Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2022

Εκείνη...


Ήξερε απο παιδί να αγαπά. 

Με όλο της το είναι.

Αγαπήθηκε μετρημένα. 

Μα πως γίνεται η αγάπη για εκείνη να έχει όρια;

 

Γελούσε πολύ.

Είχε εκείνο το γέλιο αλλοτινων εποχών

Της χαμογέλασαν ψεύτικα.

Μας πως μπορεί το χαμόγελο για εκείνη να είναι φτιαχτό;


Αγκάλιαζε τρυφερά.

Σαν το μωρό που έχει ανάγκη την μητρική ζεστασιά

Την άγγιξαν με δυσπιστία

Πως γίνεται να μην βλέπουν την αλήθεια της;

 

Ξεχείλιζε απο πάθος.

Σαν τα πελώρια κύματα που πέφτουν με δύναμη στα βράχια

Την πλησίασαν αδιάφορα

Πως είναι δυνατόν να μην νιώθουν την αύρα της;

 

Εκείνη όμως αντέχει. Κλαίει. Ονειρεύεται.

Εύθραυστη αλλα και δυναμική.

 Μαγική και γήινη ταυτόχρονα. 

 Εκείνη. Μόνο εκείνη.

Για το τώρα, το πριν, το μετά και το πάντα...


 Ξέρω ξέρω. Πολύ ποιητικά τα λέω τελευταία. Έτσι μου βγήκε. Ελπίζω να σας άρεσε. Το κείμενο γράφτηκε για τις γυναίκες που παίζουν ρόλο σημαίνοντα και καταλυτικό στην ζωή μας. Για αυτές που δεν έχουμε καταλάβει ακόμα την αξία τους. Για εκείνες, που τελικά δίνουν νόημα στις μέρες μας....

 

ΥΓ. Καλό μήνα!

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2021

Τ'ακούς ρε;


 Έφτιαξα μέσα μου ένα σπίτι
Με τοίχους αδιαπέραστους απ' την κακία
Με ψυχή αναλλοίωτη απ' την ευτέλεια
Για να μην πονάω, τ' ακούς; 

Έφτιαξα μέσα μου ένα σπίτι
Με σκεπή σμιλεμένη από αγάπη
Με πόρτες χτισμένες από υπομονή
Για να μην πονάω, τ' ακούς;

Έφτιαξα μέσα μου ένα σπίτι
Χωρίς ξύλινα πατώματα,
για να μην τρέμω στον ήχο των βημάτων σου
Χωρίς καθρέφτες,
για να μην βλέπω τα σημάδια της "λατρείας" σου
Τ' ακούς;

Πάντα ήσουν έτσι,
Εγώ έφτιαχνα, εσύ χαλούσες
Εγώ αγαπούσα, εσύ μισούσες,
Εγώ σε χάϊδευα, εσύ με χτυπούσες

Μα όμως μάθε το για τα καλά
Έφτιαξα μέσα μου ένα σπίτι
Και πλέον όσο κι αν χτυπάς, δεν πρόκειται να ανοίξω
Τ' ακούς ρε, τ' ακούς;

 

 Και ναι, αυτή ήταν, για άλλη μια φορά, η συμμετοχή μου στο 27ο Συμπόσιο ποίησης που διοργανώνει πάντα με μεράκι η αγαπημένη μου Αριστέα (https://princess-airis.blogspot.com/). Η επιλογή της λέξης ήταν απόλυτα επιτυχημένη, γιατί πραγματικά μας έδωσε πολύ όμορφα κείμενα. Συγχαρητήρια στην Μαρία (http://toapagio.blogspot.com/), που για ακόμηα μια φορά σάρωσε! Συγχαρητήρια σε όσους και όσες έγραψαν, διάβασαν και βαθμολόγησαν, στους πρώτους και στους τελευταίους, και βέβαια, ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα. Γιατί καταφέρνει με αυτό το δρώμενο να βγάζει πάντα τον καλύτερο εαυτό μας.

 Προσπαθούσα να σκεφτώ πως θα μπορέσω να χωρέσω την λέξη σπίτι στις σκέψεις μου. Και βγήκε αυτό. Ελπίζω όχι να σας άρεσε, αλλά να σας άγγιξε. Αυτό ήθελα.Έστω και λίγο...

Τελευταία μέρα του 2021 και θέλω να κλείσω λίγο διαφορετικά από τις προηγούμενες χρόνιες.

 Δεν θα ευχηθώ καλή χρονιά, όχι γιατί δεν θέλω να είναι τέτοια, απλά γιατί τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πλέον τόσο κοινότυπη η ευχή, που νομίζω ότι τελικά μας γεμίζει προσμονές σε μια περίοδο δύσκολη και άσχημη για την ανθρωπότητα. Προσγειωνόμαστε απότομα και εκεί ξεκινούν τα δύσκολα...

Θα ευχηθώ υγεία, θα ευχηθώ ψυχική ηρεμία, θα ευχηθώ το 2022 να μην μας πάρει αλλά να μας δώσει επιτέλους. Να μας κάνει πιό ανθρώπινους στις επαφές μας, να κατευνάσει τα πάθη (όχι όλα χαχαχα), να είναι ένα έτος αναθεώρησης και αγάπης.


ΥΓ. Σας αφήνω με Γιάννη Πουλόπουλο. Ένα τραγούδι που όταν το ακούω η ελπίδα γεννιέται ξανά μέσα μου. Με χρώματα, αρώματα, μυρωδιές, εικόνες. Με αγάπη. Πολλή αγάπη. Κι ας μην ξημερώνει Κυριακή αύριο. Τα ξαναλέμε.


"Ξημερώνει Κυριακή 

μη μου λυπάσαι 

Έιναι όμορφη η ζωή

 να το θυμάσαι..."


Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2021

Have Yourself a Merry Little Christmas...


 Να' μαστε πάλι εδώ. Ζωντανοί. Ακμαίοι η όχι δεν έχει τόσο σημασία. 

Αναπνέουμε. Παλεύουμε. Προσπαθούμε. Αγωνιούμε, μιζεριάζουμε, μαλώνουμε, γελάμε και κλαίμε. Χριστούγεννα του 2021. Με τον κόσμο γύρω μας να αλλάζει τόσο γρήγορα που πολλες φορές χάνουμε τον εαυτό μας. 

Ξοδεύουμε και ξοδευόμαστε σε καταστάσεις αδιέξοδες.

Τα χρόνια δείχνουν μαύρα και δύσκολα. Οι καρδιές μας όμως δεν έχουν πει ακόμα την τελευταία λέξη. Κάντε χώρο στην αγάπη να περάσει. Αφήστε την να γεμίσει την ψυχή σας.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες. 

 

 "Τα Χριστούγεννα είναι μια γέφυρα. Χρειαζόμαστε γέφυρες, καθώς ο ποταμός του χρόνου γίνεται παρελθόν. Τα σημερινά Χριστούγεννα, θα πρέπει να σημάνουν την δημιουργία ευτυχισμένων ωρών για το αύριο, και να αναγεννήσουν εκείνες του χθες."
Gladys Taber

 

 Ευλογημένη είναι η εποχή η οποία εμπλέκει ολόκληρο τον κόσμο σε μια συνωμοσία αγάπης."
Hamilton Wright Mabie

 


"Have yourself a merry little Christmas
Let your heart be light.."

Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2021

Φλασιές... Χριστουγέννων

 Ώρες ώρες αναρωτιέμαι για την χρησιμοτητα των πραγμάτων. Την ουσία και τον λόγο για τον οποίο υπάρχουν. Ένα από αυτά τα "πράγματα", είναι και οι γιορτές των Χριστουγέννων. 

 Πέρα απο τον προφανή λόγο, που είναι η εμπορευματοποίηση της συγκεριμένης περιόδου για ιδίον όφελος από την κοινωνία των ανθρώπων, πέρα απο την γέννηση της έννοιας Χριστός (που εγώ θεωρώ ότι υπήρξε με σάρκα και οστά), υπάρχει κάτι ακόμα που, ακόμη και να συνέβη κατά λάθος, είναι αυτό θα ήθελα πάντα να χαρακτηρίζει αυτή την ευλογημένη περίοδο. 

 Η  δυνατότητα που μας δίνεται να γινόμαστε, έστω και για λίγο, παιδιά. Με όλα τα σημαντικά και όμορφα που περικλείει αυτή η λέξη.

 Σίγουρα δεν είναι για όλους τους ανθρώπους έτσι. Σίγουρα ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων σιχαίνεται τα Χριστούγεννα. Ο καθένας έχει τον λόγο του. Άλλος νιώθει μόνος, σε άλλον θυμίζει άσχημες καταστάσεις, σε κάποιον μπορεί να θυμίζει ότι πάντοτε τα περναγε φτωχικά, για κάποιους ανθρώπους που δεν έχουν τα βασικά αυτή η περιόδος είναι μαρτύριο αντί για χαρά.

 Απ' την άλλη όμως, είναι και μια ευκαιρία. Μια μοναδική ευκαιρία να γίνουμε παιδιά. Να αγαπήσουμε, να αγαπηθούμε, να συγχωρήσουμε και να μας συγχωρήσουν, να προσπαθήσουμε να βρούμε το νόημα της υπαρξής μας, που είναι η αλληλεγγύη, η δοτικότητα και η αγάπη. Η έννοια παιδί δεν σημαίνει απαραίτητα, μόνο όμορφες αναμνήσεις. Αλλά και συγκεκριμένη συμπεριφορά. Αθωότητα, ειλικρίνεια, νοιάξιμο, ικανοποίηση και με τα λίγα, ζωντάνια, απλή σκέψη και αγάπη. Πολλή και πολύ αγάπη.

 Ξέρω, ξέρω. Κάθε χρόνο τα ίδια. Και τι έγινε αν για λίγες μέρες αλλάξουμε ρότα και γίνουμε λίγο καλύτεροι; Και αν το κάνουμε εκ του πονηρού; Και σιγά που νοιαζόμαστε πραγματικά για τον διπλανό μας. 

 Για τα παιδιά, για την φτώχεια, την κακοποίηση συνανθρώπων μας, την κακοποίηση ζώων, τα απαραίτητα που λείπουν απο εκατομμύρια ανθρώπους;   

Που πλέον έχουμε γίνει μια κοινωνία τεράτων, που η αξία της ανθρώπινης ζωής έχει ευτελιστεί και εξευτελιστεί ταυτόχρονα; Που το συμφέρον και το χρήμα κυβερνάει τκς ζωές μας; Ξέρω, ξέρω.

 Επιτρέψτε μου να έχω ακόμα πίστη στον άνθρωπο όμως. Στην αξία του, στην ανάγκη του τελικά να αγαπήσει και να αγαπηθεί κάποια στιγμή. Στην προσπάθεια που κάνει να υπερνικήσει τα πάθη και τα λάθη του. Να γίνει, έστω και μια ιδέα, καλύτερος και πιο ανθρώπινος με τους γύρω του.

 Ναι, ακούγεται σαν όνειρο θερινής νύχτας. Ναι, ο κόσμος δείχνει να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Μα κάθε χρόνο τέτοια εποχή, έχουμε την ευκαιρία. Να νιώσουμε αυτό το μοναδικό συναίσθημα χαράς και αγαλλίασης με τον διπλανό μας. Με ένα χάδι, μια κουβέντα, ένα δώρο. Οχι απαραίτητα υλικό, αλλά κυρίως συναισθηματικό.

 Μου λείπουν τα παλιά Χριστούγεννα. Τότε που όλα ήταν πιο απλά. Τότε που το σπίτι μύριζε πίτες της γιαγιάς, τότε που χωρίς ίντερνετ βρισκόμασταν με φίλους και συγγενείς, με ένα απλό τηλεφώνημα, με μια επίσκεψη στο σπίτι. 

 Τότε που περίμενα, με μια μαγική αίσθηση μέσα μου, τον Άγιο Βασίλη να... σκάσει μύτη μετά τα μεσάνυχτα. Τότε που στολίζαμε την τάξη στο σχολείο. Που οι φούρνοι τα πρωινά μου... σπάγανε την μύτη με τις μυρωδίες τους. Τα καλούδια τους. Μελομακάρονα, κουρμπιέδες, τσουρέκια. Το Μινιόν, τα μαγαζιά στο κέντρο της πόλης, στολισμένα και φανταχτερά.

  Τότε που καθόμασταν στην τηλεόραση να παρακολουθήσουμε τα παιδικά και τις ταινίες που έιχαν ως θέμα την Γέννηση του Χριστού, τις γιορτές, την έλευση του νέου χρόνου.

Η την εποχή που ήμουν έφηβος. Και τότε που έπιασα για πρώτη φορά δουλειά.  Οι ατελείωτες ώρες δουλειάς στην περίοδο των γιορτών, με ένα μαγαζί όμως στολισμένο, με χαμόγελα συναδέλφων, με ένα μέλλον όμορφο να ανοίγεται μπροστά μου. 

 Με τον Στήβι Γουόντερ να μου τραγουδάει " i just want to say i love you" και το μυαλό μου να ταξιδεύει. Εκείνα τα πρώτα Χριστούγεννα όταν σπούδαζα. Τα πρώτα σκιρτήματα. Οι παρέες, τα γέλια.

 Οι εποχές αυτές έχουν μια αίσθηση γλυκόπικρης νοσταλγίας. Τα χρόνια περνάνε και οι άνθρωποι φεύγουν απο δίπλα μας. Αγαπημένα πρόσωπα, που έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην ζωή μας. Φίλοι που χάθηκαν, συγγενείς, γνωστοί άγνωστοι, που λέγαμε απλά μια καλημέρα, ή που παίξαμε μαζί τους κρυφτό και κυνηγητό, που εργαστήκαμε παρέα, που γλεντήσαμε και κλάψαμε και γελάσαμε.

 Ναι, ακόμη και τότε υπήρχαν προβλήματα, αλλά η καρδιά μας ήταν πιο αγνή. Πιο υπομονετική, πιο ήρεμη.

Aυτές οι γιορτές μου λειπουν. Και μου λείπουν γιατί νιώθω πως δεν βρίσκω πια αυτή την ευκαιρία να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Γιατί οι γύρω μου είναι κλειδωμένοι. Απόμακροι. Γιατί πολλές φορές γίνομαι έτσι και γω.

 Μπαίνουμε σε μια περίεργη στροφή ως ανθρωπότητα θεωρώ. Χρειάζεται πίστη και αλληλεγγύη. Χρειάζεται ανθρωπιά. Σε ότι ζούμε αυτό ειναι το αντίδοτο. Αγαπήστε λίγο παραπάνω τον διπλανό σας. Νοιαστείτε τον. Ακούστε τι έχει να σας πει. Βοηθήστε τον όπως μπορείτε.

 Πρέπει, οφείλουμε στον εαυτό μας να προσπαθήσουμε να δούμε ξανά την θετική πλευρά της ζωής. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να δούμε ξανά με αισιοδοξία το μέλλον, μα πιο πολύ, μόνο έτσι θα γίνουμε έστω και λίγο, καλύτεροι άνθρωποι. Ας αρπάξουμε την ευκαιρία...

 

 ΥΓ. Θα τα πούμε ξανά πριν τα Χριστούγεννα δικοί μου και δικές μου. Σας φιλώ.

Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2021

Νταλκαδιάρης Δεκέμβρης...


 Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο ακούγοντας Μανώλη Αγγελόπουλο. "Χίλια κομμάτια όταν για σένανε γινόμουνα και συγχωρούσα κάθε λάθος σου βαρυυυυυύ και καθε νύχτα σε σκεφτόμουν και καιγόμουνα, γιατί με πρόδωσες για άλλου το φιλί". 

 Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πως να το συνδέσω με τα Χριστούγεννα, την πανδημία και τα ευτράπελα που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά έχω να πω τούτο: Τρέλανε μας ρε Μανώλη μεγάλε Τσιγγάνε, νταλκαδιάρη! Αααα να το βρήκα, το ημερολόγιο λέει 2 του μήνα του γιορτινού και νταλκαδιάρικου, μιας και τον Δεκέμβριο οι έρωτες, τα γούτσου γούτσου και τα πίτσι πίτσι, έχουν την τιμητική τους. Εδώ κολλάει και ο Μανώλης...

 Και μεις μη νομίζετε χίλια κομμάτια έχουμε γίνει για τους κυβερνώντες μας. Αυτά τα πεφωτισμένα μυαλά που μας έχουν αλλάξει τον αδόξαστο και μας... αγαπάνε με τον τρόπο τους. Μια δόση, δύο δόσεις τρεις και το λουρί της μανας. Οι άλλοι στην Φάιζερ λένε πως σε τρεις μήνες θα έχουν βγάλει νέο εμβόλιο για την μετάλλαξη Όμικρον. Μα τι νομίζουν ότι ειναι τα εμβόλια ρε παιδιά; Ταχύρρυθμα μαθήματα ECDL ή ελιές που ξεπικρίζουν σε βαζάκι στο παραθύρι;

 Εκατό ευρώ πρόστιμο λέει σε όσους άνω των 60 δεν κάνουν το εμβόλιο. Λογικό μου ακούγεται. Είναι τέτοιος ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας, είναι τόσο υψηλές οι συντάξεις, η αγορά όχι απλώς κινείται αλλα χορεύει και τσιφτετέλι, που οκ, ένα κατοστάρικο λιγότερο τι διαφορά να κάνει στους μεγιστάνες συνταξιούχους των Σεπολίων και της Κοκκινιάς;

 Ευτυχώς που έρχονται Χριστούγεννα πάντως και όσο ναναι ένα mood  ανανέωσης και αισιοδοξίας υπάρχει μπροστά μας. Πλακωθείτε στα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες και αφήστε την κατάθλιψη μόνη της σε μια γωνιά, να κλαίει την μοίρα της.  Βγείτε λίγο, περπατήστε, συναναστραφείτε, πάντα με προσοχή, νταξ βγάλτε και τα μάτια σας κακό δεν είναι και γενικά προσπαθήστε να πάρετε τα πράγματα όπως σας έρθουν.

 Εδώ και ο Έρντι (aka Ερντογάν ο μεγαλοπρεπής), έτσι τα παίρνει. Χαλαρά. Άσχετα αν πεινάει ο Τούρκικος λαός. Άλλωστε μόνο αυτός είναι που πεινάει; Μέχρι και μισό κουλούρι πουλάνε στους δρόμους  της γειτονικής χώρας. Αλλά ο Έρντι βλέπει παντού φαντάσματα. Φταίει ο έτσι, φταίει ο δείνα και μόνο αυτός τα κάνει όλα σωστά...

 Λοιπόν, σα να σας τα είπα πολλά πάλι και θα φύγετε με ένα κεφάλι καζάνι από αυτά που διαβάσατε. Τίποτα, όπως τα είπαμε, απολαύστε τον τελευταίο μήνα του 2021, οπλιστείτε με υπομονή και ότι θέλετε εδώ ειμαι, χτυπάτε και ανοίγω.

 Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω ότι είμαι πολύ συγκινημένος γιατί πλέον η μιλφάρα Μπρίτνει Σπίαρς είναι ελεύθερη απο τα δεσμά του πατέρα της και ήδη αρχίζει να χαίρεται την ελευθερία της με γυμνές φωτογραφίες.  Δεν έχασε χρόνο το Μπριτνεάκι...


ΥΓ. Καλό μήνα!  

ΥΓ2. Το ότι ξεκίνησα με Αγγελόπουλο και τελείωνω με Σπίαρς, είναι τουλάχιστον ανησυχητικό...

 

Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2021

Τζία Καράντζι: Η ομορφιά (δεν) είναι μια υπόσχεση ευτυχίας...

 "I've seen the world, done it all, had my cake now...". Αυτά τα λόγια, από το young and beautiful της Λάνα Ντελ Ρέι μου ήρθαν ανεπαίσθητα στο μυαλό, διαβάζοντας πρόσφατα την ιστορία της πολυτάραχης ζωής της Τζία Καράντζι. Του, πιθανότατα, πρώτου πραγματικού τοπ μόντελ, που εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 80', κυριάρχησε με την ομορφιά της, έκανε... μόδα  το μόντελινγκ αλλά ταυτόχρονα συγκλόνισε με το πρόωρο τέλος της από AIDS. 

 Ο Πιέρ Κλωντ Μπουάστ, Γάλλος λεξικογράφος, είχε πει πως η ομορφιά πεθαίνει δύο φορές. Στην περίπτωση της Καράντζι, οι "θάνατοι", μέχρι την τελική της φυγή σε ηλικία 26 ετών σαν σήμερα το 1986, ήταν πολλοί και επώδυνοι.

 Γεννημένη στις 29 Ιανουαρίου του 1960 στην Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών, με καταγωγή από Ιταλία, Ιρλανδία και Ουαλία, η μικρή Τζία, δε μπορούσε παρά να είναι ένα παιδί με έντονο ταπεραμέντο, που μεγάλωσε σχετικά φτωχά και που μετά την φυγή της μητέρας της από το σπίτι, ενώ ήταν δέκα ετών, αναγκάστηκε να δουλέψει στο fast food του πατέρα της.

 Μετά απο λίγα χρόνια, το πρώτο παραστράτημα ήταν γεγονός. Η Τζία, έφηβη πια, "κλέφτηκε" με έναν νεαρό που δούλευε στο φαστφουντάδικο και που αυτός ήταν που της πρότεινε να ασχοληθεί με το μόντελινγκ. Το πρώτο βήμα έγινε και η Τζία παρουσιάστηκε, γεμάτη αυτοπεποίθηση και "αέρα" σε ένα πρακτορείο μοντέλων όπου εντυπωσίασε την ιδιοκτήτρια με την φυσική και διαφορετική, σε σχέση με την επικρατούσα κατάσταση, ομορφιά της.

 Στα 1978, η  Τζία ήδη άρχισε να συζητιέται ατον χώρο του θεάματος και του μόντελινγκ. Φωτογραφήσεις για περιοδικά (στα τέλη εκείνης της δεκαετίας και αρχές του 80΄, ήταν άλλωστε το πρόσωπο του Vogue, και του Cosmopolitan), εμφανίσεις σε διαφημίσεις στην τηλεόραση, συνεργασίες με τους μεγαλύτερους σχεδιαστές μόδας εκείνης της εποχής και... φώτα. Πολλά φώτα. ίσως από αυτά άρχισε σιγά σιγά να "τυφλώνεται". Ήταν ένα κορίτσι μικρό, χωρίς κάποιον άνθρωπο δίπλα της να την συμβουλεύει και να κρατάει τα... γκέμια όταν αυτό χρειαζόταν.

  Η Καράντζι άρχισε να εθίζεται σε μια αδιέξοδη ζωή. Οι ερωτικές προτιμήσεις της, που είχαν να κάνουν με σχέσεις εφήμερες (με γυναίκες και άντρες), ακόμη και με πάρτυ οργίων με συμμετοχή διασήμων ονομάτων της εποχής, αλλά κυρίως η χρήση σκληρών ναρκωτικών και ο εθισμός της στην ηρωίνη, την έβαλαν σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. 

 Η απέλπιδα προσπάθεια της στυλίστριας Σάντυ Λίντερ, με την οποία διατηρούσε σχέση, να την σταματήσει από τον κατήφορο, δεν ήταν επιτυχής.

 Το 1983 ήταν η αρχή του τέλους. Την συλλαμβάνουν στο αεροδρόμιο με ναρκωτικά, μένει απένταρη, γιατί ενώ σπαταλούσε για να παίρνει τις δόσεις της, πλέον δεν την έπαιρναν στις δουλειές λόγω των των προσωπικών της θεμάτων. Στο όλο σκηνικό και σαν... κερασάκι στην τούρτα πεθαίνουν δύο σημαντικοί άνθρωποι της ζωής της. Ο αγαπημένος της φωτογράφος σε τροχαίο και η καλύτερη της φίλη απο καρκίνο. Επιστρέφει στην Φιλαδέλφεια, μπαίνει σε κέντρο απεξάρτησης και μόλις βγαίνει αποφασίζει να αλλάξει τελείως ζωή και ασχολείται με τις πωλήσεις.

 Το τέλος της όμως ήταν προδιαγεγραμμένο. Δεν καταφέρνει να ορθοποδήσει και ουσιαστικά γίνεται μια πόρνη πολυτελείας. Βιάζεται κατα κόρον απο τους πλούσιους πελάτες της, ζει μέσα στην βρωμιά και η υγεία της επιβαρύνεται. Νοσεί από πνευμονία και οι γιατροί της λένε πως πάσχει απο AIDS...

 Πριν φύγει συναντιέται με την Λίντερ και επί της ουσίας την αποχαιρετά, λέγοντας της πως είναι ο μοναδικός άνθρωπος που αγάπησε πραγματικά. Στις 18 Νοεμβρίου του 1986, το κορίτσι με αυτά τα μεγάλα και πανέμορφα μάτια, τα σαρκώδη χείλη και το έντονο βλέμμα, φεύγει από την ζωή σε ηλικία 26 ετών. 

 Είχε στο πλευρό της μόνο την μητέρα της, τις βασανιστικές μέρες στο νοσοκομείο, ενώ στην κηδεία της ήταν απόντες οι άνθρωποι που συνεργάστηκε από τον χώρο του μόντελινγκ. 

 Αυτή η ιστορία, με μελαγχόλησε και με άγγιξε πολύ. Με έκανε να αναρωτηθώ για άλλη μια φορά, τι μπορεί να είναι αυτό που καταστρέφει ζωές, όταν μπροστά ανοίγονται φωτεινοί ορίζοντες και η τύχη δείχνει να μας χαμογελά. Ποιος μηχανισμός ενεργοποιείται ξαφνικά, που μας πάει από το φως στο σκοτάδι;

 Στο πρόσωπο της Τζία Καράντζι, βλέπω όλα εκείνα τα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που "ανοίγουν τα φτερά" τους, που έχουν όνειρα για το μέλλον, που θέλουν να γίνουν ευτυχισμένοι άνθρωποι, αλλά τελικά οι εσωτερικοί τους δαίμονες, ο περίγυρος και αυτή η αδηφάγα δίψα για την ματαιοδοξία, τους οδηγεί στην καταστροφή και στο πρόωρο τέλος.

 Κι αν παραφράσω τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα Σταντάλ, αποδεικνύεται, πως η ομορφιά τελικά δεν είναι μια υπόσχεση ευτυχίας... Τα ξαναλέμε. 

Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2021

Το ευ και το ζην...


 

"Ποιο είναι το νόημα να ανησυχούμε για το τι θα μπορούσαμε ή δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει για να ελέγξουμε τον δρόμο που πήρε η ζωή μας; 

Σίγουρα είναι αρκετό ότι άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα τουλάχιστον προσπαθήσαμε και προσφέραμε κάτι αληθινό, κάτι πολύτιμο. 

Κι αν ορισμένοι από εμάς είναι έτοιμοι να θυσιάσουν πολλά πράγματα στη ζωή τους για να κυνηγήσουν αυτές τις προσδοκίες, σίγουρα αυτό από μόνο του, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, θα προκαλέσει υπερηφάνεια και ικανοποίηση..."

 Καζούο Ισιγκούρο

 

 Το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του-γεννημένου σαν σήμερα το 1954- Ιάπωνα συγραφέα Καζούο Ισιγκούρο "Απομεινάρια μιας μέρας", έρχεται να μας υπενθυμίσει την αναγκαιότητα αλλά και την σπουδαιότητα της συνεχούς προσπάθειας για ένα καλύτερο αύριο. Τα όνειρα, οι προτεραιότητες, οι στόχοι, η εξέλιξη, είναι απαραίτητα συστατικά για μια ζωή που θα έχει σκοπό και ουσία.

 Δυσκολίες και οι κακοτοπιές θα βρεθούν στο διάβα μας. Τα ανθρώπινα όρια όμως, ξεπερνιούνται με τον ίδιο τρόπο που ορίζονται. Από εμας τους ίδιους και από την ικανότητα μας να αντιληφθούμε πως το ζην οφείλει να πηγαίνει παντα παρέα με το ευ...

 

ΥΓ. Καλό μήνα να έχουμε. Να προσέχετε τους εαυτούς σας.

ΥΓ2. Σας αφήνω με έναν... πειραγμένο Paul Anka.

 

Αναγνώστες

Page translation