Και μπήκαμε που λέτε και στον... ταραγμένο Δεκέμβρη. 1η του μήνα του Χριστουγεννιάτικου λέει το ημερολόγιο. Και λέω ταραγμένου, γιατί έτσι προβλέπω να είναι. Δε βλέπετε τι γίνεται;
Τι αναπτύξεις, τι επιδόματα, τι καταλήψεις, τι Ρουβίκωνες, τι ενεχυροδανειστές, της Πόπης σας λέω! Και μέσα σε όλα βέβαια έχουμε και τις γιορτές που έρχονται. Αλλά αυτές είναι για καλό. Μονιάζουμε, κάνουμε δώρα ο ένας στον άλλο, χωρίζουμε, τσακωνόμαστε στα οικογενειακά μας τραπέζια, απ όλα έχει ο μπαξές!
Το τι ψώνιο έχει να πέσει, τι πιστωτικές να δεινοπαθήσουνε, τι κορίτσα να λικνιστούνε στα κέντρα ψυχαγωγίας, δε λέγεται! Θα... λιώσουμε στα "Μόνος στο Σπίτι", στα κάλαντα και πάει λέγοντας! Αμ το άλλο; Κουραμπιέδες, δίπλες, μελομακάρονα, μελομακάρονα, μελομακάρονα, μελομακάρονα... (κόλλησε το ριμαδιασμένο το πληκτρολογιο), θα σκάσουμε στο τέλος.
Το σημαντικό είναι να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στην καταναλωτική λαίλαπα της εορταστικής περιόδου, γιατί προβλέπεται δύσκολος χειμώνας. Εγώ κιόλας που έγινα για τρίτη φορά θείος (ναι, ναι και μάλιστα για πρώτη φορά θείος...κοριτσιού), πρέπει να αρχίσω να βάζω στην άκρη για βαφτίσια, νονές, μαμάδες-ξαδέρφες των νονών και πάει λέγοντας).
Ααααα και να βρω άμεσα (πριν τα βαφτίσια) κανα γκομενάκι έτσι περίεργο, πρόστυχο, ντυμένο ελαφριά όπως η Κέλι Λε Μπροκ στην "Γυναικάρα με τα κόκκινα" -ναι, σωστά μαντέψατε θέλω να είμαι ο αγαπητικός της Τζιν Γουάιλντερ- να κάνουμε παιχνίδι βρε αδερφέ!
Και όχι μόνο να είμαι, αλλά ει δυνατόν, να μπορούσα να της κάνω και μιά καντάδα ρε παιδί μου, να τώρα δα σκέφτηκα μια πρόχειρη που πολύ θα της άρεσε: "Ήτανε τύχη ήτανε σύμπτωση, θα έλεγα ήταν περίπτωση κι όμως της μοιάζει. Μέσα στο πλήθος προσπαθώ επίμονα να την κοιτώ και βλέπω πως της μοιάζει. Και νιώθω νιώθω νιώθω νιώθω... Ταραχή στην καρδιά μου να φέρνει, ταραχή να με παρασέρνει,ταραχή η μορφή της Θεέ μου με απειλεί..." Ντάξει ρε παιδιά μη βαράτε Λε-Πα είναι αυτός, μιλάμε για ποιότητα παλαιάς κοπής! Σαν και μένα ένα πράμα! Σας αφήνω έτσι χαρωπά... βασανισμένα μου πλάσματα και σας εύχομαι ολόψυχα έναν, υπέροχο μήνα, Τα ξαναλέμε!
Ημέρα του Παιδιού σήμερα. Ο τίτλος του κειμένου μου, είναι από μιά ομιλία που σας παραθέτω παρακάτω και την βρήκα στο Youtube. Μια ομιλία, ενός δασκάλου, του Σπύρου Κασιμάτη, που πραγματικά με έκανε να αναλογιστώ, πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας, πόσο πιό ολοκληρωμένα, ως χαρακτήρες, θα ήταν τα παιδιά μας, αν η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, σκέφτονταν όπως ο συγκεκριμένος, αλλιώτικος στην σκέψη, εκπαιδευτικός. Προτού κλείσω και σας αφήσω να δείτε ολόκληρο το βίντεο, που είναι διάρκειας ενός τετάρτου της ώρας (ειλικρινά αφιερώστε χρόνο και δείτε το όλο και θα με θυμηθείτε), ιδού μερικά από αυτά που είπε ο κ. Κασιμάτης και έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον:
"Το πρώτο πράγμα που κάνει το σχολείο, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, είναι να περιορίζει."
"Το σχολείο περιορίζει και προσπαθεί να καθορίσει ... με το γνωστό εργαλείο που λέγεται βαθμολογία." "Σήμερα ξέρουμε ότι ο άνθρωπος είναι πολύ πιο σύνθετο πλάσμα. Έχει ικανότητες μουσικές, έχει ικανότητες κίνησης, έχει ικανότητες οπτικές μέσα στον χώρο, έχει ικανότητες διαπροσωπικών σχέσεων, έχει ικανότητες ενδοπροσωπικής αυτογνωσίας, έχει ικανότητες να προβληματίζεται υπαρξιακά, άλλοι το λένε, η θρησκευτική μας διάσταση. Το σχολείο δεν ασχολείται μ' αυτά."
"Τι κάνει το σχολείο; Ψαλιδίζει! Μας κόβει τα φτερά!"
"Στο σχολείο μαθαίνουμε ότι για να πετύχουμε χρειάζεται σκληρή δουλειά. Ναι! Χρειάζεται σκληρή δουλειά όταν δεν υπάρχει όνειρο! Όταν υπάρχει όνειρο η δουλειά δεν είναι ποτέ σκληρή. Είναι χορταστική!"
"Για να το κάνουμε χρήσιμο. Το πρώτο είναι ότι τα όνειρα είναι γήινα. Δηλαδή είναι εφικτά. Είναι φτιαγμένα απο χώμα. Γίνονται, τα φτιάχνουμε, τα πραγματοποιούμε!"
"Το δεύτερο πράγμα είναι ότι τα όνειρα είναι φτιαγμένα απο σκέψη. Και μέσα στην σκέψη υπάρχει η φαντασία!"
"Τα όνειρα είμαστε εμείς!"
Αυτά είναι μερικά, από τα πραγματικά υπέροχα, που υπάρχουν στη συγκεκριμένη ομιλία. Μέρα που είναι, ας σκεφτούμε λίγο εναλλακτικά. Βοηθάει.Τα ξαναλέμε....
* O Σπύρος Κασιμάτης εχει σπουδάσει Γλωσσολογία στη Θεσσαλονίκη και
έχει ένα μεταπτυχιακό στην Ιστορία από το University College London
(SSEES) και ένα μεταπτυχιακό στη Συμβουλευτική Ψυχικής Υγείας από το
University of Strathclyde. Έχει επίσης μεταπτυχιακές εξειδικεύσεις στη
συνοδία παιδιών που πενθούν, στην εκπαίδευση δεξιοτήτων επικοινωνίας για
γονείς και εκπαιδευτικούς και στη θεραπεία ζεύγους. Δουλεύει ως φιλόλογος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση
από το 1982, ως εκπαιδευτικός/σύμβουλος πένθους για παιδιά από το 1996
και ως σύμβουλος ψυχικής υγείας από το 2009. Σήμερα εστιάζει στην επιμόρφωση γονέων και εκπαιδευτικών και στη συμβουλευτική για εφήβους.
Νάτος, νάτος πετιέται ο... τρελιάρης ο Νοέμβρης. Μπαίνει φουριόζος, ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί μεταξύ φθινοπώρου-χειμώνα και ελπίζουμε να μην είναι τόσο ζημιάρης όσο ο... προκάτοχος του Οκτώβριος.
Το ημερολόγιο λέει 1η του μήνα του προδεκεμβριανού, αλλά παρόλο που έρχονται γιορτές, δε μας βλέπω καλά. Σα να ακούω από τα περατα των σκυλάδικών το "Θα κάνω ζημιές, θα κάνω ζημιές και στον λογαριασμό μου ας χρεωθούν κι αυτές..."
Ο προηγούμενος μήνας είχε από σεισμούς και κλυδωνισμούς στο κυβερνητικό σχήμα (ντάξει ρε παιδιά που λέει ο λόγος), μέχρι κυκλώνες, μαγκιές των Τούρκων (οποία έκπληξις) στο Αιγαίο και προφυλακισμό πρώην Υπουργού, το Mega έκλεισε και εκατοντάδες εργαζόμενοι χάσανε την δουλειά τους, εεε ο τωρινός ας ελπίσουμε ότι θα μας λυπηθεί.
Αν συνεχίσει έτσι πάντωςκαι αυτός, ένα λιπαντικούλι, άντε ένα προφυλακτικούλι θα το χρειαστουμε. Ε τι, θα μας φερμάρει που θα μας φερμάρει να μην το ευχαριστηθούμε μετά προφυλάξεως δηλαδη;;;
Τίποτα, εγώ τα λέω σταράτα και ως ξεκάθαρος Σκορπιός που είμαι, παρά την αγάπη που του τρέφω του Νοεμβρίου, οι αλήθειες είναι... αλήθειες.
Μετρήστε και πείτε μου αν έχω άδικο. 17 Νοέμβρη έχουμε τον εορτασμό του Πολυτεχνείου (ο Θεός να το κάνει που κάθε χρόνο αλωνίζουν τα... ευαίσθητα παιδιά με τις κουκούλες), ο Πανούλης και οι "πλήρως εξαρτημένοι από την καρέκλα τους" Έλληνες αρχίζουν τις τρέλες, οι Τούρκοι συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, γνωρίζοντας πως με τον σέξυ Αλέξη που μπλέξαμε, μερικά νησάκια μπορεί και να τα δώσουμε κοψοχρονιά,(με αντάλλαγμα μιά βόλτα με το αυτοκινητάκι των αποσκευών, στο νέο σούπερ-ντούπερ αερδρομίο της Κωνσταντινούπολης) και όλα πάνε πρίμα.
Οι Αλβανοί από την άλλη μετά τον φόνο -άλλη μιά μέρα στην δουλειά που λένε και στην πατρίδα τους- του ομογενή που ύψωσε την ελληνική σημαία σε ελληνικό έδαφος (αν και δεν ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη), μας κάνουν κόνξες γιατί σου λέει αυτοί συνεχώς γαβγίζουν (μη σας πω νιαουρίζουν σαν γατόσκυλα) και σπανίως δαγκώνουν.
Και βέβαια μέσα σε όλα και ο εθνικισμός-φασισμός που ολοένα και ανεβαίνει (φτωχή μου Βραζιλία), οπότε εγώ μπορώ να συνεχίσω, εσεις έχετε τη δύναμη να συνεχίσετε να μετράτε συμφορες;;;
Οκ τό κόβω εδώ για να μη με πείτε και μουντρούχο. Απλά ρε παιδάκι μου νιώθω λες και είμαστε ακυβέρνητο καράβι. Υπάρχει βέβαια και κάτι θετικό μέσα στον όλο παροξυσμό. Είμαστε έναν μήνα πριν ξαναμπούν στην ζωή μας τα μελομακάρονα. Εεεε κάτι είναι και αυτό αλάνια μου. Ένα μελομακάρονο την ημέρα την Τουρκοτσιπροκαμμενοαλβανο-κατάσταση την κάνει πέρα! Think Positive που έλεγε κάπου, κάπως, κάποτε και η Κάθριν-μου λείπει το... θετικό ιστολόγιο της-Βερίγκα!
Ουυυυυυφ, τα είπα και ξαλάφρωσα και αμαρτία ουκ έχω (αν και έχω καιρό να κυλιστώ στον βούρκο της ακολασίας και πολύ θα το ήθελα).
Αγαπήστε με πάθος τον διπλανό σας και όλα τα άλλα ρίχτε τα στην φωτιά! Σκεφτείτε ότι μπροστά μας ανοίγονται νέοι ορίζοντες γεμάτοι γλυκά και Χριστουγεννιάτικες γουρουνιές. Υπομονή ένας μηνάκος μας έμεινε!
Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που τριγυρνάει στο μυαλό μου γράφοντας αυτές τις αράδες, και που αποτυπώνει πλήρως το ρεζουμέ των γραφόμενων μου:
" Όλο νόμοι κι αστυνόμοι και σπανίως υπονόμοι
το κακό παραμονεύει και τη χώρα υπονομέυει...
Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει,
μας διοικεί μας τυραννά μας γονατίζει μας χαλά
κι αυτή μας ανασταίνει...
Πέστε να 'ρθουν σεισμολόγοι είναι σοβαροί οι λόγοι,
γιατί μπήκες στην καρδιά μου θα συμβεί σεισμός βαθιά μου..."
Οι μέρες που όλο και περισσότεροι Έλληνες δεν θέλουν να έρθουν, ξανάρχονται. Μέρες μνήμης, αγώνων, πολέμου, αυτοθυσίας, δίψας για ελευθερία, αυτοεκτίμησης, μέρες περασμένων δεκαετιών, αλλότροιων στην σημερινή επιδερμική εποχή του φαίνεσθαι.
Μέρες
που η φλόγα έκαιγε στα σωθικά όλων. 28η Οκτωβρίου 1940. Σύμπνοια και
αποφασιστικότητα. Με αντιπάλους ανώτερους (θεωρητικά), από εμάς, αλλά με
καρδιά χιλίων λεόντων, τα καταφέραμε τότε. Η μήπως όχι;
Αν τα είχαμε καταφέρει, τότε γιατί ντρεπόμαστε να υψώσουμε την ελληνική σημαία σπίτι μας; Γιατί κάθε χρόνο, ολοένα και περισσότερο, η τιμή στην μνήμη των ανθρώπων εκείνης της περιόδου, ξεφτίζει, όπως οι αξίες μας; Σε
μιά κοινωνία βαθιά και βαριά άρρωστη (είμαι και γω μέλος της), από την
μιά κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς φασίστας και ακροδεξιός αν
υποστηρίξεις την πατρίδα σου, από την άλλη στοχοποιείσαι αν υποστηρίζεις
την διαφορετικότητα των συνανθρώπων μας και την οικουμενικότητα των
λαών.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή. Τα ίδια Παντελάκη μου
τα ίδια Παντελή μου. Μια χώρα, ατελείωτο φρενοκομείο, μια χώρα που...
τρώει τις σάρκες της, μια κοινωνία που... βράζει από θυμό και
αγανάκτηση, χωρίς όμως να επικεντρώνει στα πραγματικά αίτια που την
οδήγησαν σε αυτό.
Και η Ελευθερία μας; Οι αγώνες των προγόνων μας; Είμαστε τελικά ελεύθεροι άνθρωποι; Δεν θα το΄λεγα. Για να μπορείς να είσαι και να νιώθεις πραγματικά ελεύθερος, πρέπει να μην είσαι δέσμιος των σκέψεων και της φιλαυτίας σου. Η πραγματική ελευθερία απαιτεί και προϋποθέτει προσωπικές θυσίες. Αλλαγή τρόπου σκέψης. Εσωτερική αναθεώρηση.
Πλέον, αντίπαλοι δεν είναι οι Γερμανοί και οι Ιταλοί, οι Τούρκοι, οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί. Αντί για αυτούς η αφεντιά μας στέκεται απέναντι. Μας κοιτάει με αυτό το διαβολεμένο βλέμμα της κακεντρέχειας, του μίσους, του φθόνου και της χαιρεκακίας. Αυτοί
οι αντίπαλοι αν και δεν κρατάνε όπλα, είναι οι πιό θανατηφόροι, γιατί
μπαίνουν στο μυαλό μας και το ορίζουν. Πολλές φορές στο τέλος το
διαλύουν.
Κάθε
χρόνο τέτοια εποχή συλλογίζομαι και αναρωτιέμαι, τι άλλο πρέπει να μας
συμβεί για να μάθουμε. Και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Πάθαμε,
δεν μάθαμε, δεν θέλουμε να μάθουμε, δεν μας νοιάζει κιόλας...
Καλησπέρα, καλησπέρα! Επιστρέφω με την στήλη που έκανε πάταγο στην μπλογκόσφαιρα, με τα εξαιρετικά-πιασάρικα συνθήματα των τοίχων και τις απαντήσεις μου, που άλλαξαν το ρουν της μπλογκικής ιστορίας (το ξεφτίλισα...). Ξαναπάμε. Γειά χαραντάν δικοί μου και δικές μου. Οι τοίχοι μας. Ένας τρόπος έκφρασης του είναι μας, ενδόμυχες σκέψεις, αστείες ατάκες, φιλοσοφημένη γραφή. Όλα αυτά και πολλά περισσότερα,θα σας παρουσιάσω παρακάτω στην δέκατη συνέχεια των... τοίχων που έχουν μιλιά. Άλλωστε πάει καιρός από την τελευταία φορά που έκανα παρόμοια ανάρτηση (καλύτερο αυτό). Ιδού λοιπόν...
Και πολύ σε περίμενε παλουκάρι...
Εγώ Σκορπιός και αυτή... ρουφιάνα!
Καλά αυτός μαρτυράει χωρίς ξύλο...
Δε το παίζω τρελός αλλά είμαι, δε το παίζω σου λέω τρελός...
Η έστω σεξ με... σοκολάτα!
Μεταξύ μας αγορίνα, να πηδήξεις θέλεις...
Καταλάβατε ε; Μετά φταίνε οι άντρες που είναι γουρούνια...
Η 1η από τις 10 εντολές...
Πάλι καλά να λες, σε άλλους χρωστάνε ολόκληρες ζωές...
Πιστεύω σε κείνον που χτίζει, και αγεροκρέμεται μες στον ουρανό, σαν Θεός, και κατευνάζει το χάος, πιστεύω σε κείνον που θερίζει, και το δρεπάνι του κυματίζει ολόφωτο σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου.
Πιστεύω σε κείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω και σε κείνον που μισεί, πιστεύω σε κείνον που αμαρτάνει κα ζητάει με δάκρυα να τον συγχωρέσουν...
Πιστεύω και σε κείνον που αμαρτάνει και συχωρνάει τον εαυτό του και προχωράει, πιστεύω στη μέρα που σου δίνει πράγματα μες στο φως, πιστεύω και στη νύχτα που σου ξαναδίνει τα πράγματα μες στην καρδιά σου, πιστεύω στο αλάτι και στο κάρβουνο, στις μέλισσες και τα παιδιά...
Πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους ραψωδούς, έξω από το παραθύρι σου, τραγουδάει την οδύσσεια της καθημερινότητας. Πιστεύω και στη γλυκειά ετούτη γη, γεμάτη μαχαιρώματα και ζεστούς γυναικείους κόρφους...
Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, τους ποιητές που αλλάζουνε με μιά χειρονομία τη γεωγραφία και τα πεπρωμένα, πιστεύω και στα ταπεινά βόδια που σηκώνουνε στη ράχη τους, σα δόξα, το αιώνια αναλλαχτο κι ολοπόρφυρο δειλινό, πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες και προχωράτε μές στον ενάντιο άνεμο, πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω...
* Τάσος Λειβαδίτης- Απόσπασμα από το "Σύμβολο Πίστεως" (Ο Άνθρωπος με το Ταμπούρλο- Εκδόσεις Κέδρος 1979)
