Τρίτη, 2 Μαρτίου 2021

Ακόμα και οι τοίχοι έχουν... μιλιά Νο15 (συνεργατική version)

 Γειά χαραντάν δικοί μου και δικές μου! Καλώς με βρήκατε πάλι μετά απο ενάμιση μήνα. Δεύτερη μέρα του Μαρτίου γράφει το ημερολόγιο και από τον τίτλο καταλάβατε ότι ξεκινάω τις αναρτήσεις με μιά συνήθεια που έγινε λατρεία. Συνθήματα τοίχων και δρόμων, αστεία, σοβαρά, γελοία, τραγικά, πονηρά, ερωτικά και φουλ... συναισθηματικά! 

 Όμως αυτή την φορά σας έχω μια έκπληξη. Είπα να εμπλουτίσω λιγάκι το όλο concept. Με συνεργασία-φιλοξενία. Η φίλη μου Κατερίνα Βερίγκα από το https://pause-theblog.blogspot.com/  μου είπε: "Θέλω να πάρω λίγη από την δόξα αυτής της καταπληκικής ιδέας που είχες, να ανεβάζεις συνθήματα τοίχων και να τα σχολιάζεις". Τι να κάνω και γω, αδυναμία της έχω, δέχτηκα. Δόξα είναι αυτή, γιατί να μην μοιράζεσαι;;;

 Πέρα από την πάντα ξεκάρφωτη πλάκα μου, "έπεσε" η ιδέα στο τραπέζι και την θεώρησα εξαιρετική.  Βου α λα λοιπόν. Συνθήματα τοίχων με διπλή ανάγνωση. Για να σας βοηθήσω, τα σχόλιας της Κατερίνας ξεκινάνε με το γράμμα Κ και τα δικά μου με το γράμμα Μ (άμα έχεις την πρωτοτυπία μέσα σου ρε παιδί μου...). Απολαύστε ελεύθερα...

 

Κ: Πως γίνεται να μη με αγαπάς τα Σάββατα (Ρέμο εσύ?)--Μ: Ναι, σε ξέρω και απ' τις καθημερινές...





Κ: Γιατί όλα είναι βγαλμένα μέσα από το Κάμα Σούτρα -- Μ: Ναι, και για τους υπόλοιπους 68 βούβα ε;



K: 'Εχει κλείσει ραδιοφωνική εκπομπή, της τα παν κι άλλοι -- Μ: Εγχειρίδιο σχέσεων: Κοπλιμέντα (μπαρούφες) για πρωινό αχαλίνωτο σεξ.


Κ: Ένας τόνος απόσταση... -- Μ: 3. Κανένα από τα δύο; Γαμάουα -ουά-ουά...


Κ: Άδικο έχει; Γίνε εσύ το Χάδι -- Μ: Χαϊδέψτε γιατί χανόμαστε!


Κ: Χορεύουμε στο σκοτάδι... -- Μ: Έτσι θέλουμε ρε. Ντιριντάχτα, ε ντιριντάχτα...


K: Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες --  Μ: Και σατράπης και αποστειρωμένος. Ακούς εκεί ερεθίστηκα. Κ@ύλωσα το λένε.


Κ: Το σύμπαν σας προωθείται. Παρακαλώ περιμένετε... -- Μ: Έλαααα τα θες όλα στο πιάτο. Ψάξε λίγο. Μόνο 35469357534534535939573 πλανήτες υπάρχουν...


Κ: Μήπως είσαι ψυχολόγος; -- Μ: Ρε φίλε, αν είναι να μας κάνεις το μυαλό κιμά, σου κάθομαι εγώ στην τελική...


Κ: Ο νόμος της έλξης; -- Μ: Ολόκληρη η ουσία της θεωρίας του "πίστευε και μη ερεύνα", σε μια απάντηση.


Κ: Που να λέγαμε και καληνύχτα δηλαδή... -- Μ: Σιγά εσύ ρε, πρωινέ εκδικητή...


Κ: Θάντερ...Θάντερ... Θάντερκατς! -- Μ: Φύγαμεεε! Εμπρός λοιπόν καλό μου τηλεκοντρόλ!

 

 Αυτά ήταν λοιπόν τα συνθήματα μας. Η επιλογή έγινε τυχαία και από τους δύο μας. Ελπίζω να σας άρεσαν. Θέλω να ευχαριστήσω την Κάθριν, γιατί με τσίγκλισε με την ιδέα της να γράψω, σε μια δύσκολη περιόδο για μένα. Θέλω να σας ευχηθώ καλό μήνα (πάντα στα πλαίσια του δυνατού, καθώς το τελευταίο διάστημα είναι μια ευχή που δεν έχει ιδιαίτερη επιτυχία), να σας υπενθυμίσω να αγαπάτε με όλη σας την καρδία τους ανθρώπους που έχετε γύρω σας, και να μην ξεχνάτε να τους το λέτε συχνά.


ΥΓ. Υγιαίνετε και ει δυνατόν αγαλλιάσθε...

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2021

Η μητρότητα και η κολυμβήθρα του Σιλωάμ...

 O William Artur Ward, ένας Αμερικάνος συγγραφέας αυτοβοήθειας, είπε πως "είναι σοφό να κατευθύνεις το θυμό σου προς τα προβλήματα, όχι σε ανθρώπους. Να επικεντρώνεις τις πράξεις σου σε απαντήσεις, όχι σε δικαιολογίες." 

 Πόσο σοφό ε; Νομίζω πως η παραπάνω ρήση ταιριάζει γάντι σε ένα περιστατικό που απασχολεί τα μέσα και την ελληνική κοινωνία τις τελευταίες μέρες και αφορά στον ξυλοδαρμό του σταθμάρχη του μετρό από δύο ανήλικα παιδιά.

 Σήμερα άκουσα τις δηλώσεις της μητέρας τους. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα τον λόγο για τον οποίο η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση σήψης. Μια κατάσταση αυτοάνοση, αγιάτρευτη και τρομακτική ταυτόχρονα. Είναι αυτή η παράλογη λογική του εγωισμού, που δίνει την δυνατότητα σε όλα τα δεινά να έχουν λόγο ύπαρξης, κυρίαρχο, στην καθημερινότητα μας.

 Η δήλωση της μάνας "ότι θα κάνω τα πάντα για τα παιδιά μου", υπονοώντας με λόγια και εκφράσεις ότι όταν λέει τα πάντα κυριολεκτεί, είναι από μόνη της τόσο τρομακτική όσο και τα παρακλάδια που μπορεί να έχει και μοιάζουν ατελείωτα.

 Καταρχήν, θεωρώ πως στον βωμό της ιερότητας της έννοιας της λέξης "μάνα", διαπράττονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα (με και χωρίς εισαγωγικά). Είτε από τις ίδιες τις γυναίκες που φέρνουν παιδιά σε αυτόν τον κόσμο, είτε από τα παιδιά σε δεύτερη φάση, προς το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. 

 Είναι η αποκορύφωση του στρουθοκαμηλισμού και της αβάσταχτης ελαφρότητας με την οποία αντιμετωπίζουμε σοβαρά θέματα, η λογική της δικαιολογίας, επειδή "είναι ο γιός μου", ή "επειδή είναι η κόρη μου".  Λες και ρίχνουμε μέσα την κολυμβήθρα του Σιλωάμ οτιδήποτε ανίερο, αχρείο, φανατικό και παρανοϊκό υπάρχει, και επειδή βγαίνει στην επιφάνεια του νερού ντυμένο και μακιγιαρισμένο ως "μητρότητα" λειτουργει ως εξαγνισμός για όλα τα άσχημα υλικά με τα οποία είναι φτιαγμένο.

 Όχι λοιπόν. Είναι καταστροφικό λάθος αυτό που κάνουμε. Αντί να δικαιολογούμε τα... βλαστάρια μας επειδή τα.. γεννήσαμε, ασχέτως αν είναι κλέφτες, απατεώνες, τύραννοι, τραμπούκοι, φαλλοκράτες, υποκριτές, παρανοϊκοί, εγωιστές και πάει λέγοντας, αντί να μεγαλώνουμε με τον ίδιο τρόπο τα κορίτσια και τα αγόρια μας, θα ήταν φρόνιμο να μπορούμε να τα συνετίζουμε όταν πρέπει, να τα μαλώνουμε όταν λειτουργούν σε βάρος των άλλων (άρα και αργότερα σε βάρος του κοινωνικού συνόλου αλλά και των ίδιων τους των εαυτών). 

 Να τα μάθουμε να σέβονται τον διπλανό τους, να τους δώσουμε τέτοιες αρχές, που όταν προκύπτει δυσκολία η κακία στιγμή, να μην "θολώνουν", όπως τα παιδιά του παραπάνω περιστατικού.

 Γιατί ότι και να τους είπε ο σταθμαρχής και ο κάθε σταθμάρχης, δεν δικαιολογεί τον άγριο ξυλοδαρμό του, που θα μπορούσε να επιφέρει και τον θάνατο. Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο που να μπορεί να δικαιολογήσει την βία. Λεκτική η σωματική. Γιατί η βία γεννάει βία και δε λύνει κανένα πρόβλημα. Ίσα ίσα το διογκώνει.

 Εδώ θα πρέπει να τονίσω ότι ακούω χρόνια, για το μεγαλείο της μάνας, την θυσία της για να μεγαλώσει τα παιδιά της, τους αγώνες, τις στερήσεις της. Και συμφωνώ. Συμφωνώ και επαυξάνω, γιατί όντως είναι μια ιερή οντότητα. Ένα τοτεμ στις ζωές μας.

 Αυτή η ευθύνη όμως είναι τόσο βαρία και σημαντική, που δεν αντέχεται από όλες τις γυναίκες που είναι μητέρες. Είναι δυσβάσταχτη. Και όλο αυτό έχει να κάνει με τον χαρακτήρα, τον τρόπο που μεγαλώσαμε και την παιδεία που λάβαμε. Και πιστέψτε με αυτό δεν έχει να κάνει με τις κοινωνικές ανισότητες όπως μπορεί να σκέφτεστε. Δεν έχει σημασία αν είσαι πλούσιος η φτωχός. Σημαίνοντα ρόλο παίζει η αγάπη που έχεις λάβει. Αυτό και μόνο. Το να ρίχνουμε μόνιμα τις στους άλλους, τις μετακυλίζει με τέτοιο τρόπο, που κάποια στιγμή θα τις βρούμε ξανά μπροστά μας.

 Οι γονείς έχουν ξεκάθαρα τον πιό σημαντικό ρόλο στην εξελιξή μας. Και οι δύο. Εννοείται πως και ο πατέρας έχει μεγάλες ευθύνες. Απλά η μητέρα λόγω της φύσης, που την προίκισε με την διαδικασία της γέννησης, είναι αυτή που δίνει τις βάσεις σε ένα παιδί.

  Άλλωστε αυτή είναι που κατα κόρον κάνει τον κυματοθραύστη ανάμεσα στο παιδί και στον πατέρα. Είναι ο ενδιάμεσος. Είναι αυτή που κατευνάζει τα πνεύματα, αυτή που συνήθως παίζει τον ρόλο του καλού σε σχέση με τον μπαμπα. Αυτή που με έναν μαγικό τρόπο επηρρεάζει το παιδί και την εξέλιξη του.  Γι'αυτό λοιπόν, τα παιδιά, και ιδιαίτερα τα αγόρια, λόγω της πιό έντονης φύσης τους, δεν θέλουν κανακέματα και δικαιολογίες. Αλλά κουβέντα. Παραδείγματα και όχι παχιά λόγια. Παραδοχές. Και αλήθειες.

 Ας μην επιτρέπουμε λοιπόν στην ασημαντότητα του Εγώ, να υπερνικάει την σημαντικότητα του Εμείς. Ας πλάσουμε ανθρώπους που θα σέβονται, θα διαφωνούν πολιτισμένα και με επιχειρήματα και περισσότερο θα δημιουργούν, παρά θα καταστρέφουν.  Ανθρώπους που θα νιώθουν καλά με τον εαυτό τους και κατ επέκταση με τους άλλους. Τα ξαναλέμε.

 

ΥΓ. Για το περιστατικό με την Σοφία Μπεκατώρου και τις άλλες αθλήτριες που βγήκαν και δημοσιοποίησαν τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις που δέχτηκαν, έχω να δηλώσω τούτο. Όταν μια γυναίκα λέει όχι, σημαίνει όχι. Τελεία και παύλα.

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2021

Γενάρη;;; Έμπααα...

 Καλά όχι ότι χρειαζότανε και την... άδεια για να εισέλθει ο Γενάρης του 2021. Κανονισμένο ήταν και ας αφήσω τα μελοδραματικά στην άκρη. Φυσική συνέχεια που λένε.

 Εφόσον φτάσαμε στον Δεκέμβριο του 2020 (μπρρρρ και μόνο που το λέω μου σηκώνεται η τρίχα), ήταν λογικό ότι θα επακολουθούσε ο πρώτος μήνας του νέου έτους. Το ημερολόγιο δείχνει 7 λοιπόν και καλώς μας... μπήκε!

 Βασικά το καλώς είναι σχετικό. Όταν συνεχίζουμε ακάθεκτοι με lockdown (απαγορευτικό κατά τον Μπαμπινιώτη-λέμε τώρα γιατί τα πάρκα, οι δρόμοι και τα σουπερ μάρκετ ασφυκτιούν από λαό και... Κολωνάκι), όταν στην Αμερική γίνεται της Μελάνιας το κάγκελο, με τον Τραμπ να μην θέλει να κουνήσει τον... πισινό του από την καρέκλα του Πλανητάρχη (άλλο πλανηταρχίδι και αυτό), όταν οι Τούρκοι με πρόφαση την τσιπούρα παίζουν τα συγκρουόμενα με τα σκάφη μας... 

 Ή ακόμα καλύτερα όταν η Εκκλησία σηκώνει... μπαϊράκι και πετάει τους σταυρούς στην θάλλασα για τα Θεοφάνεια σε φάση "αααα μας πως στο καλό βρέθηκε αυτός ο σταυρός στην θάλλασα, δεν είμασταν εμείς που το κάναμε κάποιοι άλλοι σωσίες μας ήταν", όταν ο Ευαγγελάτος μεταμορφώνεται στη στιγμή από "δημοσιογραφάρα" σε "γιατράρα" απτυχίωτο (sic), όταν δεν ξέρουμε κυριολεκτικά τι ξημερώνει αύριο, ε τότε δεν το λές και καλή αρχή το όλο σκηνικό.

 Το γέλιο είναι ότι σε αυτή την χώρα και γενικότερα σε αυτό τον πλανήτη, επαναστατούμε πάντα για πράγματα που δεν χρειάζονται επανάσταση. Για αυτά που πρέπει να εξεγερθούμε κάνουμε τις... πάπιες! Βασικά όλα γίνονται λάθος και για τους λάθος λόγους. Δε μπορεί, η ανθρώπινη φύση θα είναι έτσι. Δεν εξηγείται αλλιώς δηλαδή. Τόσα χρόνια, τόσους αιώνες και μένουμε πάντα μετεξεταστέοι στα βασικά.

Πάνω απ'όλα ο άνθρωπος αγάπες. Η ζωή, η αξιοπρέπεια, τα παιδιά, η αγάπη, η φιλία, η ανθρωπιά. Αααα και το Survivor.  Άντε και οι Μέλισσες (ούτε ένα επεισόδιο έχω δει αλλά είμαι γατόνι και προσπαθώ να προσελκύσω κοινό για το μπλογκ μου, αμέ τι νομίζατε χαζός ειμαι;).

Τα άλλα έπονται. Νταξ θα μπορούσα βέβαια του λόγου μου να χωρέσω και τις γυναίκες ανάμεσα στα ύψιστα χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας, αλλά θα με πείτε ποταπό και "εδώ ο κόσμος καίγεται κα ο Μακούλης χτενίζεται"¨, και άδικο δεν θα έχετε. Απλά να, έχω μια αδυναμία και γω.

Γι'αυτό λοιπόν συγχωρέστε με αν ώρες ώρες γίνομαι τσιλιμπουρδάκιας. Είναι η φτιασά μου τέτοια!

 Προχωράμε. Έχουμε και λέμε. Να έχουμε έναν καλό μήνα, έναν Ιανουάριο που θα γίνει εφαλτήριο για καλύτερες μέρες και γιατί όχι για καλύτερη χρονιά. Εσεις κορίτσια να ντύνεστε καλά να μην πουντιάσετε και άμα λάχει να γδύνεστε όπου γουστάρει η ψυχή σας (να και οι παραινέσεις από τον Μάκαρο)! Σας φιλώ και σας σκέφτομαι. Τα ξαναλέμε!

 

ΥΓ. Δίνω λίγο πόνο με Τζώρτζια... Πονέστε και σεις μαζί μουυυυ!

ΥΓ2. Εγώ να ξέρετε τον νιώθω τον Τριαντάφυλλο. Βλέπω κάτι όνειρα δεν έλεγε το άσμα του; Ε τι όνειρα είδε το παλικάρι για να δηλώσει συμμετοχή στο παιχνίδι ένας Θεός ξέρει. Μαζί του όμως. Μέχρι τέλους πήγαινε τους αγόρι μου. όπως ο Άδωνις!

ΥΓ3. Ταραμπάνκο τρέλανε μας!




Μ'αυτό το στιλ το μπλαζέ 
 Τελείως μπαναλιτέ 
 Μ'αυτό το στιλ το ξένο  
Θα υποφέρεις μικρέ 
 
 Στα λέω αυτά φιλικά
  Να τα θυμάσαι μετά
  Σ'αγάπησα λιγάκι  
Μα σε βαρέθηκα ποια
 
  Δε θέλω να μιλάς
 Δε θέλω να κοιτάς 
 Δε θέλω να σε ξέρω 
 Δε θέλω να μ'αγαπάς

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2020

2020-2021...

 Υπάρχει μια ρήση που λέει: Τα πάντα ήταν διαφορετικά πριν αλλάξουν όλα. Αυτή η χρόνια που φεύγει και που οι περισσότεροι από εμας θεωρούμε πως ήταν καταστρεπτική για την κοινωνία και τις ζωές μας, μου αφήνει αυτή την αίσθηση και την γλυκόπικρή γεύση. Ότι όλα έχουν αλλάξει, αλλά κατά κάποιο τρόπο παραμένουν ίδια.

 Δε θα μπω σε ατέρμονες εξηγήσεις και περισπούδαστες αναλύσεις για το τι έχει συμβεί ή τι πρόκεται να έρθει από δω και πέρα. Κάθε χρόνο όταν γράφω αυτό το κείμενο αποχαιρετισμού στην χρόνια που φεύγει, σκέφτομαι ότι ήταν μια χρονιά δύσκολη, περίεργη, μερικές φορές ανυπόφορη, με στιγμές ευτυχίας και ελάχιστες στιγμές ξενοιασιάς. Δεν αλλάζει κάτι φέτος, αν παραδεχτούμε ίσως ότι τα πράγματα ήταν λίγο πιο δύσκολα για όλο τον πλανήτη. Η και πολύ. Δεν θέλω να διαφωνήσουμε εκεί.

 Αλλού θέλω να εστιάσω. Και θέλω να συμπεριλάβω και τον εαυτό μου σε ότι γράφω. Έχουμε κάνει κάποια ουσιαστική αυτοκριτική; Είμαστε σίγουροι ότι εμείς τα κάνουμε όλα σωστά και οι άλλοι όλα λάθος; Φταίμε ο καθένας ξεχωριστά για την κατάντια μας; 

 Ξέρετε τι πιστεύω; Ότι ο κορωνοϊος θα φύγει. Η απανθρωπιά και ο εγωισμός μας θα μείνει όμως.  Η πανδημία έβγαλε στον αφρό μερικά από τα πιο ωραία χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης. Θεωρώ ότι ανέδειξε όμως και τις προπατορικές μας αδυναμίες.

 Ξέρω ότι μπορεί να φαίνεται πως δασκαλίζω. Δεν το κάνω. Πιο πολύ τα λέω στον εαυτό μου. Γιατί πιστεύω ότι η αλλαγή ξεκινάει καταρχήν από μας τους ίδιους. Γιατί ξέρουμε εδώ και χρόνια, αιώνες μάλλον, πως αυτοί που μας κυβερνάνε πολιτικά και οικονομικά, μόνο το καλό μας δεν θέλουν. 

 Μα εγώ μιλώ για κάτι πιο χειροπιαστό και ατόφιο. Την ανθρωπιά μας. Προσπαθήστε. Γιατί ακόμα και στην εσχατιά που ζούμε, σε αυτές τις μέρες οργής, υπάρχει αυτό που μια λατινική ρήση υποστηρίζει και με βρίσκει σύμφωνο. "Όλα εκφυλίζονται, όμως τίποτα δεν χάνεται".

 Εύχομαι για όλους και όλες η νέα χρόνιά να φέρει γαλήνη, υγεία και όμορφες στιγμές. Τα ξαναλέμε.

 


 

"I walked across an empty land
I knew the pathway like the back of my hand
I felt the earth beneath my feet
Sat by the river and it made me complete
 
Oh simple thing, where have you gone?
I'm getting old and I need something to rely on
So tell me when you're gonna let me in
I'm getting tired and I need somewhere to begin.."

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2020

Που πήγαν οι άνθρωποι;


 

Ψάχνουμε την αγάπη σε χρόνια μισερά
την ανθρωπιά ψαχουλεύουμε σε κάδους απορριμμάτων
Τρέχουμε να προφτάσουμε την ζωή
μα τα σχολειά είναι κλειστά όπως οι ψυχές μας

Αναζητούμε άσκοπα τα γέλια στις παιδικές χαρές
και εκείνα τα βλέμματα που μας κρατάνε ζωντανούς
Που πήγαν όλοι;

Καλλωπίζουμε τη μοναξιά μας με ψηφιακά μασκαρέματα
και οι φωνές που αγαπήσαμε όλο και ξεμακραίνουν

Κι αν συναντώνται οι δρόμοι μας, παράλληλα περπατάμε
Κι όταν φοβόμαστε την αγκαλιά, τι άλλο μένει να δούμε;
Έρημη η πόλη, μα ακόμα πιο έρημη η καρδιά μας
Που πήγαν οι άνθρωποι;

 

 

Καλημέρα και Χρόνια πολλά με Υγεία! Ιδού! Η συμμετοχή μου στο 26ο Συμπόσιο ποίησης που διοργανώνει η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.com/). Και βέβαια μπορώ να πω με περίσσια τόλμη, ότι πατώσαμε αδέρφια! χαχαχα! 

 Το καταχάρηκα όμως. Και το... πάτωμα και την συμμετοχή. Για ακόμη μια φορά. Θέλω να δώσω συγχαρητήρια σε όσους και όσες έγραψαν, διάβασαν, ψήφισαν, νικήτριες και νικητές, κόσμο και κοσμάκη, την Αριστέα που για μια ακόμη φορά, παρά τις όποιες δυσκολίες που προέκυψαν, έβγαλε εις πέρας και αυτό το Συμπόσιο. Την συνήθεια που έγινε λατρεία.

 Την είχα ανάγκη αυτή την συμμετοχή. Προχωράμε και ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες. Γα όλους. Τα φιλιά μου. τα σέβη μου και τα δέοντα στην κυρία μαμά σας...

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2020

Merry Christmas...

 

 Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που οι πιο πολλοί από μας γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, γελάμε, συγκινούμαστε, αγκαλιαζόμαστε, προσφέρουμε. 

 Τα φετινά Χριστούγεννα είναι ιδιαίτερα από κάθε άποψη, οπότε κάποια από τα παραπάνω ενδεχομένως να μη γίνουν. 

 Μπορεί να εκνευριζόμαστε πιο εύκολα, να μας έχει λείψει η ανθρώπινη επαφή χωρίς πρέπει και μη, μπορεί να γελάμε πιο δύσκολα, αλλά σημασία έχει να δείχνουμε κατανόηση στον διπλανό μας, να αγαπάμε όσο γίνεται τον εαυτό μας και να συγχωρούμε...

Σας αφήνω με δύο τραγούδια-έκπληξη! Τρελή έκπληξη λέμεεεεεε!


ΥΓ. Σας αγαπώ!


 Καλά Χριστούγεννα με Υγεία!!!

 

 

 "Πέφτει το χιόνι απαλά
Κι οι καμπάνες κτυπούν Χριστούγεννα
Πέρσι για πρώτη φορά
Σου χάρισα τη καρδιά μου..."


 

"Xριστούγεννα, Χριστούγεννα
Ευτυχισμένα
Δε γίνονται, δε γίνονται
Χωρίς εσένα..."
 

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2020

5 "μωρά" με τα οποία θέλω να περάσω τα Χριστούγεννα...

 Ώπα ώπα ρε κορίτσια μην... πυροβολείτε τον συγγραφέα (είπε ο Μάκαρος και μερικά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο του Στίβεν Κινγκ). Ξέρετε πολύ καλά ότι θα σας ήθελα όλες μαζί σε ένα Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν. Αλλά αναγκαστικά για λογους δημόσιας υγείας και λόγω χώρου εδώ στο μπλογκ, πρέπει να διαλέξω πέντε. 

 Δύσκολη απόφαση. Αλλά σαν έτοιμος από καιρό, έχω ήδη καταλήξει. Να τονίσω ότι έλαβα υπόψη μου πέρα από τα σωματικά προσόντα (οποία έκπληξις) και το πόσο νοικοκυροκόριτσα είναι τα... μωρά. Όπως και να χει μια γαλοπούλα, ένα ριζότο, δύο τοστ πρέπει να ξέρουν να κάνουν βρε αδερφέ. Γιορτινό τραπέζι είναι αυτό. Οπότε τι λέτε, φύγαμε;

1) Μπρίτνεϊ Σπίαρς

 Το θέλω το Μπριτνεάκι γιατί το έχω άχτι από παλιά. Τότε που ήταν όλο oops και oops και ήταν ντυμένη στα κόκκινα Διαβολάκι μεν, Χριστουγεννιάτικο χρώμα δε. Οπότε συνειρμικά τώρα που έγινε μιλφάρα την θέλω. Απο φαγητό πιθανόν θα την κάνει την μαλακία της και θα είμαστε όλη την ώρα όλο oops i did it again και οh baby, baby. Delivery και άγιος ο Θεός. Το προσπερνάω όμως. Όπως και το γεγονός ότι έμοιαζε στην Καλομοίρα. Ή η Καλομοίρα σε αυτήν; Πωωωω σαν το η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Τι δίλλημα και αυτό! Και πάλι δε με πειράζει όμως, καθώς μετά  θα πάμε στα ενδότερα και εκεί θα γίνει του... Βόρειου κώλου, εεεε Πόλου ήθελα να γράψω! Χαλάλι της.

 2) Σακίρα

  Είδατε ε, σήμερα έχω μια τάση στις μικροσκοπικές. Δεν ξέρω γιατί. Είτε γιατί μου θυμίζει την Πίπη Φακιδομύτη (παιδική σειρά που αγάπησα), είτε γιατί πέρα από κοντοπούτανο (μπιιιιιιιιιπ ρε σάτυρε Χριστούγεννα έχουμε) και πέρα απο φωνάρα, οπότε θα μου τραγουδάει τον μικρό τυμπανιστή όλο το βράδυ, νιώθω ότι ξέρει και να μαγειρεύει. 

  Από που το νιώθω; Ένστικτο λέγεται κυρίες και κύριοι. Ένστικτο. Καλού κακού ας έχω έτοιμο πανέτοιμο το e-food, γιατί οκ να λέμε καμια μαλακία να περάσει η ώρα αλλά εγώ το τερμάτισα. Ας την έχω εγω αγκαλιά όλο το βράδυ και ας μασουλάω τις τρίχες των έξαλλων μαλλιών της και τα άλλα περισσεύουν...

3) Μαρίνα Βακτ

  Χα, σας την έσκασα. Άγνωστο όνομα φαντάζομαι ε; Ίσως όχι για όλους. Και όμως και γω φέτος την ανακάλυψα και πραγματικά αναθεώρησα για τις Γαλλίδες που τις θεωρούσα νερόβραστες. Τι μωρό είναι αυτό ρε παιδιά; Τι μωρό; Γαλλίδα λοιπόν, που σημαίνει ότι μας βλέπω για ρεβεγιόν ή στην Μονμάρτη ή στον Σηκουάνα βαρκάδα.

 Και να μην χλαπακιάσω  τίποτα γιορτινές μέρες δε με πειράζει, αρκεί να είμαι μαζί της. Λογικά ίσως μου βγει κομματάκι ακριβό το μπαλάρισμα μαζί της που θα έλεγε και ο Πυργίδης στο Big Brother, μιας και θα θέλει σαμπάνιες χαβιάρια, αυγά ποσέ, χωσέ και δε συμμαζεύεται. Τι να κάνω; Θα σπάσω τον κουμπαρά μου για πάρτη της.

ΥΓ. Όποιος δεν την γνωρίζει και θέλει να την μάθει ας δει την ταινία Young and beautiful.

 4) Τζενιφερ Λοπεζ

 Ξέρω καταντάει κουραστικό. Αλλά εδώ την προτιμούσα νταρντανομωρό, τώρα που έγινε σαν την Πετρουλάκη θα πω όχι; Γυμνασμένη όσο δεν πάει, Λατίνα, καυτή, με οπίσθια που δεν ξέρουν από Silent night, Holy night, σε προκαλεί και είναι σα να σου λέει: Άμα θες να κάνουμε τα Χριστούγεννα, 4η Ιουλίου, κόπιασε.

  Κι ας είναι απ'ότι πήρε το μάτι μου με έναν θηριώδη και άσβερκο γορίλα. Δε μασάω εγώ.  Πάντως να ξέρετε φαγωμένος θα πάω γιατί που καιρός για φαί όταν έχεις μπροστά σου την Jenny from the block...

5) Τίφανι Άμπερ Θίεσεν

 Ναι, ναι καλά καταλάβατε. Θέλω την Βάλερι Μαλόουν. Μα την θέλω ρε παιδιά. Γιατί δηλαδή να την έχει πάρει το μισό μπεβερλι Χιλς και γω όχι; Και την θέλω και τώρα που είναι μια μιλφάρα περιωπής και σέξυ μαμά. Με δύο μηνύματα την έχω. Θα πάμε σε κανά σαλέ κάπου στα μέρη της. 

 Οπωσδήποτε θα φοράει ντεκολοτέ που έλεγε και ο Βουτσάς στον τελευταίο άντρα. Και επειδή την έχω και διαδικτυακή φίλη (τι νομίζετε τυχαία λέω ότι την έχω με δύο μηνύματα;), βλέπω ότι μαγειρεύει κιόλας. Κάτι strawberries, cranberries, rasberrries, γενικά κάτι σε berries συνέχεια κάνει. Αααααα κάνει και apple pies, οπότε κάτι γίνεται. 

 Νταξ το στομάχι μου θα με πιάσει αλλά οκ σε σχέση με τις άλλες θα φάμε καλα. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. 23 Δεκεμβρίου έφυγα. Βαλεράκι σου έρχομαι! Ετόιμασου για... πίτες!

 Εντάξει ξέρω τώρα, θα σκέφτεστε πως γίνεται να έχω τόσο αχαλίνωτη φαντασία. Τζάμπα είναι όμως. Άκοπα, απροβλημάτιστα και ακομπλεξάριστα, γέμισε το μυαλό μου νοερά με μωρά. Και τι μωρά. Για όλα τα γούστα. Εσείς άραγε με ποιές/ποιούς θα θέλατε να περάσετε τις γιορτές των Χριστουγέννων, αν είχατε την δυνατότητα; 

 

ΥΓ. Σχόλια τύπου "θα ήθελα να περάσω τις γιορτές με την οικογένεια μου, τον άντρα μου, την γυναικάρα μου, τον παππού και την γιαγιά", θα εξετάζονται πριν την δημοσίευση! χαχα! Τα σέβη μου!

Αναγνώστες

Page translation