Δευτέρα 9 Μαΐου 2022

Εγώ ο ξένος...

 Ναι το παραδέχομαι και είναι και φανερό. "Έκλεψα" τον τίτλο του σημερινού κειμένου μου από το τραγούδι του μοναδικού Τάκη Μουσαφίρη που ερμήνευσε αξεπέραστα ο μέγαλος Στράτος Διονυσίου.

  Τον τίτλο βεβαίως βεβαίως. Γιατί την ουσία των όσων θα πω την είδα και την βλέπω στις σχέσεις των ανιθρώπων. Που εύκολα λησμονούνε ή που κάνουνε πως δεν θυμούνται. Και δείχνει πολλά. Γιατί όπως είχε πει και ο Καρλ Μαρξ, "ο άνθρωπος είναι  (και) οι σχέσεις του".

 Λίγο πολυ όλοι το έχουμε ζήσει. Άνθρωποι που έχουν περάσει από την ζωή μας, σχέσεις, φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι από την δουλειά, απλοί γνωστοί, να κάνουν πως δεν μας θυμούνται. Ή όντως να μας έχουν ξεχάσει. Το χειρότερο όμως είναι όταν διαπιστώνουμε ότι η συμπεριφορά τους είναι ξένη και παράταιρη απέναντι μας. Γι'αυτο και δεν εννοώ την λήθη που φέρνει ο χρόνος, κάτι που είναι φυσιολογικό πολλές φορές, αλλά την λήθη που ο ανθρώπινος εγωισμός φέρνει στην επιφάνεια.

 Πραγματικά με λυπεί αυτή η κατάσταση. Γιατί, θεωρώ από τα λίγα που καταλαβαίνω από τον εαυτό μου, ότι εγώ δεν τον έχω κάνει ποτέ αυτό σε κάποιον που πέρασε από την ζωή μου και ούτε πρόκειται. 

 Και δεν μιλάω για τις περιπτώσεις που αποφασίζουμε να βγάλουμε έναν τοξικό άνθρωπο από την ζωή μας. Αλλά για εκείνες που η καθημερινότητα, οι δυσκολίες, η συνειδητοποίηση ότι έκλεισε ένας κύκλος, η ίδια η ζωή τελικά, έκανε δύο ανθρώπους να απομακρυνθούν ο ένας απο τον άλλο.

 Είναι πολυ άσχημο να συναντιέσαι με κάποιον που μοιράσστηκες πράγματα και ξαφνικά να τον νιώθεις  ξένο. Να νιώθεις πως έχει αλλάξει προς το χειρότερο, να αναρωτιέσαι αν είναι αυτός ο άνθρωπος με τον οποίον συναναστράφηκες, συνεργάστηκες, έκλαψες, γέλασες, ήταν ο συζυγος, ο εραστής σου, ο φίλος, ο συγγενής που κάποτε ήσασταν... αυτοκόλλητοι.

Είναι άσχημο, γιατί διαπιστώνεις ότι τελικά οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα, νιώθουν ψεύτικα και θυμούνται μόνο ότι ικανοποιεί τον εγωισμό και την ματαιοδοξία τους. Σε χαιρετάνε μηχανικά, σχεδόν επιτηδευμένα, μιλάνε κοφτά και χωρίς ίχνος συναισθήματος, σου δίνουν την εντύπωση ότι σε βλέπουν για πρώτη φορά.

 Αντιλαμβάνεσαι αυτόματα ότι ενδεχομένως και συ να ήοουν αλλιώς την περίοδο που συναναστρεφόσασταν με όποιον τρόπο, αλλά καταλαβαίνεις κιόλας ότι εσύ είσαι ο εαυτός σου. Και όχι κάποιος η κάποια που παίζει έναν ρόλο ανάλογα τις περιστάσεις. Γιατί εσύ δεν άλλαξες. Δεν έγινες ξένος.  Έδωσες και έμεινε κάτι μέσα σου από όλο αυτό.

 Είναι τραγικά απάνθρωπο να υπάρχουν... άνθρωποι που διαγράφουν το παρελθόν τους έτσι απλά, μονοκοντυλιά. Είναι λυπηρό από πρώτη αγάπη, καλύτερος φίλος, φοβερός συνάδελφος, τρυφερός σύζυγος, να νιώθεις ξένος, να σου συμπεριφέρονται απρόσωπα και τυπικά. Τα κομμάτια της ζωής μας τα κρατάμε μέσα μας και δεν τα πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων. 

 Γιατί, όπως έχουμε τονίσει ξανά, η ζωή έχει την τάση να επιστρέφει συμπεριφορές. Και όποιος "λησμονεί τους σταθμούς που έκανε στάση", που ξεδίψασε και ξεκουράστηκε, που μοιράστηκε τα όνειρα του περιμένοντας το τραίνο για ένα καλύτερο αύριο, τότε είναι καταδικασμένος να ξεχαστεί και ο ίδιος...

 

 ΥΓ. Καλό μήνα, έστω και καθυστερημένα! 

ΥΓ2. Γουστάρετε, με Στράτο και Τάκη!

 

Στίχοι-Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης- Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου

Παρασκευή 15 Απριλίου 2022

Άδεια κούνια - Μισώ (28ο Συμπόσιο Ποίησης)



Άδεια κούνια

Πέρα δώθε-πέρα δώθε, πολύ μουντό αυτό το απόγευμα
Που είνaι τα παιδιά; Ο Βιτάλι, η Αλεξία, ο Όλεγκ;
Πέρα δώθε-πέρα δώθε,περίεργοι θόρυβοι ακούγονται
Με ξέχασαν άραγε; Εμένα που τους πήγαινα ψηλά;

Πέρα δώθε- πέρα δώθε, σκοτείνιασε ο ουρανός
Γιατί ακούγονται κραυγές;
Πέρα δώθε-πέρα δώθε, ακούω μπότες να χτυπάνε
Γιατί χάθηκε ο ήλιος;

Πέρα δώθε-πέρα δώθε, νιώθω μισή έτσι αδειανή που είμαι
Παιδιά είναι αυτά που κλαίνε;
Πέρα δώθε-πέρα δώθε, μυρίζει θάνατος τριγύρω
Όλεγκ, Βιτάλι, Αλεξία, έι παιδιά, γιατί είστε ψηλά;
Μόνο εγώ σας πήγαινα εκεί...

-----------------------

Μισώ


"Τον πόλεμο μισώ και απ΄την ζωή αποζητώ,
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά να με 'χες πάρει αγκαλιά
Το ξέρω σου ζητώ παρά πολλά..
."
 

"Δεν θέλω καρδιά μου κλαις"

Νικόλας Άσιμος


Μισώ την μυρωδιά του
Τον τρόπο που βρωμάει η σάρκα του
Μισώ τους ήχους του
Τον τρόπο που ακούγονται τα ουρλιαχτά του
Μισώ την μοναξιά του
Τον τρόπο που χωρίζει τους ανθρώπους

Μισώ την ασχήμια του
Τον τρόπο που γελάει με το θανατικό του
Μισώ την δύναμη του
Τον τρόπο που επιβάλλεται στις ζωές μας
Μισώ το θράσος του
Τον τρόπο που σκοτώνει τα παιδιά

 

 Αυτές λοιπόν, ήταν οι συμμετοχές μου στο 28ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η αγαπημένη μου Αριστέα (https://princess-airis.blogspot.com/). Ένα Συμπόσιο που έκρυβε πολλές εκπλήξεις και συγκινήσεις για ακόμη μια φορά. Η έμπνευση της, να  γράψουμε για τον πόλεμο χωρίς επιλογή συγκριμένης λέξης, ήταν πραγματικά εξαιρετική.

 27 ποιήματα-καταθέσεις ψυχής-διαμαρτυρίες, διαγωνίστηκαν, διαβάστηκαν και τελικά βαθμολογήθηκαν. Συγχαρητήρια στη νικήτρια Σταυρούλα Δεκούλου (https://st-dekouloupapadimitriou.blogspot.com/), που έγραψε ένα ποιήμα που συγκίνησε και κέρδισε τις εντυπώσεις. Δεν ήταν το μόνο, γ'αυτό θέλω να συγχαρώ όσες και όσους έγραψαν, διάβασαν και βαθμολόγησαν σε αυτή την γιορτή μας.  Όλα τα κείμενα είχαν κάτι να πουν.   

 Από την Σταυρούλα μέχρι την Γιούλη. Απο το πρώτο μέχρι το τελευταίο. Οι βαθμοί δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει η αλληλεπίδραση και η δημιουργία.  Σημασία έχει που οι φωνές μας γίνονται δημιουργικές, γίνοντα ερωτικές και αστείες, ιδιαίτερες και όταν χρειάζεται φωνές διαμαρτυρίας.

 Κάθε φορά που έρχεται η στιγμή να γράψω νιώθω αυτό το καρδιοχτύπι, την αγωνία, να βγουν οι λέξεις απο μέσα μου με τρόπο ποιητικό και λυρικό. Με βοηθάει πολύ το Συμπόσιο στον τρόπο που γράφω και σκέφτομαι. Και αυτό το οφείλω στην Αριστέα. Εν αναμονή του επομένου λοιπόν...

 

 ΥΓ. Μη νομίζετε ότι ξεχνάω την κάψα μου για την πρωτιά. Απλά είπα να μην κάνω εκτενη αναφορά γιατί στο τέλος θα με περάσουν για γραφικό (σιγά τα νέα). Σας φιλώ!

Δευτέρα 11 Απριλίου 2022

Περικλής Κοροβέσης: Άσυλο στο χαρτί...


Εμείς οι φυλακισμένοι του χαρτιού,
χάσαμε τόση ζωή, όσο η έκταση των γραπτών μας.
Δεν είχαμε κι άλλη λύση.
Ήρθαμε και δεν μας περίμεναν.
Χτυπήσαμε την πόρτα, αλλά δεν μας άνοιξαν.
Μιλήσαμε και η γλώσσα μας ήταν ξένη.
Καταφύγαμε στο χαρτί, ζητώντας άσυλο,
όμως κι εδώ εξόριστοι είμαστε.
Δεν είχε χώρο για μας, μόνο για τις λέξεις...

 

Πριν απο δύο ακριβώς χρόνια, 11 Απριλίου του 2020, έφυγε από την ζωή ο Περικλής Κοροβέσης. Ένας γνήσιος αγωνιστής. Ένας εξαιρετικός συγγραφέας. Ένας ποιητής και λογοτέχνης που έγραφε, οπως μιλούσε, απλά, παθιασμένα και βιωματικά ταυτόχρονα. Και αυτό τελικά ήταν που τον έκανε ξεχωριστό. Αυτό και η απουσία φόβου στα πεπραγμένα του.

Ένας αριστερός, όπως θα έπρεπε να είναι οι αριστεροί και όχι όπως έχουν καταντήσει σε αυτόν τον τόπο.  Ένας... Ανθρωποφύλακας χαμένων ηθών και αξιών...


ΥΓ. Την ιδεά για την ανάρτηση την πήρα απο την φίλη μου Κατερίνα Βερίγκα.


* Πηγή εικόνας: Athens Voice

Σάββατο 9 Απριλίου 2022

Και οι τοίχοι έχουν... μιλιάΝο17 (Αθήνα-Κρήτη σημειώσατε Χ)

 "Είδα τα και λιγώθηκα κι ακούμπησα στον τράφο". Καθήστε να μεταφράσω γιατί είναι Κρητική η διάλεκτος. Στο περίπου. Τα είδα, μου τρέξανε τα σάλια (μπλιαχ), από το πόσο πετυχημένα ήταν και ακούμπησα στον τοίχο (τράφος-πετρόχτιστος τοίχος που συναντάμε ότιστα χωράφια τσι Κρήτης), γιατί ζαλίστηκα ρε παιδί μου πως το λένε. Γούσταρα. Και εξηγούμαι. Μόλις τον προηγούμενο μήνα έκανα ανάρτηση για τα συνθήματα των τοίχων. Και η Γιώτα, η Γιώτα ντε  το μελαχρινο κορίτσι που τα παίρνει όλα αμπάριζα; (http://giwtatotongi.blogspot.com/). 

 Εεεε μου υποσχέθηκε να στείλει συνθήματα που της έκαναν κλικ. Συνθήματα σοβαρά, αστεία, αθλητικά, τσαχπινογαργαλιάρικα. Κάναμε μια μίξη και ... ιδού! Απολαύστε μας. . Όπου Γ η Γιώτα, όπου Μ η αφεντιά μου. Εγώ κόβω, αυτή ράβει. Η και το αντίστροφο...

 

Γ: Προστακτικές όχι σε μένα. Ευχαριστώ. (με ύφος μα μιλάμε για πολύ ύφος) -Μ: Γλύκανε μαρή λιγάκι, ολόκληρη καρδιά σου κοτσάρισε δίπλα ο άνθρωπος!


Γ: Φωτιά στα μπατζάκια μας!-Μ: Άλλη Τζώρτζια μας βρήκε από δω...


Γ: Ώπα Χριστόφορε... Χαλάρωσε σε παρακαλώ πολύ!1!1!1!!1!!111!Μ: Καλά σου λέει το κορίτσι ρε Χριστόφορε. Προηγούμαι εγώ!

 

Γ: Είδες και συ ότι αδυνάτισα ε; Ναι ναι, τρέφομαι κυρίως με φρούτα και λαχανικά. Πατάτες τηγανητές; Μόνο για να μη σε προσβάλλω.Μ: Ποιός νιώθει γεμάτος την σήμερον ημέρα;
 
 

Γ: Και σε'σας, να'στε καλά, και του χρόνου με υγεία!Μ: Μέρααααα!


Γ: Μάκη, δε γράφουν για μας σε αυτόν τον τοίχο... πάμε στον επόμενο! - Μ: Κάτσε και σκέψου. Αυτό λέει Γιώτα, αμέσως πάμε στον επόμενο. Βιαστικιά!

Γ: Άντε στου παράδεισου την πόρτα κάποιος φύτεψε δύο χόρτα (θα σου πω εγώ που είναι, στείλε μήνυμα)Μ: Ότι και καλά ξέρεις προς τα που πέφτει... Μμμάλιστα κρητικό ζιζάνιο, μμμάλιστα...


Γ: Και βγαίνω και πίνω!Μ: Θα τρώω, θα ζω;

 
 Γ: Να, στο λόγο μου. Τώρα το σκεφτόμουν!Μ: Μ'αρεσει που το λες σα να είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου!


Γ: Έχεις δει πόσο έχουν αυξηθεί οι τιμές στα υφάσματα;Μ: Έλα μου ντε. Όταν τα έλεγε ο Χρηστάκης εγώ σφύριζα αδιάφορα...

 

Γ: ΟΦΗ ΟΛΕ, ΟΦΗ ΟΛΕ, ΟΦΗ ΟΛΕ ΟΛΕ ΟΛΕ ΟΛΕΕΕΕΕ ( συγγνώμη με παρέσυρε το συναίσθημα)Μ: Ναι, δε λες ότι είσαι καφρακι, στο συναίσθημα τα ρίχνεις!


Γ: Και στο Μαλεβιζιώτη κάνουμε βήματα πίσω! Όφειλα να το πω; Ναι, όφειλα! Μ: Αυτό είχα κάνει και γω μια φορά και ξενύχιασα ένα μωρό. Και μετά, ούτε τανγκό, ούτε μωρό...



Γ: Hellooooo!! To Android τον κάνει!! Είναι σχεδιασμένο για τον άνθρωπο... Μ: Χελοοουυυυ, το iPhone κάνει τα πάντα εκτός από καφεεεέ😎

 
 

Γ: Ξεκόλλα, σε λίγο ξημερώνει!Μ: Μμμ ναι, ενώ τα πρωινά μας μέσα στην ελπίδα είναι, τι να σου πω...


Γ: Ότι είσαι, είσαι. Ναι Μάκη, σε σένα το λέω ( προτιμώ να βάλεις λεφτά στην τράπεζα, ευχαριστώ) - Μ: Κύριος ήρθα και κύριος φεύγω (την κάνω με ελαφρά, δεν υπάρχουν λεφτά)

 Εντάξει; Πως μας είδατε;  Συνθήματα είναι αυτά μας δίνουν τροφή για σκέψη και για... δηλώσεις!  Η Γιώτα αν και πρωτάρα στο...σπορ αφηνίασε! Την ευχαριστώ πολύ για την συμμετοχή και υπόσχομαι να την φιλοξενήσω ξανά, εφόσον δεν την κουράσει η αγνωρισιμότητα που θα έχει μετά απο αυτή την ανάρτηση παγκοσμίως (χα!)

 Σας φιλώ ρουφηχτά και σας εύχομαι καθυστερημένα αλλά εγκάρδια, καλό μήνα (νταξ μην βαράτε κλισεδιαρικη ευχή είναι)!

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2022

Εκτός σχεδίου...

 Ο Ρόμπερτ Χαφ Αμερικάνος επιχειρηματίας, είχε πει πως, ο σχεδιασμός για την ευτυχία πετυχαίνει σπάνια. Η ευτυχία απλά συμβαίνει. Γενίκευση δε νομίζετε; Ίσως. Ίσως και όχι. Απο την άλλη όταν μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις, θεωρώ φρόνιμο να υπάρχει τρόπον τινά ένας μπούσουλας. Ένα πλάνο για το που πάμε και με ποιόν.

 Αρκεί να έχει γίνει η κατάλληλη προετοιμασία στο μυαλό. Και όχι στην καρδιά. Αυτή λειτουργεί ανεύθυνα. Και τότε η πιθανότητα να τελειώσει κάτι πρόωρα και με επώδυνο τρόπο, είναι μεγάλη.

Είναι προφανές, ότι  μεγάλη μερίδα των ανθρώπων, θέλει να σχεδιάζει το αύριο. Να κάνει όνειρα για οικογένεια, για μια ζωή όμορφη με το έτερον ήμισυ. Να προγραμματίζει τον γάμο, τα ταξίδια, την ζωή που είναι μπροστά και έρχεται... 

Αυτό δεν είναι λάθος. Το λάθος είναι να συμβαίνει αυτό χωρίς να βλέπουμε την πραγματικότητα. Έχουμε την τάση να εθελοτυφλούμε όταν κάποιος μας αρέσει. 

Να λέμε "έλα μωρέ ιδεά μου ειναι", να μην παρατηρούμε τα αρνητικά στην συμπεριφορά του, το πως λειτουργεί σε συγκεριμένες καταστάσεις που δείχουν χαρακτήρα. Η ακόμα χειρότερα (και αυτό είναι τις περισσότερες φορές κανόνας), βλέπουμε τι παει λάθος και δε δίνουμε την βαρύτητα που πρέπει. 

 Αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Γιατί με αυτόν τον τρόπο υποσυνείδητα, θεωρούμε άσχημες καταστάσεις και συμπεριφορές φυσιολογικές. Αρχίζει και διαστρεβλώνεται η πραγματικότητα. Κι όταν πια η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο και ένας απο τους δύο προσγειώνεται απότομα (κυρίως λόγω μεγαλύτερου εγωισμού του άλλου μισού), τότε το τέλος είναι κάτι που δε μπορεί να αποφευχθεί. Και εκεί ξεκινάνε τα δύσκολα.

 Όλος ο κόσμος μοιάζει να γκρεμίζεται. Πράγματα που θεωρούμε δεδομένα μοιάζουν τόσο εύθραυστα. Τα όνειρα με μιάς εξαφανίζονται και νιώθουμε να ξεκινάμε απο την αρχή. Χωρίς στόχους αυτή την φορά. Χωρίς σχέδια. Γυμνοί πλέον, μπροστά στην δύσκολη αλήθεια και όχι στο ψέμα που το είχαμε βαφτίσει αγάπη και ευτυχία.

 Το πόσο μπορεί να αντέξει ο καθένας τον δύσβατο αυτόν δρόμο, έχει να κάνει με την εσωτερική του δύναμη και αξιοπρέπεια. Όταν έχεις επενδύσει σε μια σχέση, όταν ήσουν με έναν άνθρωπο για χρόνια και το πάθος (αρχικά) ξεχείλιζε, όταν, το κυριότερο, υπάρχουν παιδιά που αυτόματα μπαίνουν στην μέση (αν δεν είχαν ήδη μπει ως μοχλός πίεσης απο την μία ή την άλλη πλευρά), όταν τα χρόνια περνάνε, τότε η διαδικασία του "παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω", δεν είναι εύκολη. 

Κάθε άλλο. Για πολλούς ανθρώπους είναι επίπονη. Αν βάλουμε στην κουβέντα και την οικονομική διάσταση του προβλήματος, τότε ίσως αποδειχθεί και καταστροφική.

 Όμως, τότε είναι που πρέπει να σταθούμε δυνατοί. Τότε είναι που πρέπει να κάνουμε τον απολογισμό. Την διαπίστωση ότι ο σχεδιασμός μας ήταν άστοχος και ανεδαφικός τελικά. Ας εμπιστευτούμε φίλους, συγγενείς, μερικές καλές κουβέντες και σκέψεις έξω απο τα συνηθισμένα.

 Είναι πολυ σημαντικό να βρούμε τρόπους που θα μας δείξουν νέους δρόμους. Μόνο έτσι θα προχωρήσουμε μπροστά με αυτοπεποίθηση. 

 Ξέρω πλέον με σιγουριά, ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι άσπρο και μαύρο. Είναι και πράσινο και ροζ και γκρι και μπλε και κόκκινο. Έχουν πολλές πτυχές και εκφάνσεις και το κυριότερο, δε βγαίνουν με οδηγίες χρήσης σε κάποιο φυλλάδιο ευτυχίας. Παθαίνεις και μαθαίνεις. Αν συμβαίνει μόνο το πρώτο, ζήτω που καήκαμε...

 


"And so I cry sometimes
When I'm lying in bed Just to get it all out
What's in my head
And I, I am feeling a little peculiar.

And so I wake in the morning
And I step outside
And I take a deep breath and I get real high
And I scream from the top of my lungs
What's going on?"

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2022

Ακόμα και οι τοίχοι έχουν... μιλιά Νο16

 Καλησπέρα, καλησπέρα.Το ημερολόγιο δείχνει 9 του Μάρτη και μέσα στην μαυρίλα των ημερών, με τις άσχημες ειδήσεις να διαδέχονται η μία την άλλη, είπα να μας φτιάξω λίγο το κέφι. Να προσπαθήσω τουλάχιστον. Είχα μήνες να ψάξω για συνθήματα στους τοίχους των πόλεων.  Και λέω οκ, ας κάνω μια γύρα.

 Συνθήματα λοιπόν. Αστεία, ψαγμένα, σοβαρά, ερωτικά, ξεκάρφωτα. Η διαδικασία γνωστή. Κάθε σύνθημα έχει απο κάτω την απάντηση που του αξίζει! Προσδεθείτε και... φύγαμε!


"και οι μήνες μέλι-γάλα, σαν τον κώλο (μπιππππ) της Βεργκάρα..."








-Καληνύχτα (πείνασα...)






Φέρτε μου την Βανέσα Μέι να με κάνει... ασήκωτο!








Γιατι κλ@νει το γατί. Να να νανα να (βγάζω γλώσσα)





Τιναφτόρε...







Χάου ντου γιου ντου? Ντου ντου, ντου ντου...









Μένει μένει ή μένει μέχρι να... φύγει;






Απο το να προσπεράσουν προτιμότερο...








Υιοθετώ...






Τώρα...δέσαμε!







Άκαρδες... Κακούργες!








ΥΓ. Καλό μήνα χωρίς παραλογισμό και περισσότερη λογική.

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2022

Τάσος Λειβαδίτης: "Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο..."

Πρόσωπα με κράνη
πρόσωπα από στάχτη
πρόσωπα δίχως ουρανό
πρόσωπα δίχως πρόσωπο
χτυπάνε τις αρβύλες τους
να μην ακούνε την καρδιά τους
σφίγγονται στη ζωστήρα τους
για να μη σωριαστούν
τους λένε για πατρίδα
μα δε φτάνει να ζεσταθούνε
τους δώσαν έν ΄αυτόματο
για να φοβούνται να πεθάνουν.

"Απόψε λέμε να σου γράψουμε, μάνα
μήπως ακούσουμε τη βροχή
να περπατάει με τα λειωμένα σου τσόκαρα
μήπως δούμε το χαμόγελό σου
να κρέμεται σαν παγούρι πάνω απ’ τη δίψα μας.
Μας ταΐζουν σάπιες πατάτες: μην ανησυχείς
μας βρίζουν και μας χτυπάνε: να μας αγαπάς
ίσως να μη γυρίσουμε –εσύ ν’ ανάψεις τη λάμπα, μάνα,
θάρθουν άλλοι..."
 


 
 "Πόσοι άνθρωποι απόψε σέρνονται στο σκοτάδι
μεταφέρουν πυρομαχικά ανατινάζουν τις γέφυρες
βάζουν μεγάλες φωτιές
προδίνουν
πόσοι άνθρωποι απόψε αυτήν την ώρα
πεθαίνουν μες στη νύχτα σιωπηλά
ζωή ζωή
σ’ ακούμε να σε ποδοπατάνε μες στη νύχτα
σ’ ακούμε μέσα στο σκοτάδι να φωνάζεις βοήθεια
α, ζωή, στη μια γωνιά σε ντουφεκίζουν
και στην άλλη σηκώνεσαι ξανά και τραγουδάς
μ’ ακόμα πιο δυνατή τη φωνή σου…"

 


 
"Γέρασε η μάνα σου σφουγγαρίζοντας τις σκάλες των
υπουργείων
το βράδυ σταματάει στη γωνιά
κι αγοράζει λίγα κάρβουνα απ' το καρότσι του πατέρα μου
κοιτάζονται μια στιγμή και χαμογελάνε
την ώρα που εσύ γεμίζεις τ' όπλο σου
κ' ετοιμάζεσαι να με σκοτώσεις.
Βασίλεψαν τα πρωινά σου μάτια πίσω από ένα κράνος
άλλαξες τα παιδικά σου χέρια μ' ένα σκληρό ντουφέκι
πεινάμε κ' οι δυο για ένα χαμόγελο
και μια μπουκιά ήσυχο ύπνο..."
 
 

 
"Αν γυρίσω δε θάχουμε λάμπα, δε θάχουμε που
ν' ακουμπήσουμε τ' όνειρό μας.
Θα καθόμαστε αμίλητοι.
Κι όταν θα θέλω να σε κοιτάξω
σαν ένα σύννεφο θα σκεπάζει τα μάτια μου
η τρύπια αρβύλα του συντρόφου που αρνήθηκα.
Να μ' αγαπάς.
Κι όταν κάποτε ξαναγυρίσω
βαστώντας σαν ένα μεγάλο μπόγο την καρδιά μου
θα καθήσουμε στα φαγωμένα σκαλοπάτια.
Δεν σ' αρέσουν πια τα ροζιασμένα μου χέρια - θα πω.
Θα χαμογελάσεις και θα σφίξεις τα χέρια μου.
Εν’ άστρο θα κουδουνίσει στο βρεγμένο ουρανό.
Μπορεί
και να κλάψω..."
 
 
 
* Αποσπάσματα απο το αντιπολεμικό βιβλίο του Τάσου Λειβαδίτη "Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο (1956).
 
 
 ΥΓ. Δεν ήθελα να γράψω για αυτήν την θηριωδία που εξελίσσεται στην Ουκρανία. Έχω βαρεθεί να διαβάζω τα αυτονόητα για τον παραλογισμό που ζούμε αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω αν έχει ουσία να γράφεις κάτι όταν σκοτώνονται άνθρωποι.  Είναι σίγουρο ότι αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Είναι σίγουρο ότι ο νόμος του ισχύρου κάνει αυτή την Γη να γυρίζει τελικά. Ειδάλλως θα έπρεπε να έχει σταματήσει απο μόνη της να τυραννιέται και να μας τυραννάει. 
 
 Δε νομίζω ότι μπορεί να σταματήσει πλέον ο κατήφορος της ανθρωπότητας. Δεν περίμενα αυτό το μακελειό για να το συμπεράνω. Πάντα λέμε η ελπίδα, η αγάπη, η ανθρωπιά το ένα, το άλλο. Και πάντα καταλήγουμε στα ίδια σκατά. Για ένα καλό, μύρια κακά. Προφανώς όλα γίνονται για έναν ανεξήγητο λόγο. Γι'αυτό είμαστε ακόμα εδώ. Δείτε το και ως αιώνια τιμωρία. Για ένα πλάσμα, τον άνθρωπο, που για όμορφα ξεκίνησε και κατέληξε να κατασπαράζει τις ίδιες του τις σάρκες...

ΥΓ2. Τα σοφά λόγια ενός τεράστιου ποιητή που έζησε την εσχατιά της ανθρώπινης φύσης, τον πόλεμο, είναι πιο επίκαιρα απο ποτέ...
Πρόσωπα με κράνη
πρόσωπα από στάχτη
πρόσωπα δίχως ουρανό
πρόσωπα δίχως πρόσωπο
χτυπάνε τις αρβύλες τους
να μην ακούνε την καρδιά τους
σφίγγονται στη ζωστήρα τους
για να μη σωριαστούν
τους λένε για πατρίδα
μα δε φτάνει να ζεσταθούνε
τους δώσαν έν ΄αυτόματο
για να φοβούνται να πεθάνουν.
Πρόσωπα με κράνη
πρόσωπα από στάχτη
πρόσωπα δίχως ουρανό
πρόσωπα δίχως πρόσωπο
χτυπάνε τις αρβύλες τους
να μην ακούνε την καρδιά τους
σφίγγονται στη ζωστήρα τους
για να μη σωριαστούν
τους λένε για πατρίδα
μα δε φτάνει να ζεσταθούνε
τους δώσαν έν ΄αυτόματο
για να φοβούνται να πεθάνουν.

Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2022

Στον αστερισμό της "μάσκας"...

 Σκεφτόμενος πως έφτασε για άλλη μια χρονιά η εποχή της Αποκριάς και του καρναβαλιού, άσχετα αν τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι δε ξεφαντώνουν, δε χορεύουν, δε περνάνε καλά (συνολικά και με ότι συμβαίνει γύρω και μέσα μας) και αναλογιζόμενος ταυτόχρονα την κυριαρχία των μίζερων και ψεύτικων ανθρώπων που ορίζουν τον κόσμο, μου ήρθε στο μυαλό η φράση  του Γάλλου συγγραφέα Γκαστόν Λερου: "Στο Παρίσι οι ζωές μας είναι ένας χορός μεταμφιεσμένων..."

 Αν αφαιρέσουμε την φράση "στο Παρίσι", τότε νομίζω πως πραγματικά έχουμε με ακρίβεια την αποτύπωση για το τι ζούμε στη σημερινή χαιρέκακη και υποκριτική κοινωνία.

 Είναι πλέον πολύ δύσκολο να βρεθεί ισσοροπία μεταξύ των ανθρώπων. Η συσσώρευση προβλημάτων που συνεχώς εμφανίζονται σε καθημερινή βάση, η αποξένωση λόγω του κόβιντ, η καθοδηγούμενη και επιλεκτική ενημέρωση (διαστρέβλωση) απο τα ΜΜΕ, η αυξανόμενη φτώχεια και εξαθλίωση των ήδη φτωχών, ο ολοένα αυξανόμενος πλουτισμός των "έχω λεφτά να φάνε και τα τρισέγγονα μου" πλουσίων, ο εγωισμός, η βία και η ματαιοδοξία, είναι οι κυριότεροι λόγοι που συμβαίνει αυτό.

 Και τελικά που οδηγούμαστε; Σέρνουμε τα βήματα μας και χορεύουμε έναν άλλο χορό του Ζαλόγγου, αλλά μακάρι ο λόγος που θα μας πάει στα βράχια, να είχε την ηθική υπόσταση του λόγου που οδήγησε τις Σουλιώτισσες να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους στον γκρεμό για να αποφύγουν τον ζυγό του δυνάστη.

 Η λέξη αξιοπρέπεια τείνει να εξαφανιστεί. Συναναστρεφόμαστε ψεύτικους ανθρώπους, ζούμε ψεύτικες ζωές, αγαπάμε τον διπλανό μας κατά παραγγελία, κλαίμε με "κροκοδείλια δάκρυα" και τελικά γινόμαστε και εμείς οι ίδιοι υποκριτές. Φαρισαίοι.

Υπάρχουν ψέματα που πάνε την ζωή ένα βήμα παραπέρα. Γλυκά και αθώα. Υπάρχουν όμως και τα άλλα που δημιουργούν καταστάσεις αδιέξοδες και ανυπέρβλητα προβλήματα. Έχουμε επιλέξει να ζούμε με αυτά. 

Έχουμε αντί για πρόσωπα, προσωπεία, κρύβουμε κάτω απο τις μάσκας μιας χρήσης καρδιές και ψυχές με τα ίδια χαρακτηριστικά. Του πεταματού. Αποστειρωμένες και χωρίς συναισθήματα. Ζούμε όντως στο αστερισμό της "μάσκας". Της απάθειας, των ανέκφραστων συναισθημάτων και του στρουθοκαμηλισμού.

 Και δυστυχώς αγάπες μου, υπάρχουν ακόμα άπειρα αρνιά, που κυκλοφορούν ανάμεσα σε λύκους με προβιές προβάτου. Τα ξαναλέμε.

Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2022

Τζο Πέσι: Η Κόλαση του Δάντη...

 "Κάποιοι γεννιούνται μεγάλοι, κάποιοι πετυχαίνουν τη μεγαλοσύνη, και σε κάποιους η μεγαλοσύνη έρχεται ουρανοκατέβατη". 

 Τάδε έφη, Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Στην περίπτωση αυτού του, γεννημένου στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσι, κοντοπίθαρου σίφουνα, ούτε το πρώτο ισχύει, μιας και μικρός το δέμας σωματικά, ούτε το τελευταίο, μιας και δούλεψε σκληρά για να γίνει αυτό που είναι και τιποτά δεν του χαρίστηκε. 

 Γάντι στην περίπτωση του, ταιριάζει το δεύτερο. Γιατί ο δαιμόνιος Τζο Πέσι, με τις ιταλικές καταβολές και το μοναδικό ταπεραμέντο, πέτυχε τελικά την μεγαλοσύνη. Με το δικό του αφοπλιστικό στυλ και το άδιαμφισβήτητο ταλέντο του.

 Ήρθε στην ζωή σαν αύριο, 9 Φεβρουαρίου του 1943 και έμελλε να γίνει ένας από τους κορυφαίους "δεύτερους" στην ιστορία του κινηματογράφου. Μόνο δεύτερος βέβαια δεν ήταν. Κυριαρχούσε στους ρόλους του.

 Έπαιζε πάντα τον παράφρονα κακό, τον στακάτο και έξυπνο απατεώνα, τον αδίστακτο γκάνγκστερ και υποστήριζε τους πρωταγωνιστές "κλέβοντας" πολλές φορές την λάμψη τους. Του άξιζε.

 Κέρδισε το Όσκαρ Β΄ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στα ¨Καλά Παιδιά" του Μάρτιν Σκορτσέζε, σάρωσε με τις εμφανίσεις του στις ταινίες "Οργισμένο είδωλο", "Καζίνο", "Μόνος στο σπίτι", "Φονικό όπλο", συμμετείχε σε δεκάδες ακόμα που άφησε το στίγμα του και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής του.

 Ο Πέσι ακροβατούσε μεταξύ του κωμικού και του τραγικού, είχε έναν ιδιαίτερο χαρισματικό τρόπο να σε αφήνει άναυδο με το παίξιμο του, με το πως έμπαινε στο πετσί του ρόλου. Δημιουργούσε χαρακτήρες που αντιπροσώπευαν ολόκληρες γενιές. 

 Η χαρακτηριστική στριγγή φωνή του, βοηθούσε στα παραπάνω. Είχε όλο το πακέτο και ήταν τόσο έξυπνος που το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Ακόμα και τώρα στα 78 του χρόνια, διακρίνει κανείς αυτή την σπίθα στα μάτια του. 

 Για μένα, είναι ένας απο τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Λατρεύω να τον βλέπω να παίζει, τόσο αβίαστα και φυσικά. Η φιγούρα του, με αυτό το σαρδόνιο χαμόγελο που λες και βγήκε από την "Κόλαση" του Δάντη, έχει μείνει ανεξίτηλη στους απανταχού φίλους του σινεμά.

 Τα λόγια των συναδέλφων του, ο σεβασμός προς το πρόσωπό του, οι πάντα ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του, οι προσεκτικές επιλογές του στην επαγγελματική του ζωή, συνθέτουν το παζλ της επιτυχίας. Πάνω απ΄όλα όμως, αυτός ο συνδυασμός του κωμικού με το τραγικό που απέπνεε, ήταν που έκανε την διαφορά.

 Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα όταν τον βλέπω σε παλιές ταινίες, μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Τσάρλι Τσάπλιν: "Η ζωή είναι τραγωδία σε κοντινό πλάνο, αλλά κωμωδία σε μακρινό πλάνο..." Αυτό ήταν το ρεζουμέ της πορείας στην υποκριτική τέχνη για τον τεράστιο Τζο Πέσι.  Υπέροχα αντιφατικό. Απ' το παράδεισο στην κόλαση και από το γέλιο στο κλάμα...

 

ΥΓ. Σας αφήνω με την την παρακάτω σκηνή, από τα "Καλά Παιδιά". Καλό μήνα!


Tommy DeVito: "You mean, let me understand this cause, ya know maybe it's me, I'm a little fucked up maybe, but I'm funny how, I mean funny like I'm a clown, I amuse you? I make you laugh, I'm here to fuckin' amuse you? What do you mean funny, funny how? How am I funny?"

Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2022

Η "Ματωμένη Κυριακή" και το "δίκιο" των ισχυρών...

 30 Ιανουαρίου 1972. Το πρώτο τάγμα αλεξιπτωτιστών του βρετανικού στρατού, με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Ντέρεκ Ουίλφορντ και συμπαραστάτη τον υποδιοικητή Μάϊκ Τζάκσον, πυροβολεί αδιακρίτως, εκατοντάδες ανθρώπους που πραγματοποιούσαν πορεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα της Βορείου Ιρλανδίας.

 14 άνθρωποι, ανάμεσα τους 6 παιδιά, πέφτουν νεκροί. Ήταν οργισμένοι εκείνοι οι καιροί. Όπως οι τωρινοί. Με ένα πολύ σημαντικό κοινό παρονομαστή που δεν πρόκεται να αλλάξει ποτέ. Το "δίκιο"του ισχυρού είναι πάνω από τις ανθρώπινες αξίες, και πρακτικά πάνω από την ίδια την ζωή...

 Οι συνειρμοί με την κατάντια της σημερινής εποχής, μου ήρθαν ασυναίσθητα στο μυαλό, διαβάζοντας την ιστορία που ενέπνευσε τους U2, να γράψουν το περίφημο Sunday Bloody Sunday. Πόσες ακόμα "Ματωμένες Κυριακές" θα ζήσουμε ως ανθρωπότητα;

 Η κατάσταση στην Ουκρανία... μυρίζει, εδώ και καιρό, μπαρούτι. Οι μεγάλες δυνάμεις ερίζουν, για τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα.  Η κατάσταση με τον κορωνοϊο στα περισσότερα κράτη της υφηλίου καταδεικνύει την προσπάθεια ελέγχου των ανθρώπων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Σε διάφορες χώρες της Αφρικής, εμφύλιοι, πείνα, με τους ηγέτες να γίνονται πιόνια στα παιχνίδια των μεγάλων.

 Είναι πραγματικά ώρες ώρες, απορίας άξιο, αν και είναι κάτι που συμβαίνει εδώ και αιώνες, να αποδεχόμαστε οκνηρά και αδιάφορα τα ωραιοποιημένα (η και μη) ψέματα των ανθρώπων που εμείς επιλέγουμε, για να ορίζουν τις ζωές μας. Είναι ξεκάθαρα κομμάτι της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Ο νόμος του ισχύρου πέφτει σαν σκοτεινό και γκρίζο πέπλο πάνω από τις ζωές μας. Μας νουθετεί, στην πιο ελαφριά έκδοση του και μας επιβάλλεται με ψυχολογική, λεκτική η και σωματική βία στην χειρότερη. 

 Αλλά αυτό τελικά δεν το κάνουν μόνο οι πολιτικοί ή θρησκευτικοί ηγέτες. Το κάνει και ο λαμπερός τραγουδιστής, ο πάνσοφος δημοσιογράφος, ο πανέξυπνος γιατρός, ο έρωτας της ζωής μας, ο πιο κοντινός μας συγγενής και ο καλύτερος φίλος μας.

  Θέλω να πω, πως η δύναμη που μας ασκεί κάποιος που εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες, τα λάθη, την υπομονή και την καλή μας πρόθεση, είναι τέτοια, που στο τέλος, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, ριζώνει μέσας μας, Λειτουργεί υποσυνείδητα και δημιουργεί κατάστάσεις συνδρόμου της Στοκχόλμης. Φανταστείτε το αυτό με μια μαζική και οργανωμένη προσπάθεια εναντίον των αδύναμων λαών. Σε μεγέθυνση δηλαδή.

 Οι αντιδράσεις ανά τα χρόνια έχουν μόνο μια λέξη που μπορεί να αποτινάξει απο πάνω μας τον ζυγό του ισχυρού. Η λέξη αυτή ειναι επανάσταση. Προσωπική, συναισθηματική, επαγγελματική, ονομάστε την όπως θέλετε. Έτσι προχωράει ο κόσμος. Έτσι αλλάζουν τα δεδομένα και οι καταστάσεις.

 Επανάσταση. Σαν και αυτή που έκανε ο βασανισμένος και ταλαιπωρημένος λαός της Βορείου Ιρλανδίας, σαν και αυτή που μπορούμε να κάνουμε και εμείς στην καθημερινή μας ζωή. Στην δουλειά. Στις προσωπικές μας σχέσεις. Ακόμα και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό...


Αναγνώστες

Page translation