"Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη..."

"Ερειπωμένοι τοίχοι. Εγκατάλειψη….
Περασμένες μορφές κυκλοφορούνε αδιάφορα

Χρόνος παλιός χωρίς υπόσταση
Τίποτα πια δε θ’ αλλάξει δω μέσα.

Είναι μια ήρεμη σιωπή, μην περιμένεις απάντηση
Κάποια νύχτα μαρτιάτικη χωρίς επιστροφή,
Χωρίς νιότη, χωρίς έρωτα, χωρίς έπαρση περιττή.
Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη."

Μανόλης Αναγνωστάκης

 Έτσι γλυκόπικρα είπα να αρχίσω τις αναρτήσεις αυτού του μήνα, του Μάρτη του ανοιξιάτικου. Ο λόγος, είναι ότι με διαφορά μερικών ωρών, "έφυγαν" από κοντά μας δύο άνθρωποι, που ο καθένας για τον δικό του ξεχωριστό λόγο, σημάδεψαν την εφηβεία μας (μου). Ο ένας στα 49 του χρόνια, ο frontman των Prodigy Keith Flint. Αυτή ή αυθεντική, αλλιώτικη, διφορούμενη μουσική περσόνα. Ο "Βασιλιάς" της rave, ο firestarter των εφηβικών μας χρόνων, ο ταλαντούχος αλλά και αυτοκαταστρφικός performer που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του την δεκαετία του 90', που όπως αναφέρουν οι πρώτες πληροφορίες έδωσε ο ίδιος τέλος στην ζωή του.

Ο άλλος, επιτρέψτε μου την έκφραση, ο πιο ωραίος αλήτης της ίδιας δεκαετίας, ο γόης του Beverly Hills, o ένας και μοναδικός Dylan McKay, ο ηθοποιός Luke Perry. Η μόνιμη αιτία για τσακωμό ανάμεσα στην Brenda και στην Kelly. Ο κολλητός του Brandon, o οργισμένος νέος που μεγάλωσε μέσα στο χρήμα αλλά χωρις γονείς. Ωραίος τύπος. Εξαιρετικός ηθοποιός με συμμετοχές σε πασίγνωστες σειρές και ταινίες. Έφυγε στα 52 του χρόνια έπειτα από βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη.

Λίγο πριν μπούμε στην Αναστάσιμη περίοδο, δύο από τους ανθρώπους που μεγάλωσα-με, "έφυγαν" ξαφνικά και αναπάντεχα, υπενθυμίζοντας μας ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή την ζωή. Πραγματικά μου φαίνεται απίστευτο. Μεγαγχολώ και δεν θέλω να σας το κρύψω. Σήμερα ένιωσα πως ένα κομμάτι της νιότης μου, των εφηβικών μου χρόνων χάθηκε. Ατελείωτες μουσικές, γνώριμοι ήχοι, μεσημέρια και βράδια μπροστα στην τηλεόραση, με εκείνη την εφηβική αφέλεια και ανεμελιά που δεν πρόκεται να ξαναέρθει...

ΥΓ. Ειδικά για τον Dylan του "Χτυποκάρδια στο Beverly Hills", η είδηση δε μπορεί να γίνει εύκολα πιστευτή, κυρίως λόγω του ότι ήταν υγιής και συμμετείχε σε αρκετές ταινίες τα τελευταία χρόνια. Ο Keith Flint από την άλλη, είχε διαλέξει πολύ νωρίς τον δρόμο των ουσιών και της, δίχως όρια, ζωής και έφτασε στο τέλος της διαδρομής αυτοθέλητα...
Καλό μήνα με Υγεία.

Αλλά τα βράδια...

"Καὶ νὰ ποὺ φτάσαμε ἐδῶ
Χωρὶς ἀποσκευὲς
Μὰ μ᾿ ἕνα τόσο ὡραῖο φεγγάρι
Καὶ ἐγὼ ὀνειρεύτηκα ἕναν καλύτερο κόσμο
Φτωχὴ ἀνθρωπότητα, δὲν μπόρεσες
οὔτε ἕνα κεφαλαῖο νὰ γράψεις ἀκόμα
Σὰ σανίδα ἀπὸ θλιβερὸ ναυάγιο
ταξιδεύει ἡ γηραιά μας ἤπειρος

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Βέβαια ἀγάπησε
τὰ ἰδανικά της ἀνθρωπότητας,
ἀλλὰ τὰ πουλιὰ
πετοῦσαν πιὸ πέρα

Σκληρός, ἄκαρδος κόσμος,
ποῦ δὲν ἄνοιξε ποτὲ μίαν ὀμπρέλα
πάνω ἀπ᾿ τὸ δέντρο ποὺ βρέχεται

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Ὕστερα ἀνακάλυψαν τὴν πυξίδα
γιὰ νὰ πεθαίνουν κι ἀλλοῦ
καὶ τὴν ἀπληστία
γιὰ νὰ μένουν νεκροὶ γιὰ πάντα

Ἀλλὰ καθὼς βραδιάζει
ἕνα φλάουτο κάπου
ἢ ἕνα ἄστρο συνηγορεῖ
γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Καθὼς μένω στὸ δωμάτιό μου,
μοῦ ᾿ρχονται ἄξαφνα φαεινὲς ἰδέες
Φοράω τὸ σακάκι τοῦ πατέρα
κι ἔτσι εἴμαστε δύο,
κι ἂν κάποτε μ᾿ ἄκουσαν νὰ γαβγίζω
ἦταν γιὰ νὰ δώσω
ἕναν ἀέρα ἐξοχῆς στὸ δωμάτιο

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Κάποτε θὰ ἀποδίδουμε δικαιοσύνη
μ᾿ ἕνα ἄστρο ἢ μ᾿ ἕνα γιασεμὶ
σὰν ἕνα τραγοῦδι ποὺ καθὼς βρέχει
παίρνει τὸ μέρος τῶν φτωχῶν..."

Τάσος Λειβαδίτης

Που οδηγεί ο εγωισμός;

 "Κάτω από το φως των εγωισμών μας είμαστε όλοι εκθρονισμένοι μονάρχες", είχε πει ο Τσάρλι Τσάπλιν. Απίστευτη σκέψη. Αιρετική. Αλλά συνάμα τόσο πραγματική, που λες και είναι φτιαγμένη με σάρκα και οστά. 

 Στις μέρες μας, ο εγωισμός είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να τον προτάσουμε στις σχέσεις μας. Να μας ορίζει. Και στο τέλος να γίνεται ένα με μας, να κατατρώει το μέσα μας, να μας κάνει να νιώθουμε (και επί της ουσίας να είμαστε) μόνοι, έστω και αν περιτριγυριζόμαστε απο ανθρώπους.

 Όλη η λογική της επαγγελματικής και προσωπικής μας "επιτυχίας και ευτυχίας", έχει στηθεί γύρω από τον εγωισμό. Αυτές οι δύο λέξεις είναι στην πραγματικότητα παρακλάδια του. Τόσο πολύ έχουμε αφομιώσει τον εγωισμό που τα αποτελέσματα του τα βαφτίζουμε αγάπη, ενδιαφέρον, ανθρωπιά, έρωτα. Αν κάτι μας εκνευρίσει, μας θίξει, μας πειράξει, στυλώνουμε τα πόδια, αρχίζουμε τα κατηγορώ, βγάζουμε από μέσα μας παλιά μίση και πάθη, έρχονται στην επιφάνεια ιστορίες που μας πλήγωσαν και ο άτυχος αποδέκτης όλων των παραπάνω... πληρώνει τον λογαριασμό.

 Είναι πραγματικά απορίας άξιο γιατί συνεχίζουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, όταν έχουμε διαπιστώσει ότι δεν μας οδηγεί πουθενά. Ή μάλλον γράψτε λάθος. Μας οδηγεί κάπου. Στην μιζέρια, την μοναξιά, την ατέρμονη λύπη. 
 Δεν μας νοιάζει; Δεν το βλέπουμε; Αρνούμαστε να το παραδεχτούμε; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και δεν αλλάζει. Βυθιζόμαστε σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο και οι λέξεις που βλέπουμε γραμμένες στα τοιχώματα του καθώς πέφτουμε, είναι λέξεις τρομακτικές και απάνθρωπες.

 Πρέπει να το κατανοήσουμε πιά. Και τα παραδείγματα έχουμε γύρω μας (έστω και λίγα αλλά... φωτεινά) και την δυνατότητα να κοιτάξουμε στο παρελθόν. Ρίξτε μιά ματιά πίσω. Τα παθήματα πρέπει να γίνουν μαθήματα. Η ζωή τρέχει, τα χρόνια περνούν και οι άνθρωποι φεύγουν. Είναι εντελώς χαζό να παίζουμε πάντοτε το παιχνίδι των εντυπώσεων και της κυριαρχίας. Εγώ προσωπικά έχω κουραστεί να ασχολούμαι με το δέντρο και να χάνω την ομορφιά του δάσους.

 Θα πρέπει να μάθουμε να ευγνωμονούμε και να το δείχνουμε, θα πρέπει να μάθουμε να λέμε ευχαριστώ και συγνώμη όταν χρειάζεται, να δείχνουμε την αγάπη μας και όχι απλά να την διαλαλούμε, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον πλανήτη και πως το μαζί από το μόνος οδηγεί στην  πραγματική ευτυχία.
 Πρέπει να μάθουμε να ορίζουμε τις προτεραιότητες μας. Να διαχειριζόμαστε με γνώμονα την ειλικρίνεια, την δοτικότητα και την ανθρωπιά τις καταστάσεις που μας παρουσιάζονται καθημερινά και όχι να αναθεματίζουμε ότι μας συμβαίνει. Δεν βοηθάει, είναι αδιέξοδο πως αλλιώς να το γράψω...

 Ξέρω ότι η μετάβαση δεν είναι εύκολο πράγμα. Και εγώ το προσπαθώ. Ας ξεκινήσουμε σιγά σιγά. Βήμα βήμα. Μιλήστε  σε κάποιον και πείτε του αυτά που θέλετε. Ζητήστε συγνώμη αν κατι τον πείραξε. Εξηγήστε του την γνώμη σας χωρίς ειρωνείες και παραδείγματα που περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό σας. Ακόμα και να μην αλλάξει κάτι, ακόμα και να μην καταλάβει, εσείς θα έχετε κάνει την προσπάθεια σας. Θα είστε συνεπής με τον εαυτό σας. Και αργά η γρήγορα θα καταλάβει και ο αποδέκτης. Το αν το αποδεχτεί είναι άλλο θέμα που δεν έχει να κάνει μόνο με σας. 

 Πάντα πίστευα και θα πιστεύω, ότι η αλλαγή έρχεται εκ των έσω. Πηγάζει από μέσα μας. Και όταν αντιληφθούμε το μεγαλείο της, τότε όλα θα γίνουν πιο εύκολα. Θα αγαπηθούμε και θα αγαπήσουμε, θα δώσουμε και θα λάβουμε, θα ζούμε με τους άλλους και οι άλλοι θα ζουν μαζί μας.
 Αυτό δεν είναι πιο ωραίο; Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον και όπου βγει. Με σεβασμό και ειλικρίνεια. Απλά και ανθρώπινα... Τα ξαναλέμε.

Η Μαρία και Εκείνος... (Παίζοντας με τις λέξεις)

Ντρινννννννννν! Ντρινννννννν! Ο τραχύς ήχος από το ξυπνητήρι... έσκισε στα δύο την ανατριχιαστική ησυχία της επερχόμενης αυγής. Η Μαρία, αν και έβαλε στοίχημα με τον εαυτό της το προηγούμενο βράδυ ότι δεν θα το ξανακάνει, σηκώθηκε βιαστικά, έριξε πάνω της ένα μάλλινο πανωφόρι και κατευθύνθηκε ξυπόλητη και με γοργά βήματα, παραπατώντας από την επήρεια του ύπνου, στο μπάνιο. Αφού έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο της και βούρτσισε μηχανικά τα δόντια της, βγήκε αλαφιασμένη και έφτασε στην κουζίνα. Άνοιξε το ψυγείο, το οποίο ήταν μισοάδειο και το έκλεισε σχεδόν άμεσα. Αυτοματοποιημένα, το δεξί της χέρι βρήκε μέσα στο σκοτάδι το κουμπί του βραστήρα. Ο ήχος του νερού που κόχλαζε περισσότερο την κοίμιζε παρά την ξυπνούσε και κάθε φορά που συνέβαινε αυτό αναρωτιόταν πως στο καλό μπορεί να γίνεται κάτι τέτοιο.

Δεν ήταν όμως ώρα για  ανούσιες σκέψεις. Έπρεπε να ετοιμαστεί για τη δουλειά. Πήρε στα χέρια της την αγαπημένη της κούπα και έριξε μιάμιση κουταλιά ζάχαρη και άλλη τόση καφέ. Έσταξε από την βρύση  λίγο νερό και ξεκίνησε να ανακατεύει με κουτάλι, με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο. Ο σύντομος ξαφνικός ήχος του βραστήρα σήμαινε ότι το νερό ήταν έτοιμο. Με μια κίνηση άνοιξε το παλιό τρανζιστοράκι, δώρο της λατρεμένης της γιαγιάς και το τραγούδι ήχησε σαν βάλσαμο στην πληγωμένη της καρδιά. "Η σωτηρία της ψυχής, είναι πολύ μεγάλο πράγμα, σαν ταξιδάκι αναψυχής με ένα κρυμένο τραύμα...".

Ξαφνικά όμως η ανακούφιση έδωσε την θέση της στο παράπονο. Δάκρυα γέμισαν τα υπέροχα καστανά της μάτια. 

Ακούμπησε την κούπα με τρεμάμενα χέρια στο τραπέζι και ο νους της ταξίδεψε χρόνια πίσω. Στην βραδιά που εκείνος, ο μοναδικός άνθρωπος που την καταλάβαινε όπως έλεγε, ο καλύτερος φίλος της, ορθά-κοφτά την έβγαλε ουσιαστικά από την ζωή του. Με λέξεις και λόγια που ακόμα και σήμερα τα θυμάται και την πονάνε σα να΄ναι η πρώτη φορά. Την πείραξε αυτό το τέλος. Και τον ίδιο τον πείραξε. Της το είχε πει άλλωστε σε ανύποπτο χρόνο, κάποια στιγμή που έγινε προσπάθεια επανασύνδεσης. Η πηγή του κακού ήταν ο εγωισμός. Και από τις δύο πλευρές. Αυτός, που χωρίζει ανθρώπους. Αυτός, που ορίζει ζωές.

 "Μα τι σε έπιασε Μαρία μες στα άγρια χαράματα, μου λες;", αναρωτήθηκε σχεδόν φωναχτά, με τα δάκρυα πλέον να τρέχουν ασταμάτητα στα ροδοκόκκινα μάγουλα της. Ζαλισμένη και χαμένη από την θύμηση έφυγε τρέχοντας από την κουζίνα, έφτασε στο δωμάτιο της και έπεσε, συνεχίζοντας να κλαίει απαρηγόρητα, στο κρεβάτι της. Τα δάκρυα έτρεχαν πλέον πάνω στο κατάλευκο σεντόνι της. Δεν την ένοιαζε αν θα το "λερώσει" όμως. Γι'αυτήν, αυτά τα δάκρυα, ήταν κατά κάποιον τρόπο μια κάθαρση. Γιατί συνειδητοποίησε. Κατάλαβε. Συγχώρεσε με μιας τον εαυτό της και Εκείνον. "Δυστυχώς όμως", σκέφτηκε ανεπαίσθητα, "οι στιγμές και πολύ περισσότερο οι άνθρωποι, δε γυρίζουν πίσω..."

* Αυτή ήταν η πρώτη μου συμμετοχή στο εξαιρετικό δρώμενο "Παίζοντας με τις λέξεις" που διοργανώνεται με επιτυχία στο blog της Μαρίας (https://mytripssonblog.blogspot.com/). Αυτός ο τρόπος γραφής, να δίνονται δηλαδή κάποιες λέξεις και να βγάζεις μιά ιστορία, είναι πέρα από δύσκολος και πρωτότυπος! Μ' άρεσε ειλικρινά που τα κατάφερα και έβγαλα ένα κείμενο. Πρώτη συμμετοχή με έναν βαθμό! Το λες και παταγώδη αποτυχία! 

Αλλά δεν το βλέπω έτσι. Με τόσο όμορφα, και πλούσια σε συναισθήματα και λεξιλόγια, κείμενα, με το να συναναστρέφεσαι με δημιουργικούς ανθρώπους, μόνο κερδισμένος μπορεί να βγεις. Από όλες τις πλευρές και τις απόψεις. Θα ξαναδοκιμάσω στα σίγουρα! Φυλαχτείτε!χαχα!

ΥΓ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε μιά Μαρία που σημάδεψε τα μετα-εφηβικά μου χρόνια. Και όχι μόνο... Καλό μήνα να έχουμε!

Μάνος Χατζιδάκις: Σκέψεις...

“Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί κι όχι για πάντα, μια και μόνη φορά”.

“Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει: Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ’ άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί”.

“Αν ξαναρχόμουν στον κόσμο θα ερχόμουν μόνο για να κάνω έρωτα και να φύγω. Και για το μόνο που θα λυπηθώ όταν θα φύγω, θα ‘ναι για τον έρωτα που θα χάσω, για τα πρόσωπα που δεν θα γνωρίσω. Όλα τα άλλα είναι αστεία. Τέλειωσαν οι εποχές που ένας άνθρωπος μπορούσε ν’ αντικαταστήσει τον ερωτικό του σύντροφο με μια συμφωνία του Μπετόβεν. Αυτά ανήκουν στο 19ο αιώνα. Σήμερα, ένας άνθρωπος που προβαίνει σε τέτοιες αντικαταστάσεις είναι μάλλον ύποπτος ψυχολογικών διαταραχών και μιας νοημοσύνης η οποία ακουμπάει την παρανοϊκότητα.”  

"Να λοιπόν γιατί τα γκρεμισμένα δεν πρέπει να τα κλαίμε. Και να γιατί θα πρέπει να επιλέγουμε αυτά που συνυπάρχουνε και ζουν μαζί με μας και τον καιρό μας, κι όχι αυτά που υπήρξαν κάποτε με τους δικούς μας. Και μες από τις άπειρες και διαφορετικές επιλογές, ίσως βρεθεί το αληθινό μας εκμαγείο, που θα προσφέρει στους απόγονους σαφήνεια, μέτρο και περισυλλογή. Κι αυτό είναι χρέος υπέρτατο και προπατορικό."

Είναι η συμπεριφορά θέμα μόρφωσης;

 "Το πώς συμπεριφέρονται οι άλλοι σε σένα είναι το κάρμα τους. Το πώς εσύ αντιδράς είναι το δικό σου." Ο Γουέϊν Ντάϊερ το είπε, Αμερικάνος συγγραφέας αυτοβοήθειας. Αυτή η... αυτοβοήθεια, πόσο πολύ θα μας ωφελούσε αν μπορούσαμε να την πετύχουμε κάπου στη διαδρομή της ζωή μας. Έστω και τυχαία...

 Το σημερινό κείμενο προέρχεται από ένα περιστατικό που συνέβη στον χώρο εργασίας μου. Και για άλλη μια φορά με έκανε να αναρωτηθώ.  Είναι η συμπεριφορά προς τους συνανθρώπους μας θέμα μόρφωσης; Απαντάω. Σαφώς και όχι...

 Η καθημερινότητα είναι ύπουλο πραγμα. Εκεί που μπορεί να ρολάρεις, τσουπ, σου σκάει ένας απίθανος τύπος ή μία περίεργη τύπισσα, που μοναδικό σκοπό στην ζωή τους έχουν το να τσακώνονται με άλλους ανθρώπους. 

 Αντίστοιχα μπορεί η μέρα σου να ξεκινήσει άσχημα και να εξελιχθεί πολύ όμορφα. Βάσει του τι συμβαίνει πιο συχνά όμως η πρώτη περίπτωση υπερτερεί της δεύτερης.
  Έχω διαβάσει κατα καιρούς άρθρα και αναλύσεις για τους λεγόμενους τοξικούς ανθρώπους. Μπούρδες. Καταρχήν οτιδήποτε τοξικό δεν θα πρεπει να περιέχει την λέξη άνθρωπος δίπλα του. Άρα τοξικοί άνθρωποι δεν υφίστανται. Τοξικοί απ-άνθρωποι σαφώς και υπάρχουν, ζουν και βασιλεύουν στις πλάτες άλλων. Αυτοί άλλωστε κινούν τα νήματα στη σημερινή κοινωνία. Κατά την ταπεινή μου άποψη, άνθρωπος που δημιουργεί καθημερινά, άνευ λόγου και ουσίας, προβλήματα στον διπλανό του... δεν είναι άνθρωπος.
  

 Κατά δεύτερον, η οικονομική κρίση μπορεί να έχει βοηθήσει στον διαχωρισμό των ξερών από τα χλωρά, αλλά ταυτόχρονα έχει δώσει την δυνατότητα στους λεγόμενους νεόπλουτους στην τσέπη μα νεόφτωχους στο μυαλό, να επιπλέουν όπως οι δοσίλογοι στην κατοχή. Παίζοντας παιχνίδια στην πλάτη αυτών που προσπαθούν και μάχονται, αυτών που βοηθάνε και είναι αλτρουϊστές, αυτών που υποχωρούν για να κατευνάσουν τα πνεύματα, αυτών που στην τελική δεν έχουν μίσος μέσα τους για τον συνάνθρωπο τους.  

 Όσο περνάνε τα χρόνια συμπεραίνω το εξής.Έστω ότι κάποιος έχει βγάλει το Πανεπιστήμιο, έχει κάνει διδακτορικό, έχει ξανακάνει διδακτορικό πάνω στο διδακτορικό, μιλάει εννιά γλώσσες, έχει γεννηθεί στο Κολωνάκι η και στο παλάτι του Μπάκιγχαμ, μιλάει με το σεις και με το σας όπου θέλει και γενικά έχει ένα class ρε παιδί μου, μια ντεμέκ ευγένεια. Τον κάνουν όλα τα παραπάνω άνθρωπο; Ούτε καν... 

 Έχω γνωρίσει ανθρώπους από τα λεγόμενα κατώτερα κοινωνικά στρώματα που είναι πιο ευγενείς και από τους ευγενείς, έχω συναναστραφεί με άλλους που δεν έχουν βγάλει το Δημοτικό και είναι απίστευτα ευφυείς και ακομπλεξάριστοι, έχω δει στον χώρο εργασίας, σε χαρές αλλά και λύπες ανθρώπους που η συμπεριφορά τους είναι ανθρώπινη, ζεστή, ξεκάθαρη και μπορεί να μην ξέρουν να μιλάνε, να αρθρώνουν σωστά μια πρόταση. Και όμως. Αυτοί ναι, είναι Άνθρωποι.

 Η μόρφωση λοιπόν, δεν είναι το κύριο συστατικό της συμπεριφοράς μας προς τον απέναντι. Η συμπεριφορά, η ανθρωπιά, είναι καθαρά θέμα ψυχής.

  Αν τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας, αν "δουλεύουμε" καθημερινά τα ελαττώματα μας ώστε να τα διορθώσουμε, αν προσπαθούμε να βλέπουμε τον συνάνθρωπο μας ως ξεχωριστό, διαφορετικό ον και όχι ως... συνέχεια του εαυτού μας, τότε θα έχει μπει... το νερό στο αυλάκι.
 Αυτοί που είναι σε μιά μόνιμη κατάσταση έντασης, που μιλάνε άσχημα σε όσους συναναστρέφονται, που μειώνουν την προσωπικότητα όσων έχουν διαφορετική άποψη, δείχνουν μικροψυχία. Έχουν θέματα που ζητάνε λύση. Εσωτερικά και ψυχικά.

  Η συμπεριφορά για μένα διαχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα. Και για να μην παρεξηγηθώ, υπάρχουν ζώα που συμπεριφέρονται περισσότερο ανθρώπινα από ανθρώπους. Η διαφορά είναι πως ο άνθρωπος, θεωρητικά πάντα, έχει κρίση. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις όμως, την χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και προς ίδιον όφελος.

 Κλείνοντας, αυτό που θέλω να κάνω σαφές, είναι πως το επίπεδο αυτοεκτίμησης αυξάνει τις πιθανότητες να συμπεριφερόμαστε με όμορφο και κόσμιο τρόπο σε όποιον έχουμε απέναντι μας.

  Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, πως οι... άλλοι είμαστε ουσιαστικά εμείς. Και κάποια στιγμή, επειδή η ζωή κάνει κύκλους, ότι δώσουμε αυτό και θα λάβουμε. Ας το έχουμε κατά νου στις καθημερινές μας συναναστροφές και ας μάθουμε να ξεχωρίζουμε επιτέλους το φέρεσθαι από το... φαίνεσθαι. Τα ξαναλέμε.

Βίκυ Μοσχολιού: Η δωρικότητα μιάς φωνής...

 "Όλα αξίζουν τον κόπο, αν η ψυχή δεν είναι μικρή." Τα λόγια του Πορτογάλου ποιητή και συγγραφέα Φερνάντο Πεσσόα, έρχονται και δένουν γάντι με αυτή την μοναδική λαϊκή περσόνα. Μεγάλη ψυχή, ιδιαίτερη καλλιτέχνις, μαγκάκι με την καλή έννοια της λέξης, μιά γυναίκα που δε δίσταζε μπροστα σε τίποτα, έχοντας ως προίκα αυτή την υπέροχη, δωρική, γνήσια λαϊκή φωνή. 

 Γεννημένη στο Μεταξουργείο στις 17 Μαϊου 1943, έμελλε να εξελιχθεί σε μούσα των μεγάλων Ελλήνων συνθετών της χρυσής περιόδου του ελληνικού τραγουδιού. 
 Με κύριο χαρακτηριστικό της την προσαρμοστικότητα και το γεμάτο μπάσο, μελωδία και ένταση φωνητικό της ηχόχρωμα, η Βίκυ Μοσχολιού ήταν (και παραμένει) ο ογκόλιθος-κατά τον Μίκη Θεοδωράκη- της ελληνικής λαϊκής μουσικής.

 Στα 19 της χρόνια ξεκινάει να εμφανίζεται δίπλα στον αξεπέραστο Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Δούκισσα. Το 1964 έρχεται η πρώτη της μεγάλη επιτυχία με το "Χάθηκε το φεγγάρι" του Σταύρου Ξαρχάκου, για την κινηματογραφική ταινία "Λόλα΄". 

 Η μικρή Βασιλική αρχίζει και δημιουργεί αίσθηση με την παρουσία της στα καλλιτεχνικά δρώμενα ης εποχής. Συνεργάζεται με μιά σειρά από τεράστιους συνθέτες και στιχουργούς. Γιώργος Κατσαρός Μίκης Θεοδωράκης, Βασίλης Τσιτσάνης, Δήμος Μούτσης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Άκης Πάνου, Γιώργος Ζαμπέτας και πολλοί άλλοι ακόμα, που γράφουν για την πανέμορφα βραχνή, φωνή της. 

 Ειδικότερα η συνεργασία με τους δύο τελευταίους (που μοιάζανε και στην ιδιοσυγκρασία τους ως άνθρωποι), χαρίζει στην ελληνική μουσική και κατ΄ επέκταση στην τέχνη της χώρα μας, μερικά από τα όμορφότερα λαϊκά τραγούδια. "Αλήτη", "Θα κλείσω τα μάτια", "Ασφαλώς και δεν πρέπει", "Δεν κλαίω για τώρα", "Πήρα απ το χέρι σου νερό", "Τα δειλινά", "Τι να φταίει" και πολλά άλλα που χαρακτηρίστηκαν από την αρτιότητα και το συναίσθημα της ερμηνείας της.

 Συνεχίζοντας την ανοδική της πορεία, γίνεται μία από τις πρώτες ερμηνέυτριες που τραγουδάνε σε μπουάτ. Οι εμφανίσεις της στο θρυλικό Zoom και στον Ζυγό αφήνουν εποχή και η Μοσχολιού μετατρέπται πλέον σε τραγουδίστρια ευρέως... μουσικού φάσματος.
 Είναι τέτοια η δύναμη της ερμηνείας της, η θεατρικότητα της, η απαράμμιλη τεχνική της που καθίσταται αυτομάτως η κορυφαία γυναικεία φωνή της εποχής.

 Και οι επιτυχίες συνεχίζονται. Στα χρόνια που θα έρθουν η ωραία Βίκυ συνεργάζεται  με τους Τάκη Μουσαφίρη, Λάκη Παπαδόπουλο, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Γιώργο Χατζηνάσιο, Απόστολο Καλδάρα, Γιάννη Μαρκόπουλο,  Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Σταμάτη Κραουνάκη αλλά και με στιχουργούς όπως ο Μάνος Ελευθερίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Νίκος Γκάτσος. 

 Στo τραγούδι "Άνθρωποι μονάχοι" η Μοσχολιού δίνει ρέστα. Το συναίσθημα και η συγκίνηση ξεχειλίζουν από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και να ταν μόνο αυτό; "Δε ξέρω πόσο σ'αγαπώ", "Ξενύχτησα στην πόρτα σου", "Ναύτης βγήκε στην στεριά", ¨Ξημερώματα", "Έτσι ειν' η ζωή". Τραγούδια που πέρασαν στο μουσικό πάνθεον της ιστορίας. 
 Ήταν τέτοια η επιρροή της Μοσχολιού στα πεπραγμένα της εποχής, που δύο νυχτερινά κέντρα πήραν το όνομα τους από τραγούδια της (Δειλινά-Ξημερώματα). Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης την είχε χαρακτηρίσει "Κοτοπούλη του ελληνικού τραγουδιού" και όλοι συνάδελφοί της, στην πλειοψηφία τους,  "πατούσαν" πάνω στην τεχνική και στον τρόπο ερμηνείας της. Πολλοί από τους μεγάλους λαϊκούς τραγουδιστές οφείλουν την καριέρα τους στην μεγάλη κυρία του ελληνικού πενταγράμμου.

 Η Βίκυ Μοσχολιού στην προσωπική της ζωή, είχε μεγάλη πίστη στον Θεό, λάτρευε τα παιδιά και απέκτησε δύο κόρες από τον γάμο της το 1967 με τον μεγάλο Μίμη Δομάζο, ποδοσφαιρική δόξα τότε του Παναθηναϊκού.

 Στις 16 Αυγούστου του 2005, το λαϊκό μαγκάκι με την μπάσα, βαθιά λαϊκή φωνή, εγκαταλείπει τα εγκόσμια, έπειτα από χρόνια μάχη με τον καρκίνο. 

 Τα τραγούδια της, η μουσική παρακαταθήκη της, η μοναδικότητα της φωνής της, συνοδεύουν τα γλέντια, τις χαρές και τις λύπες των Ελλήνων και θα συνεχίζουν να το κάνουν αέναα μέσα στον χρόνο.
 Η αμεσότητα, η ειλικρίνεια και το μεράκι, ήταν κάποια από τα κύρια χαρακτηριστικά των μεγάλων ερμηνευτών εκείνης της εποχής. Μιάς εποχής που μας λείπει η μουσική της ποιότητα. Μιάς εποχής, που την μέμφονται οι τυποποιημένες επιτυχίες του σήμερα, οι καλλιτέχνες του φαίνεσθαι και η παράλογη λογική του "ότι πουλάει είναι και ποιοτικό". Τα ξαναλέμε.