Συναυλία στα άστρα...

Η ώρα είναι 8 το απόγευμα. Το θρυλικό στάδιο Γουέμπλεϊ είναι ασφυκτικά γεμάτο από εκατόν πενήντα χιλιάδες χιλιάδες θεατές καθήμενους και μη. Αυτό το γεγονός είναι σίγουρα, όχι μόνο το γεγονός της χρονιάς αλλά το μουσικό γεγονός όλων των εποχών. Απόψε πρόκειται να βρεθούν μαζί πάνω στη σκηνή, πέντε από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες  στην ιστορία της μουσικής... Και μόνο που σκέφτομαι τα ονόματα με πιάνει ρίγος. Elvis Presley, Frank Sinatra, John Lennon, Freddy Mercury και Michael Jackson!!! Απίστευτο, ανεπανάληπτο, αδιανόητο...
Ξαφνικά τα φώτα χαμηλώνουν, το πλήθος σταματά και μια πασίγνωστη φιγούρα με λευκά ρούχα, μεγάλο γιακά, και καουμπόικες μπότες κάνει την εμφάνιση της. Ο Elvis. O King Elvis. Tο πλήθος αρχίζει να ζητωκραυγάζει και ο μοναδικός Elvis Presley ξεκινάει να σιγοψιθυρίζει  το «Love me tender». Παραλήρημα. Οι θεατές φωνάζουν, τραγουδούν, κλαίνε. Οι γυναίκες έχουν μπροστά τους το μεγαλύτερο είδωλο όλων των εποχών. Η βαθιά και μπάσα φωνή του ξεσηκώνει όσους τον ακούνε. Ακολουθεί το «Its now or never», το «Suspicious Minds», το «Always on my mind». Μετά από αυτά τα τραγούδια ήρθε η ώρα για την κίνηση που τον έκανε γνωστό, για την κίνηση που όταν την έκανε τα κοριτσόπουλα λιποθυμούσαν... Ξεκίνησε να τραγουδάει το «Jailhouse Rock» και το λίκνισμα των γοφών του ήταν απίστευτο.. Ο Presley τελείωσε την εμφάνιση του με το «Amazing Grace» και οι θεατές αναρωτιόντουσαν αν αυτό που ζούσαν είναι αληθινό...

Προτού κοπάσουν τα χειροκροτήματα εμφανίστηκε στη σκηνή ο δεύτερος καλλιτέχνης. Γκρι κοστούμι, γραβάτα και ένα καπέλο προσέδιδε στυλ αλλά και μαντεψιά για το ποιός είναι... «And now the end is near and so i face the final curtain...». Frank Sinatra. H φωνή του αιώνα. Η πιο αισθαντική φωνή όλων των εποχών. Το «Μy Way» ήταν μόνο η αρχή. Ακολούθουν το «New York, New York»,  «Fly me to the moon», «Something Stupid», «Only the Lonely». Η ζέστη είναι μεγάλη αλλά  η βραδιά καταπληκτική. Ο Frank Sinatra τελειώνει με το «Strangers in the night» και το μαγεμένο πλήθος ακούει με ανοιχτό το στόμα.
Στη σκηνή πέφτει το φως μετά την αποχώρηση του Sinatra. Όταν εμφανίζεται ξανά, υπάρχει ένα μικρόφωνο, ένα λευκό πιάνο ενώ σε αυτό βρίσκεται και ένας μακρυμάλλης ντυμένος στα λευκά, φορώντας κάτι παράξενα στρογγυλά γυαλιά μυωπίας... Η φωνή του είναι ιδιαίτερη, λεπτή και συνάμα ζεστή. Είναι ο John Lennon. Ο πιο πολιτικοποιημένος τραγουδοποιός της μουσικής, ο σταρ των Beatles, ο ονειροπόλος, ο δημιουργικός, ο συναισθηματικός Lennon. Tα πλήκτρα του πιάνου πατιούνται με μελωδικό τρόπο και το «Ιmagine» είναι γεγονός. Ολόκληρο το στάδιο με μιά φωνή  τραγουδάει και ο Lennon δείχνει να το απολαμβάνει. Στη συνέχεια λέει κατά σειρά τα τραγούδια «Love» , «Jealous Guy», «Woman», «Watching the Wheels», «I am the Walrus».l

Τελευταίο τραγούδι για τον John Lennon... «All we are saying is give peace a chance...». Οι θεατές εκστασιασμένοι τραγουδούν και χειροκροτούν τον τεράστιο Άγγλο... 
H ώρα έχει πάει ήδη 11. Ξαφνικά η σκηνή φωτίζεται υπερβολικά και από το κέντρο της, βγαίνουν από κάτω οι δύο τελευταίοι καλλιτέχνες. Ο ένας ντυμένος στα μαύρα με το χαρακτηριστικό καπέλο του να του κρύβει σχεδόν όλο το πρόσωπο και ο άλλος με  ένα λευκό φανελάκι, μια λευκή φόρμα και άσπρα αθλητικά παπούτσια... Michael Jackson και Freddy Mercury.  Με το που ανεβήκανε στη σκηνή κοιτιούνται, γυρνάνε, κοιτάζουν και το κοινό και αρχίζουν να ψιθυρίζουν το διάσημο ντουέτο τους... «Τhere must be more to life than this» και χιλιάδες κόσμος παραληρεί. Αφού τελειώνουν το τραγούδι οι δύο μεγαλύτεροι performer στην ιστορία της μουσικής παίζουν με το κοινό.

Ο Mercury κάθεται στο πιάνο και ξεκινάει. «Μama just killed the man...” και το στάδιο σείεται στους ρυθμούς του τελειότερου τραγουδιού που έχει γραφτεί ποτέ του «Bohemian Rapshody». Τελειώνοντας ο Jackson με ένα moon walk (σήμα κατατεθέν του)  αρχίζει να τραγουδάει το «Βeat it» και συνεχίζει με «Billie Jean»,Τhriller», «Smooth Criminal» . Σειρά του Mercury.  «Living on my own», «We are the champions» ,«Who wants to live forever», «Somebody to Love», «These are the days of our lives», «Iwant to break free».
Η συναυλία πλησιάζει στο τέλος της και οι πέντε κορυφαίοι καλλιτέχνες βρίσκονται αγκαλιασμένοι στη σκηνή. O Mercury  δίνει το σύνθημα και το τελευταίο τραγούδι ξεκινάει. Οι Elvis Presley, Frank Sinatra, John Lennon, Freddy Mercury και Μichael Jackson τραγουδάνε με μια φωνή εκπληκτικά ένα μοναδικό μουσικό κομμάτι... «Empty spaces - what are we living for? Αbandoned places - I guess we know the score.. On and on! Does anybody know what we are looking for? Another hero - another mindless crime. Behind the curtain, in the pantomime. Hold the line! Does anybody want to take it anymore?
The Show must go on! Τhe Show must go on! Yeah! Inside my heart is breaking, My make-up may be flaking, But my smile, still, stays on..!»

Δύο μικρά παιδιά κάπου μέσα σε μια άκρη του σταδίου κοιτάζουν έξω από αυτό και συγχρόνως ακούνε το τραγούδι, που αν και ήταν αγέννητα όταν πρωτοβγήκε, μιλάει στην καρδιά τους. «H πιο ωραία βραδιά που έχουμε ζήσει συμφωνείς?» λέει ο ένας μικρός στον άλλο. Ο τελευταίος κουνάει καταφατικά το κεφάλι και κοιτάζει κάτω στο άπειρο του σύμπαντος. Του σύμπαντος? Ναι, γιατί μόνο στα άστρα θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια συναυλία.. Ας συνεχιστεί το σόου λοιπόν...

Μουντιάλ... Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...

Ο χρόνος πλέον  μετράει αντίστροφα... Το Μουντιάλ 2010 στη Νότια Αφρική πρόκειται να μαγνητίσει τα βλέμματα εκατομμυρίων ανθρώπων ανά την υφήλιο.
Καθώς πλησιάζει η έναρξη του τού 19ου Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, το μυαλό μου γυρίζει πίσω στις μαγικές στιγμές που έχω ζήσει παρακολουθώντας την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση.
Το 1990 στο Μουντιάλ της Ιταλίας αυτό που μου έμεινε ήταν ο διάττοντας αστέρας Σαλβατόρε Σκιλάτσι, ένας καλός επιθετικός, που σε εκείνη την διοργάνωση όμως έκανε τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του.  Στις θύμησες και το εκπληκτικό Καμερούν του 42χρονου Ροζέ Μιλά που με τις εμφανίσεις του έβαλε για τα καλά στον ποδοσφαιρικό χάρτη την Αφρική. Επίσης κανένας ποδοσφαιρόφιλος δεν μπορεί να ξεχάσει τη σκηνή που ο σπεσιαλίστας εκτελεστής των πέναλτι Γερμανός Αντρέας Μπρέμε έστησε τη μπάλα στην άσπρη βούλα και νίκησε τον έτερο σπεσιαλίστα (που τα έπιανε όμως...) Αργεντινό τερματοφύλακα Σέρχιο Γκοϊγκοετσέα, κάνοντας έτσι την Δ. Γερμανία  παγκόσμια πρωταθλήτρια. Η πιο συγκλονιστική στιγμή όμως ήταν το κλάμα του μέγιστου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στο ίδιο παιχνίδι. Ο Ντιεγκίτο ουσιαστικά «πήρε από το χέρι» την Αργεντινή και την πήγε ως το μεγάλο τελικό, αλλά εκεί λίγο η ατυχία και... αρκετά η αδικία του στέρησαν ένα δεύτερο τρόπαιο. Πολλοί χαρακτήρισαν την συγκεκριμένη στιγμή ως... πληρωμή για όσα συνέβησαν στο Μουντιάλ του 1986 με το «χέρι του Θεού»...

Παγκόσμιο Κύπελλο 1994. Αμερική. Η Εθνική μας ξεκίνησε το ταξίδι στο όνειρο με πολλές ελπίδες (Καλιτζάκης, Μανωλάς, Σαραβάκος, Ατματζίδης, Τσιαντάκης, Μαχλάς, Μητρόπουλος ήταν μερικοί από τους παίχτες) που τελικά κατέληξε στον χειρότερο εφιάλτη.  Διαδοχικές ήττες από Αργεντινή (4-0), Βουλγαρία (4-0), Νιγηρία (2-0) και τέλος το παραμύθι... Την παράσταση όμως σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο έκλεψε η Ρουμανία του «Μαραντόνα των Καρπαθίων» Γκέοργκε Χάτζι και η Βουλγαρία του μοναδικού Χρίστο Στόϊτσκοφ. Η Σουηδία του Μπρολίν και Ραβέλι, ήταν επίσης από τις αποκαλύψεις του Μουντιάλ. Παγκόσμια πρωταθλήτρια η Βραζιλία του σούπερ σκόρερ Ρομάριο που κέρδισε στον μεγάλο τελικό στη διαδικασία των πέναλτι την Ιταλία... Η στιγμή που ο «Μικρός Βούδας» Ρομπέρτο Μπάτζιο χάνει το πέναλτι μου έμεινε χαραγμένη στο μυαλό. Ήταν τέτοια η δύναμη της που τα επόμενα χρόνια έγινε από σλόγκαν μέχρι και διαφήμιση...

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 που έγινε στη Γαλλία, τρία ήταν τα γεγονότα που έμειναν χαραγμένα στο μυαλό των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων. Η Γαλλία, του κορυφαίου ποδοσφαιριστή που έχω δει, του Ζινεντίν Ζιντάν, το μυστήριο πριν από το τελικό με το «φαινόμενο» της τότε εποχής, τον Βραζιλιάνο Ρονάλντο και και οι απίστευτοι Κροάτες του Σούκερ. Σε εκείνο το τουρνουά το άστρο του «Ζιζού» οδήγησε τους «τρικολόρ» στην κατάκτηση του τροπαίου  όντας ο δεύτερος, κατά την γνώμη μου, ποδοσφαιριστής μετά τον Μαραντόνα που η κλάση του ήταν μεγαλύτερη από την ομάδα που έπαιζε...
Μουντιαλ 2002. Κορέα και Ιαπωνία. Αρκετές αναμνήσεις και από αυτή την διοργάνωση. Η Νότιος Κορέα από απλή διοργανώτρια κατάφερε να γίνει η έκπληξη του τουρνουά με το γρήγορο ποδόσφαιρο που έπαιζε και την διόλου ευκαταφρόνητη διαιτητική βοήθεια που είχε... Αυτό που περισσότερο έχω στο μυαλό μου όμως είναι τα τρία «Ρο» Όπερ Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο.

Οι απίστευτοι συνδυασμοί τους ήταν το σήμα κατατεθέν στη διοργάνωση. Από κοντά και η γείτονες Τούρκοι με μια εκπληκτική ομάδα που παρουσίασαν. Στα τοπ επίσης και το ξυρισμένο κεφάλι του Ρονάλντο, με μόνο μια τούφα μαλλιών στο μπροστινό του κεφαλιού του, για να μην τον μπερδεύει ο γιός του, όπως έλεγε, με τον Ρομπέρτο Κάρλος...
Στη Γερμανία έγινε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Παγκόσμια Πρωταθλήτρια η Ιταλία. Την παράσταση όμως έκλεψε μια φάση που διεκδικεί την πρωτιά στην ιστορία των Μουντιάλ. Ήταν το 109’ της παράτασης όταν ο καταπληκτικός σε όλη την διάρκεια της διοργάνωσης Ζιντάν, έπειτα από μια μονομαχία με τον Ιταλό αμυντικό Ματεράτσι, γύρισε και του έδωσε μια δυνατή κεφαλιά (!) στο στήθος... Ο Ματεράτσι έπεσε στο έδαφος και ο Ζινταν αποβλήθηκε στη τελευταία του παράσταση...    

Ένας από τους μύθους λέει πως ο Ζιντάν αντέδρασε με αυτό τον τρόπο γιατί ο Ματεράτσι έβρισε συγγενικό του πρόσωπο. Στα αξιοσημείωτά της διοργάνωσης και ο απίστευτος τσακωμός του Γουέϊν Ρούνεϊ με τον συμπαίκτη του στη Μάντσεστερ Γιουνάτεντ  Κριστιάνο Ρονάλντο.
Αυτές είναι μερικές από τις αναμνήσεις μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί τις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Σαφώς υπάρχουν και άλλες σημαντικότερες και μη, που προσδίδουν λάμψη, μαγεία, συναίσθημα σε όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο. Τα χαρτάκια της Panini που συμπληρώναμε μικροί, η  «απόκρουση του αιώνα» στη κεφαλιά του Πελέ από τον Γκόρντον Μπάνκς στο Μουντιάλ του 70’, το χαρ-τρικ του Τζεφ Χαρστ στη διοργάνωση του 66’ και το μυστήριο με το αν η μπάλα πέρασε την γραμμή η όχι στον μεγάλο τελικό...

Τα «ουγγρικά βιολιά», η εκπληκτική «αράντσιπατ» του Φέρεντς Πούσκας το 1954, το ξύλο στο Μουντιάλ του 1962, ο τραυματισμός του Γάλλου Μπατιστόν από τον Γερμανό τερματοφύλακα Σουμάχερ το 1982 στην Ισπανία (δύο δόντια σπασμένα, διακομιδή στο νοσοκομείο), η «βασίλισσα χωρίς στέμμα» Ολλανδία στο τουρνουά του 1974 και βέβαια το «χέρι του Θεού», αλλά και το γκολ του αιώνα, από τον Μαραντόνα στο Μεξικό το 1986.  Όλα αυτά λοιπόν και άλλα πολλά έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Την αγάπη των ανθρώπων για τον αθλητισμό, την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και πάνω απ’όλα την χαρά του παιχνιδιού...

Τα παγωτά των ονείρων μας...

  Μπήκαμε πλέον στο καλοκαίρι. Και με τη... βούλα που λένε.  Το καλοκαίρι για μας τους Έλληνες είναι συνυφασμένο με συγκεκριμένα πράγματα. . Ζέστη, κουνούπια (μακριαααά), θάλασσα, παγωτά.. Παγωτά? Νομίζω πως είπα την μαγική λέξη...
  Ο μεγαλύτερος πειρασμός του καλοκαιριού.  Ποιος από εσάς-εμάς δεν είναι λάτρης του παγωτού? Σε οποιαδήποτε μορφή. Παγωτό-χωνάκι, πύραυλος, κυπελάκι, οικογενειακό, ξυλάκι και πάει λέγοντας. Και σε όλες τις γεύσεις. Σοκολάτα, βανίλια, φράουλα, κεράσι, βύσσινο, μπανάνα κλπ κλπ... Παρακάτω έχω μερικά παγωτά που σημάδεψαν τα καλοκαίρια μου (ίσως και τα δικά σας). Φύγαμε και καλή... απόλαυση!

 Μπανάνα: Χαμογελαστή φατσούλα σε ξυλάκι με γεύση σοκολάτα και μπανάνα. Από τα παγωτά που είναι νέκταρ για τον ουρανίσκο, καθώς ο συνδυασμός σοκολάτας και μπανάνας το κάνουν ακαταμάχητο.
Καϊμάκι : Αυτό και αν είναι κλασσικό. Κυπελλάκι. Το θυμάστε? Μπλε κυπελλάκι και μέσα παγωτό βανίλια με κεράσι ή βύσσινο. Απλά υπέροχο.
Η κανονική συνταγή  είναι από σαλέπι και μαστίχα γι’αυτό και η μαστιχωτή υφή στην γεύση. Το καϊμάκι έχει Πολίτικες ρίζες και είναι ένα από τα κλασσικότερα ελληνικά παγωτά.
                                                      
Σικάγο: Το πρώτο παγωτό που μας ταξίδεψε σε άλλα μέρη και συγκεκριμένα στην πολύβουη πόλη της Αμερικής. Θα μπορούσε κανείς να το πει και γκανγκστερικό παγωτό μιας και το Σικάγο ήταν η πόλη της Μαφίας.
 Στο ίδιο μοτίβο και η σχεδίαση του. Κυπελλάκι  με καφέ-κίτρινο χρώμα, παρφέ σοκολάτας, σιρόπι,  σαντιγί και αμύγδαλα Απίστευτο...

Magnum: “Να φύγετε να πάτε αλλού» λέει ο συμπαθητικός παππούλης της διαφήμισης κρατώντας στο χέρι το θρυλικό πλέον πύραυλο. Γκοφρέτα, βανίλια με κομμάτια αμύγδαλο και σιρόπι σοκολάτας. Από τα λίγα ...παλιά παγωτά που συνεχίζουν να είναι στη πρώτη γραμμη.  Ένα από τα πιο γνωστά παγωτά που αν το δούμε από κοντά  νομίζουμε πως (σε παράφραση του διαφημιστικού σποτ) μας λέει: «Να μείνετε, ΜΗΝ ΠΑΤΕ ΑΛΛΟΥΥΥΥ»

Vienneta: Το πιο σικ παγωτό που έχουμε γευτεί. Περισσότερο λαχταράς αυτό που βλέπεις παρά αυτό που γεύεσαι. Όχι ότι η γεύση του πάει πίσω. Αλλά σίγουρα είναι το πιο... εμφανίσιμο παγωτό που έχω δει. Οικογενειακό παγωτό, που εσχάτως βγαίνει και σε ξυλάκι. Βανίλια, καραμέλα, σοκολάτα σε κυματιστή μορφή που σου δίνει την εντύπωση ενός τέλειου βαλς...
 Turbo: Το πρώτο παγωτό σε μορφή-lollipop. Η κλασσική γρανίτα. Σε διάφορες γεύσεις, με χαρτί εξωτερικά, κατασκευασμένο έτσι ώστε από κάτω πιέζοντας το, ανέβαινε στην επιφάνεια. Συνηθίζαμε να τα βάζουμε στο ψυγείο για να γίνονται όσο πιο παγωμένα γίνεται...Respect...
 Chil out: Η γνωστή γρανίτα με λεμόνι και φράουλα. Ξυλάκι που προτιμούσαν αυτοί που δυσκολεύονταν με το πάνω-κάτω του προαναφερθέντος turbo. Εξαιρετική η ιδέα του λεμονιού που ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα παγωτά της εποχής. 

 Καραμπόλα: Tο πιο αγαπημένο παγωτό της παιδικής μας ηλικίας. Και όχι μόνο για την γεύση. Αλλά περισσότερο για τα παιχνίδια που έκρυβε από κάτω. Αν σκεφτείτε λίγο πιο έντονα θα το θυμηθείτε. Πλαστικό κυπελλάκι με διάφορες γεύσεις που στο πάτο του έκρυβε παιχνιδάκια-έκπληξη για τους λιλιπούτειους φίλους του.  Πατούσα: Εγώ έτσι το έμαθα και έτσι μου έμεινε. Παγωτό-ξυλάκι σε μορφή ποδιού-πατούσας, με επικάλυψη σοκολάτας στα δάχτυλα και φράουλα σε όλο το υπόλοιπο σημείο. Εμφάνιση που σε τσιγκλούσε να το διαλέξεις, απλή σκέψη αλλά τόσο σύνθετη γεύση. Αll time classic...
 Αυτά είναι μερικά από τα δεκάδες παγωτά που συνόδευαν (κάποια από αυτά συνεχίζουν να συνοδεύουν) τα καλοκαίρια μας. Γεύσεις ελληνικές, ξενικές δεν έχει σημασία. Αρκεί που είναι μια όαση μέσα στον καυτό ελληνικό ήλιο. Μια όαση γλυκιά και δροσερή. Καλό καλοκαίρι σε όλους...

Οι εξετάσεις και ο δύσμοιρος Οδυσσέας...

Τι θα λέγατε αν τελικά μαθαίνατε πως αυτοί που... πρέσαραν (ορισμένα μπαλαμουτιάσματα ελέγχονται ως ανακριβή...) στενά την πιστή Πηνελόπη, το διάστημα που ο καημένος Οδυσσέας έμπλεκε με την Κίρκη και τους Κύκλωπες, δεν ήταν μνηστήρες αλλά ανεμιστήρες??? Είστε σίγουροι ότι στις 30 Ιανουαρίου γιορτάζουμε τους 3 Ιεράρχες η μήπως ήταν 30?
Τώρα θα μου πείτε πως μου ήρθαν όλα αυτά. Δεν είναι δικά μου ευρήματα. Είναι ευφυολογήματα (?) διαγωνιζομένων σε εξετάσεις στην ελληνική επικράτεια. Μερικά από τα παρακάτω είναι μαργαριτάρια... αμύθητης αξίας!!!
Κάπου, κάπως, κάποτε σε Γυμνάσιο  στη Θήβα ένας μαθητής έγραψε: «Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ». Πάλι καλά που δεν την άρπαξε η Πηνελόπη με τους ανεμιστήρες να δουλεύουν στο ρελαντί... Πάλι σε Γυμνάσιο αυτή την φορά στην Κόρινθο γράφτηκε το εξής: «Η επανάσταση του '21 έγινε πριν από 1821 χρόνια. Σήμερα γιορτάζουμε την τελική του πτώση..» Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάτι έχει πάρει το αυτί του μικρού για επανάσταση. Για όλα τα άλλα καλύτερα μην σχολιάσω... Σχολή Αστυνομίας. Κάπου στα 1990. Φέρελπις μελλοντικός αστυνομικός δίνει ρέστα... «Ο Κουστώ είναι ένας σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν κατοικούσε στην Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι περιπέτειές του δεν λέγονται Οδύσσειες αλλά Κουστωδίες...» Λάθος. Τραγωδίες έπρεπε να λέγονται... Τι δράμα ζούμε Θεέ μου...

Μετακινούμαστε στην όμορφη Μακεδονία και συγκεκριμένα στο Κιλκίς, πάλι σε Γυμνάσιο. Ο μαθητής μας αφήνει άναυδους : «Το εκτάριον βρίσκεται ακριβώς μεταξύ πενταρίου και επταρίου..» μας είπε!!! Εγώ πάλι νομίζω ότι ήταν ντόρτια. Η μήπως ασσόδυο? Εεεε με συγχωρείτε παρασύρθηκα...

Στην όμορφη Καβάλα το 1980 ο δράστης-μαθητής παίζει να ήταν ο εμπνευστής του πιο γνωστού διαφημιστικού σποτ εκείνη την δεκαετία : «Ο γλάρος είναι αποδημητικό πουλί. Το καλοκαίρι πάει στην παραλία, το χειμώνα στις ακτές. Ενδιαμέσως στους σκουπιδότοπους και στα λιμάνια...» Το «Όχι σκουπίδια, ΌΧΙ πλαστικά σε θάλασσες και ακτές» το κράτησε για πάρτη του και το ξεφούρνισε στη θρυλική διαφήμιση!!!
Ξαναγυρνάμε πίσω στην Ελληνική Αστυνομία. Δεύτερος διαγωνιζόμενος κατά σειρά, αλλά εξίσου συγκλονιστικός... : «Ατρόμητος ο Έλλην Στρατάρχης, κοίταξε κατάματα τον εισβολέα και με τα λίγα περσικά που ήξερε του είπε: Μολών Λαβέ...» Μετά από αυτό, συμπληρώνω εγώ ο εισβολέας απάντησε : «Εν τούτω Νίκα» για να ανταπαντήσει πάλι ο Έλλην Στρατάρχης : «Η ταν ή επί τας».' Ολα αυτά στα Κινέζικα... Ότι να’ναι...
Αυτά είναι μερικά από τα περίφημα μαργαριτάρια Ελλήνων διαγωνιζομένων σε εξετάσεις.     Είμαι σίγουρος, πως καθένας από εμάς έχει ακούσει και ζήσει άπειρες τέτοιες ιστορίες κατά τα μαθητικά-φοιτητικά του χρόνια. Έτσι είμαστε και έτσι θα είμαστε.  Άλλωστε όποιος πει ότι δεν έχει σκεφτεί, γράψει ποτέ παρόμοια μαργαριτάρια σε σχολικές-εισαγωγικές εξετάσεις, είναι περισσότερο γραφικός και από αυτά που διαβάσατε παραπάνω...  Όλοι λίγο πολύ προσπαθούσαμε να κερδίσουμε τις εντυπώσεις με το γραπτό μας βάζοντας... σάλτσες, ψέματα, ακόμη και ανακρίβειες. Βέβαια οι φορές που αυτό γινότανε ενσυνείδητα παρά υποσυνείδητα είναι ελάχιστες.

Σαν τώρα μου έρχεται στο μυαλό το υπέροχο τραγούδι του Γιώργου Νταλάρα « Σαν τον Οδυσσέα μάζεψα τα σέα, μπήκα στο βαπόρι κι είπα γεια χαρά, έφυγα απ' την Τροία απ' την εταιρία, έστρωσα στην πλώρη κι άνοιξα φτερά..
Άφησα την Κίρκη που ζητάει νοίκι, απ' τις Συμπληγάδες γλίτωσα στο τσακ, απ' τους λωτοφάγους της Βουλής τους μάγους κι από τις Σειρήνες που 'ταν play back.»  Α ρε δύσμοιρε Οδυσσέα. Ακόμη να τελειώσει η Οδύσσεια σου...

Αληθινά ψέματα...

  Μεγάλος μπαγάσας ο Πινόκιο... Το τρυπάκι στο οποίο μας έβαλε είναι άνευ προηγουμένου. Σχολή στο ψέμα δημιούργησε. Ψέμα στο ψέμα που λέει και ο λαός μας. Από τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας μέχρι και τον ανώτατο άρχων, το ψέμα πάει... σύννεφο.
Κατ’ εμέ (εμείς της θεωρητικής έτσι γράφουμε που λέει και μια παλιά φίλη...), το σύννεφο δεν είναι μόνο ένα... Ολόκληρα κομμάτια συννεφιάς έχουνε μαζευτεί πάνω από την Ελλάδίτσα μας, βλέπουμε την καταιγίδα να έρχεται αλλά εμείς, εκεί τον χαβά μας. Το τι ανακρίβειες λέγονται αυτές τις δύσκολες μέρες για στη πατρίδα μας δεν περιγράφεται... Οι πολιτικοί μέχρι πρόσφατα λέγανε πως λεφτά υπάρχουν. Τώρα λένε πως δεν υπάρχει ούτε.. σάλιο. Τώρα θα μου πείτε που κολλάνε τα λεφτά με το σάλιο. Και όμως... Εύκολα μπορεί να γίνει ο συνειρμός.  Από την στιγμή που δεν υπάρχουν λεφτά όπως ευαγγελίζονταν οι εκπρόσωποι του λαού, το φτύσιμο έχει ξεκινήσει και πέφτει, αλλά αυτοί νομίζουν πως βρέχει...
Ο καημένος ο Πινόκιο όμως αν το καλοσκεφτείτε το πήρε το μάθημα του. Όποτε έλεγε ψέματα η μύτη του μεγάλωνε. Εδώ οι  δικοί μας είναι τόσο... γκαστόνε (sic) που αντί να μεγαλώνει η μύτη τους μεγαλώνει ο... τραπεζικός τους λογαριασμός!!!
Αφήνουμε κατά μέρος τους ηθοποιούς-πολιτικούς και πάμε σε μας. Στον απλό λαό. Εδώ επιτρέψτε μου να είμαι περισσότερο καυστικός... Καλού κακού έχετε και μια αλοιφή για εγκαύματα κοντά σας γιατί μπορεί να γίνω και εγκαυματικός (αδόκιμος αλλά χαρακτηριστικός ο όρος).

 Συμφωνώ λοιπόν ότι το ψάρι «βρωμάει από το κεφάλι», αλλά είμαστε και του λόγου μας μεγάλοι Μυνχάουνζεν. Τα ψέματα δίνουν και παίρνουν. Ψέματα στη δουλειά μας, ψέματα στη σύζυγο μας, ψέματα στα παιδιά μας,  ψέματα για τα πιο απλά πράγματα. Δεν πάμε στη δουλειά μας γιατί βαριόμαστε και βαφτίζουμε την βαρεμάρα μας «παίρνει ο μικρός βαθμούς στο σχολείο», παίζουμε στα τυχερά παιχνίδια τον μισό μας μισθό και λέμε πως «το αφεντικό μας έδωσε μόνο τα μισά χρήματα μπροστά», εφευρίσκουμε γνωριμίες, ανθρώπους, «δίνουμε» φίλους στη γκόμενα για να αποφύγουμε την γκρίνια... Ακόμη και στον εαυτό μας λέμε «μούφες» και εκεί που ξεκινάμε να κάνουμε δίαιτα, κατευθυνόμαστε στο ψυγείο τα χαράματα, σκεφτόμενοι το πρωί πως αυτό που έγινε τα ξημερώματα (κατανάλωση σοκολάτας, αναψυκτικού κλπ κλπ) ήταν ένα κακό όνειρο!!!
Το πιο τραγελαφικό της ιστορίας όμως είναι πως οι Ερινύες δεν έρχονται σε μας. Μόνο στους άλλους. Έχουμε καταφέρει να μην έχουμε τύψεις για τα ψέματα που λέμε, εναρμονίζοντας τα με τη φυσιολογική (;) ροή της καθημερινότητας μας.
Εδώ που τα  λέμε μπορεί να είναι και η φτιασά μας τέτοια. Ίσως γιατί ακόμη δεν έχουμε καταλάβει πως το ψέμα οδηγεί σε αδιέξοδο. Όταν λες, γράφεις, υποστηρίζεις κάτι θα πρέπει και να μπορείς αργότερα αν χρειαστεί να το αποδείξεις. "Τι? Τι λέξη είναι αυτή? Αποδείξεις? Ρε φίλε δεν μας παρατάς βραδιάτικα... Τι παριστάνεις, τον γερό-Τζεπέτο τον άτεγκτο? Δε κόβουμε αποδείξεις..."

Έγκλημα και τιμωρία...

Την φράση τη δανείστηκα από το αξεπέραστο μυθιστόρημα του  Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Την έννοια όμως, το.. ζουμί της μου το έδωσε απλόχερα η τραγική κατάσταση που επικρατεί το τελευταίο διάστημα στην ελληνική κοινωνία, έπειτα από τις ανακοινώσεις και τα μέτρα του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, ελέω της οικονομικής κρίσης...
 Δύο πράγματα... κυβερνάνε αυτόν τον δύσμοιρο τόπο από την αρχή της ύπαρξης του. Η βλακεία και το βόλεμα. Χρόνια τώρα δημιουργούσαμε ένα κράτος αδύναμο, άτολμο, αδηφάγο και τώρα πληρώνουμε την κοντόφθαλμη ματιά που είχαμε στις καταστάσεις. Μίζες, αλόγιστη χρήση δανείων-πιστωτικών καρτών, κλεψιές, κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, μηδενικό πλάνο εκμετάλλευσης των εθνικών μας προϊόντων, συνεχόμενες αυξήσεις σε όλα τα καταναλωτικά είδη. Έβγαζες Δημοτικό και έμπαινες στο Δημόσιο, βγάζεις Πανεπιστήμιο και πληρώνεσαι 700 ευρώ βασικό μισθό. Στην αλλαγή από δραχμές σε ευρώ ένα μικρό μπουκαλάκι νερό, από 50 δραχμές εκτοξεύθηκε στα 0,50 λεπτά (170 δρχ.),  οι τιμές των καυσίμων αυξήθηκαν κατακόρυφα και γενικά η δυσωδία είναι συνήθως αυτό που παρατηρείς σε αυτή την χώρα. Οι τράπεζες και οι μεγαλοεπιχειρηματίες κινούν τα νήματα και συ σαν άλλος Πινόκιο χορεύεις στον ρυθμό τους... Άλλα είπαμε και βλακεία... Ψηφίζουμε τα  ίδια άτομα, έχοντας κρυφή ελπίδα να βολευτούμε σε κάποια θέση στο Δημόσιο, βριζόμαστε στο δρόμο για το παραμικρό, κοιτάμε αμέσως να κάνουμε την παγαποντιά σε κάθε ευκαιρία που μας παρουσιάζεται, κλέβουμε, ρημάζουμε, σπάμε.  

  Έφτασε η ώρα της πληρωμής λοιπόν.... Πληρωμή που είναι κάτι παραπάνω από χρήματα. Καλούμαστε πλέον όλοι να πληρώσουμε με το αίμα, τον ιδρώτα, τη ζωή μας τους λάθος χειρισμούς μας. Τα λάθη, τα πάθη μας... Δανεισμός στον δανεισμό και από αναπτυξιακά μέτρα τίποτα. Νομίζω πως δεν έχουμε φτάσει ακόμα στον πάτο του βαρελιού. Άλλωστε μιας και είμαστε και... πότες θα θελήσουμε να φτάσουμε ως το τέρμα. Για να γευτούμε και την τελευταία σταγόνα. Άνθρωποι χάνονται στον βωμό της ψευτοεπαναστασης. Ακόμη και ο θάνατος συνανθρώπων μας, μας έγινε συνήθεια... Εγκλήματα...
Ούτως η άλλως το μέλλον προβλέπεται ζοφερό και δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει. Εδώ, θα μου πει κάποιος πως ακόμη και το παρόν είναι αβέβαιο. Είναι κρίμα πάντως. Κρίμα γιατί δε νομίζω πως μπορεί να αλλάξει κάτι. Κρίμα γιατί είμαστε λαός με δυνατότητες, με πολιτισμό, με καλές στιγμές... Το ξέρω πως κανείς δεν γεννήθηκε με το όνειρο να βολευτεί στο Δημόσιο. Εννοείται πως κανείς; Δεν γεννήθηκε απατεώνας και λωποδύτης. Αυτονόητο είναι πως η ζωή μας έκανε σκληρότερους. Οι πιο πολλοί είχαμε τα όνειρα μας, τους στόχους μας. Η ζωή και η πορεία της μας άλλαξαν. Κάποιοι άντεξαν κάποιοι άλλοι όχι... Λένε πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Στην περίπτωση μας όμως δεν ξέρω καν αν θέλει η ίδια να ασχοληθεί πραγματικά μαζί μας...

Το λες άλλη μία γιατί δε το ’πιασα?

 Επίθετα. Απ΄τη μια υπάρχουν αυτά με τα υπονοούμενα. Από την άλλη τα... φόρα παρτίδα. Αυτά που δεν χρειάζεται να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις για να καταλάβεις τι και πως.  Ιδιαίτερα στον χώρο του αθλητισμού είναι ουκ ολίγα τα παραδείγματα αθλητών που το επίθετο τους είναι ανήκει στην κατηγορία του... φόρα παρτίδα. Επίθετα σεξουαλικά, ερωτικά πρόστυχα, γαργαλιστικά. Πάμε να δούμε το δικό μου top-ten? Φύγαμε...
 1)Στην πρώτη θέση ο πάλαι ποτέ τερματοφύλακας της εθνικής Νιγηρίας Πίτερ Ρουφάϊ!!! Ναι, όπως το διαβάζετε. Ρουφάϊ. Πολλοί συνειρμοί. Τι ρουφάει και πως??? Το σίγουρο είναι ότι τουλάχιστον για την θέση που έπαιζε ήταν όνομα και πράμα ο μπαγάσας... Ότι πήγαινε μέσα, έγραφε...
2)  Εδώ δυσκολεύτηκα. Κατέληξα όμως. Τεοντόρα Κολάροβα. Και αυτή όνομα και πράμα.  Το λες και γεμίζει το στόμα σου. Η μάλλον το επίθετό μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο.. ένα και το αυτό με τα οπίσθιά της. Η Βουλγάρα αθλήτρια του στίβου έχει την τύχη να μην πληρώνει διαφημιστές για να προωθήσει τα κάλλη της. Το επίθετο της τα λέει όλα... Κολάροβά μουυυυυυυυ...
3) Πέδρο Μουνίτις. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις μεταδόσεις του Μανόλη Μαυρομμάτη. Μουνίτις, Μουνίτις και γκολλλλλλ!!! Και μένα που δεν ήμουνα με την Ρεάλ Μαδρίτης να φωνάζω: «Ρε γαμώ το Μουνί-τις»... Ο Ισπανός ποδοσφαιριστής ήταν πολύ καλός παίχτης, αλλά το επίθετο του έκλεβε πάντα την παράσταση.

4) Καπούτσο... Νομίζω πως δεν χρειάζονται πολλά σχόλια. Ο Πορτογάλος  διεθνής ποδοσφαιριστής της Πόρτο είναι το πιο... αντρικό επίθετο στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Επίθετο-πρόκληση και πρόσκληση συγχρόνως στον Μουνίτις. Πάνε πακέτο... Κρίμα που δεν έπαιξαν  στην ίδια ομάδα. Ο ένας θα συμπλήρωνε τον άλλο...
 5) Εδώ την θέση καπαρώνει μια Κουβανή μπασκετμπολίστρια που πραγματικά το αξίζει. Κυρίες και κύριοι, η Καριόλα Χεσεβάρια... Δυνατό της σημείο τα τρίποντα. Αγαπημένο σύνθημα των οπαδών που την παρακολουθούν? «Go Cariola, go...». Με τέτοιο όνομα και επίθετο είναι απορίας άξιο πως δεν παραστράτησε η κοπέλα...
6) Βέλι Κάβλακ. Νέο αστέρι. Αυτό που λέμε ένα όνομα μια φίρμα. Ο νεαρός ταλαντούχος Αυστριακός ποδοσφαιριστής είναι η μεγάλη ελπίδα της χώρας για να βγει το αυστριακό ποδόσφαιρο στον ...αφρό. Ο Κάβλακ θα μπορούσε να γίνει και σύνθημα στα χείλη των οπαδών της Αυστρίας σε μια ενδεχόμενη νίκη ενάντια στους μισητούς γείτονες τους Γερμανούς... «Τώρα που τα πάντσερ είναι τάβλα, πω πω Κάβλακ πω πω Κάαααβλακ...»!!!
7) Ζωρζ «Μαλάκα» Μαρτίνεζ. Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που έπαιζε στην  ιταλική Κατάνια. Το σημαντικό εδώ είναι ότι όπως ο ίδιος υποστηρίζει το προσωνύμιο «Μαλάκα» το πήρε από κάποιον συγγενή του που μένει στην Ελλάδα. Τον έλεγε έτσι, του άρεσε και το κράτησε. Εύγε παλικάρι μου...

8) Τόμας Γαμμιέτε. Πως? Τι κάνει? Δεν ξέρω τι κάνει, αλλά είναι αμυντικός στην γαλλική Ρεμς το παιδί και μάλιστα καλός. Επίθετο που δεν τον τιμά αλλά τι να κάνει και αυτός. Το θέμα είναι να μην κάνει... πράξη το επίθετο του...
9)  Μανουελ Αμουνίκε. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Αμουνίκε ήταν ο... ποδοσφαιρικός πατέρας του Μουνίτις. Το επίθετο που έκανε θραύση στο Μουντιάλ 94’. Μεγάλος Νιγηριανός ποδοσφαιριστής, επίθετο που άφησε ιστορία...
10) Σιλβιέ Καβλίνα. Όχι δεν είναι γυναίκα. Άντρας είναι. Κροάτης τερματοφύλακας. Οι περισσότεροι Έλληνες θα το προτιμούσαν σε θηλυκό. Δεν πειράζει όμως. Τουλάχιστον τον ίδιο. Άλλο Ελλάδα, άλλο Κροατία. Απλά είπαμε για άντρα οι συνειρμοί με τέτοιο επίθετο είναι τουλάχιστον... αποτυχημένοι. Το σύνθημα πάντως που δονεί τα κροατικά γήπεδα όταν αγωνίζεται ο Καβλίνα είναι ένα... «Πω πω πω, πω πω πω τι Καβλίνα είναι αυτό...» Και αυτό είναι επιτυχημένο...