Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Τάσος Λειβαδίτης: Η στάχτη...



"Ποια ζωή σου;
Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές,
πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου.
Τι έμεινε;

Η στάχτη των περασμένων κάθεται στα έπιπλα,
θολώνει τα τζάμια, τους καθρέπτες
και πάνω τους γράφω καμιά φορά τα ονόματα εκείνων που έφυγαν.

Και άλλοτε στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τους περαστικούς, 
να πηγαίνουν στην λήθη.
Οι γυναίκες κλαίνε θυμούμενες τα ψιθυρισμένα λόγια από παλιά ειδύλλια.

Όλο ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε έναν δρόμο.
Για να πάμε που;
Λοιπόν, πού ζήσαμε;
Ούτε εδώ, ούτε εκεί.

Φτηνά ξενοδοχεία σε μακρινές συνοικίες.
Με τα τραχωματικά λαμπιόνια, τους βρώμικους νιπτήρες.
Όπου πάνω τους ακούμπησαν και έκλαψαν ανύποπτοι ακόμα
μελλοντικοί δολοφόνοι, οι αυτόχειρες.

Μια νύχτα του καλοκαιριού, παιδί ακόμα,
βγήκα από το σπίτι και ξάπλωσα στον κήπο.
Και όπως κοίταξα τον ουρανό,
Θεέ μου! Τι απεραντοσύνη;
Πόσα άστρα!
Με έπιασε πανικός.
Από τότε ξέρω πως δεν θα προφτάσω..."




ΥΓ. Λίγο καθυστερημένα, αλλά εγκάρδια. Καλό μας μήνα.

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2020

Νοσταλγία...


Κάθομαι στο κρεβάτι 
και το μυαλό μου ταξιδεύει

Πως χάθηκαν τα όνειρα που κάναμε;
Γιατί σταμάτησαν οι μέρες μας να είναι φωτεινές;

Πως ήταν, άραγε, 
εκείνη η μυρωδία του χώματος; Ξέχασα...

Και τα παιδιά;
 
Που χάθηκαν τα παιδιά
 που παίζαμε στις αλάνες;
 
Και τα κορίτσια που αγαπήσαμε
 Που να μοιράζουν τώρα το χαμόγελο τους;
 
Που είναι η ζωή που 
καρτερούσαμε να έρθει;
 
  Και οι άνθρωποι που έφυγαν
γιατί δεν έρχονται στα όνειρα μας;

Εκείνα τα σκιρτήματα μέσα μας 
 γιατί δεν κατοικούν πια στην καρδια;
 
Και Αυτή, που να΄ναι Αυτή
που έμοιαζε στην ίδια τη Ζωή
κι ήταν τα μάτια της πολυταξιδεμένο πέλαγος;

Δεν είσαι εντάξει νοσταλγία.
 Καθόλου εντάξει.
 Θύμηση και μαχαιριά.
 Αυτό είσαι...

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2020

Αλήθειες και ψέματα...


Ο Δημήτρης ένιωσε έναν κόμπο να ανεβαίνει στο λαιμό του και η καρδιά του κόντευε να σπάσει. Το όλο σκηνικό τον εκανε να νιώθει σα να ζούσε κάτι που δεν υφίσταται, ένα όνειρο, ένα ψέμα. Δεν θυμάται πως συνδύασε τα στοιχεία, αλλά να, στέκονταν στην πόρτα του εξοχικού του καλύτερου του φίλου. Η Κλειώ έτρεξε προς τον Γιάννη, ο οποίος την αγκάλιασε δίνοντας της ένα τρυφερό φιλί και λέγοντας της να πάει μέσα να παίξει με τα παιχνίδια της. Αμέσως μετά, με ένα βλέμμα χαμένο και ένοχο ταυτόχρονα, γύρισε και κοίταξε τον Δημήτρη, αναλογιζόμενος σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, τι θα μπορούσε να πει για να δικαιολογήσει αυτό που συνέβαινε. 

 Η Ερατώ από την άλλη, μετά την αρχική της έκπληξη, ζούσε και αυτή στην δίνη του παράταιρου και του παράλογου, αλλά ανέμενε. Ανέμενε την αντίδραση των δύο αντρών. "Δημήτρη να, σου εξηγήσω", ψέλλισε ο Γιάννης, αλλά πριν προλάβει να τελειώσει την πρόταση του, ο Δημήτρης Οικονόμου, ο παλιός καλός του φίλος, (που τόσο τον εμπιστεύονταν και τόσα είχε κάνει για αυτόν), έφυγε με γοργά βήματα από την είσοδο του λευκού σπιτιού. Η Ερατώ με μια ανεπαίσθητη κίνηση, έπιασε το χέρι του Γιάννη σα να του έλεγε "άστον, άστον Γιάννη, σε παρακαλώ". Ο Γιάννης κατένευσε.

  Περπατώντας γρήγορα και με το κεφάλι κατεβασμένο ο Δημήτρης, μπήκε με γρήγορες κινήσεις στο αυτοκίνητό του και γκάζωσε χωρίς να κοιτάξει πίσω. Ο ήχος του καμμένου λάστιχου βάραινε την ατμόσφαιρα. Μα πιο πολύ, αυτές οι σκιές που πλανιόνταν τριγύρω ήταν που την έκαναν βαριά και ασήκωτη...

 --------------------


 Το κοντέρ έδειχνε διακόσια, αλλά ο Δημήτρης συνέχιζε να πατάει με δύναμη το γκάζι. Δεν έβλεπε πλέον μπροστά του. Ήταν λες και έτρεχε σε έναν δρόμο δίχως τέλος. Η εικόνα του Γιάννη με την Θάλεια και η μικρή κόρη τους- "ναι δε μπορεί να κάνω λάθος, κόρη τους είναι"- ήταν καρφωμένη στο μυαλό του. Ο ήλιος του καταχείμωνου έριχνε τις ακτίνες στο πρόσωπο του. Θαμπό και κάτωχρο. Οι σκέψεις που τον κύκλωναν έκαναν την κατάσταση αφόρητη. Μα ταυτόχρονα όλο αυτό που συνέβαινε του φαίνονταν και αστείο.  Ένιωθε πως χάνει τα λογικά του. Δεν ήταν η πρώτη φορά το τελευταίο διάστημα. 

 Αλλά αυτές οι σκέψεις... Έρχονται και φεύγουν γρήγορα, μα τον πονάνε. "Όπως οι άνθρωποι στις ζωές μας", σκέφτηκε ανεπαίσθητα. Μειδίασε, μέσα στον παράλογο κόσμο του. Πάτησε σχεδόν άψυχα το κουμπί του ραδιοφώνου. Το τραγούδι ταιριαστό στην περίσταση: "Και χαμογελούσε χαμένος στα μισά του τίποτα, πώς μια ζωή μπορεί να χαθεί ξαφνικά, όταν ο ήλιος χαράξει, έρχεται η σκοτεινιά..."  (1)

 Ξαφνικά έγινε ένα κλικ μέσα του. Πάτησε απότομα το φρένο και αυτή η κίνηση τον επανέφερε στην πραγματικότητα. ¨Μα ναι, η Κάτια!", σχεδόν ούρλιαξε και η μορφή του πήρε την μορφή της έκπληξης! "Η Κάτια!". Οι σκέψεις, αν και περισσότερες αυτή την φορά, ήταν πια καθαρές. Μα τρομακτικές.  Η γυναίκα που τον χαιρέτησε στο μπαρ όταν πήγε να βρει τον Αυγερινό ήταν η Κάτια, η παλιά του γραμματέας στο δικηγορικό γραφείο που είχε επί της Αμφίσσης, δίπλα στον σταθμό του τραίνου. Αλλά πως; Γιατί; Οι θύμησες διαδέχονταν η μία την άλλη.

 Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί του Δημήτρη ενθυμούμενος κάτι που είχε διαγράψει τελείως από τον ¨σκληρό δίσκο"¨του μυαλού του. Η γνωριμία του με την Κάτια είχε γίνει προ 15ετίας. Και στην αρχή της, υπήρχε αυτή η έλξη αναμεσα τους. Μια έλξη που τελικά μετουσιώθηκε σε μια κρυφή παθιασμένη σχέση για λίγους μήνες. Την Κάτια την πρότεινε για την θέση της γραμματέως στον Δημήτρη ο Αυγερινός. Αυτή η συνειδητοποίηση έκανε τον Δημήτρη να τρομάξει ακόμα πιό πολύ. Πάτησε ξανά το γκάζι με προορισμό το νοσοκομείο. Έπρεπε να μιλήσει με τον Άλκη. Ξανά.

 --------------------

Ο καπνός από τα τσιγάρα είχε γεμίσει ασφυκτικά το δωμάτιο. Ο Γιάννης κουνούσε νευρικά τα πόδια του και η Ερατώ περίμενε την αντίδραση του. Η Κλειώ ήταν στο δωμάτιο της. Ευτυχώς είχε αποκοιμηθεί. "Δεν έπρεπε. Δεν έπρεπε να το κάνω αυτό στον Δημήτρη. Είναι ο καλύτερος μου φίλος. Αυτός που μου έχει συμπαρασταθεί όσο κανένας άλλος!". 

"Γιάννη, αγάπη μου, δεν έγινε δα και τόσο μεγάλο κακό", είπε διστακτικά η Ερατώ (αναλογιζόμενη τι θα συνέβαινε αν ο Γιάννης μάθαινε ότι τελικά δεν ήταν η Θάλεια). Ο Γιάννης την κοίταξε αγριεμένα. "Δεν έγινε τίποτα; Το ότι ο καλύτερος φίλος μου, με είδε μαζί σου μετά από ότι έχει συμβεί, το ότι εδώ και τόσα χρόνια ζω μια δεύτερη κρυφή ζωή, επειδή πίστεψα  στα λόγια σου, το ότι έχουμε ένα παιδί που δεν ξέρει τι κουμάσι είναι ο πατέρας της, εσύ το λες τίποτα;"

 Η Ερατώ στεκόταν αμίλητη. Ήξερε ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να πει κάτι παραπάνω. Ένιωθε βρώμικη. "Μια συνουσία μυστική, μια συνουσία μυστική της διαφθοράς, χώροι στενοί μες στη μιζέρια, δε νιώθεις τίποτα..."  (2)
Αλλά δε τη ένοιαζε πια. Άλλωστε είχε ένα σχέδιο. Έπρεπε να παραμείνει προσηλωμένη σε αυτό που πίστευε και υπηρετούσε τόσα χρόνια. Το ότι εκμεταλλεύτηκε τους δύο πιο σημαντικούς άντρες της ζωής της, αυτή την στιγμή δεν την απασχολούσε.  Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα δε λένε άλλωστε; Ο Γιάννης από την άλλη χάθηκε στις σκέψεις του. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που έπαιξε παιχνίδια πίσω από την πλάτη του Δημήτρη. Έπρεπε να του μιλήσει.


--------------------

Τον λίγο αυτό καιρό που είναι εκτός φυλακής, όλα του μοιάζουν κάπως. Λεφτά έχει, δεν το απασχολεί αυτό το κομμάτι. Αλλά νιώθει, είναι σχεδόν σίγουρος, ότι έχει αλλάξει ο κόσμος από τότε που πρωτομπήκε στη ψειρού. Σίγουρα έχει αλλάξει και ο ίδιος. Δεν είναι πια ο παλιός Αυγερινός. Και τώρα, σε αυτή την τελευταία... μπίζνα, δε κάνει ότι κάνει για τα λεφτά. Αλλά για το γαμώτο. Να δεις πως το έλεγε ο Άκης Πάνου όταν του κράταγε συντροφιά με τα τραγούδια του πίσω από τα κάγκελα: "Αφού το κρίμα, κρίνεται και ο αίτιος ευθύνεται, το πίνεις και δε πίνεται, εξαίρεση δε γίνεται, αφού το κρίμα κρίνεται". (3)
Έτσι είναι. Αυτό το άθλιο υποκείμενο ο Δημήτρης, ήθελε ένα μάθημα. Σάπισε στην φυλακή εξαιτίας του.  "Ελπίζω να ένιωσες πως είναι να πονάς παλιόφιλε, όταν έχασες την αγαπημένη σου γυναικούλα". Έβλεπε την Κάτια να ξαπλώνει δίπλα του και σκέφτηκε πως αν δεν ήταν αυτή, δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί το σατανικό του σχέδιο. Πως τα φερε η μοίρα όμως. Μια από τις πρώτες κοπέλες που είχε στα μαγαζιά του, κατέληξε να είναι η πιο σημαντική γυναίκα στη ζωή του. Αυτή τον πλησίασε πρώτη και του έριξε την ιδέα. Είχε θέματα με τον Δημήτρη και η ίδια. "Η ισχύς εν τη ενώσει" σκέφτηκε ο Αυγερινός και άρχισε να γελάει υστερικά. Βέβαια πλέον, δεν ήταν μόνο ο Δημήτρης το πρόβλημα...

--------------------

Η ένδειξη με το βελάκι έδειχνε προς τα κάτω. Σε λίγα δευτερόλεπτα θα έμπαινε στο ασανσέρ και θα βρίσκονταν ξανά πρόσωπο με πρόσωπο με τον Άλκη. Αυτή την φορά έπρεπε να του αποσπάσει  αυτό που ήταν σίγουρος, μετά το περιστατικό στο σπίτι της Θάλειας και του Γιάννη, ότι ήξερε. Την αλήθεια δηλαδή. Το ένστικτό του δεν λάθευε αυτή την φορά.

 Ο κλασσικός ήχος της άφιξης του ασανσερ διέκοψε τις σκέψεις του Δημήτρη. Μπήκε και πάτησε το κουμπί για τον τρίτο όροφο. Δίπλα του, η μουσική που έβγαινε από τα ακουστικά ενός νεαρού που πήγαινε και αυτός προς τα πάνω, τον έκανε για λίγο να ξαναχαθεί στις θύμησες:
"Πες θέλεις θάρρος ή αλήθεια, στα βαθιά μπες κι εσύ, της αγάπης τα δίχτυα ήδη έχουν βραχεί...." (4)





 Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο "¨Μια ιστορία από στιχάκια" της αγαπημένης μου φίλης Κατερίνας Βερίγκα, από το https://pause-theblog.blogspot.com/, την οποία και ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσε να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Στο blog της μπορείτε να διαβάσετε τις προηγούμενες συμμετοχές.  
 Εδώ θέλω να τονίσω πως συμμετέχω πρώτη φορά σε κάτι τέτοιο. Δεν μου ήταν εύκολο. Γιάννη σε ευχαριστώ (https://idipoton.blogspot.com/). Με βοήθησες πολύ. Πιστεύω να μην έχω κάνει κάποιο "σεναριακό" λάθος.  Συνεχίζουμε και οδεύουμε πια προς το τέλος!

----

Χρησιμοποιήθηκαν στίχοι από τα παρακάτω τραγούδια:

1. Stereo Nova - Ένας μεγάλος κόσμος
Στίχοι-Μουσική: Stereo Nova

2. Πυξ-Λαξ - Μια συνουσία μυστική
Στίχοι: Αυγή Κεφάλα & Μπάμπης Στόκας Μουσική: Μπάμπης Στόκας & Ανδρέας Τσέκος &  Τάκης Βούζας

3. Στράτος Διονυσίου - Εγώ καλά σου τα 'λεγα

Στίχοι-Μουσική: Άκης Πάνου

4.  Μιχάλης Χατζηγιάννης - Θάρρος ή αλήθεια
Στίχοι-Μουσική: Ελεάννα Βραχάλη-Μιχάλης Χατζηγιάννης



ΥΓ. Η επιλογή των στίχων και των τραγουδιών είναι ξεκάρφωτη μεταξύ τους και κουκουρούκου. Όπως εγώ! 

ΥΓ2. Όλες οι συμμετοχές εδώ: https://pause-theblog.blogspot.com/2020/03/blog-post_14.html).

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

Νίκος Εγγονόπουλος: Στην κοιλάδα με τους Ροδώνες...



«Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο
ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω /
αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε
το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου /
το εφήμερο της παράλογης ζωής του
κι ανακαλύπτουνε διαφορές
γιομάτοι μίσος διαφορές
σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία...»

Νίκος Εγγονόπουλος

  Ορυμαγδός. Μάχες σώμα με σώμα. Κατακραυγή. Κατάρες. Καταστροφές. Ο θάνατος ενός ανθρώπου με ένα πόδι απάνω στο λαιμό του είναι η ενσάρκωση των όσων ζούμε από την στιγμή που γεννιόμαστε. Μεταφορικά, και δυστυχώς στην προκειμένη περίπτωση, κυριολεκτικά. Οι γνώμες και οι απόψεις χιλιάδες. Ο κόσμος επαναστατεί στην χώρα των... ίσων ευκαιριών, την μαμά Αμερική. Το απότέλεσμα  όμως θα είναι το ίδιο.  Ο ρατσισμός όσο περνάνε τα χρόνια γιγαντώνεται. Η απαξίωση στην ανθρώπινη ζωή ολοένα και αυξάνεται. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο. Τίποτα.

 Ο κόσμος μας, οι άνθρωποι δεν θελουν πραγματικά να αλλάξουν. Γιατί η αλλαγή έχει προσωπικό κόστος. Τέτοιο, που κάθε συλλογική προσπάθεια καταπνίγεται πολυ εύκολα από τους ραδιούργους κυβερνώντες της εκάστοτε χώρας. Αυτούς που ΕΜΕΙΣ εκλέγουμε και υποστηρίζουμε. Ούτως η άλλως θεωρώ ότι ζούμε σε καιρούς χαλεπούς και πονηρούς. Με την διαφορετικότητα άλλοτε να γίνεται παντιέρα σε παρελάσεις και άλλοτε να στοχοποιείται από τους δήθεν ανοιχτόμυαλους και νεωτεριστές.

  Ζούμε σε έναν κόσμο σκληρό και άδικο. Μας καταδυναστεύουν οι πιό δυνατοί από μας και με την σειρά μας καταδυναστεύουμε και μεις οι ίδιοι τους πιο αδύναμους. Δεν λέω κάτι καινούργιο. Ο έτερος πολύ μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης είχε γράψει κάτι που καλύπτει ότο το φάσμα  των παραπάνω σκέψεων μου: "Θέλει, λέει, να'ναι λεύτερος. Σκοτώστε τον!". Τα ξαναλέμε.


ΥΓ. Καλό μήνα!

ΥΓ2. Σας αφήνω με Στέρεο Νόβα και την "Εποχή των θαυμάτων".



Παρασκευή, 29 Μαΐου 2020

Η απατηλή γοητεία της εξιδανίκευσης...

 "Όλα όσα βλέπουμε, είναι η σκιά που ρίχνουν αυτά που δεν βλέπουμε". Το είπε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.Υιοθετώ. Όχι επειδή ο Κινγκ ήταν ο κάτοχος της μίας και μοναδικής αλήθειας, αλλά κυρίως λόγω του ότι αυτή η σκέψη του με βρίσκει  (όχι με την απόλυτη αλλά με την συμπερασματική έννοια της) σύμφωνο. Μου κάθεται σωστή ρε παιδι μου. Και εξηγούμαι παρακάτω.

Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκες. Φυσικές και συναισθηματικές. Μία από αυτές, είναι η ανάγκη να εμπιστευτούμε κάποιον και πολλές φορές να τον τοποθετήσουμε ως καθοδηγητή στη ζωή μας.
 

Αυτό συμβαίνει με το μεγαλύτερο ποσοστών των ανθρώπων. Ακόμα και αυτών με ισχυρή προσωπικότητα. Ακόμα και αυτών που ασχολούνται με τα κοινά. Των πολιτικών, των καλλιτεχνών, των αθλητών.

 Ακόμα και αυτοί που επηρρεάζουν τα πλήθη, έχουν την ανάγκη να εξιδανικεύσουν μια ανθρώπινη μορφή ως την τέλεια, την υπέρτατη. Ο Νίτσε αναφέρει την εξιδανίκευση ως τον απόλυτο μηχανισμό άμυνας της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Αφήνω τα ψυχαναλυτικά όμως. Ας τα γράψω με τον τρόπο μου.

  Πόσοι και πόσες από εσάς δεν έχετε στηριχτεί σε έναν άνθρωπο, δεν τον έχετε εξυψώσει στο μυαλό σας, δεν τον έχετε αναγάγει ως μέντορα σας, ως το άλλο σας μισο; Ένα μεγάλο ποσοστό σίγουρα. Και γω την έχω πατήσει έτσι. Γιατί όμως γίνεται πρακτικα αυτό;  Ναι, σίγουρα αυτό είναι μια μορφή άμυνας. Εγώ όμως απλοικά και ίσως ανόητα αλλά ειλικρινά, θα πω πως υπάρχουν και αυτοί που  "πατάνε" πάνω στην ανάγκη μας. Οι πονηροί, οι εγωιστές, οι παρτάκηδες. Τόσο απλά.

Δεν είναι ευκολο για έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη να αγαπηθεί, να εμπιστευτεί, να λειτουργεί πάντα με την λογική. Ίσα ίσα, όταν μιλάμε για τέτοιου είδους ανάγκες το συναίσθημα έρχεται πρώτο. Εκεί είναι όμως που μπαίνουν στο παιχνίδι οι επαγγελματίες σωτήρες. Αυτοί που βλέπουν το κενό και αυτο-τοποθετούνται ως απόλυτες μορφές εξιδανίκευσης στις ζωές μας. 

Οι περισσότεροι το κάνουν επίτηδες, υπάρχουν όμως και αυτοί που στην αρχή ξεκινάνε από την ίδια αφετηρία με τους ανθρώπους που πραγματικά θέλουν να δώσουν και να δοθούν, αλλά στην πορεία η γοητεία της υπερίσχυσης έναντι του άλλου και η πιθανότητα εξουσιασμού του, τους μεταμορφώνουν σε ιερά τοτεμ, που τελικά μόνο τέτοια δεν είναι.

 Όταν το θύμα καταλαβαίνει τον θύτη και τον σκοπό του συνήθως είναι αργά. Σίγουρα χάνουμε πολλά, ίσως και τα πάντα. Το ζητούμενο είναι να προσπαθήσουμε εκτός από την καρδιά να έχουμε ανοιχτό και το μυαλό μας. Να βρισκόμαστε σε συνεχή εγρήγορση και να δίνουμε βάση ακόμα και στα πιο απλά πράγματα που μας συμβαίνουν.
 
 Γιατί το σίγουρο είναι ότι τα δείγματα δίνονται στις πιο ανύποπτες στιγμές και ο χαρακτήρας του ιδανικού ανθρώπου που θεωρουμε ότι είναι δίπλα μας διαφαίνεται και κάνει και... μπαμ. Για να μην παρεξηγηθώ ή θεωρηθώ "θολός" στις σκέψεις μου, δεν λέω ούτε να λειτουργούμε ως ρομπότ, ούτε να είμαστε αρνητικοί απέναντι στους ανθρώπους. Απλά ας είμαστε επιφυλακτικοί.

 Ξέρετε πόσες οικογένειες έχω δει να καταστρέφονται; Πόσους και πόσες συζύγους έχω δει να... πέφτουν από τα σύννεφα διαπιστώνοντας ότι είχαν δίπλα τους έναν άλλον άνθρωπο από αυτόν που πίστευαν πως είχαν; 
 Συγγενείς που ένιωσαν προδομένοι, ζευγάρια που χώρισαν μετά απο χρόνια σχέσης, επαγγελματικές σχέσεις που βασίζονταν στην ειλικρίνεια και τον σεβασμό και άφησαν τελικά πίσω τους μόνο αποκαϊδια. Καταστάσεις επώδυνες αλλά δυστυχώς αληθινές. 

  Ξέρω πως δεν είναι εύκολη η αντίληψη της πραγματικότητας μέσα στην όμορφη αλλά τελικά απατηλή αίσθηση της ευτυχίας, όταν αυτή στηρίζεται σε τοτέμ και ιδανικά που έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι, πλάθοντας την εικόνα τους και όχι κατανοώντας την.

 Άλλωστε όπως είπε και ο Τσέχωφ, "εκείνη η ψευδαίσθηση που μας συναρπάζει είναι προτιμότερη από δέκα χιλιάδες αλήθειες". Σίγουρα επίσης έχουμε ανάγκη να δοθούμε ολοκληρωτικά και να αγαπηθούμε.Θα τολμούσα να πω, σε πολλές περιπτώσεις είναι θεμιτό αλλά και αναγκαίο.

 Παρολ'αυτά, εγώ θέλω να πιστεύω ότι οι άνθρωποι θα πληγωνόμαστε λιγότερο μόνο αν λειτουργούμε ενωμένοι κα όχι εξαρτημένοι ο ένας με τον άλλο. Μόνο έτσι. Τα ξαναλέμε.

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2020

Τώρα και τότε...



Τώρα που η απουσία σου
 γεμίζει τα κενά μου

Τώρα που πιο πολλά σημαίνει
 για μένα το όνομα σου

Τώρα που πασχίζω να θυμηθώ
 το κελάρυσμα της φωνής σου

Τώρα που οι ζωές μας φαντάζουν
 όλο και πιο ξένες

Τώρα που αναρωτιόμαστε 
ποιοι είμαστε και που πάμε

Τώρα που χάνουμε τους εαυτούς μας 
και αλίμονο αν τους βρούμε ξανά

Τώρα καταλαβαίνω γιατί σε έχω
 ανάγκη περισσότερο από ποτέ

Γιατί...

Τότε που περίμενα τα απογεύματα 
σα μικρό παιδί που του τάξανε παγωτό

Τότε που οι εποχές δεν ήτανε γκρίζες
όπως ο μουντός κόσμος μας

Τότε που ένα σου βλέμμα
 ήταν μια φωταγωγημένη πολιτεία

Τότε που έκανες τα περίπλοκα
να φαίνονται τόσο απλά

Τότε που το χαμογελό
 σου έμπαινε μέσα μου

Τότε που οι ζωές μας
έγιναν ένα

Τότε που οι μέρες μου 
ήσουν Εσύ 

Τότε, μικρό παιδί,
νόμιζα πως αυτό το τότε
θα κράτούσε για πάντα.

Αλλά φευ, ο χρόνος είναι αμείλικτος
με τα παιδιά που βιάζονται να μεγαλώσουν...

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2020

Aldous Huxley: Θαυμαστός καινούργιος κόσμος...

 «ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣ ΚΙΝΗΜΑ για την αποκέντρωση και την αυτοβοήθεια μπορεί να ανατρέψει τη σημερινή τάση. Μέχρι στιγμής τέτοιο κίνημα δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. 

Δεν υπάρχει φυσικά κανείς λόγος για να μοιάζει ο νέος ολοκληρωτισμός με τον παλιό. Οι κυβερνήσεις με τα ρόπαλα και τα εκτελεστικά αποσπάσματα, με τους τεχνητούς λοιμούς, τις μαζικές φυλακίσεις και εκτοπίσεις δεν είναι μόνο απάνθρωπες (γεγονός που σήμερα δεν ενδιαφέρει κανέναν), αλλά και αναποτελεσματικές -και στον αιώνα της τεχνολογίας, η αναποτελεσματικότητα είναι ιεροσυλία».

«ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ θα είναι η διεξαγωγή μιας τεράστιας έρευνας για ό,τι οι πολιτικοί και συμμετέχοντες επιστήμονες ονομάσουν "το πρόβλημα της ευτυχίας" -με λίγα λόγια, το πρόβλημα να κάνουν τους ανθρώπους να αγαπάνε τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Δίχως οικονομική εξασφάλιση κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. 'Ομως η οικονομική ασφάλεια μπορεί να επιτευχθεί· είναι μια επιφανειακή, εξωτερική επανάσταση. Η αγάπη των προσφερόμενων υπηρεσιών δεν μπορεί να εξασφαλιστεί παρά ως αποτέλεσμα μιας βαθιάς, προσωπικής επανάστασης στα ανθρώπινα μυαλά και σώματα».


«ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑ του Θαυμαστού καινούργιου κόσμου δεν φαίνεται πολύ μακρινή. Σε ορισμένες αμερικάνικες πόλεις ο αριθμός των διαζυγίων είναι ίδιος με τον αριθμό των γάμων. 

Σε λίγα χρόνια οι άδειες γάμου θα πουλιούνται όπως οι άδειες για τα σκυλιά, με δωδεκάμηνη ισχύ και δικαίωμα αλλαγής σκύλου ή αγοράς και δεύτερου. Όπως η πολιτική και οικονομική ελευθερία μειώνεται, αυξάνει η σεξουαλική ελευθερία.
 Οι δικτάτορες καλά θα κάνουν να την ενθαρρύνουν. Σε συνδυασμό με την ελευθερία ονειροπόλησης υπό την επήρεια των ναρκωτικών, του κινηματογράφου ή του ραδιοφώνου, βοηθάει τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τις προσφερόμενες υπηρεσίες του».

  «ΟΛΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ σ' εμάς απ' ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πριν δεκαπέντε χρόνια. Τότε, την είχα φανταστεί σαν κάτι υπαρκτό μετά 600 χρόνια. Σήμερα μου φαίνεται πολύ πιθανό ο τρόμος να μας αγκαλιάσει έπειτα από έναν αιώνα. Αν δεν τιναχθούμε μόνοι μας στον αέρα.

Πράγματι, εκτός αν διαλέξουμε την αποκέντρωση και την εφαρμοσμένη επιστήμη, όχι ως σκοπό αλλά ως μέσον για μια γενιά ελεύθερων ατόμων, έχουμε μόνο δύο εναλλακτικές: είτε έναν αριθμό στρατοκρατικών, ολοκληρωτικών, εθνικών καθεστώτων, που θα εκπηγάζουν από τη χρήση του τρόμου της ατομικής βόμβας και θα έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του πολιτισμού (ή, αν ο πόλεμος είναι περιορισμένος, τη διαιώνιση του μιλιταρισμού), είτε ένα υπερεθνικό ολοκληρωτικό καθεστώς, που θα προκύψει από το κοινωνικό χάος μιας γρήγορης τεχνολογικής ανάπτυξης, ειδικά της εξάπλωσης της ατομικής ενέργειας, και θα μετεξελιχθεί, από τη δυνατότητα και την ανάγκη για σταθερότητα, στην τυραννική ευημερία της Ουτοπίας. Η εκλογή είναι δική σας».

 

Πηγή: https://www.doctv.gr/

 
ΥΓ. Ο Aldous Huxley ήταν  Άγγλος μυθιστοριογράφος. Ο "Θαυμαστός καινούργιος κόσμος", είναι ένα προφητικό βιβλίο του που εκδόθηκε το 1932 (!!!) Νομίζω  πως τα αποσπάσματα τα λένε όλα. Καλό μήνα και καλό κουράγιο να έχουμε...




Στίχοι-Μουσική: ΚΒ-Stereo Nova
«ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣ ΚΙΝΗΜΑ για την αποκέντρωση και την αυτοβοήθεια μπορεί να ανατρέψει τη σημερινή τάση. Μέχρι στιγμής τέτοιο κίνημα δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Δεν υπάρχει φυσικά κανείς λόγος για να μοιάζει ο νέος ολοκληρωτισμός με τον παλιό. Οι κυβερνήσεις με τα ρόπαλα και τα εκτελεστικά αποσπάσματα, με τους τεχνητούς λοιμούς, τις μαζικές φυλακίσεις και εκτοπίσεις δεν είναι μόνο απάνθρωπες (γεγονός που σήμερα δεν ενδιαφέρει κανέναν), αλλά και αναποτελεσματικές -και στον αιώνα της τεχνολογίας, η αναποτελεσματικότητα είναι ιεροσυλία». «ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ θα είναι η διεξαγωγή μιας τεράστιας έρευνας για ό,τι οι πολιτικοί και συμμετέχοντες επιστήμονες ονομάσουν "το πρόβλημα της ευτυχίας" -με λίγα λόγια, το πρόβλημα να κάνουν τους ανθρώπους να αγαπάνε τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Δίχως οικονομική εξασφάλιση κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. 'Ομως η οικονομική ασφάλεια μπορεί να επιτευχθεί· είναι μια επιφανειακή, εξωτερική επανάσταση. Η αγάπη των προσφερόμενων υπηρεσιών δεν μπορεί να εξασφαλιστεί παρά ως αποτέλεσμα μιας βαθιάς, προσωπικής επανάστασης στα ανθρώπινα μυαλά και σώματα». «ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑ του Θαυμαστού καινούργιου κόσμου δεν φαίνεται πολύ μακρινή. Σε ορισμένες αμερικάνικες πόλεις ο αριθμός των διαζυγίων είναι ίδιος με τον αριθμό των γάμων. Σε λίγα χρόνια οι άδειες γάμου θα πουλιούνται όπως οι άδειες για τα σκυλιά, με δωδεκάμηνη ισχύ και δικαίωμα αλλαγής σκύλου ή αγοράς και δεύτερου. Όπως η πολιτική και οικονομική ελευθερία μειώνεται, αυξάνει η σεξουαλική ελευθερία. Οι δικτάτορες καλά θα κάνουν να την ενθαρρύνουν. Σε συνδυασμό με την ελευθερία ονειροπόλησης υπό την επήρεια των ναρκωτικών, του κινηματογράφου ή του ραδιοφώνου, βοηθάει τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τις προσφερόμενες υπηρεσίες του». «ΟΛΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ σ' εμάς απ' ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πριν δεκαπέντε χρόνια. Τότε, την είχα φανταστεί σαν κάτι υπαρκτό μετά 600 χρόνια. Σήμερα μου φαίνεται πολύ πιθανό ο τρόμος να μας αγκαλιάσει έπειτα από έναν αιώνα. Αν δεν τιναχθούμε μόνοι μας στον αέρα. Πράγματι, εκτός αν διαλέξουμε την αποκέντρωση και την εφαρμοσμένη επιστήμη, όχι ως σκοπό αλλά ως μέσον για μια γενιά ελεύθερων ατόμων, έχουμε μόνο δύο εναλλακτικές: είτε έναν αριθμό στρατοκρατικών, ολοκληρωτικών, εθνικών καθεστώτων, που θα εκπηγάζουν από τη χρήση του τρόμου της ατομικής βόμβας και θα έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του πολιτισμού (ή, αν ο πόλεμος είναι περιορισμένος, τη διαιώνιση του μιλιταρισμού), είτε ένα υπερεθνικό ολοκληρωτικό καθεστώς, που θα προκύψει από το κοινωνικό χάος μιας γρήγορης τεχνολογικής ανάπτυξης, ειδικά της εξάπλωσης της ατομικής ενέργειας, και θα μετεξελιχθεί, από τη δυνατότητα και την ανάγκη για σταθερότητα, στην τυραννική ευημερία της Ουτοπίας. Η εκλογή είναι δική σας». [Πηγή: www.doctv.gr]

Αναγνώστες

Page translation