, εκλιπαρούν για την ανθρώπινη βοήθεια, έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι έγραψα παραπάνω. Δέντρα που καίγονται και είναι σα να ουρλιάζουν, ζώα που αποζητάνε για λίγο νερό...

  Δεν ανακάλυψα την Αμερική το ξέρω. Και μιας και λέω Αμερική, το έκαναν και πάλι το θαύμα τους οι... υποστηρικτές της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης. Άνοιξαν, με την δολοφονία του Ιρανού υποστρατήγου, τον ασκό του Αιόλου. "Καζάνι που βράζει", η Μέση Ανατολή λένε οι ειδικοί. Χαμός και στην Χιλή εδώ και καιρό. Βία, καταστολές και αίμα. Οι λαοί έχουν ψυχή. Και ορκίζονται εκδίκηση. Δεν ξεκινήσαμε καλά...


 Στην ελληνική κοινωνία, έχουμε ληστείες μετά φόνων, έχουμε μητέρες που σκοτώνουν τα παιδιά τους όλο και πιό συχνά (!!!), έχουμε μπλεξίματα με τους Τούρκους, αλλά ουσιαστική αντίδραση δεν υπάρχει. Η υπάρχει; Αλήθεια που πήγε η ψυχή μας;

 H Volkswagen από την άλλη ανακοίνωσε το τέλος του θρυλικού Σκαραβαίου. Ένα αυτοκίνητο με ιστορία 70 χρόνων. Ένα αμάξι που συντρόφευσε και τους Έλληνες οδηγούς, κυρίως τις δεκαετίες του 60΄-70΄-80'. Αναμνήσεις μιας μεταβατικής περιόδου. Ο πόλεμος του Βιετνάμ, η επανάσταση των παιδιών των λουλουδιών, η μεταπολίτευση, η κιτς δεκαετία του 80' και του 90'. Μπορεί κάποιος να πει, είτε του αρέσουν είτε όχι τα αυτοκίνητα, πως δεν είχε ψυχή αυτό το αμάξι
;


 Ξέρω, ξέρω, ανέφερα διαφορετικές καταστάσεις που, φαινομενικά, ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους. Και όμως, επιτρέψτε μου. Έχουν σχέση. Καρμική και συναισθηματική.

 Οι αναμνήσεις, οι ζωές, οι χαρές και οι λύπες μας έχουν προκύψει από αυτή την μαγική σχέση.  Άνθρωποι και ζώα, φυτά και αντικέιμενα συνυπάρχουν από την γέννηση του κόσμου. Η αλήθεια είναι όχι αρμονικά.

Ο άνθρωπος είναι υπαίτιος για αυτό. Λειτουργεί πάντα με γνώμονα το δικό του καλό. Δεν σέβεται τον τόπο που ζει, το χώμα που πατάει, τον αέρα που αναπνέει. Και στο τέλος  όταν βρίσκεται προ τετελεσμένων γεμίζει με κροκοδείλια δάκρυα αλλά ταυτόχρονα νίπτει τας χείρας του, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος.
 

 Μέχρι πότε όλα αυτά; Λυπάμαι που το γράφω στο πρώτο κείμενο της νέας δεκαετίας αλλά το μέλλον προβλέπεται δυσόιωνο. Ζοφερό. 

Εκτός εάν... Εκτός αν ψάξουμε να βρούμε την ψυχή μας. Την χαμένη μας αθωότητα. Την αίσθηση δικαιοσύνης και την έννοια της ανθρωπιάς. Εκτός αν κατανοήσουμε πως πρέπει να συνυπάρχουμε αρμονικά με οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας αλλά κυρίως μέσα μας. Τα ξαναλέμε...

ΥΓ. Σας αφήνω γλυκόπικρα, με μια δόση μελαγχολίας αλλά και αισιοδοξίας, με την διαφήμιση της Volkswagen και το αντίο των ανθρώπων στο θρυλικό Beetle και την μουσική των Beatles. Καλή Χρονιά!





"And when the broken-hearted people
Living in the world agree
There will be an answer
Let it be..."

Αναγνώστες

Page translation