----------------
But it's not defeat
When you set somebody free
And I know you're meant to be yourself with someone else
Not me
ΥΓ. Μερικές λέξεις όπως τς ένιωσα. Δεν θέλω να σας "ρίξω" και άλλο την ψυχολογία. Αρκετά συμβαίνουν γύρω μας. Έτυχε, μου βγηκαν. Περισσότερο σαν κάθαρση. Για άλλη μια φορά.
ΥΓ2. Καλό μήνα να έχουμε. Σας αφήνω με Duran Duran. Τα ξαναλέμε.
Δύο χρόνια αγάπες μου. Ναι, ναι δύο ολόκληρα χρόνια κοντεύομε να κλείσουμε με την πανδημία του covit (αααα να με σχωράτε τώρα τελευταία έτσι βλέπω να το γράφουν μερικοί παν-επιστήμονες που ξέρουν απ έξω όλη την βιβλιογραφία της ιατρικής επιστήμης).
Ανάθεμα την ώρα και την στιγμή που εκείνη η ριμάδα η νυχτερίδα φαγώθηκε α λα κρεμ και κατακάθισε στο στομάχι του ανυποψίαστου Κινέζου. Ανάθεμα...
Και ξέρετε τι γίνεται ε; Μέσα σε όλα τα κακά που μας έχουν βρει ως ανθρώπινο γένος, υπάρχει και κάτι που περνάει στα ψιλα. Οι μεταλλάξεις. Όοοοοχι δεν αναφέρομαι στις μεταλλάξεις του ιού, έτσι και αλλιώς εκεί μόλις τελειώσει το αλφάβητο, λογικά τελειώνουν και αυτές. Στις άλλες μεταλλάξεις αναφέρομαι, τις θηλυκές ντε. Είναι που είναι η γυναικεία ψυχοσύνθεση Τριπολιτσώτικος καιρός, ήρθε και ο κορωνοιός και... έδεσε το γλυκό.
Δυό χρόνια τώρα κοντά, αυτά τα δύσμοιρα παλικάρια, γιατί έτσι τα χαρακτηρίζω με όσα περνάνε, έχουν τραβήξει του Χριστού τα πάθη.
Τι μούτρα μέχρι το πάτωμα, τι θανατηφόρα βλέμματα και ειρωνείες, τι "θα τα πούμε σπίτι μετά εμείς", τι "φάε αυτό και πολύ σου είναι" ή "αμά θες πες στη μάνα σου να μαγειρέψει", ακόμα και (άκουσον-άκουσον)"έχω πονοκέφαλο μη με ακουμπάς" (για δέκατη φορά μέσα σε τρεις μέρες, λες και ζητήσαμε κάτι υπερβολικό οι επιβήτορες). Το ρέπερτόριο μεγάλο και ατελείωτο. Ευτυχώς που δεν έχω σχέση ο άσχετος γιατι δεν ξέρω πως θα την πάλευα. Φτηνά την γλίτωσα. Λέτε να φταίει η κλεισούρα;
Μα ρε κορίτσια άδικο έχω; Δηλαδή τι ζητάμε τα απόλυτα αρσενικά; Να μας ταίζετε, να μας... ποτίζετε, να μας... κάθεστε (εμείς πάντα καθόμαστε να ξέρετε) και να μην μας πρήζετε. Πολλά είναι αυτα; Όχι δηλαδή, σκεφτείτε και πείτε μου. Πολλά είναι;
Είστε και αδίστακτες ρε παιδί μου. Ολόκληρη πανδημία και θέλετε δεσμεύσεις, αρραβώνες, γάμους, ταξίδια και δε συμμαζεύεται και μας βάζετε και το μαχαίρι στο λαιμό. "Αν δε με πας αυτό το καλοκαίρι διακοπές, να ξεχάσεις αυτά που ήξερες".
Και έχετε υπόψιν σας παλικαράδες μου, αυτό το "αυτά που ήξερες", είναι μελετημένο. Δεν το πετάνε έτσι τα κοριτσόπουλα και οι καραμιλφάρες. Τα πάντα έχουν την σημειολογία τους. Μακάριοι αυτοί που οσμίζονται το επερχόμενο κακό.
Τώρα βέβαια εδώ που τα λέμε και για να λέμε και μερικές αλήθειες, τι θέλετε δηλαδή ρε μπαγλαμάδες. Τα πάντα όλα χωρίς ιδρώτα; Κορίτσα είναι αυτά και όπως να΄χει την θέλουν και την λεζάντα τους, και τις διακοπές τους και τα χάδια και μην σας πω και την αγάπη και τον σεβασμό τους. Αμέ. Υπάρχουν και αυτά Αλεντελονάδες μου.
Εγώ πάντως και κλείνω (όχι ως άντρας αλλά το κείμενο), το΄χω πάρει απόφαση. Μέχρι να τελειώσει η πανδημία δεν μπλέκω σε σχέση (ούτε και πριν έμπλεκα αλλά οκ τι θέλετε τώρα, να μην κάνω και γω το κομμάτι μου;), παρά μόνο, και αυτό με βαριά καρδιά, σε τσιλιμπουρδίσματα. Διότι οκ, την σχέση πολλοί εμίσησαν (οι πολυγαμικοί ντε μην βαράτε), την ξεπέτα ουδείς (εμού του ιδίου συμπεριλαμβανομένου). Αυτά, σας φιλώ ρουφηχτά και τα ξαναλέμε.
"Kάναμε χιλιόμετρα για ανθρώπους που δεν έκαναν ούτε βήμα για μας...", είχε γράψει κάποτε ο αγαπημένος μου ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Πόσο εύστοχα λόγια και πόσο πονεμένη αυτή η ιστορία.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι γεμάτες απο τέτοιες συμπεριφορές. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν δεδομένα τα πράγματα σε μια σχέση. Είτε αυτή είναι ερωτική, φιλική, συναισθηματική. Υπάρχουν αυτοί που ενδιαφέρονται λιγότερο και όμως επηρρεάζουν και ορίζουν την πορεία μιας σχέσης. Υπάρχουν εκείνοι που με μια πλαστή ευμάρεια και μια επίπλαστη ευτυχία, πορεύονται όχι προς τα μπρος όπως θεωρούν, αλλά προς τα πίσω.
Ο Θεόφιλος Γκωτιέ Γάλλος συγγραφές και ποιητής, είχε πει πως το να μένεις στο ίδιο σημείο στον έρωτα και την ποίηση, σημαίνει ότι πας προς τα πίσω.
Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε και εκείνους τους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν ποιοτικότερη την ανθρώπινη επαφή. Να την εξελίξουν, να την οδηγήσουν στα δικά τους ιδεατά στάνταρ, να νιώσουν γεμάτοι με την όλη διαδικασία και το ταξίδι. Μάχονται, εστερνίζονται και αφουγκράζονται ταυτόχρονα τις ανάγκες του έτερου τους ήμισυ και την μία και μοναδική φορά που μπορεί να χρειαστούν κάτι, να θελήσουν λίγη κατανόηση και συμπόνοια, το ταίρι τους βλέπει τα... πλοία να περνούν.
Εκεί η σχέση μπαίνει σε αχαρτογραφητα νερά. Οι δυσκολίες δένουν ένα ζευγάρι, αλλά η αδιαφορά και η αμεταβλησία το οδηγούν σε μονοπάτια δύσβατα και πρωτόγνωρα.
Αυτοί που θα καταφέρουνν να αλλάξουν τα αρνητικά τους χαρακτηριστικά και να αγαπήσουν τον άλλο και τον εαυτό τους (χωρίς όμως να τον βάζουν σε δεύτερη μοίρα), θα βρουν την λύση. Όσοι μείνουν στυλώμένοι μόνο στα όμορφα λόγια και δεν περάσουν στην πράξη, τότε πέρα απο τα πλοία θα έχουν χάσει και το...τραίνο που οδηγεί στην ευτυχία. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο όσον αφορά στη συναισθηματική του λειτουργία, είναι να... ξενερώσει. Εκεί δεν υπάρχει γυρισμός. Και είναι πραγματικά φρόνιμο, να μην θεωρούμε τίποτα και κανέναν δεδομένο. Ούτε να ανυψώνουμε κάποιον στο μυαλό μας σε σημείο να τον εξιδανικεύουμε και επί της ουσίας να ¨κρεμόμαστε" από τις προθέσεις του.
Είμαστε δύσκολα όντα οι άνθρωποι. Εξαρτημένοι απο τον εγωισμό μας τις περισσότερες φορές και από την αγωνία της επιβεβαίωσης.
Ίσως η αίσθηση του να νιώσουμε αρεστοί ή αποδεκτοί απο μια μερίδα συνανθρώπων μας, να μας οδηγεί σε τέτοια μονοπάτια. Ίσως πάλι να... φταίει και η ανάγκη να μην είμαστε και κυρίως να μη νιώθουμε μόνοι. Αυτή μπορεί να είναι ο καταλύτης στη ζωή μας.
Αυτό που θα πρέπει να κατανοήσουμε (και συγνώμη αν δείχνω "σοφή κουκουβάγια¨), είναι πως, πρωτίστως, θα πρέπει να σεβαστούμε τον εαυτό μας, ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα λάθη που κάνουμε στην όποια σχέση έχουμε με κάποιον. Αν βάζουμε πάντα σε δεύτερο πλάνο τα δικά μας συναισθήματα και τις ανάγκες δεν πρόκειται να αντιληφθούμε την εκμεταλλευση (εκούσια ή ακούσια) που υπάρχει από την άλλη πλευρά.
Για να προλάβω ενδεχόμενες σκέψεις σας, όλα τα παραπάνω τα συμπεραίνω κυρίως από αυτά που συμβαίνουν γύρω μου με τους ανθρώπους και όχι από τις σχέσεις που με αφορούν προσωπικά. Σίγουρα και από αυτές, αλλά είμαι υπέρμαχος εδώ και χρόνια της λογικής, πως στο θέμα των σχέσεων, αυτός που είναι... έξω απο τον χορό αντιλαμβάνεται πιο ξεκάθαρα τα πράγματα. Τα... ζυγίζει διαφορετικά, όντως ανεπηρρέαστος απο τα αρνητικά η θετικά συναισθήματα που προκύπτουν απο την τριβή της σχέσης.
Το μυστικό λοιπόν, είναι καταρχήν ο σεβασμός προς τον εαυτό μας, κατα δεύτερον η αποδοχή της πραγματικότητας και πως εμείς την βιώνουμε και τρίτο και τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό, η λήψη δραστικών αποφάσεων.
Ξέρω και δεν το παίζω ξερόλας, πως δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά, που λέει και ένας γνωστός μου. Απ΄την άλλη... χορτάσαμε από τις εύκολες, flat και ανούσιες σχέσεις. Ας μην βλέπουμε πια το δέντρο αλλά το δάσος. Την μεγάλη εικόνα. Τα ξαναλέμε.
ΥΓ. Καλό Σεπτέμβριο να έχουμε.
ΥΓ2. Ίσως είναι η πρώτη φορά που λείπω από την μπλογκόσφαιρα για τόσο μεγάλο διάστημα (κοντά δύο μήνες). Ήταν κάτι συνειδητό. Συνέβησαν πολλά στην κοινωνία μας το τελευταίο διάστημα. Συνταρακτικά θα έλεγα. Ήταν ένα δύσκολο καλοκαίρι. Ας ελπίσουμε το φθινόπωρο που έρχεται να είναι πιο φωτεινό και με λιγότερες δύσκολες στιγμές.
ΥΓ3. Λόγω της απώλειας του Μίκη Θεοδωράκη, σας αφήνω με μια απο τις πολύ όμορφες δημιουργίες του, σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη και ερμηνεία Γρηγόρη Μπιθικώτση...
"Ήμασταν φτωχοί. Τόσο φτωχοί, που στη γειτονιά μου το ουράνιο τόξο ήταν ασπρόμαυρο..." Η φράση ανήκει στον ξεκαρδιστικό και μεγάλο Αμερικάνο κωμικό Ρόντνεϊ Ντάνγκερφιλντ και έχει μια διττή οπτική και αλήθεια.
Γιατί ακόμα και στην φτώχεια, τις κακουχίες, την μιζέρια, δύο χρώματα αρκούν για να φτιάξουν μια πολύχρωμη ζωή, γεμάτη μυρωδιές και συναισθήματα. Γεμάτη όνειρα και ελπίδες. Η απόδειξη για τα παραπάνω είναι ο Αρμένης φωτογράφος Γιουσούφ Καρς. Ο καλλιτέχνης του ασπρόμαυρου...
Η αρχή της ζωής του, δεν ήταν σπαρμένη με... ροδοπέταλα. Το κάθε άλλο. Έζησε ώς παιδί την γενοκτονία των Αρμενίων και η οικογένεια του αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην κοντινή Συρία. Σε αυτή την πορεία συνέβη το τραγικότερο γεγονός της ζωής του, καθώς έχασε την αδερφή του από την πείνα. Στην ηλικία των 16 ετών παίρνει την μεγάλη απόφαση να φύγει για ένα καλύτερο μέλλον στον Καναδά. Απο εκεί και πέρα ξεκινάει το μαγικό ταξίδι στην τέχνη της απεικόνισης και της φωτογραφίας.
Ο θείος του, που ήταν φωτογράφος, τον υποδέχεται και τον βοηθάει να προσαρμοσθεί και να εγκατασταθεί στη νέα του πραγματικότητα. Παρατηρεί το ταλέντο και το ενδιαφέρον που έχει στο να φωτογραφίζει, κυρίως ανθρώπους, και τον στέλνει να μαθητεύσει στον φίλο του, Αμερικάνο φωτογράφο Τζον Γκαρό, που εργάζεται κυρίως στην Βοστώνη.
Μετά απο κάποια χρόνια μαθητείας, επιστρέφει το 1932 στον Καναδά και εγκαθίσταται σε ένα χώρο που βρίσκεται κόντά στο κοινοβούλιο, στην πρωτεύουσα Οττάβα. Ο νεαρός Καρς δείχνει ιδιαίτερη κλίση στα ασπρόμαυρα πορτραίτα και μετά την φωτογράφιση του τότε πρωθυπουργού του Καναδά Μακένζι Κινγκ, η δημοτικότητα και η φήμη του εκτοξεύονται.
Το 1941, εν μέσω του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, φωτογραφίζει τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος έδωσε μια ομιλία στην Οττάβα που άφησε εποχή. Αυτό το πορτραίτο του Βρετανού πρωθυπουργού, έμεινε στην ιστορία ώς ένα από τα πιό χαρακτηριστικά του. Η φωτογραφία μπαίνει στο περιοδικό Life και ο Καρς είναι πλέον ανάμεσα στους κορυφαίους του είδους.
Με μια μηχανή μεγάλου φορμά (8 × 10 Calumet) απαθανάτισε προσωπικότητες όπως τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, τον Άλμπερτ Σβάιτσερ, τον Κουβανό επαναστάτη Φιντέλ Κάστρο, την Ιντίρα Γκάντι, τον κορυφαίο πυγμάχο Μοχάμεντ Άλι, και πολλούς ακόμα διασήμους, όπως τον ζωγράφο Πάμπλο Πικάσσο, την Βασίλισσα Ελισάβετ, τον συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουέϊ, τον καλλιτέχνη Άντι Γουόρχολ, τον μεγάλο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και δεκάδες ακόμα ονόματα που άφησαν στο στίγμα τους στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Ο ίδιος, σύμφωνα με τις καταγραφές, ήταν πάντα ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, που οι φωτογραφίες σε ασπρόμαυρο φόντο, ήταν η αποτύπωση της ψυχής του, για όσα, ως παιδί είχε ζήσει. Η γενοκτονία των Αρμενίων είχε σημαδέψει την ζωή του.
Οι φωτογραφίες, και οι σπάνιας ομορφιάς και επιπέδου απεικονίσεις του Καρς, βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά
(Οττάβα), στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, στο Μουσείο
Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας καθώς και στην Εθνική Πινακοθήκη Προσωπογραφιών (Λονδίνο) αλλά και σε συλλογές πολλών
άλλων μουσείων
Ο φωτογραφικός εξοπλισμός του φυλάσσεται σε περίοπτη θέση στο Καναδικό
Μουσείο Επιστήμης και Τεχνολογίας (Οττάβα), ενώ ο ίδιος προς το τέλος της καριέρας του τιμήθηκε και έγινε εξέχων μέλος του Τάγματος του Καναδά. Το 1992, κλείνει το στούντιο του αλλά συνεχίζει να ασχολείται επαγγελματικά με την φωτογραφία. Μια μέρα σαν την αυριανή το 2002, φεύγει από την ζωή στην Βοστόνη, στην πόλη που μαθήτευσε τα πρώτα χρόνια της καριέρας του.
Ο Γιουσούφ Καρς ενέπνευσε πολλούς φωτογράφους και δημιουργησε σχολή με την ασπρόμαυρη οπτική του στα πορτραίτα. Ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος και ταλαντόυχος καλλιτέχνης, που χάρισε στην ανθρωπότητα, μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί ποτέ.
Η ουσία της δουλειάς και της σκέψης του συνοψίζεται στα παρακάτω λόγια του: "Μέσα σε κάθε άνδρα και σε κάθε γυναίκα, κρύβεται ένα μυστικό· ως
φωτογράφος οφείλω να το αποκαλύψω, εάν μπορώ. Η αποκάλυψη, αν συμβεί, θα
συμβεί σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου με μια ασυνείδητη κίνηση, με μια
στιγμιαία λάμψη του ματιού, με ένα πρόσκαιρο σήκωμα της μάσκας που όλοι
οι άνθρωποι φορούν για να κρύβουν από τον κόσμο τον ενδόψυχο κόσμο
τους. Σ' αυτή την πολύ φευγαλέα ευκαιρία, ο φωτογράφος πρέπει να δράσει,
γιατί αλλιώς έχει χάσει..."
"Στις βραδινές βρεγμένες στράτες
Αχνίζει ένα φως θαλασσί
Πλατύ χέρι στην καρδιά
Βήματα ερειπωμένα
Τρεις εραστές διαβαίνουν απ΄ τα χέρια πιασμένοι.
Ο πρώτος…
Κρέμασε σ’ ένα δέντρο την αγάπη του
Τα μεσάνυχτα προσεύχεται κάτω απ’ το δέντρο
Να κατέβει η αγάπη πιασμένη απ’ τα φύλλα
Να κοπάσει η πλημμύρα των φύλλων …που λιώνουν
Τα δάκρυα του στο χώμα τα πίνει ένας σκύλος
Η αγάπη στα κλαδιά τον πετροβολάει
Το δέντρο ουρλιάζει ο αγέρας
Ο δεύτερος…
Χάρισε την αγάπη του σ’ έναν τρελό βιολιστή
Ο τρελός την επήρε τραγούδι
Βρέχει ο ουρανός λουλούδια νομίσματα
Αντηχούνε οι δρόμοι τ’ ολέθριο βιολί
Της αγάπης το τραγούδι το ‘χουν μάθει τώρα όλοι
Με χείλια σμιχτά μελανά το σφυρίζουν
Μόνο αυτός δεν το ξέρει
Ο τρίτος…
Έκανε την αγάπη του καράβι
Την κατευόδωσε στις τρεις θάλασσες
Τώρα έγινε πάλι παιδί
Σιάχνει πύργους με άμμο
Και μαζεύει χαλίκια κοχύλια
Και προσμένει να γυρίσει ξανά
Το καράβι η αγάπη
Στην καρδιά τους έχουν κι οι τρεις χαράξει ένα δέντρο
Ένα βιολί σιμά στ’ αυτί θα τους τρελάνει
Κι ο καπετάνιος παίζει στο βυθό με τα κοράλλια..."
ΥΓ. Αν και καθυστερημένα, καλό μήνα να έχουμε!
ΥΓ2. Ξέρω ότι το παρακάτω άσμα το έχουν ερμηνεύσει απίθανες φωνές, αλλά αυτή η εκτέλεση της Norah Jones, μ'αρέσει πολύ. Απολαύστε ελεύθερα...
"Τα γένια δεν κάνουν τον φιλόσοφο". Αυτό το, πολύ εύγλωττο, λατινικό ρητό, ουσιαστικά λέει πως τα φαινόμενα απατούν. Με αφορμή το αδιανόητο περιστατικό της δολοφονίας της νεαρής Καρολάϊν από τον σύζυγο της, ήρθαν μερικές σκέψεις στο μυαλό μου. Σκέψεις που πάντα υπάρχουν εκεί σε μια μικρή γωνιά, και που όταν με κατακλύζουν, με μπερδεύουν και με τρομάζουν ταυτόχρονα.
Αρκετές φορές έχω προπαθήσει να αναλύσω την συμπεριφορά των ανθώπων στο κομμάτι των σχέσεων τους, Η υποκρισία, το "θέατρο", είναι πάντα σε πρώτο πλάνο όταν μιλάμε για τα αρνητικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης.
Η εικόνα ενός ανθρώπου είναι πάντα επίπλαστη. Για να σταματήσει να είναι πρέπει αυτός ο άνθρωπος ή να έχει καταφέρει να βρει το νόημα της ζωής που είναι η αγάπη προς τον συνάνθρωπο, ή να έχει υποκριτικό ταλέντο μεγαλύτερο και από του Αλ Πατσίνο. Κι όσο και αν φαίνεται δύσκολο, το δεύτερο είναι πιο εύκολο να συμβεί από το πρώτο (συγνώμη Αλ, αλλά υπάρχουν εκεί έξω εκατομμύρια υποκριτές με το δικό σου ταλέντο...).
Ακούμε τις τελευταίες μέρες για καλά παιδιά, για επιφανείς πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας και από την άλλη για κλεφτες, ληστές, βιαστές, κακούς και καλούς ξένους, κακούς ή καλούς Έλληνες, για όμορφους και άσχημους ανθρώπους και πάει λέγοντας.
Όταν βάζουμε στην ζυγαριά την εξωτερική εμφάνιση, την επαγγελματική δραστηριότητα, την εθνικότητα, το χρώμα κάποιου για να κρίνουμε αν είναι καλός άνθρωπος η όχι, τότε αυτόματα πέφτουμε σε μια παγίδα που δύσκολα θα μπορέσουμε να βγούμε. Και το κυριότερο; Μας απομακρύνει από την αλήθεια...
Δεν θα διαφωνήσω ότι υπάρχει και ο λεγόμενος νόμος των πιθανοτήτων, η κοινή λογική, η εκ του παρελθόντος γνώριμη κατάσταση που μας δείχνει τον δρόμο και την ευκολία στην κρίση. Από την άλλη όμως είναι δυνατόν να κρίνουμε το ποιόν κάποιου από χαρακτηριστικά που δεν έχουν σχέση με την ψυχή του η πολύ περισσότερο με τις πράξεις του;
Η υποκειμενικότητα που διακρίνει την κάθε μας απόφαση και κρίση, ο εγωισμός, ή "εγώ δεν θα το έκανα/ ή θα το έκανα έτσι" φάση που λειτουργούμε και μας ωθεί στο να συμπεράνουμε κάτι για κάποιον, σίγουρα δεν είναι αυτό που λέμε οι καλύτεροι σύμβουλοι. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που... πέφτουμε από τα σύννεφα όταν συμβαίνει κάτι που, θεωρητικά, δεν περιμέναμε να συμβεί.
Στην πραγματικότητα όταν κάποιος άλλος κάνει κάτι που θεωρούμε λάθος, κακό, επιλήψιμο, ή θα βγάλει προς τα έξω συναισθήματα μίσους και κακίας προς προς αυτόν ή θα μας κάνει να αντιδράσομε με έκπληξη για το πως συνέβη, αυτό που συνέβη. Ή ταυτόχρονα και τα δύο. Προσθέστε λίγη ζήλια σε όλο αυτό και θα βρείτε την απάντηση στο ερώτημα "γιατί ο άνθρωπος κάνει κακό σε άλλους ανθρώπους;".
Δυστυχώς σκεφτόμαστε περίεργα. Και κυρίως εγωιστικά. Δε μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε ότι το καλό και ευγενικό παιδί της γειτονίας, μπορεί να είναι ένα ρεμάλι που εκμεταλλεύται τους γονείς του, ή ο σοβαρός κύριος με την γραβάτα και το ακριβό αυτοκίνητο, είναι ένας κοινωνιοπαθής τύπος που κακοποιεί συστηματικά την γυναίκα και τα παιδιά του.
Δεν το αντιλαμβανόμαστε γιατί τελικά μένουμε στην εικόνα και μόνο σε αυτή. Θέλετε γιατί και οι ρυθμοί της καθημερινότητας, η κοινωνική αποξένωση, τα οικονομικά προβλήματα, παίζουν και αυτά τον ρόλο τους; Θέλετε γιατί, όπως ανέφερα και παραπάνω μερικοί και μερικές κρύβουν πολύ καλά την άσχημη ψυχή τους; Δυστυχώς το αποτέλεσμα μετράει...
Έχουμε καταντήσει να υποκρινόμαστε και στον ίδιο μας τον εαυτό, να βλέπουμε και να διακρίνουμε τα σημάδια στον φίλο, την φίλη, τον συγγενή και να μην κάνουμε κάτι για να τον βοηθήσουμε.
Γινόμαστε ολοένα και περισσότερο μια κοινωνία του Θεαθήναι, απομακρυνόμαστε και "πετάμε" από πάνω μας οτιδήποτε είναι υγιές και κοινωνικά ωφέλιμο.
Νομίζω ότι όλοι μας κυκλοφορούμε με έναν αόρατο καθρέφτη και κάθε φορά που συναντάμε και συναναστρεφόμαστε κάποιον, τον γυρίζουμε προς το μέρος μας και καμαρώνουμε και αυτο-θαυμαζόμαστε.
Ετσι, εθελοτυφλούμε και στρουθοκαμηλίζουμε. Έτσι, δεν μπορούμε να διακρίνουμε την βοήθεια και την προσοχή που επιζητάν οι γύρω μας. Και έτσι, τελικά, καταλήγουμε στα τρομακτικά λόγια του ποιητή Ράινερ Μαρία Ρίλκε: "Ίσως όλοι οι δράκοι της ζωής μας να είναι πριγκίπισσες, που δεν
προσμένουν παρά την ώρα που θα μας δουν όμορφους και τολμηρούς. Ίσως
καθετί τρομακτικό να είναι, στο απώτατο βάθος του, έρημο και αβοήθητο
και να περιμένει από εμάς βοήθεια..."
Γειά και χαρά σας και καλώς να σουλατσάρουμε στην Ιουνιάρα που μπήκε φουριόζα. Για άλλη μια φορά, για άλλον ένα χρόνο το καλοκαίρι είναι εδώ και έρχεται να μας υπενθυμίσει, πως για τον... κακό μας τον καιρό δεν φταίνε οι εποχές αλλά εμείς.
Το ημερολόγιο δείχνει 3 του μήνα του πρωτοκαλοκαιρινού και γενικά είμαστε μια πολύ ωραία, γ@μημένη ατμόσφαιρα. Ξέρω πως αυτό θα ακουγόταν καλύτερα στο Αμέρικα με αντίστοιχο άξεντ, αλλά και στο Ελλάντα μια χαρά χορταστικό είναι!
Τι έχουμε λοιπόν; Πολλά και διάφορα. Καταρχήν νέο φρέσκο και άκρως τραγελαφικό. Ο Καρανίκας έδωσε συνέντευξη στον Σρόϊτερ. Ετοιμάζω πίτσα και μπύρα. Θα γίνει της συμβουλευτικής ανάλυσης το κάγκελο. Ολόκληρος σύμβουλος πρώην πρωθυπουργού θα μιλήσει. Συντονιστείτε...
Πάμε παρακάτω. Διαβαζα το σαν σήμερα, σαν αύριο και πάει λέγοντας και άκουσον άκουσον, τέτοιες μέρες το 2001 ο βασιλίας Ντιπέντρα του Νεπαλ πεθαίνει, αλλά από την... κακία του, καθώς προηγούμενως, λίγες μέρες πριν, έχει δολοφονήσει όλη του την οικογένεια. Όοοοχι αντράκο μου έτσι πάνε αυτά δούνε και λαβειν. Κάρμα το λένε...
Έχουμε και επέτειο βρε! Και συνδεδεμένη με την επίσκεψη της νυφίτσας που λέγεται Τσαβούσογλου. 1997. Κωνσταντίνος-λέγε με και Δράκουλα-Μητσοτάκης και Γιωργάκης-τα παιδία παίζει-Παπανδρέου, τιμούνται με το βραβείο Ιπεκτσί για την προώθηση της Ελληνοτουρκικής φιλίας. Άσχετα αν στο λεξικό δίπλα στην φράση Ελληνοτουρκική φιλιά, υπάρχει μια παύλα, φάση "page not found", μεγαλύτερη και από την μύτη του Πινόκιο.
Έτσι είναι οι διαχρονικές φιλίες. Πάντα κάποιος φίλος θα την έχει... μεγαλύτερη και θα είναι ο νταβάς της παρέας
Φτάνει με το παρελθόν. Επιστρέφουμε στο παρόν. Ο Τριαντάφυλλος λέει βγήκε απο το Survivor κατά 140 χιλιάδες ευρώ και κάτι ψιλά, πλουσιότερος. Για τρολ και τραγουδιστή (νταξ μην βαράτε ένα αστείο έκανα) του άσματος "Μη με τρυπάς σαν τον τριαντάφυλλο, δεν σε αφήνω διψασμένο και άφυλλο", μια χαρά τα πήγε. Αλί σε μας που πουλάμε πνεύμα και χορταίνουμε από αυτό.
Κατά τα άλλα συνεχίζουμε και τρώμε τις σάρκες μας. Ο Χατζηδάκης ετοιμάζεται να περάσει το νομοσχέδιο για το εργασιακά και μας βλέπω σε λίγο καιρό να δουλεύουμε 12ώρο και να πληρωνόμαστε με ρεπό και φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Και να οι δικοί μου στίχοι για αυτό, που θα κονταροχτυπηθούν με αυτούς του Τριαντάφυλλου: Κι αν δεν βγάινεις μανίτσα μου δεν σου φταίει κανείς αλλά το άδειο σου το τζούφιο το κεφάλι...
Λοιπόν πολύ το βάρυνα δε νομίζετε; Υπάρχουν και θετικά ρε παιδιά. Είμαστε εδώ, όρθιοι, ζωντανοί και αυτό από μόνο του είναι κάτι. Καλοκαιράκι έρχεται, τα μωρά τα... πετάνε, η Λατινοπούλου δίνει tips ομορφιάς και γυναικείας συμπεριφοράς, εμβολιαζόμαστε δίχως αύριο, οπότε όλα θα πάνε καλά!
Συνεχίζουμε, επιμένουμε και αναμένουμε. Το θαύμα; Την ελπιδα; Ίσως τελικά υπάρχει Ελπίδα. Ελπίζω μόνο μην καταλήξουμε στο σύνθημα, "είσαι η ελπίδα μας, πήδα πήδα, πήδα μας..." Σας αγαπώ και σας φιλώ παθιασμένα.
ΥΓ. Σας αφήνω με την Μιρέλαααα! Καλό μήνα και μην ξεχνάτε, τα δέοντα στην κυρία μαμα σας!
