Διαφορετικός Αύγουστος...

 Το ημερολόγιο λέει 3 του μήνα. Αύγουστος του 2018. Οι μέρες που πέρασαν ήταν από τις χειρότερες που βίωσε η χώρα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεκάδες συμπολίτες μας, νέοι, παιδιά, μεσήλικες, ηλικιωμένοι, χάσανε την ζωή τους κάτω από δραματικές συνθήκες στην Ανατολική Αττική.

 Κάηκαν ζωντανοί, πνίγηκαν, ξεψύχησαν από τις αναθυμιάσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι, είδαν την ζωή τους να καταστρέφεται. Σε λίγες ώρες έχασαν το βιός τους. Δεν θα επεκταθώ άλλο σε αυτό το θέμα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα είπαν και τα... έγραψαν όλα. Μια μαύρη σελίδα που θα τριγυρνάει σαν εφιάλτης στο μυαλό μας για πολύ καιρό ακόμα...

 Το ζητούμενο είναι από δω και πέρα τι κάνουμε. Πήραμε το μάθημα; Καταλάβαμε τι έχει αξία σε αυτή την ζωή; Συνειδητοποιούμε ποιοί είμαστε και πως έχουμε καταντήσει ως κοινωνία; Δυστυχώς μερικές φορές χρειάζονται τέτοιου είδους αποτρόπαια ηλεκτροσόκ για να αφυπνιστούμε. Μακάρι μέσω των τραγικών γεγονότων των προηγούμενων ημερών να γίνει επιτέλους κάτι τέτοιο... Το τεράστιο κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης από μικρούς και μεγάλους (το ειλικρινές και όχι για το φτιαχτό), είναι η αχτίδα φωτός που ψάχνουμε σε αυτό το ατελείωτο σκοτεινό τούνελ.
 

 Για να βγούμε πρέπει να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι και όχι με φτιασίδια, μακιγιαρισμένη, όπως μας βολεύει να την σκεφτόμαστε. Αυτός ο Αύγουστος είναι μήνας αναθεώρησης. Πρέπει να είναι. 

 Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, αν έχει μείνει κάτι ανθρώπινο σε ότι πράττουμε, πρέπει να βάλουμε τις προτεραιότητες μας. Τις βάσεις για ένα καλύτερο αύριο. Κλισέ, αλλά από τα πιό ωραία αυτό. Ένα καλύτερο αύριο. Και όταν αυτό γίνει, τότε και οι μέρες που ζούμε δεν θα είναι μέρες φωτιάς αλλά μέρες αγάπης. Και το παρόν θα είναι το ίδιο όμορφο όπως το μέλλον...


Υ.Γ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε αυτούς που άθελα τους γίνονται πυξίδα στη χαμένη ζωή μας... Καλό μήνα σε όλους και όλες.

  "The world is closing in 

Did you ever think

    That we could be so close, like brothers..."

Και τώρα φίλοι μου είναι αργά...

"Και τώρα φίλοι μου είναι αργά, μια καληνύχτα στη μαμά 

 και λίγη στάχτη στα μαλλιά καιρός να πούμε αντίο..." 

Παύλος Σιδηρόπουλος

 * Αν κάποια στιγμή αποφασίσουμε να σιωπήσουμε, αν ανοιξουμε την καρδιά και τα μάτια μας, τότε ίσως καταλάβουμε. Μέχρι τότε, τα όνειρα μας θα στοιχειώνονται από παιδικές κραυγές, τελευταίες αγκαλιές και ανθρώπινο πόνο. Είτε το αντέχουμε είτε όχι, θα πρέπει να ζήσουμε με τον εφιάλτη που δημιουργήσαμε. Οι Ερινύες ήρθαν για να μείνουν...

Λουκάς και Σόλων: Το αυγό...

ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παρατούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παρατείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;
ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
 

ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε, Λουκά, μωρό μου. Μπορούμε… Αρκεί να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, δεν ξέρω, αλλά κάπου πρέπει να μπούμε. Χαρά και εργασία, ωράριο, αλλά κάπου να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, στο είπα.
ΛΟΥΚΑΣ: Τι είναι αυτό, ουζάδικο;
ΣΟΛΩΝ: Το σύστημα; Όχι. Αυγό.
ΛΟΥΚΑΣ: Αβγό ή αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό. Μην γίνεσαι χυδαίος.
ΛΟΥΚΑΣ: Αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό, ναι, αυγό, με ζάλισες… Όταν μπεις εκεί μέσα… πάει, τα ‘χεις όλα.
 

ΛΟΥΚΑΣ: Καλά. Και θα μας χωράει;
ΣΟΛΩΝ: Μέχρι να μπεις είναι το ζόρι. Μετά δεν το καταλαβαίνεις καν ότι είσαι μέσα.
ΛΟΥΚΑΣ: Κατάλαβα.... Θα χωράμε και οι δύο στο αυγό, Σόλων;
ΣΟΛΩΝ: Οι δυο; Όχι, ο καθένας θα έχει το δικό του… Και πάψε να σκέφτεσαι σαν υπανάπτυκτος.
ΛΟΥΚΑΣ: Μόνος δηλαδή; Μόνος… Όχι, Σόλων, όχι μόνος, δε γίνεται αυτό, Σόλων, δεν αντέχεται η ζωή μόνος, σε παρακαλώ, Σόλων, όχι.
ΣΟΛΩΝ: Θες να μην μπούμε; Αυτό προτείνεις;
ΛΟΥΚΑΣ: Να μην μπούμε.
ΣΟΛΩΝ: Να μείνουμε έξω;
ΛΟΥΚΑΣ: Έξω.
ΣΟΛΩΝ: Καλά, έξω… Όσο ελπίζουμε, όσο αντέχουμε, όσο μπορούμε… Έξω…


Απόσπασμα από την σειρά Εκείνος κι Εκείνος -ΕΙΡΤ 1972- κείμενο: Κώστας Μουρσελάς

* Όσες φορές και αν έχω διαβάσει τον παραπάνω διάλογο η έχω δει στην τηλεόραση και στο ίντερνετ την συγκεκριμένη σκηνή, νιώθω ένα ρίγος να με διαπερνάει. Βασίλης Διαμαντόπουλος-Γιώργος Μιχαλακόπουλος. Η και το αντίστροφο. Άλλωστε ο ένας είχε ανάγκη τον άλλον. Όπως ισχύει επί της ουσίας για όλους τους ανθρώπους που θέλουν να λέγονται άνθρωποι... 

Αυτή η σειρά που, εν μέσω δικτατορίας, μιλούσε για αυτά που γίνονταν αλλά και για αυτά που θα επακολουθήσουν χωρίς φόβο και πάθος, ήταν θεωρώ, ότι καλύτερο έχει υπάρξει στην ελληνική τηλεόραση... 

Το Αυγό λοιπόν, που λέει και ο Σόλων. Κοινώς, το Σύστημα. Αυτή η αδηφάγα κατάσταση που... ρουφάει μέρα με την μέρα το μεδούλι όσων αποφάσισαν να μπουν και να βιώσουν από πρώτο χέρι την εικονική (και αρχικά αγγελικά πλασμένη) πραγματικότητα του. Οι λίγοι, οι επαναστάτες με αιτία, οι μαχητές της καθημερινότητας, αυτοί που επιμένουν να κρατούν καθαρά τα χέρια τους και να αποφεύγουν να τα βουτάνε στο.. μέλι, έχουν μια θέση έξω από το Αυγό.

Κάποια στιγμή, παρά τα λάθη και τα πάθη μας, αν πραγματικά αποφασίσουμε να βάλουμε την ανθρωπιά πάνω από τον εγωισμό μας, πάνω από τα χρήματα, αν αλλάξουμε με σκοπό την πραγματική και όχι την καμουφλαρισμένη ευτυχία, τότε η ζωή έξω από το Αυγό θα είναι πραγματικά το κάτι άλλο. 

 Όχι μόνοι μας όμως. Ο ένας με τον άλλο. Δίπλα-δίπλα. Αγκαλιασμένοι. Γιατί η μοναξιά είναι μια πληγή που κανένα Σύστημα και κανένας θησαυρός δε μπορεί να γιατρέψει...

Ιουλίου σκέψεις...

 Ιούλιος 2 του μήνα, λέει το ημερολόγιο. Ημέρα Δευτέρα. Η πρώτη της εβδομάδος και η πιό μουντρούχα! Αυτά είναι τα δεδομένα. 

 Τι όμως δεν είναι το ίδιο; Τι είναι αυτό που δεν μπορεί και δεν γίνεται να είναι δεδομένο; Μα... εμείς! Δεδομένη είναι η στιγμή που ζούμε αλλα ποτέ το αύριο. 

 Πόσο εύκολα το ξεχνάμε αυτό μέσα στη δίνη της καθημερινότητας. Τσακωνόμαστε, βαρυγκομάμε, τα... βάφουμε μαύρα, παραμελούμε τους εαυτούς μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε και μετά φτάνει μιά στιγμή που θέλουμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο, να διορθώσουμε τα αδιόρθωτα. 

 Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι αλλά δεν θέλω να αντιδράσετε άσχημα. Αυτό, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! Δεν γυρίζει ο χρόνος πίσω αλλά ακόμη και αν γύριζε, αυτό δεν θα μας άλλαζε ως ανθρώπους. Αν κάτι δεν αλλάξει όταν πρέπει προς το καλύτερο (γιατί όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε... τέτοια στιγμή), τότε ακόμη και σε χρονοκάψουλα να μπαίναμε τα ίδια σκατά (μπιπ) θα μέναμε!

 Ντάξει κάνουμε και λάθη. Μερικές φορές ξεχνάμε πως είναι να είμαστε άνθρωποι. Αλλά είναι προτιμότερο να προσπαθούμε να μάθουμε από τα λάθη μας, παρά να ευχόμαστε να μην τα είχαμε κάνει! Η ζωή άλλωστε συγχωρεί τα λάθη, αλλά δε συγχωρεί αυτούς που δεν θέλουν να μάθουν από αυτά. 

 Ας μην ψάχνουμε για εξηγήσεις και για περίπλοκες λύσεις.  Όλα είναι απλά. Aν μάθουμε να ζούμε χωρις βιασύνη και άγχος, όλα μας τα ερωτήματα, έστω και αργά, θα απαντηθούν. Αρκεί να ζούμε, μαθαίνοντας. Άλλωστε όπως έχει γράψει και ο Τάσος Λειβαδίτης: "κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση..."
Και μιας και έβαλα την ποίηση στην κουβέντα για την ζωή, σας αφήνω με ένα απόσπασμα από τον "Κύκλο των χαμένων Ποιητών", με πρωταγωνιστή τον μοναδικό και αγαπημένο μου Ρόμπιν Γουίλιαμς στον ρόλο του καθηγητή Τζων Κίτινγκ.

"Δε διαβάζουμε ποίηση, επειδή είναι χαριτωμένη. Διαβάζουμε ποίηση, επειδή ανήκουμε στην ανθρώπινη φυλή. Και η ανθρώπινη φυλή είναι γεμάτη πάθος. Η ιατρική, η νομική, η μηχανική, οι επιχειρήσεις είναι ευγενείς αναζητήσεις, απαραίτητες για την διατήρηση της ζωής. Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, ο ρομαντισμός, η αγάπη είναι αυτά για τα οποία παραμένουμε ζωντανοί.» Ο Γουίτμαν λέει:

«Ω, εγώ, ω ζωή των ερωτήσεων, χωρίς τελειωμό,

των ατέλειωτων τραίνων των άπιστων,

των πόλεων γεμάτων ανόητους.

Τι καλό έχουν αυτά, ω εγώ, ω ζωή;

Απάντηση.

Ότι είσαι εδώ, ότι η ζωή υπάρχει· και η ταυτότητα.

Ότι το παντοδύναμο παιχνίδι συνεχίζεται,

κι ίσως συνεισφέρεις μια στροφή».

Ποιά θα είναι η δική σας (μας) στροφή;"

Καλό μήνα να έχουμε!

Don't look back in anger...

"Θυμήσου ότι τα παιδιά, οι γάμοι και τα λουλούδια, αντανακλούν το είδος της φροντίδας που παίρνουν..."

Τζάκσον Μπράουν- Αμερικάνος Συγγραφέας

"So Sally can wait, she knows its too late as we`re walking on by

 Her soul slides away, but don`t look back in anger I hear you say..."

Τα 5 καλοκαιρινά ντ(γδ)υσίματα που αγαπήσαμε...

 Το καλοκαίρι μπήκε και σιγά σιγά αρχίζουμε να... μπαίνουμε και μεις! Στο κλίμα εννοώ! 
 Και μιας και περί κλίματος ο λόγος και επειδή όσο και να αποστρέφω το βλέμμα μου αλλού, πάντα στα δροσερά κορίτσια θα γυρίζει, είπα να τολμήσω να καταγράψω τα 5 αγαπημένα μου γδυ... εεε ντυσίματα ήθελα να πω.Του καλοκαιριού εννοείται. Ο χειμώνας ποσώς με ενδιαφέρει.

 Τώρα που σφίγγουν οι ζέστες, ξεσφίγγουν τα ρούχα. Τα περιττά ε. Κατά το δοκούν πάντα. Και μη φανταστείτε ότι έχω γνώσεις αναφέροντας το αυτό. Εδώ μιλάει καθαρά το συναίσθημα. Και ότι βλέπω. Απλά, λιτά και με την... αφαιρετική μέθοδο αλά Ορέστης Τσανγκ τα γούστα μου. Ιδού...

1) Σορτσάκι

 Περιμένατε να διαβάσετε κάτι πιο εξεζητημένο στην πρώτη θέση ε; Αμ δε... Το σορτσάκι κυριαρχεί από άκρη σε άκρη κι από αντρικό κεφάλι (πάνω) σε αντρικό κεφάλι (κάτω), κατά το διάστημα ολάκερου του καλοκαιριού!

 Οι διαφορές στα σχέδια και τα υφάσματα, στα χρώματα και στο ύφος έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Κάνει δειλά δειλά το κωλομέρι την εμφανισή του; Έχει ένα απλό φερμουάρ και (ένα κουμπί) για εύκολο άνοιγμα αντί για σχοινιά, χαϊμαλιά και μίτους της Αριάδνης που θα σε οδηγήσουν στην έξοδο από τον λαβύρινθο και κατ΄επέκταση στην είσοδο στα ενδότερα;;; Αυτό μετράει.

Τελευταία φοριέται πολύ και από πολλές στην "όσολιγότερούφασματόσοτοκαλύτερο" έκδοση του, και τολμώ να πω ότι μαρέσει αυτή η νέα τάση στην μόδα. Γενικά, όσο πιό κοντό τόσο πιό καλό. Καλοκαίρι είναι κορίτσα, τιμήστε το!

2) Διάφανο κολάν

 Εδώ έχουμε μεγάλη ποικιλία. Σε χρώματα, σχεδιασμούς, κολλητά ή λιγότερο κολλητά, κοντά η λίγο πιό μακριά. Το βασικό ζητούμενο όμως, όπως σε όλα τα σοβαρά θέματα, είναι να υπάρχει διαφάνεια... 

  Εφόσον τα νεαρά και μη θηλυκά πλάσματα θέλουν να εξωτερικεύσουν τον... εσωτερικό τους κόσμο, αυτού του είδους τα κολάν είναι για την γλώσσα του σώματος ότι είναι το αλφάβητο για την κανονική γλώσσα. Σα να λέμε προπαίδεια, Λόλα να ένα μήλο, πι πι το παπί, θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. 
 Κάπως έτσι. Πολλές φορές δε, συνδυάζονται και με... καθόλου εσώρουχα απο μέσα! Όχι που δεν θα το πήγαιναν οι κοριτσάρες μας ένα βήμα παραπέρα...

3) Φούστα-μίνι

 Τις λατρεύω. Τις φούστες και τα μίνι εννοώ. Με γυναίκα απο μέσα όμως.  Ειδικά το διάστημα της Άνοιξης και του καλοκαιριού όταν αυξάνονται και πληθύνονται, είναι η καλύτερη μου! Υπάρχει ωραιότερο θέαμα από μια γυναίκα να περπατάει κουνιστή και λυγιστή φορώντας ένα φλοραλ φορεματάκι ή ένα λιτό, απέριττο και με έμφαση στο πίσω μέρος μίνι; Όχι δεν υπάρχει, απαντάω με πάσα βεβαιότητα. 

  Φανταστείτε δε να φυσάει και λιγουλάκι (εδώ η εποχή έχει τα μείον της-ε μην τα θέλουμε και όλα δικά μας) και ξάφνου να τριγυρνάνε γύρω σου εν δυνάμει... Μέριλιν Μονρόε που προσπαθούν να μαζευτούν. Ντάξει ξέρω, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με τα φορέματα και όχι με τα μίνι που έχουν άλλη λογική (ρούχο που περπατάς και ανεβαίνει από μόνο του ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών και... ανθρώπινης παρέμβασης, είναι καλό ρουχο), αλλά σας το είπα εξαρχής. Δεν ξέρω πολλά από ρούχα. Μόνο να τα βγάζω...

4) Μαγιό (τάνγκα-στρινγκ)

 Εδώ μιλάμε για φετίχ, καθώς πιστεύω ακράδαντα ότι η γνώμη μου βρίσκει σύμφωνο το μεγαλύτερο μέρος του ανδρικού πληθυσμού. Συνεπώς το ρισκάρω και αναλύω το θέμα εκ μέρους όλων των γουρουνιών, εεε των αντρών με συγχωρείτε.

  Έτσι λοιπόν, ποιό το νόημα να πας στην παραλία αγαπητέ μπήχτη-γυπαετέ-κάγκουρα, αν δεν μπορείς να πετύχεις με την ρακέτα σου και το μπαλάκι του τένις, ένα ζευγάρι σφριγηλά οπίσθια διανθισμένα από μιά λεπτή γραμμή υφάσματος στο ενδιάμεσο τους;  Υπάρχει λόγος; Οχι. Εκτός αν θέλεις να θεωρείσαι από αυτούς τους ξενέρωτους που πάνε στις αμμουδιές για... μπάνιο! Ε όχι, πάει πολύ!
 Όχι βέβαια ότι δεν υπάρχουν και τέτοιοι. Εσύ όμως επειδή δεν είσαι από αυτούς που χαλάνε την πιάτσα, έχεις τον στόχο σου. Στα τρία οπίσθια με στρινγκ μαγιό, το ένα δώρο! Και στατιστικά να το δεις...

5) Ολόσωμο, ξώπλατο φόρεμα

 Εδώ, βάζω το χέρι μου στην... φωτιά ότι πέσατε από τα σύννεφα. Λογικό. Παραπάνω ανέλυσα δίχως ντροπή και με χαρακτηρισμούς αχόρταγου αντρός, ρούχα και διαθέσεις και τώρα το γυρνάω στα ρομαντικά και στα υπέρ του δέοντως... ντυμένα! Έτσι είμαι εγώ. Κάπου κάπου, τελείως ξαφνικά, γίνομαι αισθηματίας και πέρα από τα τραγούδια του Καζαντζίδη μ'αρέσουν και οι ντυμένες γυναίκες!

  Ειλικρινά όμως, νομίζω πως αυτό το ντύσιμο που επιτρέπει στους γυναικείους ώμους και την πλάτη να αποκαλύπτονται, είναι μακράν το ωραιότερο από άποψη αισθητικής. Θέλετε γιατί θεωρώ τα παραπάνω σημεία του γυναικείου σώματος τα πιό αισθησιακά; Θέλετε γιατί είναι κόλλημα μου; Δε παίζει ρόλο. Σημασία έχει πως τα καλοκαίρια μας δεν θα ήταν ίδια χωρίς γυναίκες με ξώπλατα φορέματα...

 Αυταααααααά. Συγχωρείστε το χύμα και ξεδιάντροπο ώρες ώρες, μισογύνικο ύφος μου. Δεν είναι μισογύνικο βασικά. Είναι άκρως λατρευτικό. Καθένας με την τρέλα του και γω με την δική μου. Μπαίνουμε σιγά σιγά, Τσίπρα θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, σε ένα θερμό, όμορφο καλοκαίρι και όσο να'ναι πέρασε και η επήρεια της Σαρακοστιανής νηστείας μου, οπότε καταλαβαίνετε. Βαστάτε Τούρκοι τ'άρματα... Σας φιλώ!

Που είσαι μαμά;

Που είσαι μαμά, σε ψάχνω τόσες ώρες
Άρχισα να κρυώνω, πεινάω
και αισθάνομαι άσχημα
Και όλοι αυτοί οι ήχοι γύρω μου τι είναι;
Και αυτή η μυρωδιά,
θαρρείς και βρίσκομαι ανάμεσα σε σκουπίδια,
Νιώθω περίεργα, χάνομαι,
Μα δε με ακούει κανεις που κλαίω;

Ανοίγω ξανά τα μάτια μου
και είναι λες και πετάω
Όλα θολά και συγκεχυμένα
Ένα κορίτσι με όμορφα μαλλιά
και θλιμμένα μάτια
Και μετά ένα τρομερό τίποτα
Φώτα, πολλά φώτα και ξαφνικά σκοτάδι

Φοβάμαι εδώ πέρα και δεν θέλω να πεθάνω
Η ψυχή μου πεταρίζει μαμά
Τι έκανα, μου λες, για να το αξίζω αυτο;
Μόλις τώρα ήρθα στην ζωή
Δεν θα ξανακλάψω μαμά, αλήθεια
Και πες στην γιαγιά και στον παππού
ότι θα είμαι καλό παιδί
Και στον μπαμπά το ίδιο, κι ας μην με θέλει

Στο ορκίζομαι, έλα να με πάρεις,
και θα είμαι καλό παιδί μαμά... 

 Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 20ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα (https://princess-airis.blogspot.com/). Για μιά ακόμη φορά με εξαιρετική οργάνωση και με ποιήματα και κείμενα που έβγαλαν ψυχή (μιας και ήταν και η λέξη που δόθηκε για αυτό το Συμπόσιο). 

 Εδώ θα πρέπει να τονίσω πως αυτή μου η συμμετοχή ήταν ίσως με την καλύτερη ως τώρα συγκομιδή μου σε βαθμούς, κάτι που με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο καθώς το θέμα με το οποίο καταπιάστηκα είναι ένα από τα καρκινώματα της εποχής μας. Γυναίκες που φέρνουν ζωές στον κόσμο και τις πετάνε κυριολεκτικά στον κάλαθο των αχρήστων, στον κάδο των απορριμμάτων, λες και είναι αποφάγια ή σκουπίδια που μας βρωμίζουν τον χώρο...

Προσπάθησα έστω για λίγο να βάλω τον εαυτό μου στην θέση αυτών των νεογέννητων αγγέλων και ότι βγήκε είναι αυτό που διαβάσατε. Μου ήταν τρομέρα δύσκολο όταν το έγραφα αυτό που ένιωθα. Ελπίζω κάποια στιγμή να δικαιολογήσουμε την λέξη άνθρωποι που μας χαρακτηρίζει...

 Συγχαρητήρια στη Μαίρη (https://ghinimatia.blogspot.com/), νικήτρια αυτού του Συμποσίου, συγχαρητήρια σε όσους και όσες έγραψαν, βαθμολόγησαν, διάβασαν τις συμμετοχές μας και ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στην Αριστέα που με έβαλε σε αυτό το υπέροχο... λούκι! Και εις άλλα με υγεία!

Υ.Γ. Καλό μας μήνα!