Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2019

Ζημιά...

 3 του Ιούνη και έγινε τελικά η ζημιά... Ο Αλέξης καταβαραθρώθηκε, ο Κούλης εκτοξεύτηκε, ο Μπακό δημαρχάρα, ο Γκλέτσος μελλοντολόγος και υπέρμαχος του Σημίτη και μέχρι αρχές Ιουλίου που (λογικά) θα είναι και οι βουλευτικές, θα επακολουθήσουν πολλές ακόμα ζημιές.

 Στανταράκι είναι μιας και το ΚΙΝΑΛ τόλμησε, άκουσον άκουσον, να μην βάλει επικεφαλης στο Επικρατείας τον Ευάγγελο. Ε ρεεεε Πάγκαλος που σου χρειάζεται Φώφη μου...

 Δε ξέρω αλλά ο τρόπος που ψηφίζουμε είναι πραγματικά παράλογος. Όχι οτι έχουμε και τις ποιοτικές επιλογές αλλά από την Σκύλλα στην Χάρυβδη είμαστε και τούμπαλιν. Το καλό είναι ότι η Χρυσή Αυγή είναι σε πτώση, το κακό ότι ο Βελό μπήκε στην Βουλή και έχει μαζί του και κάτι χειρόγραφα λέει του Ιησού. Χριστέ μου ελπίζω να μην είναι τούτος ο αγγελιοφόρος σου...

 Συνεχίζοντας θα γίνω για πολλοστή φορά γραφικός και θα πω, πως μου έχει έρθει νταμπλάς με τα κορίτσια που τριγυρνάνε τσίτσιδα στους δρόμους, στα λεωφορεία και στα ηλεκτρικά. Το καλοκαίρι είναι η ζωή τους και εμάς ο εφιάλτης μας.

Πραγματικά θα είναι δύσκολο καλοκαίρι αν και το ριμάδι το μάτι θα συνηθίσει σε λίγο καιρό.  No problem. Δεν γράφω παραπάνω απλά παραθέτω λόγια. Και ένα άσμα αλλιώτικο απ τα άλλα. Σαλονίκη μεριά. Σα να το λέει ο Άδωνις ο εκδικητής!

Για πααααααααμε!


Ήρθε ο καιρός να πληγωθείς
 και να παρακαλέσεις
 Ήρθε ο καιρός να φοβηθείς 
Και πίσω μου να τρέξεις 

Ζημιά, ζημιά θα κάνω απόψε θα το δείς 
Ας πρόσεχες αγάπη μου 
Κουβέντα μη μου πείς
 Θα κλαίς, συγχώρα με, δε το 'θελα θα λες
Ήρθε ο καιρός να πληγωθείς
 στο ´πα χίλιες δυό φορές 

Τι κι αν συγγνώμη μου ζητάς 
Εγώ σε διαγράφω
 Ήρθε ο καιρός να πληγωθείς
 Κι αν θες στο υπογράφω

Ζημιά, ζημιά θα κάνω απόψε θα το δείς 
Ας πρόσεχες αγάπη μου 
Κουβέντα μη μου πείς
 Θα κλαίς, συγχώρα με, 
Δε το 'θελα θα λες 
Ήρθε ο καιρός να πληγωθείς 
Στο πα χίλιες δυό φορές...


 

Μουσική: Μιχάλης Τουρατζίδης Στίχοι: Jenny Tsiko

ΥΓ. Καλό μήνα!

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

Οι προσβολές και το "καθρέφτη, καθρεφτάκι μου..."

"Εγίναμεν η χλεύη των ηττημένων", είχε πει κάποτε σε ομιλία του ο Γεώργιος Παπανδρέου. Και όχι, δεν θέλω να ξεκινήσω με πολιτική προδιάθεση το κείμενο μου, αλλά την παραπάνω ρήση την θεωρώ μιά από τις πιο σοφές που έχει πει οποισδήποτε πολιτικός. Οι προσβολές στην καθημερινότητα μας αυξάνονται, άλλες μακιγιαριασμένες στην λογική του χιούμορ, άλλες με ξεκάθαρη στόχευση και άλλες μεταξύ... σοβαρού και αστείου.

 Σε όλες τις περιπτώσεις το συμπέρασμα είναι ένα: Αυτός που προσβάλει, θεωρεί την προσβολή κάτι έξυπνο, πνευματώδες και τολμηρό. Δεν θα διαφωνήσω. Άλλωστε όταν ρωτάει τον καθρέφτη του σαν... άλλη κακιασμένη βασίλισσα που ζηλεύει την Χιονάτη, τα ίδια του απαντάει και αυτός. Μόνο που στο τέλος αυτή η περίεργη κουβέντα με τον εαυτό του αποδεικνύεται ψέμα. Και το παραμύθι έχει το τέλος του Μάτριξ. Γιατί η πραγματικότητα είναι διττή. Και επ'ουδενί φαντασμένη...

  Το έχω παρατηρήσει και μελετήσει πολύ το θέμα των προσβολών το τελευταίο διάστημα. Και προσπαθώ να βρω εξήγηση, για το αν η αυξανόμενη τάση των ανθρώπων που προσβάλουν, κατηγορούν, ζηλεύουν, έχει να κάνει με την δύσκολη εποχή που ζούμε. Θα... θελα! Το θέμα σίγουρα δεν έχει να κάνει με την εποχή αλλά με κάτι πολύ πιο ουσιαστικό και βαθύ. Έχει να κάνει με την ίδια την φύση μας.

 Οι άνθρωποι παλαιόθεν είμαστε όντα ζηλόφθονα και εγωιστικά. Το "να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα" δεν λέγεται τυχαία. Μπορεί εμείς να έχουμε κατσίκα, μπορεί η κατσίκα του γείτονα να μην μας έχει ενοχλήσει ποτέ, αλλά πρέπει να ψοφήσει γιατί είναι του γείτονα! Τελεία και παύλα!

 Αυτή η λογική λοιπόν είναι που έχει φτάσει τους ανθρώπους και πιό συγκεκριμένα την ελληνική κοινωνία, μιας και του λόγου μας έχουμε ιδιαίτερη σχέση και αγάπη με το... σπορ της ζήλιας και των προσβολών, σε σημείο να δίνουμε έμφαση πάντα στην καμπούρα των άλλων και όχι στην δική μας.

 Το πιο ωραίο ξέρετε ποιο είναι; Είναι τέτοια η λόξα μας για να μην προοδεύσει ο... άλλος, που θεωρούμε την δική μας εμφάνιση τέλεια, που βάζουμε στην άκρη προσωπικούς στόχους, ποιότητα ζωής, επαγγελματική και ουσιαστικά προσωπική ανέλιξη. Αυτό και αν είναι από τα άγραφα!

 Ειδικότερα όταν βλέπουμε πως άνθρωποι με μεράκι, προσπάθεια και έξυπνη διαχείριση των καταστάσεων προχωράνε, εξελίσσονται, κάνουν καλύτερη την ζωή τους, το πρώτο που σκεφτόμαστε να κάνουμε είναι να τους κατηγορήσουμε και όχι να ψαχτούμε εσωτερικά για να δούμε πως μπορούμε και εμείς να φτάσουμε στο ίδιο σημείο.  Είναι ιδιαίτερα λυπηρό αυτό. Είναι λογικό και καμωμένο από κάποια ανώτερη δύναμη, μερικοί άνθρωποι να έχουν περισσότερα προτερήματα από κάποιους άλλους που τους βοηθάνε στην καθημερινότητα τους. Πολλές φορές δεν χρειάζονται να προσπαθήσουν πολύ για να καταφέρουν κάτι. Ίσως πολλοί από αυτούς να λειτουργούν και σε βάρος κάποιων άλλων.

 Αυτό σημαίνει ότι οι υπόλοιποι που δεν έχουν τύχη, εμφάνιση, προτερήματα και πονηριά πρέπει να αρχίσουν τις κατηγορίες και τις προσβολές ή πρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο και να σκύψουν το κεφάλι μέχρι να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα; 

 Ξέρω. Έτσι οπως τα γράφω και...γω το πρώτο θα προτιμούσα. Αλλά αυτή είναι η ζωή ρε παιδιά. Τι να κάνουμε; Να την αλλάξουμε δε μπορούμε. Πολλές φορές είναι άδικη, δύσκολη, απάνθρωπη. Αλλά πιστέψτε με, στο τέλος πάντα δίνει τους καρπούς που πρέπει σε εκείνους που την σεβάστηκαν, μόχθησαν, φέρθηκαν έξυπνα και δεν είχαν στο μυαλό τους πως να λουφάρουν αλλά ταυτόχρονα να έχουν και κέρδος. Σε εκείνους που δεν θεώρησαν την εξωτερική εμφάνιση η το μυαλό, διαβατήριο για ένα καλύτερο αύριο. 

 Είναι περίεργη φασή η ζωή. Εκεί που όλα δείχουν να πηγαίνουν ρολόι, γίνεται κάτι και έρχεται η καταστροφή. Και εκεί που όλα πηγαίνουν στραβά, εμφανίζεται μια ευκαιρία και έρχεται η εκτόξευση. Εγώ προτιμώ την μέση κατάσταση. Μπορεί να ακούγομαι συντηρητικός δεν ξέρω. Και σίγουρα και γω ως άνθρωπος βαριέμαι, λουφάρω κάποιες φορές, σκέφτομαι λάθος αλλά ξέρω τι είναι σωστό. Όλοι ξέρουμε.

 Η ικανοποίηση που παίρνω όμως όταν καταφέρνω κάτι μέσα από την σκληρή και τίμια δουλειά, όταν ξέρω ότι έχω φερθεί σωστά σε άνθρώπους, όταν δεν ζηλεύω με τις επιτυχίες των άλλων γιατί πολύ απλά δεν είναι δικές μου, είναι πολύ μεγάλη. Και νιώθω μέσα μου πως αυτός ο τρόπος, είναι και η καλύτερη απάντηση στην χλεύη των (πραγματικά και νομοτελειακά) ηττημένων. Αυτών, που κανένας καθρέφτης στο τέλος δεν θα μπορεί να κρύψει την ασχήμια τους...

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Μην πάρεις το Μάη άλογο, μήτε γυναίκα τη Λαμπρή...

 Η παροιμία του τίτλου τα λέει όλα για μένα. Λέει μην πάρεις τον Μάη άλογο, κάτι που έτσι και αλλιώς δεν έχω σκοπό να κάνω, μήτε γυναίκα την Λαμπρή, κάτι που δεν έχω σκοπό να κάνω ούτε τον Μάη, ούτε κανέναν άλλο μήνα του χρόνου.

 Και όταν λέμε πάρω, για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, μιλάμε για το πάρσιμο του γάμου προφανώς και όχι το άλλο που κάνει τζιιιζζζζζ...
3 του μήνα λέει το ημερολόγιο και Χριστός Ανέστη ρε παιδιά... (αγρίεψα και καλά καλά δεν έχει μια εβδομάδα που τελείωσα τη νηστεία...).


 Μπήκα φορτσάτος σαν άλλος δημοτικός σύμβουλος που λέτε, μιας και εκλογικός ο μήνας που διανύουμε. Ο θεός να μας βοηθήσει να περάσουμε αναίμακτα αυτό την μπουρδελοφάση, εεεε αυτές τις εκλογές ήθελα να γράψω.
 Είδατε, οι παρενέργειες της νηστείας και του αλήστου μνήμης χλαπακιάσματος (ξεχνιούνται τα παϊδάκια, τα κοκορέτσα και τα κοντοσούβλια;;;;) με έχει επηρρεάσει ταμάλα.

Μέσα σε όλα έχουμε και τον καιρό να συνεχίζει να μας κάνει τσαλίμια και μετά τις καθυστερημένες Αλκυονίδες το ξανασκέφτεται για... αεροβροχίδες πάλι! Όχι απλά έλεος, αλλά τρεις φορές έλεος!
Την μονομαχία των αρχηγόπουλων πως την βλέπετε; Τσίπρας εναντίον Κούλη και Φώφη εναντίον ΠΑΣΟΚ. Ανοργασμική κατάσταση τελείως. Σα να λέμε λάδι-λάδι και από τηγανίτα τίποτα.

 Και μιας και πέρασε το Πάσχα και γίναμε καλύτεροι Χριστιανοί (τι, δεν γίναμε;), τολμώ πλέον να πω, έστω και με τα τερτίπια του καιρού, πως οι κορασίδες (είτε στο σώμα είτε στην ψυχή, είτε έστω στα βυζιά και τα οπίσθια) ήδη τσιτσιδώθηκαν.

 Δεν χαμπαριάζουν τίποτα. Μπούτι έξω, υποψία σορτσακίου, "ανυποψία" σουτιέν και εσωρούχου και το επερχόμενο καλοκαίρι προβλέπεται "βαστάτε Τούρκοι τα ερευνητικά σκάφη και τα άρματα". Της ΑΟΖ θα γίνει σας λέω και να το θυμηθείτε.

Κάπου πήρε το μάτι μου, ότι ο Τσίπρας ετοιμάζει μποναμά. Και ο Κούλης το ίδιο. Περικοπή του 13ου μισθού.  Oh mon dieu!, που λένε και στο χωριό μου. Και με αυτόν τον μισθό πραγματικά ξεσαλώναμε ρε γαμώτο. Δε πειράζει, ας γίνει Πρωθυπουργός να πάρω και αυτή την χαρά και μετά ας μην... ξαναπηδήξω... μέχρι τέλη καλοκαιριού (είπαμε μην το ξεφτιλίσουμε)
.


Δεν ξέρω που θα πάει αυτή η κατάσταση αλήθεια. Τα έχω λίγο μπερδεμένα όπως βλέπετε στο μυαλό μου. Καλύτερα όμως μπερδεμένα παρά όλα καλώς καμωμένα...

Λέω να σας αφήσω τώρα, αλλά πριν από αυτό και επειδή έχω πάντα πλήρη επίγνωση των ανεκδιήγητων που γράφω, τώρα που το ξαναβλέπω ο τίτλος είναι ξεκάρφωτος αλλά ποιος να σκέφτεται καινούργιο τώρα... Σας φιλώ!

ΥΓ. Στα κορίτσια ένα φιλάκι λίγο πιο ρουφηχτό! Καλό μας μήνα!

ΥΓ2 Δείτε παρακάτω τι σας έχω. Βολάνηςςςςςςςςςςςς



Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

Α-θάνατη ζωή...



Πόσες φορές πεθαίνουμε ζώντας;
Πόσους ανθρώπους "θάβουμε" ξανά και ξανά;
Μίσος, Φθόνος, Υποκρισία, Θυμός
Χιλιάδες μικροί θάνατοι η πολύτιμη ζωή μας

Μα Εκείνος,γεμάτος πληγές και πόνο,
φάρος Αγάπης και Συγχώρεσης
έρχεται να μας υπενθυμίσει:
"Λάζαρε, δεύρο έξω"
Τελευταίος σταθμός, η Ανάσταση...



 Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 23ο Συμπόσιο Ποίησης. Για άλλη μιά φορά ευχαριστώ την Αριστέα (https://princess-airis.blogspot.com/) που μου έδωσε την ευκαιρία να εκφραστώ. Ήταν ένα εξαιρετικό Συμπόσιο, με πολλά όμορφα ποιήματα. Συγχαρητήρια σε όσους και όσες έγραψαν, διάβασαν και βαθμολόγησαν. Ο νέος τρόπος κρατάει στην... τσίτα όσους και όσες συμμετέχουν. 
 Η επιλογή της λέξης ήταν μέσα στο πνεύμα των Άγιων ημερών. Δύσκολη λέξη αλλά κομμάτι της ύπαρξης μας. Συγχαρητήρια στον καταδικό μου, φίλο του μπλογκ, τον Γιάννη (https://idipoton.blogspot.com/), που έγραψε το όνομα του με... χρυσά γράμματα στην ιστορία του Συμποσίου, όντας, αν δεν κάνω λάθος, ο πρώτος άντρας νικητής. Φίλε μου πήρες την... πρωτιά αλλά χαλάλι σου! Το άξίζες!

 Κλείνοντας, θέλω να πω δυό λόγια λόγω των ημερών. Ελπίζω κάποια στιγμή μέσα μας να πρυτανεύσει η λογική, η ανθρωπιά και η αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Ελπίζω αυτές οι μέρες κατάνυξης να αποτελέσουν όσο πιο σύντομα γίνεται, το εφαλτήριο για μια καλύτερη ζωή για όλους μας. Για μας και τα παιδιά μας. Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση με Υγεία!

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Η Κασσιανή και τα... γνωστά τροπάρια

 Ξημερώνει Μεγάλη Τρίτη. Ημέρα που στο Ορθόδοξο ημερολόγιο είναι αφιερωμένη στο Τροπάριο της Κασσιανής. Σε έναν από τους πιο όμορφους ύμνους της Χριστιανοσύνης. "Αμαρτιών μου τα πλήθη, και κριμάτων σου αβύσσους, τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος..", λέει στο τελευταίο του κομμάτι το τροπάριο.

 "Απ΄ τα πολλά αμαρτήματα κι αβύσσους των κριμάτων, Σωτήρα ψυχοσώστη μου, ποιός θα μ΄ απολυτρώσει;
Εμένα απ΄ τη φροντίδα Σου, την έρημη, μην αφήσεις, εσύ που δεν μετράς ποτέ σαν δίνεις το έλεός Σου." Απίστευτοι στίχοι. Γραμμένοι αιώνες πριν αλλά ακόμη και σήμερα τόσο επίκαιροι...
Και αν θέλουμε πραγματικά να δούμε τι κρύβεται στην ουσία τους, τότε ας το αναλύσουμε σφαιρικά και όχι μονόπλευρα. Ποιος είναι αυτός που μπορεί να μας κρίνει; Ποιος είναι εκείνος, ο αμόλυντος και ο άσπιλος που θα μας δείξει με το δάχτυλο;


 Κανείς. Δεν υπάρχει κανείς σε αυτή την κοινωνία των αλαμπουρνέζικων, της σκληρότητας, της αυτοδικίας και του παραλόγου που πλασάρεται ως λογικό, που δικαιούται να έχει την δικαιοδοσία να ορίζεται κριτής και επικριτής της ζωής μας.
 
 Μέσα σε μιά καθημερινότητα που ολοένα και χειροτερεύει, μέσα στην δίνη του έυκολου κέρδους, τους ωχαδερφισμού, της καταπάτησης δικαιωμάτων και αξιών, έχουμε από πάνω και τους... αλάθητους Πάπες που μας περιμένουν στην γωνία για να μας... θυμίσουν τα σωστά και έντιμα.
 Δυστυχώς αυτούς του είδους τα... τροπάρια, των αλληλοκατηγοριών, της ζήλιας και των συμφερόντων, είναι πιό γνωστά από αυτό της Κασσιανής. Δεν ξέρω πια τι να πιστέψω. Αλλάζουν οι άνθρωποι ή μένουν ίδιοι; Νοιάζονται για τον διπλανό τους ή τον μέμφονται με τον μανδύα του αλτρουϊστή;

  Πολλές φορές στις δύσκολες στιγμές απευθυνόμαστε στον Θεό. Στον Χριστό. Στην Παναγία. Στους Αγίους. Ζητάμε την βοήθεια τους. Παρακαλάμε για ένα σημάδι που θα μας δείξει τον δρόμο. Ναι, ναι. Σε αυτούς που ευτελίζουμε και γράφουμε sτα παλαιότερα των υποδημάτων μας τον περισσότερο καιρό.
 Και πείτε μου είναι δυνατόν να μην αναρωτηθώ; Πως στο καλο μπορεί να γίνεται αυτό; Πως μπορεί την μία να θεωρούμε εαυτούς αυτάρκεις και αυτοδημιούργητους (με την κυριολεκτική έννοια) και την άλλη να επιζητούμε την φώτιση και την βοήθεια μιας ανώτερης δύναμης που μέχρι τότε υποστηρίζαμε ότι δεν υπάρχει;

 Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Τόσο βαθιά και σκοτεινή, που εύκολα δικάζει και καταδικάζει όσους δεν έχουν την δύναμη που πρέπει την κατάλληλη στιγμή, όσους ξεφεύγουν και ξεστρατίζουν. Ξαναδιαβάστε τους στίχους προσεκτικά. "Ποιος θα με απολυτρώσει;",  "Εσύ που δεν μετράς σαν δίνεις το έλεος σου". Πόσο μεγάλο παράπονο κρύβουν μέσα τους μου λέτε; Πόση αλήθεια;

 Εκεί ξεγυμνώνεται η ψυχή του ανθρώπου. Στα δύσκολα. Στη ζητήματα ζωής και θανάτου. Στον δρόμο που οδηγεί στο στενό σοκάκι του αδιέξοδου. Και εκεί έχουμε την ανάγκη να μας καταλάβουν. Να μας νιώσουν. Να μας αγαπήσουν απλώνοντας χείρα βοηθείας.

 Εκεί αγαπημένοι μου συνάνθρωποι πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Να τιμήσουμε την οντότητα μας. Το ότι θεωρούμαστε, αλλά πρέπει και να είμαστε, άνθρωποι. Τα ξαναλέμε.



ΥΓ. Κλασσικό παράδειγμα των παραπάνω, η σφαγή στη Σρι Λάνκα. Οι θρησκείες, άρμα για τους "αμόλυντους" φονιάδες...

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Λύση, λύση είσαι εδώ;

  "Πές κάτι λιγότερο μορφωμένο και πιο σαφές", είχε πει κάποτε ο Αριστoφάνης.
 Αν και η συγκεκριμένη φράση περιέχει μέσα της μια, τρόπον τινά, αντίθεση, δεν παύει να μας δείχνει τον τρόπο που πρέπει να λειτουργούμε, για να φτάσουμε στην κατανόηση και εντέλει  στην αποδοχή του εαυτού μας και των πραγμάτων. Αυτό που είμαστε χρειάζεται να γίνει αποδεκτό, καταρχήν από εμάς τους ίδιους και έπειτα από τους υπόλοιπους.
 Γι'αυτό κατά την γνώμη μου, πρωτίστως πρέπει να επηρρεάσουμε το κομμάτι που μπορούμε. Την δική μας άποψη και γνώμη για το τι και ποιοί είμαστε. Για το τι συμβαίνει γύρω μας. Τα υπόλοιπα, θα πάρουν αβίαστα τον δρόμο τους...

Στην πραγματικότητα υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες έχουμε εμπλακεί και δεν έχουμε την δύναμη να τις δούμε υπό το πρίσμα που πρέπει. Τις μακιγιάρουμε, αλλάζουμε την μορφή τους, διαστρεβλώνουμε τα γεγονότα, μόνο και μόνο για να φέρουμε στα μέτρα μας αυτό που έχει συμβεί.
 Το επομενο βήμα είναι, πρώτον το ανάθεμα και δευτερευόντως η υποθετική αποδοχή της όποιας συμπεριφοράς μας, που προσωρινά μας δίνει την ικανοποίηση ότι τελικά προσπαθήσαμε και κάτι πετύχαμε. Μόνο που αυτό το κάτι τις περισσότερες φορές, είναι μια τρύπα στο νερό...

Και για να το απλοποιήσω ακόμα πιο πολύ, έχετε σκεφτεί ποτέ πως είναι δυνατόν να υπάρχουν δύσκολες καταστάσεις τις οποίες βιώνουμε για χρόνια και ξαφνικά τις επεξεργαζόμαστε με τέτοιο τρόπο, που η λύση δείχνει να έρχεται άκοπα και εύκολα;
 

Σκεφτήκατε ποτέ, ακόμα και όταν αφορά στους άλλους, πως είναι δυνατόν να είμαστε μόνιμα προβληματισμένοι, άτολμοι, φοβισμένοι και όλως τυχαίως να λύνουμε ένα θέμα κομπάζοντας για τις ικανοτητές μας; Απαντάω λοιπόν. Ο κανόνας, γιατί υπάρχουν και εξαιρέσεις, είναι πως τίποτα δεν λύνεται με εύκολο τρόπο. Και αν λύνεται... δεν λύνεται!

  Το αναλύω και άλλο. Είναι άλλο πράγμα να μάθουμε να σκεφτόμαστε απλά και να ξεδιαλύνουμε τις καταστάσεις με τρόπο γοργό και ξεκάθαρο και τελείως άλλο να κάνουμε... μπαλώματα που φαινομενικά δίνουν διέξοδο σε ένα αδιέξοδο.
 Χρειάζεται πολλή εσωτερική διεργασία για να φανεί εξωτερικά το αποτέλεσμα. Ξέρετε που την πατάμε πολλές φορές; Στο ότι νομίζουμε ότι έχουμε κατανοήσει την φύση ενός προβλήματος, αλλά πρακτικά δεν έχουμε δει παρα μόνο την επιφάνεια του.

Αυτό είναι σαφές ότι έχει να κάνει με την βιασύνη, την ξερολίαση (αδόκιμος όρος αλλά ταιριάζει γάντι στην περίπτωση) και την ανάγκη να μας βαφτίσουν πολυμήχανους και ήρωες όπως τον Οδυσσέα.

 Και όμως, ακόμα και εδώ ο τρόπος που θα αποκτήσουμε την γνώση, την ψυχική ισσοροπία και τελικά την διαύγεια να διακρίνουμε ότι είναι πίσω από την κουρτίνα, έχει να κάνει κυρίως με το να καταλάβουμε τους εαυτούς μας. Να τους νιώσουμε, να τους αποδεχτούμε. 

 Και ναι, να τους μεταμορφώσουμε στο κλειδί που θα ξεκλειδώσει τις κλειδαρίες όλων όσων μας απασχολούν και μας κρατάνε πίσω στο δύσκολο μα όμορφο ταξίδι της ζωής. Τα ξαναλέμε...

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

Καλοκαιροφθινόπωρη Χειμωνάνοιξη...

 "Έχει ο καιρός, γυρίσματαααα, δυό όψεις έχουν όλα τα νομίσματα", τραγουδούσε η λαϊκή τσαπερδώνα-αοιδός Δέσποινα Βανδή και αυτοί οι τόσο ψαγμένοι και πρωτύτυποι στίχοι τριγυρνάνε έντονα το τελευταίο διάστημα στο μυαλό μου.
 Και αυτό, διότι το ημερολόγιο δείχνει τρεις του Απρίλη και ο καιρός... κουκουρούκουκου σουπίτσα που έλεγε και ο καταπληκτικός Γιώργος Μαρίνος. Οι τέσσερις εποχές του χρόνου πακέτο σε μία!

 Δεν θυμάμαι τα τελευταία χρόνια τόσο vegan-LGBT-αντρουά καιρό ρε παιδιά και μιά ανησυχία την έχω είναι η αλήθεια. Όχι τίποτες άλλο δηλαδή, αλλά να, πλησιάζει και το Πάσχα και δε λέει τώρα να ψήνουμε το χαροκαμένο αρνάκι με βροχή, αέρα, ηλιοφάνεια, υγρασία, βρωμόκρυο και χιονόνερο ταυτόχρονα. Διότι πως θα βγει η σέλφι με το... σπληνάντερο στα δόντια ή  η οικογενειακή φωτογραφία γύρω από το υπερχειλίζον τραπέζι στην αυλή του σπιτιού, αν ο καιρός είναι έτσι περίεργος;

 Τέλοσπάντων τα προσπερνάω τα του καιρού μιάς και υπάρχουν σημαντικότερα θέματα για ανάλυση.

 Το Power of love ας πούμε ή οι επερχόμενες εκλογές του Μαϊου. Η για παράδειγμα τα διαφημιστικά σποτ του Μπακογιάννη ("τι έγινε Κωστάκη, γουστάρουμε την πρωτεύουσα τώρα;" του λέει η πληθωρική Μπότση και μένουμε όλοι έκθαμβοι από την σύλληψη αυτής της απίθανης ιδεάς) και την πρωτοφανή επιτυχία του κράτους, με την πάταξη της εμπορίας τερλικίων από φοροδιαφεύγοντες ηλικιωμένους. Αυτά είναι θέματα αγαπητοί μου.

 Σε αυτή την χώρα σκέφτομαι ώρες ώρες, ξέρουμε και προτεραιότητες να βάζουμε και ανθρώπινη συνείδηση να έχουμε και γενικώς... φουντούνια σαλαμ, φουντούνια μαλεκομ, φουντούνια φατάχ και πάει λέγοντας που έλεγε και ο αείμνηστος Χάρρυ Κλυνν. Και μιας και είπα φαταχ, θυμήθηκα τον Έρντογαν τον φίλο μας. Άλλο παλικάρι και τούτο. Μυαλό δεν βάζει (λες και έχει δηλαδή) και έτσι όπως πάει δύο τινά μπορεί να συμβούν. Η θα φάει το κεφάλι του, η θα μας φάει την... Θράκη και την υπόλοιπη Κύπρο. Εδώ θα είμαστε και να μου το θυμηθείτε.

 Πφφφφφ είχα δεν είχα με... έφτιαξα και πάλι. Την έχω αυτή την μαζοχιστική τάση είναι η αλήθεια. Λοιπόν, το νού σας και το Νουνού σας. Λίγος καιρός μας έμεινε και τέλος η νηστεία.

 Μετά έχουμε τις Ευρωεκλογές, Δημάρχους, παραδημάρχους, δημοτικούς συμβούλους και καλά να είμαστε έπεται και συνέχεια τον Οκτώβριο, Θεού και Τσίπρα θέλοντος. Προς το παρόν αράξτε, απολαύστε τα επερχόμενα επιδόματα και την ανάπτυξη που έρχεται ολοταχώς και όλα θα πάνε καλά. Τα δέοντα στους δικούς σας. Σας φιλω.



ΥΓ. Καλό μήνα!


Αναγνώστες

Page translation