Οι Κινέζοι την λένε χρονιά του δράκου. Το Κινέζικο Ημερολόγιο είναι κάτι σαν αστρολογική εφημερίδα που καταγράφει οποιαδήποτε χρονιά, μήνα, ημέρα και ώρα σε ζευγάρια κινέζικων ιδεογραμμάτων τα οποία γράφονται το ένα κάτω από το άλλο... Να το κάνω λιανά???. Σε ένα ζευγάρι κινέζικων ιδεογραμμάτων, το πάνω ιδεόγραμμα ονομάζεται ουράνιος κλάδος (heavenly stem) και μπορεί να ανήκει σε ένα από τα πέντε στοιχεία (νερό, ξύλο, φωτιά, γη ή μέταλλο) όπως και να είναι γιν ή γιανγκ. Το κάτω ιδεόγραμμα ονομάζεται γήινος κλάδος (earthly branch) και μπορεί να είναι κάποιο από τα γνωστά κινέζικα ζώδια (τίγρης, κουνέλι, δράκος κλπ), όπου το κάθε κινέζικο ζώδιο ανήκει επίσης σε ένα από πέντε στοιχεία και είναι επίσης γιν ή γιανγκ. Μάλλον σας μπέρδεψα περισσότερο ε? Οκ. Το 2012 κατά τους Κινέζους δεν θα είναι ειρηνικό, θα υπάρχουν συρράξεις (μμμμ πρωτότυπο...) και γενικότερα θα κυριαρχεί το νερό. Τσουνάμια (κλείνεται αυτό?), έλλειψη νερού σε πολλές περιοχές και πάει λέγοντας. Και κάπου εκεί εμφανίζονται οι περιβόητοι Ίνκας. Περιβόητοι όχι όσο και ο Παλαιοκώστας αλλά τέλοσπαντων αρκετά γνωστοί και αυτοί.
Οι Ίνκας λοιπόν έχουν και αυτοί ένα ημερολόγιο. Οι Μάγια για την ακρίβεια (έμπλεξα τα μπούτια μου)... Αυτό χοντρά-χοντρά λέει πως αν το 2012 δεν έρθει η καταστροφή του κόσμου τότε σίγουρα θα χαθεί ο μισός πλανήτης, η Αυστραλία θα σκεπαστεί από νερό και για να μην τα πολυλογώ θα υπάρξουν κατακλυσμιαίες εκρήξεις ηφαιστείων, μέχρι και μαγνητικές καταιγίδες... Τελειωτική ημερομηνία (έτσι μ’αρέσει να την λέω) έχει οριστεί η 21 Δεκεμβρίου του 2012. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως δεν θα πάρουμε τον 13ο μισθό μισθό όσοι τον παίρνουμε, αλλά από την άλλη θα γλιτώσουμε και αρκετές μέρες από το εορταστικό πρόγραμμα... Πάντως καλό θα ήταν να μην βγείτε από τα σπίτια σας εκείνη την μέρα... Και κάπου εδώ μιας και κάναμε λόγο για μισθούς και τα τοιαύτα να σου και το μνημόνιο... Ένα ακόμη μνημόνιο για την ακρίβεια... Αυτό το άφησα τελευταίο να ξέρετε γιατί νομίζω πως οι σεισμοί, οι καταποντισμοί, τα τσουνάμια και οι εκρήξεις δεν πιάνουν μια μπροστά στα μνημόνια που υπογράφουν οι λεβέντες της ελληνικής βουλής... Εδώ να δείτε καταστροφή και κακό... Και το θέμα είναι ότι ούτε καν δύο από τους αρχαιότερους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, δεν κατάφεραν να προβλέψουν το πόσο καταστροφική μπορεί να αποδειχθεί μια χώρα, η μάλλον καλύτερα ένα μάτσο γραβατωμένοι παρλαπίπες που παρασύρουν στον Άδη σχεδόν όλες τις χώρες της Ευρώπης αλλά πολύ περισσότερο τον δύσμοιρο ελληνικό λαό. Έναν λαό που άντεξε, αντέχει αλλά για πόσο ακόμα??? Χρόνια και χρόνια, έτη δίσεκτα και μη, χρονιές δύσκολες οικονομικά αλλά σχεδόν ποτέ σε τέτοιο σημείο, χρονιές έπειτα από πολέμους, φτώχεια, κατοχή, οι Έλληνες πάντα τα καταφέρναμε. Η ευθύνη βαραίνει και μας εννοείται... Το θέμα είναι εδώ που φτάσαμε να προσπαθήσουμε να σηκωθούμε, να ορθώσουμε ανάστημα, αφήνοντας στην άκρη σκοπιμότητες και εγωισμούς. Κρίσιμη χρονιά, κρίσιμη καμπή. Όσο και αν δείχνουν δυσοίωνα τα πράγματα η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Καλή χρονιά να έχουμε...
Σαββάτο 24 Δεκεμβρίου 2011. Τοποθετημένο από τον Θεό στο κεντρικότερο σημείο της Ασίας, το, πρώην Σοβιετικό, κράτος του Κιργιστάν, είναι αυτό που λέμε, «ο Τρίτος κόσμος». Με πρωτεύουσα το Μπισκέκ, πληθυσμό κοντά στα 5,5 εκατομμύρια ανθρώπους και περιτριγυρισμένο από την Κίνα, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Καζακστάν, το Κιργιστάν δεν προσφέρει ούτε καν τα απαραίτητα στους Κιργίσιους πολίτες του. Σε αυτό το σημείο (ίσως και σε χειρότερο) και ο μικρός Santa που είχε την ατυχία να χάσει πολύ νωρίς σε τροχαίο δυστύχημα τους γονείς του. Η σημερινή ημέρα, ενώ για τους περισσότερους από εμάς είναι γιορτινή, για αυτόν δεν είναι κάτι πέρα από το συνηθισμένο. Ο μικρός Κιργίσιος ξεκινάει την μέρα του πουλώντας χαρτομάντιλα στα φανάρια και μετά πιάνει το βρώμικο πανί και αρχίζει να πλησιάζει με φόβο τα σταματημένα (λόγω του φαναριού) αυτοκίνητα ζητώντας από τους οδηγούς να καθαρίσει το παρμπρίζ τους. Καθημερινά με χιόνια, με βροχές με ζέστη ο μικρός Santa είναι εκεί για να βγάλει τα προς τον ζην. Η πείνα μερικές φορές τον κατακλύζει και νιώθει τόσο κουρασμένος ψυχικά και σωματικά που νιώθει πως θα λιποθυμήσει. Σήμερα όμως ο Santa σκέφτεται διάφορα βλέποντας στους δρόμους παιδιά στην ηλικία του με τους γονείς τους να κρατάνε δώρα στα χέρια τους κα να χαμογελάνε... Σκέφτεται πως θα ήταν αν μπορούσε και αυτός να ήταν με τους δικούς του γονείς τα Χριστούγεννα, σκέφτεται πως θα ήταν αν είχε ένα ζεστό σπιτικό να περνάει τα κρύα βράδια του χειμώνα.
Η ώρα είναι 8 το απόγευμα.... Ο Santa τελείωσε για σήμερα την δουλειά του. Ώρα για «ξεκούραση». Προχωράει στο δρόμο κάτω από την γέφυρα, τρώγοντας την σοκολάτα που κατάφερε να πάρει με τα σημερινά χρήματα που έβγαλε. Αυτό είναι το φαί του για απόψε... Φτάνει σε μία γωνιά, παραμερίζει κάποια σκουπίδια και μπαίνει μέσα στο χειροποίητο σπιτάκι που έχει φτιάξει από χάρτινες κούτες... Κουκουλώνεται καλά με το μπουφάν που του έδωσε κάποτε ένα περαστικός και ανάβει μαι φωτιά για να ζεσταθεί. Το αποψινό βράδυ πρόκειται να είναι πολύ κρύο. Ύστερα ο μικρός Santa βυθίζεται στις σκέψεις του... Κοιτώντας τα αυτοκίνητα που περνάνε και ακούγοντας χριστουγεννιάτικη μουσική από ένα τρανζιστοράκι που έχει δίπλα του αποκοιμιέται εξουθενωμένος... Μόναχο, ώρα 10 το βράδυ. Ο δεκάχρονος Claus βρίσκεται στο δωμάτιο του το επάνω όροφο της πολυτελής βίλας που βρίσκεται στο καλύτερο σημείο της πόλης 10 περίπου χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της. Οι γονείς του Claus έχουνε βγει, καθώς ο πατέρας του μικρού Γερμανού είναι ένας από τους πιο επιφανείς βιομήχανους της χώρας. Έτσι, απόψε μαζί με την σύζυγο του είναι καλεσμένοι σε ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο όπου γίνεται το καθιερωμένο ετήσιο πάρτι των πλουσίων της πόλης. Η μητέρα του Claus δεν ήθελε να τον αφήσει μόνο του (μαζί με την νταντά) το αποψινό βράδυ που τα περισσότερα παιδιά το περνούν μαζί με τις οικογένειες τους, αλλά ο πατέρας του επέμενε να πάνε στην κοινωνική εκδήλωση που τους κάλεσαν. Ο Claus είναι εδώ και ώρα κλεισμένος στο δωμάτιο του και το μυαλό του στριφογυρνάει σε πολλά πράγματα. Κανονικά δεν έπρεπε να νιώθει δυστυχισμένος. Έχει τα πάντα. Πηγαίνει στο καλύτερο σχολείο του Μονάχου. Ντύνεται με τα καλύτερα ρούχα, έχει τα καλύτερα παιχνίδια. Δεν του λείπει τίποτα. Η μήπως του λείπει? Ναι κάτι του λείπει. Θα ήθελε αυτές τις μέρες τουλάχιστον να τις περάσει με τους γονείς του. Νιώθει παραμελημένος κυρίως συναισθηματικά. Κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να καλύψει την «απουσία» του πατέρα του, κυρίως όταν ο μικρός Claus τον χρειάζεται...
Η ώρα έχει πάει 12 πλέον και τα Χριστούγεννα έφτασαν, είναι γεγονός. Ο Claus είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και κοιτάει έξω από το παράθυρο τις χοντρές νιφάδες του χιονιού να πέφτουν. Νιώθει κουρασμένος και τα βλέφαρα του αρχίζουν σιγά σιγά να κλείνουν, μέχρι που τον παίρνει ο ύπνος... Οι ιστορίες των δύο παιδιών που ανήκουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους, μας κάνουν να κατανοούμε το μοναδικό ζητούμενο αυτές τις Άγιές μέρες. Ο καθένας από εμάς χρειάζεται λίγη δόση αγάπης. Κυρίως όμως μας κάνει να αναλογιζόμαστε πως για να μπορέσουν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο, θα πρέπει να παραδώσουμε τα σκήπτρα στα παιδιά. Αυτά είναι που χρειάζονται την αγάπη την εμπιστοσύνη, το ενδιαφέρον μας. Καλά Χριστούγεννα σε όλους...
Amber alert!Amber alert! Ότι διαβάσετε παρακάτω παρακαλούμε όπως μεταβιβαστεί σε όλες τις ανδροκρατούμενες περιοχές, σε όλες τις αντροπαρέες, σε όσους μισογύνηδες γνωρίζετε και τελοσπάντων όπου υπάρχουν άντρες... Οι παρακάτω πληροφορίες είναι τόσο εμπιστευτικές, όσο και η πρώτη φορά που κλάψαμε για γυναίκα... Λοιπόν... τα πέντε πιο θανάσιμα είδη γυναικών... 1) Η αχάριστη. Όχι. Δεν είναι η Δέσποινα Βανδή που κατακεραύνωνε ο Βασίλης Καρράς σε ένα από τα άσματά του... Είναι η άλλη, η δικιά μας-σας, αυτή που ενώ τις έχουμε κάνει ότι χάρη γίνεται, ενώ ήμασταν δίπλα της όποτε μας χρειαζότανε, ενώ έχουμε παρατήσει τους φίλους και την ομάδα για πάρτη της, αυτή είναι εγωίστρια, αυθαιρετεί, μας γράφει εκεί που δε πιάνει μελάνι και γενικά δεν είναι ποτέ ευχαριστημένη... 2) Η ζηλιάρα. Αυτή είναι η πιο κλασική περίπτωση. Όλοι μας ανεξαιρέτως έχουμε σχετιστεί έστω και μια φορά με ζηλιάρα γυναίκα. Πού ήσουν? Γιατί δε σήκωνες το κινητό? Ποιά ήταν αυτή που σου μίλησε? Γιατί σου χαμογελάει η σερβιτόρα? Ερωτήσεις που όλοι γνωρίζουμε συνδυασμένες με ψαξίματα στο κινητό, με υπονοούμενα του στυλ «ρίχνω άδεια να πιάσω γεμάτα», με σκηνές ζηλοτυπίας, σπασίματα ποτηριών και λοιπών γυαλικών και κυρίως με ένα μάτι που είναι άγρυπνο σε κάθε είδους θηλυκό που σας πλησιάζει... 3) Η χαζή. Και αυτή είναι μια συνηθισμένη περίπτωση που όμως σε πολλές περιπτώσεις έρχεται σε δεύτερη μοίρα και περνάει απαρατήρητη ελέω ομορφιάς, μιας και οι περισσότεροι άντρες ποσώς ενδιαφέρονται για το μυαλό και επικεντρώνουν κυρίως στα φυσικά χαρίσματα. Λες κάτι σοβαρό γελάει, είναι ανορθόγραφη, μετράει με τα δάχτυλα ως το δέκα, συζητάς για τα κοινωνικά προβλήματα με τους φίλους και αυτή νομίζει πως το χαράτσι είναι στήλη του Vogue... Έλεος... 4) Η γκρινιάρα. Εδώ εγώ προσωπικά δεν την παλεύω. Δε μπορώ τις γυναίκες που γκρινιάζουν. Το έχουμε ζήσει και αυτό όλοι μας. «Μη κατουράς έξω από την λεκάνη«, «χαμήλωσε την τηλεόραση«, «πάλι στο καφενείο θα πας?» «Μη τσιμπολογάς το φαί μετά δεν θα έχεις όρεξη να φας«... και βέβαια το χειρότερο όλων η κρεβατομουρμούρα. Εκεί είναι που δίνουν ρέστα... Και εννοείται πως στο τέλος βγαίνουν και ριγμένες... (Αυτό είπαμε είναι μαγικό...) 5) Η σπάταλη. Πονεμένη ιστορία αυτή. Σχεδόν το 90 τοις εκατό των γυναικών έχουν στο αίμα τους την σπατάλη. Τα ψώνια πάνε και έρχονται, οι σακούλες δεν χωράνε άλλα καλούδια, η πιστωτική σας κάρτα δίνει συνέχεια απορρίψεις αλλά αυτές εκεί. Φούστες, μίνι, εσώρουχα, παπούτσια, τακούνια, διαφόρων ειδών μπιχλιμπίδια τα περισσότερα αχρείαστα. Shopping therapy λένε. Και μετά χρειάζεσαι εσύ therapy... Από την αφραγκία...
Εδώ τελειώσαμε αγαπημένοι μου φίλοι. Τα παραπάνω είδη γυναικών είναι τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμα. Αυτά που συναντάμε περισσότερο στη ζωή μας, αυτά που μας τυραννάνε περισσότερο... Υπάρχουν και άλλα να ξέρετε... Η γυναίκα είναι ένα πλάσμα τόσο δυσνόητο και τα μυστήρια της ακόμη ανεξερεύνητα. Κουράγιο...
Μερικές φορές με τρομάζουν οι άνθρωποι. Το πόσο σκληροί και αποτρόπαιοι μπορούν να γίνουν. Το πόσο μικρή αξία μπορεί να έχει η ανθρώπινη ζωή για ορισμένους. Θυμάμαι πολλές περιπτώσεις εγκλημάτων που συντάραξαν την ελληνική κοινωνία και τον κόσμο μου... Η περίπτωση του Θεόφιλου Σεχίδη, φοιτητή από την Θάσο, που ξεκλήρισε σχεδόν όλη του την οικογένεια, οι σατανιστές της Παλλήνης, η εταιρία δολοφόνων του πρώην δημάρχου της Νέας Χαλκηδόνας (που μέχρι και πρόσφατα συνέχιζε αμετανόητος το... έργο του), ή πιο πρόσφατα η δολοφονία των πέντε κυνηγών στο Αγρίνιο... Περιπτώσεις μοναδικές και πρωτόγνωρες.
Η χτεσινή είδηση όμως με έκανε να χάσω τα λογικά μου. Να προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι έγινε... πως... γιατί... Άγνωστοι δολοφονήσανε έναν 35χρονο αλλοδαπό και μαζί με αυτόν και το μόλις δύο χρονών αγοράκι του! Ακούγοντας από την τηλεόραση την είδηση (χωρίς να βλέπω) θεώρησα πως το συμβάν έγινε στο εξωτερικό. Όχι ότι θα άλλαζε κάτι στο πως θα ένιωθα, αλλά εκεί τέτοιου είδους καταστάσεις είναι περισσότερο συνηθισμένες.
Άλλα όχι. Αυτό το απίστευτο έγκλημα έγινε στην χώρα μας και συγκεκριμένα σε ένα χωριό της Καλαμάτας. Οι δράστες πυροβόλησαν εν ψυχρώ τον 35χρονο πατέρα μέσα στο αυτοκίνητο του και ύστερα έκοψαν από άκρη σε άκρη τον λαιμό του μικρού παιδιού, ρίχνοντας στο τέλος το αυτοκίνητο σε ένα ρυάκι. Στο άκουσμα του περιστατικού μου ήρθε αναγούλα. Τα έχασα. Μα πως είναι δυνατόν? Πως μπορεί? Με τι καρδιά αυτοί οι άνθρωποι έκανα αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα? Ένα παιδί... Ένα δίχρονο αγγελούδι.
Πως φτάσαμε εδώ ρε παιδιά? Σε τι κοινωνία ζούμε? Είναι κοινωνία ανθρώπων η ζώων? Ακόμη και εκεί, στα ζώα, υπάρχουν κανόνες. Σε μας τίποτα. Έχει ξεφύγει η κατάσταση. Έχω βαρεθεί να ακούω για παρανοϊκούς, για ανθρώπους που λόγω ψυχολογικών παθήσεων έχουν το ακαταλόγιστο και πάει λέγοντας. Δικαιοσύνη επί της ουσίας δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχουν και κανόνες πλέον σε αυτή την αδηφάγα (σε κάποιες περιπτώσεις στην κυριολεξία) κοινωνία.
Και μπορεί αυτό το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» να είναι σωστό σαν σκέψη αλλά πλέον πρέπει με κάποιον τρόπο αυτό το φρικιαστικό αιματοκύλισμα να σταματήσει. Πρέπει να αρχίσουν να την πληρώνουνε αυτά τα «τέρατα» που δε σέβονται την ανθρώπινη ζωή, που δεν έχουν φραγμούς, που είναι ένα και το αυτό με τον Σατανά! Ανθρωπόμορφα κτήνη χωρίς ψυχή. Χωρίς καρδιά. Δεν αντέχω να βλέπω να την πληρώνουν αθώοι άνθρωποι και εγκληματίες να περνάνε στην φυλακή ζωή και κότα!
Δεν ξέρω τι και πως, αλλά πρέπει να βρεθεί μια λύση. Η θανατική ποινή δεν είναι αυτή η λύση σίγουρα., μιας και ο θάνατος θα ήταν η πιο ήπια λύση για τέτοια κτήνη!.. Πρέπει να υποφέρουν όλη τους τη ζωή όσοι προχωράνε μετά από αυτή την πολύ λεπτή κόκκινη γραμμή. Όλη τους την ζωή. Θεός δεν είμαι για να μιλάω έτσι και εννοείται πως για όλους μας πρέπει να υπάρχει μια ευκαιρία για εξιλέωση. Όμως όσοι διαπράττουν τέτοια εγκλήματα ούτε σωφρονίζονται ούτε μετανοούν.
Δεν ξέρω τι να πω. Άλλαξε το μέσα μου με αυτή την είδηση. Νομίζω πως βαδίζουμε πλέον στον δρόμο χωρίς επιστροφή. Στον δρόμο που οι πιο τρομακτικοί εφιάλτες μας παίρνουν σάρκα και οστά...
Έτσι πάει πάντα. Δε νομίζω πως είναι θέμα χαρακτήρα πάντοτε. Να νιώθεις απογοητευμένος εννοώ... Εννοείται πως πρωτεύοντα ρόλο παίζει ο χαρακτήρας, τα βιώματα και η ψυχοσύνθεση σου... Με μένα όμως δε ξέρω...
Όταν αλλάζει ο τρόπος, η συμπεριφορά ανθρώπων που γνωρίζω, συναναστρέφομαι, τότε αυτά που θεωρώ δεδομένα αρχίζουν και καταρρέουν παίρνοντας την μορφή χιονοστιβάδας. Και όταν γίνεται αυτό, ξενερώνω. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι η αμφιβολία. Αυτή είναι που με «σκοτώνει», αυτή που είναι ικανή να με κάνει να σκέφτομαι για ώρες πράγματα, πρόσωπα, καταστάσεις. Να προσπαθώ να δω αν αυτό που πιστεύω είναι σωστό η λάθος. Αυτή η διαδρομή σε γεγονότα και σκέψεις λειτουργεί αρνητικά μέσα μου με αποτέλεσμα να κλείνομαι ακόμη περισσότερο στον εαυτό μου. Υπάρχουν φορές που κατανοώ πως το λάθος το έχω εγώ. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που το λάθος είναι στην άλλη πλευρά. Δε με πειράζει αυτό. Αυτό συγχωρείται. Άλλωστε δεν είμαστε θεοί για να είμαστε αλάθητοι. Άνθρωποι είμαστε... Αυτό που με πειράζει είναι η κατάληξη. Που είναι πάντα η ίδια για μένα... Απογοήτευση. Μοιράζεται αφειδώς και πολλαπλασιάζεται ενίοτε.
Και μη νομίζετε. Σκέφτομαι μήπως είμαι μεμψίμοιρος, αλλά δε νομίζω... Προσπαθώ να βρω ένα σημείο να πιαστώ για να βρω την άκρη αλλά δεν γίνεται... Ίσως η αρνητική σκέψη να λειτουργεί ανασταλτικά σε αυτό.
Δε θέλω να τα παρατήσω όμως σε ορισμένες περιπτώσεις. Είτε γιατί αυτό που είναι στο μυαλό μου αξίζει, είτε γιατί θέλω να δώσω άλλη μια ευκαιρία στον εαυτό μου... Δε μπορώ να τα διαχωρίσω αυτά τα δύο κάποιες φορές. Και οκ ξέρω τι είμαι στην τελική. Δύσκολος, περίεργος αλλά αληθινός άνθρωπος. Πως λοιπόν να μην θέλω να δώσω ευκαιρία σε αυτό το... κάτι που κάνει βίωμα, κτήμα του τα παραπάνω χαρακτηριστικά μου...?
Στο τέλος κάθε μέρας λοιπόν κάνω τον απολογισμό μου. Το πρόσημο άλλες φορές είναι θετικό άλλες αρνητικό. Αναθεματίζω τον εαυτό μου για αυτή την «περίεργη» κατάσταση, αλλά όπως και να έχει είμαι σίγουρος πως η αμφιβολία είναι μονόδρομος που οδηγεί στην απογοήτευση...
Παράφραση της παρότρυνσης-σλόγκαν της δεκαετίας του 80’ ο σημερινός τίτλος. Θυμάστε την μέγιστη Ελένη Βιτάλη να λέει «χορέψτε γιατί χανόμαστε» στο μέσο του εξαιρετικού τραγουδιού της «Τι τα θέλεις τα λεφτά» και τον κόσμο από κάτω αλλά και πάνω... στα τραπέζια να τα δίνει όλα? Οι πιο παλιοί θα το θυμάστε σίγουρα.
Ε πλέον, από την αμετανόητα καταναλωτική γενιά της δεκαετίας εκείνης με τον πατήρ Παπανδρέου να παροτρύνει τον Τσοβόλα να τα δώσει όλα, με τις γούνες να βρίσκονται τουλάχιστον 2-3 από δαύτες σε κάθε σπιτικό και τα μπουζούκια να είναι γεμάτα καθημερινά, έχουμε περάσει στο άλλο άκρο. Τώρα Παπανδρέου υπάρχει αλλά χωρίς Τσοβόλα και πακέτα... Ντελόρ, γούνες ούτε για δείγμα μιας και η Καστοριά συνεχίζει να έχει αλεπούδες αλλά δεν έχει εργοστάσια και τα μπουζούκια ναι μεν είναι γεμάτα αλλά αυτοί που πάνε η ανήκουν στο κλειστό club των βολεμένων από παλιά ή παραγγέλνουν ένα μπουκάλι ουίσκι 10 άτομα και πίνουν από μισή γουλιά ο καθένας...
Αυτό που κυριαρχεί ολοένα και περισσότερο στη ζωή μας, στη ζωή όλων των Ελλήνων είναι οι διακανονισμοί. Διακανονισμοί στις τράπεζες, διακανονισμοί στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, του σταθερού τηλεφώνου, του νερού και πάει λέγοντας...
Όλα τα διακανονίζουμε πλέον γιατί δε μπορούμε να τα... κανονίζουμε. Πιστεύω και μην το γελάτε πως θα πηγαίνουμε στην λαϊκή και θα πληρώνουμε τις ντομάτες και τον άνηθο με διακανονισμό. Δεν θα έχουμε και άλλη εναλλακτική. Τις πιστωτικές τις έχουμε μπουκώσει, τα δάνεια όλων των ειδών έχουνε εκλείψει (εορτοδάνεια, διακοποδάνεια και πάει λέγοντας), στην εργασία μας άλλοι πληρωνόμαστε με καθυστέρηση, άλλοι δεν πληρωνόμαστε καθόλου, η Μέρκελ είναι ο νέος Φρέντι Κρούγκερ στον εφιάλτη στο δρόμο με το Δ.ΝΤ. , μια μερίδα Ελλήνων ζει στον δικό της κόσμο, οπότε???
Διακανονίστε γιατί χανόμαστε αδέρφια... Διακανονίστε όσο είναι καιρός. Όχι ότι αυτό θα μας σώσει. Αλλά είναι μια κάποια λύση. Άλλωστε δείτε το και από την οπτική της διασκέδασης. Γιατί πείτε μου ειλικρινά υπάρχει κάτι πιο διασκεδαστικό από το να κάθεσαι και να μιλάς με κάποιον και να διακανονίζεις χρήματα τα οποία κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τα πάρει ποτέ ή θα τα πάρει καθυστερημένα??? Όχι λέω εγώ. Είναι σα να σε δικάζουνε στο Ντάλας για φόνο και ο δικαστής να σου δίνει την εναλλακτική της ένεσης ή της ηλεκτρικής καρέκλας. Αφού το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο γιατί να σκας? Κάνε το παιχνίδι σου, πες την εξυπνάδα σου, δώσε το σόου σου και όλα καλά.
Άλλωστε η λέξη διακανονισμός στην Ελλάδα δεν έχει την έννοια που έχει σε άλλες χώρες. Εδώ την βλέπουμε από διαφορετική οπτική, από διαφορετική γωνία... Από την γωνία που έχουμε διαλέξει να τις σκαπουλάρουμε ... Γιατί εδώ είναι Ελλάδα δεν είναι παίξε γέλασε...
Μερικές φορές εκεί που το φτωχό μου το μυαλό κάνει ανήθικες σκέψεις (ναι κάνει και τέτοιες όταν δε φοράω το φωτοστέφανο...), κάνει συγχρόνως και διάφορους συνειρμούς.... Σήμερα λοιπόν έφτασε η μεγάλη μέρα... Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις και συνειρμούς... «Και τι είναι ρε φίλε οι ανήθικες σκέψεις να τις μοιραστείς μαζί μας...? Τσιγάρα η τράπουλα???» Τίποτα από τα δύο απαντάω... Είναι όμως αστείο... Αυτό που σκέφτομαι... Αλλά και σοβαρό... Νομίζω δηλαδή... Για ρίξτε μια ματιά...
Πιστεύω λοιπόν πως οι σαραντάρες είναι σαν τα αφεψήματα. Και ξηγούμαι... 1) Σαραντάρα-Τσάι.Η αλλιώς Γριαγυναίκιους η βαρετή. Ο μοναδικός άντρας που πήγε (έκανε έρωτα ντε...) ήταν ο... άντρας της. Δεν είναι κακό, αλλά όταν αποφασίζεις στα σαράνταφεύγα σου να το παίξεις λολίτα, πεταλουδίτσα του φτερωτού θεού δύσκολα το έχεις... Είναι σα να λέμε πως το τσάι μπορεί να συναγωνιστεί την Coca-Cola... Δε γίνονται αυτά... Σαν το τσάι λοιπόν αυτές οι σαραντάρες. Μια φλατ κατάσταση που δεν μας κάνει αίσθηση και που απλά την υπομένουμε όπως τόσα άλλα πράγματα στη ζωή μας. Να δείτε πως το λένε... Αααα ναι, στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι... 2) Σαραντάρα-Χαμομήλι. Η αλλιώς γυνή η θεραπευτική... Αυτή η σαραντάρα, μας είναι η πιο χρήσιμη απ’ όλες. Μας λέει σε όλα ναι (σε όλα όμως...), είναι απροβλημάτιστη, χαλαρή, φυσιολογική, μας γιατρεύει από τις χλαπάτσες και τις χυλόπιτες των νεαρών γυναικών, κάνοντας μας να νιώθουμε μοναδικοί. Τι άλλο θέλουμε??? 3) Σαραντάρα-Φασκόμηλο. Την λένε και ξεκωλογυναίκιους η ανεβαστική. Και αυτό γιατί είναι μοναδική στο να ανεβάζει την... λίμπιντο των αντρών τόσο εύκολα όσο και το φασκόμηλο που ανεβάζει την ερωτική διάθεση. Αυτές οι σαραντάρες έχουν έντονα στοιχεία, όπως και το φασκόμηλο και ειδικεύονται στα του... στόματος τα κόλπα....(ο νοών νοείτω και εγώ μετά πρέπει να... μετανοείτω με αυτά που γράφω απόψε...) 4) Σαραντάρα-Μέντα. Επιστημονικά, στο ανδρικό περιοδικό «Ο Μισογύνης», αυτή η σαραντάρα περιγράφεται ως Μπεμπεκογυναίκιους η δροσερή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με σαραντάρες που δείχνουν μικρότερες, δροσερές και μιλάνε όπως η Καλομοίρα στα ντουζένια της... Κοτσιδάκια στα μαλλιά, νύχια βαμμένα στα ροζ, λέξεις σπαστές και μισές, όπως μιλάνε τα παιδιά στην νηπιακή ηλικία, αλλά στο κρεβάτι είναι φτυστές η Ντομινίκ Σουέιν στην «Λολίτα». Πιάνουν τον... ταύρο από τα κέρατα και κάνουν τον άντρα τους κερατά πριν πεις κύμινο... 5) Σαραντάρα-Βασιλικός Πολτός. Ψηλομύτιους η δύσκολη. Αυτή η σαραντάρα είναι τόσο δύσκολη, όσο και το να πλησιάσεις και να συλλέξεις έναν βασιλικό πολτό. Οι συγκεκριμένες γυναίκες πατούν επί πτωμάτων για να αναδείξουν την ομορφιά τους, όπως η βασίλισσα των μελισσών και επειδή γνωρίζουν ότι η μπογιά τους θα περνάει για λίγα χρόνια ακόμα, βγάζουν αυτό το κόμπλεξ κατωτερότητας (ανωτερότητα νομίζουν αυτές...), αγνοώντας τα κιλάκια τους, την κυτταρίτιδα, την ξαφνική κάθοδο των οπισθίων τους κλπ κλπ...
Είναι όμως και αυτές απαραίτητες. Γιατί για μας τους νεότερους αλλά και για όλους τους άντρες, οι σαραντάρες είναι φετίχ. Οι ίδιες βλέπουνε μέχρι εκεί που τις βολεύει, ξεχνώντας πως για την ζωή ενός άντρα, για την ενηλικίωση, την εδραίωση του ως αρσενικό στο μυαλό των γυναικών, παίζουν καταλυτικό ρόλο... Μετράνε... Κάτι ήξερε η Ρίτα και το έλεγε... «Οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες, γι'αυτό οι σαραντάρες έχουν διπλές τις χάρες...»
Χρόνια και χρόνια, έτη δίσεκτα και μη, χρονιές δύσκολες οικονομικά αλλά σχεδόν ποτέ σε τέτοιο σημείο, χρονιές έπειτα από πολέμους, φτώχεια, κατοχή, οι Έλληνες πάντα τα καταφέρναμε. Η ευθύνη βαραίνει και μας εννοείται... Το θέμα είναι εδώ που φτάσαμε να προσπαθήσουμε να σηκωθούμε, να ορθώσουμε ανάστημα, αφήνοντας στην άκρη σκοπιμότητες και εγωισμούς. Κρίσιμη χρονιά, κρίσιμη καμπή. Όσο και αν δείχνουν δυσοίωνα τα πράγματα η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Καλή χρονιά να έχουμε...
3) Η χαζή. Και αυτή είναι μια συνηθισμένη περίπτωση που όμως σε πολλές περιπτώσεις έρχεται σε δεύτερη μοίρα και περνάει απαρατήρητη ελέω ομορφιάς, μιας και οι περισσότεροι άντρες ποσώς ενδιαφέρονται για το μυαλό και επικεντρώνουν κυρίως στα φυσικά χαρίσματα. Λες κάτι σοβαρό γελάει, είναι ανορθόγραφη, μετράει με τα δάχτυλα ως το δέκα, συζητάς για τα κοινωνικά προβλήματα με τους φίλους και αυτή νομίζει πως το χαράτσι είναι στήλη του Vogue... Έλεος...
5) Η σπάταλη. Πονεμένη ιστορία αυτή. Σχεδόν το 90 τοις εκατό των γυναικών έχουν στο αίμα τους την σπατάλη. Τα ψώνια πάνε και έρχονται, οι σακούλες δεν χωράνε άλλα καλούδια, η πιστωτική σας κάρτα δίνει συνέχεια απορρίψεις αλλά αυτές εκεί. Φούστες, μίνι, εσώρουχα, παπούτσια, τακούνια, διαφόρων ειδών μπιχλιμπίδια τα περισσότερα αχρείαστα. Shopping therapy λένε. Και μετά χρειάζεσαι εσύ therapy... Από την αφραγκία...
Μερικές φορές με τρομάζουν οι άνθρωποι. Το πόσο σκληροί και αποτρόπαιοι μπορούν να γίνουν. Το πόσο μικρή αξία μπορεί να έχει η ανθρώπινη ζωή για ορισμένους. Θυμάμαι πολλές περιπτώσεις εγκλημάτων που συντάραξαν την ελληνική κοινωνία και τον κόσμο μου... Η περίπτωση του Θεόφιλου Σεχίδη, φοιτητή από την Θάσο, που ξεκλήρισε σχεδόν όλη του την οικογένεια, οι σατανιστές της Παλλήνης, η εταιρία δολοφόνων του πρώην δημάρχου της Νέας Χαλκηδόνας (που μέχρι και πρόσφατα συνέχιζε αμετανόητος το... έργο του), ή πιο πρόσφατα η δολοφονία των πέντε κυνηγών στο Αγρίνιο... Περιπτώσεις μοναδικές και πρωτόγνωρες.
3) Σαραντάρα-Φασκόμηλο. Την λένε και ξεκωλογυναίκιους η ανεβαστική. Και αυτό γιατί είναι μοναδική στο να ανεβάζει την... λίμπιντο των αντρών τόσο εύκολα όσο και το φασκόμηλο που ανεβάζει την ερωτική διάθεση. Αυτές οι σαραντάρες έχουν έντονα στοιχεία, όπως και το φασκόμηλο και ειδικεύονται στα του... στόματος τα κόλπα....(ο νοών νοείτω και εγώ μετά πρέπει να... μετανοείτω με αυτά που γράφω απόψε...)
5) Σαραντάρα-Βασιλικός Πολτός. Ψηλομύτιους η δύσκολη. Αυτή η σαραντάρα είναι τόσο δύσκολη, όσο και το να πλησιάσεις και να συλλέξεις έναν βασιλικό πολτό. Οι συγκεκριμένες γυναίκες πατούν επί πτωμάτων για να αναδείξουν την ομορφιά τους, όπως η βασίλισσα των μελισσών και επειδή γνωρίζουν ότι η μπογιά τους θα περνάει για λίγα χρόνια ακόμα, βγάζουν αυτό το κόμπλεξ κατωτερότητας (ανωτερότητα νομίζουν αυτές...), αγνοώντας τα κιλάκια τους, την κυτταρίτιδα, την ξαφνική κάθοδο των οπισθίων τους κλπ κλπ...