Σάββατο, 15 Μαΐου 2021

Κοσμογονία...

 Λοιπόν, ξεκινάω λίγο επιθετικά.  Ρε παιδιά τρεις βδομάδες έλειψα, τι στο καλο έγινε; Πολεμική σύρραξη στην Γάζα, άρση lockdown, τέλος τα sms στο 13033,  συνελήφη ο Λαγός, το 8ώρο γίνεται 10ώρο, 15ωρο, 24ώρο, ανάλογα με τα γούστα των εργοδοτών, ένας Κινέζικος πύραυλος παραλίγο να μας έπαιρνε κούρσα, ο τουρισμός άνοιξε και μαζί ανοίξαμε και εμείς για τις τουρίστριες (όπου εμείς εννοώ τα greek  kalamakia εεε kamakia ήθελα να γράψω), η Παναγιώταρου κάνει μπάνιο στην Φάρμα και μαζί της... λουζόμαστε και εμείς (συνθηματικό αυτό με το λούσιμο) και γενικά ένας χαμός στο ίσωμα.   

Όπου να'ναι μάλιστα περιμένουμε και τους Άγγελους της Αποκάλυψης. Αν ήξερα ότι θα είχαμε τέτοια γενονότα, μα τον Θεό δεν θα πήγαινα για φτιάξιμο το pc μου. Κάπου έλεος δηλαδή...

 Για ώπα ώπα λιγάκι. Και τώρα που το καλοσκέφτομαι δηλαδή, καλά καλά δεν έχουμε χωνέψει ακόμα τα κοκορέτσα και τα αμνοερίφια. Πως την πατήσαμε πάλι έτσι γαμώ (μπιππππππ) τον αγγλοσαξωνικό τουρισμό μου μέσα;

  Δε μπορώ, όσο τα σκέφτομαι τρελάινομαι. Ένας θα σας πω μόνο. Βαθυστόχαστο και γενικά βαθύ και χωρίς δεύτερο συνθετικό. Άλλο αγάπη και άλλο σεξ λατρείες μου. Άλλο αγάπη και άλλο σεξ. Τάδε έφη, Hi5. Γκέγκε;



ΥΓ. Καλό υπόλοιπο Μαϊου...

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2021

Έξοδος...


 Η τελετή γινόταν στη μεγάλη σάλα, μόλις μ’ είχαν ξεκρεμάσει απ’ το ηλιοβασίλεμα, με τύλιξαν μ’ ένα σεντόνι, μα οι πληγές φάνηκαν στον τοίχο, το πλήθος συνωστίζονταν στις σκάλες, ζητούσε ν’ αναστηθώ, μα εγώ έπρεπε να μείνω αγνός από θαύματα, και κρυβόμουν πίσω απ’ τα παλτά των ξένων στο διάδρομο, τρώγοντας τα φύλλα από παλιά ημερολόγια.

Το ξημέρωμα ήταν ωχρό πίσω απ’ τις μπουκάλες, βγήκα στο δρόμο και γονάτισα στον πρώτο περαστικό, «γιατί το ‘κανες;» με ρωτούσε ο Θεός,
«είναι ο καιρός της βασιλείας μου, Κύριε, πώς ν’ αρνηθώ;» και τότε ο θεός μου ‘βαλε στο χέρι αυτό το κλειδί, έτσι μπορώ τώρα ν’ ακούω ήρεμος το ανελέητο βήμα πίσω απ’ τον τοίχο, αθέατος μέσα σε όποια θεία εικόνα.
Ήμουν τόσο μονάχος, που τα σκυλιά που με γάβγισαν στο δρόμο ανέβαιναν τώρα μαζί μου στον ουρανό.
 

Τάσος Λειβαδίτης-Έξοδος 
 
 
 
ΥΓ. Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με Υγεία και Δύναμη σε όλους και όλες.

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2021

Μαθήματα δικτατορίας άνευ διδασκάλου...

 

 Παίρνετε μια ντουζίνα τανκς, ένα μυστρί και μία πλάκα  

κι αφού ξορκίσετε τον Μαρξ θεμελιώνετε ατάκα. 

 Διαλέγετε ένα πτηνό ει δυνατόν με 2 κεφάλια 

  το στήνετε στον Υμηττό με τα φτερά του σαν βεντάλια. 

 

  Ελλάς ελλήνων Χριστιανών

   άνευ βουλής και εκλογών

  έτσι τα έθνη μόνο ζουν 

 ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταρατατζούμ 

 

  Βάζετε για πρωθυπουργό της Σαντορίνης τον ωραίο 

 και δε πειράζει για μετά τ’ αδίκημα είναι στιγμιαίο.  

Συγκέντρωσις είναι εφικτή το μάξιμουμ ενός ατόμου 

 κι έτσι αποφεύγεται η ειρκτή και η εξάρθρωσις του ώμου.

 

  Ελλάς ελλήνων Χριστιανών 

 άνευ βουλής και εκλογών 

κύριοι έτσι τα έθνη μόνο ζουν 

 ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταρατατζούμ  

 

Συλλήψεις είναι αποδεκτές Τρίτη Τετάρτη και Σαββάτο 

 αλλά μπορείτε κι από χθες για να τους έχετε από κάτω.  

Πρόσφορη μέρα για όλα αυτά μία απ’ τις τόσες του Απρίλη

  αρχίζετε πρωί πρωί και τελειώνετε το δείλι...

 


                Στιχοί: Γ. Κακουλίδης - Μουσική: Γ. Κριμιζάκης - Ερμηνεία: Γ. Μαρίνος 

 

ΥΓ. 21 Απριλίου 1967- 21 Απριλίου 2021. Και η χουντική ζωή μας συνεχίζεται...

ΥΓ2. Ανεπανάληπτος Γιώργος Μαρίνος.

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2021

Το φαινόμενο της πεταλούδας και η αξία των πράξεων...

 "Οι πιο καθοριστικές πράξεις στη ζωή, είναι συχνά οι πιό ασυλλόγιστες", αναφέρει, ο βραβευμένος με Νόμπελ, Γάλλος συγγραφέας, Αντρέ Ζιντ. Νομίζω πως έχει διπλή ανάγνωση η παραπάνω ρήση.

 Αν το δούμε από την σκοπιά της ασημαντότητας μιας πράξης, βασισμένοι στο φαινόμενο της πεταλούδας, που λέει ότι αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να προκαλέσει βροχή στην Κίνα, τότε αυτόματα μπορούμε να κάνουμε τη σύνδεση και με την απερισκεψία των ανθρώπων, που πολλές φορές πράττουν χωρίς να έχουν την λεγόμενη ενσυναίσθηση απέναντι στους άλλους. 

 Με πράξεις που όσο και αν δείχουν ανούσιες, να παίζουν στο τέλος, με γεωμετρική πρόοδο, σημαίνοντα ρόλο στην ζωή των υπολοίπων με την πάροδο του χρόνου. 

 Άλλωστε εμείς, σε σχέση με τους άλλους ζώντες οργανισμούς, έχουμε μια διαφορά. Ακολουθούμε κατά τον Αριστοτέλη, την ατομική μας εξέλιξη, και όχι την ομαδική που ακολουθούν τα ζώα. Αυτό αυτόματα σημαίνει πως η έννοια του Εγώ υπερκερνάει αυτή του Εμείς. Με ότι αυτό συνεπάγεται.

  Τα μικρά κομμάτια της συμπεριφοράς μας, των συνηθειών, και των αποφάσεων που παίρνουμε, μπορεί εκείνη την στιγμή να μην φαίνονται σημαντικά αλλά είναι αυτά που συνθέτουν το παζλ, μιας κατάστασης, ενός γεγονότος και τελικά της ίδιας μας της υπόστασης.

 Η τάση που έχουμε να σκεφτόμαστε περίπλοκα στις πιο απλές καταστάσεις και απλοϊκά στις πιο περίπλοκες, δεν μας δίνει την δυνατότητα να έχουμε ορθή κρίση και πνευματική διαύγεια σε ότι πράττουμε. Τις περισσότερες όμως φορές, απλά δεν θέλουμε να λειτουργούμε έτσι. Το συμφέρον, ο εγωισμός και η αναισθησία μας, έρχονται πρώτα σε σχέση με τον συνάνθρωπο.

 Ένα αστείο, μια χειρονομία, κάποια λόγια, ένα άγγιγμα, μια σοβαρή συζήτηση, μπορεί για μας να ειναι απλά κάτι συνηθισμένο, κάτι που μας κάνει να νιώθουμε όμορφα ή κάτι που δείχνει σωστό, για κάποιους όμως μπορεί να είναι κάτι που αλλάζει την καθημερινότητα, με θετικό η αρνητικό τρόπο και εν γένει όλη τους την ζωή.

 Δε λέω να προσέχουμε πάντα σε ότι λέμε και κάνουμε. Αυτό άλλωστε είναι ανέφικτο. Μπορούμε όμως να βρούμε μια "φόρμουλα" σκέψης τέτοια, που με τον καιρό θα "πετάει" αυτόματα στο μεγαλύτερο ποσοστό,  κάθε τι αρνητικό, κάθε τι επιλήψιμ0, στον κάλαθο των αχρήστων. 

 Και θα μας κάνει πιο χρήσιμους και ανθρώπινους στις αποφάσεις μας, πιο ξεκάθαρους και ειλικρινείς προς το κοινωνικό σύνολο. Μια διαδικασία μαντεψιάς θα έλεγα, αντιλαμβανόμενοι το πόσο σημαντικοί είμαστε για τους άλλους.

 Τέλος, αν πραγματικά αντιληφθούμε την αληθινή αξία των πράξεων, κάτι που ελάχιστες φορές γίνεται κατά την προσωπική μου άποψη στη διάρκεια της ζωής μας, τότε ίσως κατανοήσουμε και τον λόγο της ύπαρξης μας, που δεν είναι άλλος από την αγάπη για τον διπλανό μας. Τα ξαναλέμε.

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2021

Νηστεία, τρέλα, push ups και προσευχή...

 Να που έφυγε, χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, και ο Μάρτης ο γδάρτης δικοί μου και δικές μου. Και ναι, δεν είναι ψέματα, μπήκε λέει ο Απρίλης και το ημερολόγιο δείχνει πρώτη του μήνα του προ-πασχαλινού. 

  Η νηστεία έχει ήδη μπει για να τα καλά στην καθημερινότητα μου, το ίδιο και η προσευχή. Για την τρέλα, που γράφω και στον τίτλο του κειμένου μου, φροντίζει ο κόσμος, αυτός ο κόσμος ο καλός ο χιλιομπαλωμένος που έλεγε και ο μέγας Ξυλούρης...

 Πάντα τέτοια εποχή κάθε χρόνο, καθαρίζει λιγάκι το μυαλό μου. Ίσως επειδή τον πιέζω προς αυτή την κατεύθυνση, ίσως επειδή η νηστεία επιδρά επάνω μου όπως η Πάμελα Άντερσον στις εφηβικές μου φαντασιώσεις πριν κάμποσα χρόνια (μόνο εγω θα μπορούσα να κάνω τέτοιο συνειρμό...).

 Έχω λοιπόν, νομίζω δηλαδή, την ικανότητα τέτοιες μέρες, να καταλαβαίνω περισσότερα. Βλέπω ας πούμε ότι όλως τυχαίως και με χιλιάδες κρούσματα καθημερινά (τα πιο πολλά από την αρχή της πανδημίας), με τα νοσοκομεία να ασφυκτιούν, να ετοιμαζόμααστε να ανοίξουμε μαγαζιά, σχολεία κλπ (εντάξει δεν το βλέπω μόνο εγώ μην φωνάζετε...).

 Η Γαλλία άκουσα στιε ειδήσεις, πάει για ολικό λοκντάουν ενός μήνα. Εμείς, όοοοοοχι αλάνια μου, κινούμαστε πάντα αντίθετα στο ρεύμα. Και καλά να κινούμαστε έτσι. Αλλά ρε μάγκες, εσείς που μας κυβερνάτε, τα έχετε κάνει μαντάρα από την αρχή αυτής της πρωτόγνωρης κατάστασης. Τόσο καιρό κλειστά η εστίαση, τα σχολεία, τα εμπορικά καταστήματα. Μέγα λάθος. 

 Τώρα λοιπόν που πλησιάζει το καλοκαιράκι, τσουπ, ανοίξτε, δώστε και σώστε. Επειδή μόνο και μόνο είναι ο κόσμος στα κάγκελα. Που είναι λογικό να είναι. Που πρέπει να αρχίσουμε να ζούμε πάλι. Αλλά με προσοχή και όχι χύμα και όχι ανοίγουμε δύο εβδομάδες και κλείνουμε ξανά. Τίποτα. Ελπίζω αυτή την φορά να έχετε σχέδιο. Πραγματικά...

 Πάντως νομίζω πως θα τον ξεπεράσουμε και αυτόν τον σκόπελο. Με τον άλλον δεν ξέρω πως θα τα φέρουμε βόλτα. Τι; Που αναφέρομαι; Μα στις γυναίκες. Έρχεται που έρχεται η άρση των μέτρων περιορισμού ανοιξιάτικα, μετά απο τόσους μήνες, θα έχουμε και τις κοριτσάρες, τσουπωτές και μη, να αρχίζουν να τα... πετάνε! Ότι δεν έχουν προλάβει να πετάξουν εν πάσει περιπτώσει. Μαυρίσματα, σορτσάκια (ο θεός να τα κάνει), ξώπλατα, ξώβυζα και δε συμμαζεύεται. 

 Και καταρχήν εν μέσω νηστείας και προσευχής ε, να το πούμε και αυτό. Αφήστε που άντρες και γυναίκες θα είμαστε λυσσαμένοι για επαφή, όσοι και όσες δηλαδή τηρούσαν αυστήρα τα μέτρα και δεν βγάζανε τα μάτια τους, όταν βγάζανε τις μάσκες τους. Θα γίνει της... Τσιτσιολίνας και να μου το θυμηθείτε. Μη λέτε μετά ααααα Μάκαρε δεν μας ενημέρωσες...

 Και έχουμε και συνέχεια να ξέρετε. Έρχονται απολύσεις, πλειστηριασμοί, σουβλίσματα αρνιών, κοκορέτσα (sic) και κοντοσούβλια (είναι και αυτά στην εξίσωση των προβλημάτων άσχετα αν πρώτα θα τα γευτούμε και μετά θα κλαίμε για τις χοληστερίνες και τα παραπανίσια κιλά), καύσωνες κλπ κλπ. Προσπαθώ να τα βλέπω θετικά τα πράγματα να ξέρετε. Δεν θέλω και πολύ. Μια τουρίστρια το καλοκαίρι, μια μελαχρινή μιλφάρα και όλα είναι ανθηρά. Για μένα τουλάχιστον. Γενικότερα εδώ και καιρό τον... πίνουμε. Μας παίρνουνε... κούρσα ρε παιδί μου πως το λένε.

 Δε πειράζει όμως. Είμαι της άποψης, πως είτε τώρα σε καμια δεκαρία χρόνια, η το αργότερα σε μια τριακονταετία, θα δικαιωθούμε. Μέχρι τότε, υπομονή, αγάπη, καλή καρδιά, ολίγον σταρχιδισμός και μακριά από τους τρόμπες... 

 

ΥΓ. Καλό μήνα!

ΥΓ2. Πωωωωω παραλίγο να το ξεχάσω. Έχω την λύση για τα κοκορέτσα. Push ups. Κάτι ξέρουν η Πωλίνα και ο Δάντης. Ξεκινήστε (ο καθένας όπως τη νιώθει την... άσκηση).


Στίχοι-Μουσική: Γιάννης Καραλής

Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2021

Διαδικτυακοί παντογνώστες, αυτή η μάστιγα...

 "Ήρθα είδα, ενίκησα", είχε πει ο Ιούλιος Καίσαρ. "Έφτιαξα μνημείο πιο αιώνιο και από τον χαλκό", είχε ξεστομίσει και ο Οράτιος. Ε λοιπόν, αυτοί οι δύο σημαντικοί άντρες αποτύπωσαν πλήρως με τα λόγια τους, αυτό που πολλές φορές συμβαίνει στην καθημερινότητα μας, αλλά και πιο συγκεκριμένα στα social media, το τελευταίο διάστημα. 

 Τι είνα αυτό; Μα φυσικά το ύφος, ο τρόπος και η λογική που λειτουργούν πολλοί συνάνθρωποι μας, όταν εκφράζονται γραπτώς ή προφορικώς, και θεωρούν, νομίζουν, και τελικά πιστεύουν, ότι είναι οι μοναδικοί γνώστες της αληθείας. Στυλάκι χιλίων καρδιναλίων, απολυτότητα, υπεροψία, κρίσεις, επικρίσεις και συμπεράσματα, για όλα τα θέματα που μπορεί να απασχολούν τις ζωές μας.

 Έχω κάνει και παλαιότερα παρόμοια ανάρτηση για τους ξερόλες και τους κριτές των social media. Τα τελευταία χρόνια όμως το κακό έχει παραγίνει και συνεχώς... παραγίνεται. Θέλω λοιπόν, αν μου επιτρέπουν, να εκφράσω μερικές επιπλέον απόψεις επί του θέματος.

 Έχουμε και λέμε. Κανένας δεν ξέρει τίποτα. Ούτε καν τι του γίνεται πολλές φορές. Ενίοτε δεν γνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό και τα πιστεύω του. Κυριολεκτικά. Όχι μεταφορικά. Γνώμη τσεκουράτη και μεγαλόστομη, μπορεί να έχει μόνο όποιος έχει γνώση από κάτι που του έχει συμβεί, ή είναι αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς της όποιας κατάστασης.  Οτιδήποτε άλλο, μια άποψη για παράδειγμα, ελέγχεται, αναιρείται, κρίνεται και μπαίνει αυτομάτως στην κουβέντα για το αν ισχύει και αν έχει βάση η όχι.

 Για να το προχωρήσω λίγο παραπάνω, ακόμα και σε όσους έχει συμβεί κάτι από τα παραπάνω, η ίδια η αντικειμενικότητα, που είναι μύθος, πάει περίπατο, μιας και αρχίζει και κάνει την εμφάνιση της η υποκειμενικότητα. Ο άνθρωπος σκέφτεται πάντα με το Εγώ, αρκετές φορές προς όφελος του και συνήθως εναντίον των άλλων.

 Για να γίνω πιο σαφής, δε μιλάω για θέματα και καταστάσεις που άπτονται της κοινής λογικής (αν και αυτό επίσης σηκώνει κουβέντα) ή για το καλοπροαίρετο χιούμορ που μπορεί  να γίνεται κάποιες φορές. 

 Η κοινωνία έχει κάποιους κανόνες, κάποιες αρχές που συνήθως οι περισσότεροι άνθρωποι ακολουθούν. Δεν κουβεντιάζουμε λοιπόν για το αν το άσπρο είναι άσπρο ή το μαύρο είναι μαύρο.

 Όταν όμως ακόμα και σε περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με την κοινή λογική και τους ανθρώπινους κανόνες, αυτός που εκφράζει την όποια άποψη, παρεκλίνει, ξεφεύγει και γίνεται ίδιος και χειρότερος με την κατάσταση την οποία επικρίνει, αλλά το κάνει σα να φαίνεται ότι είναι λογικό και τεκμηριωμένο, ε τότε η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Έχετε δει τι διαγωνισμός εξυπνάδας, αναθεμάτων και αχρειοτήτων γίνεται στο διακίκτυο; Στο facebook ας πουμε.  Από το πιο σοβαρό μέχρι το πιο αστείο θέμα που προκύπτει, οι κριτές, οι άσπιλοι και αμόλυντοι των μέσων δικτύωσης, οι φωτεινοί παντογνώστες της κοινωνίας μας, αναλύουν με περισπούδαστο (και πολλές φορές αναλφάβητο) ύφος και ήθος τα τεκταινόμενα, όντας οι μοναδικοί και απόλυτοι γνώστες των όσων ζούμε. Μόνο που αν τελικά ρε παιδιά είμαστε τόσοι πολλοί οι αλάθητοι, θα έπρεπε ο κόσμος μας να μην είναι σε αυτό το χάλι.

 Αυτή είναι η φύση μας όμως. Άντε για να μην είμαι ακραίος και γραφικός, ένα κομμάτι της φύσης μας. Είμαστε εγωιστές, απάνθρωποι, μισαλλόδοξοι, ανεύθυνοι, ριψάσπεις, κανεντρεχείς και τελικά κακοί και πονηροί άνθρωποι. Την πέφτουμε σαν τα... κοράκια στα θύματα μας, είτε επειδή έφταιξαν, είτε επειδή λάθεψαν, είτε ακόμη επειδή εγκλημάτισαν. 

 Αυτοί είναι απόκληροι, τέρατα και δεν αξίζουν να ζουν, να υπάρχουν, να κυκλοφλορούν ανάμεσα μας, ανάμεσα στους εκλεκτούς. Άσχετα αν στην πραγματικότητα η δική μας δίψα για... αίμα, για ταπείνωση του άλλου, είναι εδώ, εντός μας, σε ότι σκεφτόμαστε και πράττουμε.

 Βρίζουμε τους πολιτικούς που εμείς ψηφίζουμε, πατάμε επί... πτωμάτων για την προσωπική και επαγγελματική μας ανέλιξη, κρίνουμε τους βολεμένους αν δεν βολευόμαστε εμείς, λέμε ψέματα υποστηρίζοντας την αλήθεια, κλέβουμε κυριολεκτικά η μεταφορικά, χρήματα, ιδέες, ψυχές και συνειδήσεις, συγχωρούμε για να το παίξουμε μεγαλόψυχοι και όχι επειδή το εννοούμε, δεν ακούμε, δεν συζητάμε επί της ουσίας, δεν δίνουμε μα μόνο παίρνουμε.

 Μετά όμως από όλα αυτά, έχουμε και άποψη. Έχουμε γνώμη. Και την καταθέτουμε. Στο διαδίκτυο. Στην εργασία μας. Στην παρέα μας. Στην οικογένεια μας. Στοιχειοθετούμε με αυστηρό και απόλυτο ύφος την ανικανότητα των άλλων, για να μακιγιάρουμε με τα φανταχτερά χρώματα της υποκρισίας την δική μας.

 Θεωρούμε ότι αυτό θα μας λυτρώσει. Η μπορεί και βαθιά μέσα μας, να νομίζουμε ότι κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Αλλά φευ, στο τέλος, οι... φουσκωμένες από υπεροψία και σοβαροφάνεια απόψεις στο facebook και στο twitter, δε σε κάνουν κριτή, αλλά κρινόμενο...

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2021

Ακόμα και οι τοίχοι έχουν... μιλιά Νο15 (συνεργατική version)

 Γειά χαραντάν δικοί μου και δικές μου! Καλώς με βρήκατε πάλι μετά απο ενάμιση μήνα. Δεύτερη μέρα του Μαρτίου γράφει το ημερολόγιο και από τον τίτλο καταλάβατε ότι ξεκινάω τις αναρτήσεις με μιά συνήθεια που έγινε λατρεία. Συνθήματα τοίχων και δρόμων, αστεία, σοβαρά, γελοία, τραγικά, πονηρά, ερωτικά και φουλ... συναισθηματικά! 

 Όμως αυτή την φορά σας έχω μια έκπληξη. Είπα να εμπλουτίσω λιγάκι το όλο concept. Με συνεργασία-φιλοξενία. Η φίλη μου Κατερίνα Βερίγκα από το https://pause-theblog.blogspot.com/  μου είπε: "Θέλω να πάρω λίγη από την δόξα αυτής της καταπληκικής ιδέας που είχες, να ανεβάζεις συνθήματα τοίχων και να τα σχολιάζεις". Τι να κάνω και γω, αδυναμία της έχω, δέχτηκα. Δόξα είναι αυτή, γιατί να μην μοιράζεσαι;;;

 Πέρα από την πάντα ξεκάρφωτη πλάκα μου, "έπεσε" η ιδέα στο τραπέζι και την θεώρησα εξαιρετική.  Βου α λα λοιπόν. Συνθήματα τοίχων με διπλή ανάγνωση. Για να σας βοηθήσω, τα σχόλιας της Κατερίνας ξεκινάνε με το γράμμα Κ και τα δικά μου με το γράμμα Μ (άμα έχεις την πρωτοτυπία μέσα σου ρε παιδί μου...). Απολαύστε ελεύθερα...

 

Κ: Πως γίνεται να μη με αγαπάς τα Σάββατα (Ρέμο εσύ?)--Μ: Ναι, σε ξέρω και απ' τις καθημερινές...





Κ: Γιατί όλα είναι βγαλμένα μέσα από το Κάμα Σούτρα -- Μ: Ναι, και για τους υπόλοιπους 68 βούβα ε;



K: 'Εχει κλείσει ραδιοφωνική εκπομπή, της τα παν κι άλλοι -- Μ: Εγχειρίδιο σχέσεων: Κοπλιμέντα (μπαρούφες) για πρωινό αχαλίνωτο σεξ.


Κ: Ένας τόνος απόσταση... -- Μ: 3. Κανένα από τα δύο; Γαμάουα -ουά-ουά...


Κ: Άδικο έχει; Γίνε εσύ το Χάδι -- Μ: Χαϊδέψτε γιατί χανόμαστε!


Κ: Χορεύουμε στο σκοτάδι... -- Μ: Έτσι θέλουμε ρε. Ντιριντάχτα, ε ντιριντάχτα...


K: Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες --  Μ: Και σατράπης και αποστειρωμένος. Ακούς εκεί ερεθίστηκα. Κ@ύλωσα το λένε.


Κ: Το σύμπαν σας προωθείται. Παρακαλώ περιμένετε... -- Μ: Έλαααα τα θες όλα στο πιάτο. Ψάξε λίγο. Μόνο 35469357534534535939573 πλανήτες υπάρχουν...


Κ: Μήπως είσαι ψυχολόγος; -- Μ: Ρε φίλε, αν είναι να μας κάνεις το μυαλό κιμά, σου κάθομαι εγώ στην τελική...


Κ: Ο νόμος της έλξης; -- Μ: Ολόκληρη η ουσία της θεωρίας του "πίστευε και μη ερεύνα", σε μια απάντηση.


Κ: Που να λέγαμε και καληνύχτα δηλαδή... -- Μ: Σιγά εσύ ρε, πρωινέ εκδικητή...


Κ: Θάντερ...Θάντερ... Θάντερκατς! -- Μ: Φύγαμεεε! Εμπρός λοιπόν καλό μου τηλεκοντρόλ!

 

 Αυτά ήταν λοιπόν τα συνθήματα μας. Η επιλογή έγινε τυχαία και από τους δύο μας. Ελπίζω να σας άρεσαν. Θέλω να ευχαριστήσω την Κάθριν, γιατί με τσίγκλισε με την ιδέα της να γράψω, σε μια δύσκολη περιόδο για μένα. Θέλω να σας ευχηθώ καλό μήνα (πάντα στα πλαίσια του δυνατού, καθώς το τελευταίο διάστημα είναι μια ευχή που δεν έχει ιδιαίτερη επιτυχία), να σας υπενθυμίσω να αγαπάτε με όλη σας την καρδία τους ανθρώπους που έχετε γύρω σας, και να μην ξεχνάτε να τους το λέτε συχνά.


ΥΓ. Υγιαίνετε και ει δυνατόν αγαλλιάσθε...

Αναγνώστες

Page translation