Δευτέρα 9 Μαΐου 2022

Εγώ ο ξένος...

 Ναι το παραδέχομαι και είναι και φανερό. "Έκλεψα" τον τίτλο του σημερινού κειμένου μου από το τραγούδι του μοναδικού Τάκη Μουσαφίρη που ερμήνευσε αξεπέραστα ο μέγαλος Στράτος Διονυσίου.

  Τον τίτλο βεβαίως βεβαίως. Γιατί την ουσία των όσων θα πω την είδα και την βλέπω στις σχέσεις των ανιθρώπων. Που εύκολα λησμονούνε ή που κάνουνε πως δεν θυμούνται. Και δείχνει πολλά. Γιατί όπως είχε πει και ο Καρλ Μαρξ, "ο άνθρωπος είναι  (και) οι σχέσεις του".

 Λίγο πολυ όλοι το έχουμε ζήσει. Άνθρωποι που έχουν περάσει από την ζωή μας, σχέσεις, φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι από την δουλειά, απλοί γνωστοί, να κάνουν πως δεν μας θυμούνται. Ή όντως να μας έχουν ξεχάσει. Το χειρότερο όμως είναι όταν διαπιστώνουμε ότι η συμπεριφορά τους είναι ξένη και παράταιρη απέναντι μας. Γι'αυτο και δεν εννοώ την λήθη που φέρνει ο χρόνος, κάτι που είναι φυσιολογικό πολλές φορές, αλλά την λήθη που ο ανθρώπινος εγωισμός φέρνει στην επιφάνεια.

 Πραγματικά με λυπεί αυτή η κατάσταση. Γιατί, θεωρώ από τα λίγα που καταλαβαίνω από τον εαυτό μου, ότι εγώ δεν τον έχω κάνει ποτέ αυτό σε κάποιον που πέρασε από την ζωή μου και ούτε πρόκειται. 

 Και δεν μιλάω για τις περιπτώσεις που αποφασίζουμε να βγάλουμε έναν τοξικό άνθρωπο από την ζωή μας. Αλλά για εκείνες που η καθημερινότητα, οι δυσκολίες, η συνειδητοποίηση ότι έκλεισε ένας κύκλος, η ίδια η ζωή τελικά, έκανε δύο ανθρώπους να απομακρυνθούν ο ένας απο τον άλλο.

 Είναι πολυ άσχημο να συναντιέσαι με κάποιον που μοιράσστηκες πράγματα και ξαφνικά να τον νιώθεις  ξένο. Να νιώθεις πως έχει αλλάξει προς το χειρότερο, να αναρωτιέσαι αν είναι αυτός ο άνθρωπος με τον οποίον συναναστράφηκες, συνεργάστηκες, έκλαψες, γέλασες, ήταν ο συζυγος, ο εραστής σου, ο φίλος, ο συγγενής που κάποτε ήσασταν... αυτοκόλλητοι.

Είναι άσχημο, γιατί διαπιστώνεις ότι τελικά οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα, νιώθουν ψεύτικα και θυμούνται μόνο ότι ικανοποιεί τον εγωισμό και την ματαιοδοξία τους. Σε χαιρετάνε μηχανικά, σχεδόν επιτηδευμένα, μιλάνε κοφτά και χωρίς ίχνος συναισθήματος, σου δίνουν την εντύπωση ότι σε βλέπουν για πρώτη φορά.

 Αντιλαμβάνεσαι αυτόματα ότι ενδεχομένως και συ να ήοουν αλλιώς την περίοδο που συναναστρεφόσασταν με όποιον τρόπο, αλλά καταλαβαίνεις κιόλας ότι εσύ είσαι ο εαυτός σου. Και όχι κάποιος η κάποια που παίζει έναν ρόλο ανάλογα τις περιστάσεις. Γιατί εσύ δεν άλλαξες. Δεν έγινες ξένος.  Έδωσες και έμεινε κάτι μέσα σου από όλο αυτό.

 Είναι τραγικά απάνθρωπο να υπάρχουν... άνθρωποι που διαγράφουν το παρελθόν τους έτσι απλά, μονοκοντυλιά. Είναι λυπηρό από πρώτη αγάπη, καλύτερος φίλος, φοβερός συνάδελφος, τρυφερός σύζυγος, να νιώθεις ξένος, να σου συμπεριφέρονται απρόσωπα και τυπικά. Τα κομμάτια της ζωής μας τα κρατάμε μέσα μας και δεν τα πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων. 

 Γιατί, όπως έχουμε τονίσει ξανά, η ζωή έχει την τάση να επιστρέφει συμπεριφορές. Και όποιος "λησμονεί τους σταθμούς που έκανε στάση", που ξεδίψασε και ξεκουράστηκε, που μοιράστηκε τα όνειρα του περιμένοντας το τραίνο για ένα καλύτερο αύριο, τότε είναι καταδικασμένος να ξεχαστεί και ο ίδιος...

 

 ΥΓ. Καλό μήνα, έστω και καθυστερημένα! 

ΥΓ2. Γουστάρετε, με Στράτο και Τάκη!

 

Στίχοι-Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης- Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου

7 σχόλια:

  1. Καλησπερα Μάκη μου μετά από καιρό
    κατι παρόμοιο βίωσα κι εγω πρόσφατα κι άρχισα να αναρρωτιέμαι τι πάει τελικά τόσο στραβά στις ανθρώπινες σχέσεις.
    κατέληξα στο ότι κάποιοι άνθρωποι στα ευκολα ειναι καλά
    Όταν όμως η ζωή αλλάζει και μπαίνει σε άλλουs ρυθμας η σχέση αρχίζει και μπαίνει σε διαδικασίες δοκιμασίας και επαναπροσδιορισμου κι εκει φαίνονται οι αντοχές της. Α ν οι αλλαγες την επηρρεάζουν σημαίνει ότι από την αρχή δεν ήταν δυνατή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να ήξερες πόσες φορές έχω αναρωτηθεί κι εγώ αυτά που εκφράζεις... Αλλά πιστεύω πολύ σε αυτό που αναφέρεις προς το τέλος, πως "η ζωή επιστρέφει συμπεριφορές". Φιλί σου στέλνω! ♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Α, ρε Μάκη.. και ποιος δεν έχει βιώσει αυτά που εσύ λες.
    Και ποιος δεν του έχει τύχει να τον ξεχνούν και ιδιαίτερα όταν τον άλλο τον ήθελες κοντά σου , απλά να σου κάνει παρέα. Και ποιος δεν έχει ακούσει κατόπιν εορτής να στη λέει και από πάνω «..ξέρεις λάθος μου τότε, ..».
    Μάκη όταν βρεθείς σε δύσκολη θέση να θυμάσαι ότι οι «φίλοι» ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ..
    Ξένος είπες.. Ε, και.. Προχωράμε με αυτά που έχουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλό μήνα Μάκη μου.
    Παρούσες και δυναμικές και πάλι οι σκέψεις σου φίλε μου. Σκέψεις ουσιαστικές αλλά και σκέψεις που καίνε.
    Δεν έχεις καθόλου άδικο φίλε μου. Ναι, αυτό που περιγράφεις συμβαίνει γύρω μας. Σίγουρα δεν αφορά τους πάντες αλλά έναν κανόνα αυτή η συμπεριφορά τον έχει χτίσει.
    Και άντε τώρα να ερμηνεύσεις τα "γιατί". Τελικά, φίλε μου, ο άνθρωπος χτίζει το δικό του μικρόκοσμο, αυτόν τον κόσμο του "από εδώ ίσαμε τη ...μύτη μου" και μέσα εκεί βουλιάζει.
    Έχω και εγώ φίλους παιδικών χρόνων, που δεν ένιωσαν ρε Μάκη την ανάγκη, μία φορά έτσι να πουν "αυτός ο Γιάννης πού είναι ρε φίλε;"
    Μην ψάχνεις. Είναι λυπηροί, πραγματικά λυπηροί. Μα συνάμα τόσο άδειοι φίλε μου.
    Την καλησπέρα μου Μάκη. Κράτα την όμορφη ψυχή σου φίλε μου και προχώρα. Θα νιώθεις υπέροχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θίγεις μια πτυχή των ανθρώπινων σχέσεων Μάκη, που όλοι έχουμε βιώσει έστω και μια φορά και σαφώς προβληματίζει.
    Για εμένα βέβαια, είναι σημάδι εγωισμού. Όταν δεν "λαμβάνεις υπόψιν" ανθρώπους που μοιράστηκες στιγμές και τους προσπερνάς στο διάβα της ζωής, για εμένα είναι εγωισμός. Είναι "ας κάνω εγώ μωρέ τη δουλίτσα μου και δεν πειράζει, οι σχέσεις είναι για να ξεχνιούνται". Όπως ορθά αναφέρεις όμως η ζωή επιστρέφει συμπεριφορές ή λαϊκιστί karma is a bitch! 😂
    Σε ευχαριστούμε για τις σκέψεις που μοιράστηκες μαζί μας.
    Καλό ξημέρωμα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλή σου μέρα. Γνωστή σε όλους μας θα τολμήσω να πω τέτοια συμπεριφορά. Εγώ πάλι την κρίνω ως επακόλουθο της εξέλιξης του ανθρώπου. Πολλοί πιστεύω ότι δεν αφήνουν κάποιες αναμνήσεις ζωντανές επειδή η εποχή εκείνη δεν ήταν ό,τι καλύτερο γι αυτούς. Αλλάζει ο άνθρωπος. Οι καταστάσεις τον αλλάζουν και αυτοπροσδιορίζεται ξανά. Διαγράφει και ξαναγράφει σχέσεις και συμπεριφορές. Ίσως πάλι να μην ήμασταν εμείς για εκείνους ό,τι εκείνοι για εμάς. Δεν ξέρω, αλλά κάτι που πέθανε τελείωσε!
    Καλή σου μέρα Μάκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Νομίζω, χωρίς να είναι καθολικό αυτό που θα γράψω, πως ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στη ζωή μας, είναι ο καθρέφτης κάποιου σημείου του εαυτού μας για την εκάστοτε χρονική περίοδο. Οπότε και αυτός ο "ρόλος" που μπορεί να είχε απέναντί μας, ίσως σημαίνει κάτι και για εμάς (επίσης χωρίς να είναι απαραίτητο πως όντως σημαίνει).
    Σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας και το πώς έχουμε φερθεί σε αυτόν τον -πλέον- ξένο άνθρωπο. Θα στεναχωρηθούμε, θα εκνευριστούμε ή θα ξενερώσουμε που αποξενωθήκαμε και δεν τον αναγνωρίζουμε πια, αλλά οκ... The show must go on!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αναγνώστες

Page translation