Τζία Καράντζι: Η ομορφιά (δεν) είναι μια υπόσχεση ευτυχίας...

 "I've seen the world, done it all, had my cake now...". Αυτά τα λόγια, από το young and beautiful της Λάνα Ντελ Ρέι μου ήρθαν ανεπαίσθητα στο μυαλό, διαβάζοντας πρόσφατα την ιστορία της πολυτάραχης ζωής της Τζία Καράντζι. Του, πιθανότατα, πρώτου πραγματικού τοπ μόντελ, που εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 80', κυριάρχησε με την ομορφιά της, έκανε... μόδα  το μόντελινγκ αλλά ταυτόχρονα συγκλόνισε με το πρόωρο τέλος της από AIDS. 

 Ο Πιέρ Κλωντ Μπουάστ, Γάλλος λεξικογράφος, είχε πει πως η ομορφιά πεθαίνει δύο φορές. Στην περίπτωση της Καράντζι, οι "θάνατοι", μέχρι την τελική της φυγή σε ηλικία 26 ετών σαν σήμερα το 1986, ήταν πολλοί και επώδυνοι.

 Γεννημένη στις 29 Ιανουαρίου του 1960 στην Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών, με καταγωγή από Ιταλία, Ιρλανδία και Ουαλία, η μικρή Τζία, δε μπορούσε παρά να είναι ένα παιδί με έντονο ταπεραμέντο, που μεγάλωσε σχετικά φτωχά και που μετά την φυγή της μητέρας της από το σπίτι, ενώ ήταν δέκα ετών, αναγκάστηκε να δουλέψει στο fast food του πατέρα της.

 Μετά απο λίγα χρόνια, το πρώτο παραστράτημα ήταν γεγονός. Η Τζία, έφηβη πια, "κλέφτηκε" με έναν νεαρό που δούλευε στο φαστφουντάδικο και που αυτός ήταν που της πρότεινε να ασχοληθεί με το μόντελινγκ. Το πρώτο βήμα έγινε και η Τζία παρουσιάστηκε, γεμάτη αυτοπεποίθηση και "αέρα" σε ένα πρακτορείο μοντέλων όπου εντυπωσίασε την ιδιοκτήτρια με την φυσική και διαφορετική, σε σχέση με την επικρατούσα κατάσταση, ομορφιά της.

 Στα 1978, η  Τζία ήδη άρχισε να συζητιέται ατον χώρο του θεάματος και του μόντελινγκ. Φωτογραφήσεις για περιοδικά (στα τέλη εκείνης της δεκαετίας και αρχές του 80΄, ήταν άλλωστε το πρόσωπο του Vogue, και του Cosmopolitan), εμφανίσεις σε διαφημίσεις στην τηλεόραση, συνεργασίες με τους μεγαλύτερους σχεδιαστές μόδας εκείνης της εποχής και... φώτα. Πολλά φώτα. ίσως από αυτά άρχισε σιγά σιγά να "τυφλώνεται". Ήταν ένα κορίτσι μικρό, χωρίς κάποιον άνθρωπο δίπλα της να την συμβουλεύει και να κρατάει τα... γκέμια όταν αυτό χρειαζόταν.

  Η Καράντζι άρχισε να εθίζεται σε μια αδιέξοδη ζωή. Οι ερωτικές προτιμήσεις της, που είχαν να κάνουν με σχέσεις εφήμερες (με γυναίκες και άντρες), ακόμη και με πάρτυ οργίων με συμμετοχή διασήμων ονομάτων της εποχής, αλλά κυρίως η χρήση σκληρών ναρκωτικών και ο εθισμός της στην ηρωίνη, την έβαλαν σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. 

 Η απέλπιδα προσπάθεια της στυλίστριας Σάντυ Λίντερ, με την οποία διατηρούσε σχέση, να την σταματήσει από τον κατήφορο, δεν ήταν επιτυχής.

 Το 1983 ήταν η αρχή του τέλους. Την συλλαμβάνουν στο αεροδρόμιο με ναρκωτικά, μένει απένταρη, γιατί ενώ σπαταλούσε για να παίρνει τις δόσεις της, πλέον δεν την έπαιρναν στις δουλειές λόγω των των προσωπικών της θεμάτων. Στο όλο σκηνικό και σαν... κερασάκι στην τούρτα πεθαίνουν δύο σημαντικοί άνθρωποι της ζωής της. Ο αγαπημένος της φωτογράφος σε τροχαίο και η καλύτερη της φίλη απο καρκίνο. Επιστρέφει στην Φιλαδέλφεια, μπαίνει σε κέντρο απεξάρτησης και μόλις βγαίνει αποφασίζει να αλλάξει τελείως ζωή και ασχολείται με τις πωλήσεις.

 Το τέλος της όμως ήταν προδιαγεγραμμένο. Δεν καταφέρνει να ορθοποδήσει και ουσιαστικά γίνεται μια πόρνη πολυτελείας. Βιάζεται κατα κόρον απο τους πλούσιους πελάτες της, ζει μέσα στην βρωμιά και η υγεία της επιβαρύνεται. Νοσεί από πνευμονία και οι γιατροί της λένε πως πάσχει απο AIDS...

 Πριν φύγει συναντιέται με την Λίντερ και επί της ουσίας την αποχαιρετά, λέγοντας της πως είναι ο μοναδικός άνθρωπος που αγάπησε πραγματικά. Στις 18 Νοεμβρίου του 1986, το κορίτσι με αυτά τα μεγάλα και πανέμορφα μάτια, τα σαρκώδη χείλη και το έντονο βλέμμα, φεύγει από την ζωή σε ηλικία 26 ετών. 

 Είχε στο πλευρό της μόνο την μητέρα της, τις βασανιστικές μέρες στο νοσοκομείο, ενώ στην κηδεία της ήταν απόντες οι άνθρωποι που συνεργάστηκε από τον χώρο του μόντελινγκ. 

 Αυτή η ιστορία, με μελαγχόλησε και με άγγιξε πολύ. Με έκανε να αναρωτηθώ για άλλη μια φορά, τι μπορεί να είναι αυτό που καταστρέφει ζωές, όταν μπροστά ανοίγονται φωτεινοί ορίζοντες και η τύχη δείχνει να μας χαμογελά. Ποιος μηχανισμός ενεργοποιείται ξαφνικά, που μας πάει από το φως στο σκοτάδι;

 Στο πρόσωπο της Τζία Καράντζι, βλέπω όλα εκείνα τα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που "ανοίγουν τα φτερά" τους, που έχουν όνειρα για το μέλλον, που θέλουν να γίνουν ευτυχισμένοι άνθρωποι, αλλά τελικά οι εσωτερικοί τους δαίμονες, ο περίγυρος και αυτή η αδηφάγα δίψα για την ματαιοδοξία, τους οδηγεί στην καταστροφή και στο πρόωρο τέλος.

 Κι αν παραφράσω τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα Σταντάλ, αποδεικνύεται, πως η ομορφιά τελικά δεν είναι μια υπόσχεση ευτυχίας... Τα ξαναλέμε. 

Το ευ και το ζην...

 

"Ποιο είναι το νόημα να ανησυχούμε για το τι θα μπορούσαμε ή δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει για να ελέγξουμε τον δρόμο που πήρε η ζωή μας; 

Σίγουρα είναι αρκετό ότι άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα τουλάχιστον προσπαθήσαμε και προσφέραμε κάτι αληθινό, κάτι πολύτιμο. 

Κι αν ορισμένοι από εμάς είναι έτοιμοι να θυσιάσουν πολλά πράγματα στη ζωή τους για να κυνηγήσουν αυτές τις προσδοκίες, σίγουρα αυτό από μόνο του, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, θα προκαλέσει υπερηφάνεια και ικανοποίηση..."

 Καζούο Ισιγκούρο

 

 Το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του-γεννημένου σαν σήμερα το 1954- Ιάπωνα συγραφέα Καζούο Ισιγκούρο "Απομεινάρια μιας μέρας", έρχεται να μας υπενθυμίσει την αναγκαιότητα αλλά και την σπουδαιότητα της συνεχούς προσπάθειας για ένα καλύτερο αύριο. Τα όνειρα, οι προτεραιότητες, οι στόχοι, η εξέλιξη, είναι απαραίτητα συστατικά για μια ζωή που θα έχει σκοπό και ουσία.

 Δυσκολίες και οι κακοτοπιές θα βρεθούν στο διάβα μας. Τα ανθρώπινα όρια όμως, ξεπερνιούνται με τον ίδιο τρόπο που ορίζονται. Από εμας τους ίδιους και από την ικανότητα μας να αντιληφθούμε πως το ζην οφείλει να πηγαίνει παντα παρέα με το ευ...

 

ΥΓ. Καλό μήνα να έχουμε. Να προσέχετε τους εαυτούς σας.

ΥΓ2. Σας αφήνω με έναν... πειραγμένο Paul Anka.

 

Η ανοχή δεν είναι αποδοχή...

 "Ο σιωπών συναινεί", λέει μια αρχαία ελληνική παροιμία. Εν μέρει ισχύει, υποδηλώνοντας πως εφόσον δεν αντιδράσεις σε κάτι που σε ενοχλεί ή σε κάτι που θεωρείς λάθος, τότε αυτόματα το αποδέχεσαι. 

  Δεν είναι ακριβως έτσι όμως. Το να ανεχόμαστε μια κατάσταση, έναν άνθρωπο ή μια συμπεριφορά, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι κάτι που μας βρίσκει σύμφωνους. Το αντίθετο, θα έλεγα πολλές φορές. Απλά, είναι τόσο περίεργη η ανθρώπινη φύση, που είναι πιο εύκολο να κάνουμε ένα αβέβαιο βήμα πίσω, παρά ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά...

 Ιδιαίτερα στις σχέσεις που έχουν ερωτικό και συναισθηματικό υπόβαθρο, ακόμη και στις αντίστοιχες επαγγελματικές, είναι πιο εύκολο να υπομένουμε, να σιωπούμε, να ανεχόμαστε μια κατάσταση που υπό άλλες συνθήκες θα "τελειώναμε" εν τη γενέσει της.

  Το δύσκολο είναι να εκφράστουμε διαφωνόντας άμεσα και κοφτά, με σαφή τρόπο, εκφράζοντας ξεκάθαρα μας την αντίθεση μας.  Τις περισσότερες φορές μάλιστα, τα λόγια από τις πράξεις μας διαφέρουν τόσο πολύ, που είναι απίθανο να μην γίνει αυτό αντιληπτό από τους ανθρώπους που συνανστρεφόμαστε επαγγελματικά, φιλικά και σχετιζόμαστε σε αυναισθηματικό επίπεδο.

Γιατι, ναι μεν κάνουμε πίσω, αλλά η ενόχληση και η αποστροφή μας αργά η γρήγορα θα βγει στην επιφάνεια. Οι συνέπειες δε, όταν αυτό γίνεται μετά απο μεγάλο χρονικό διάστημα που συσσωρεύει μέσα μας αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις, είναι σχεδόν πάντοτε καταστροφικές.

 Τι είναι αυτό λοιπόν που μας κάνει να υπομένουμε καρτερικά συμπεριφορές και καταστάσεις που πρακτικά μας ενοχλούν; Η απάντηση είναι απλή, αλλά δύσκολα την αποδεχόμαστε. Το συμφέρον.

 Πάντα οι άνθρωποι κάτι προσδοκούν απο τους συνανθρώπους τους. Έχοντας στο νου πως πρέπει συνεχώς να παίρνουμε χωρίς να δίνουμε, πως πρωτίστως μας ενδιαφέρει πως θα νιώσουμε καλύτερα εμείς και όχι οι άλλοι, λειτουργούμε πλέον σαν ρομπότ. Αυτόματα Μηχανικά. 

 Και είναι ιδιαιτέρως τρομακτικό αν το σκεφτείτε. Γιατί για να φτάνουμε στο σημείο να σκεφτόμαστε έτσι αυθόρμητα και χωρίς την, κοπιαστική όντως, αλλά λυτρωτική και σωτήρια διαδικασία της αυτοκριτικής, σημαίνει πως έχει ήδη εγκαθιδρυθεί εντός μας η ανίατη ψυχική ασθένεια που λέγεται εγωισμός.

Οκ δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο εγωισμός ζει και βασιλεύει μέσα στους ανθρώπους. Από την ημέρα που υπήρξαμε. Η διαφορά είναι πως υπάρχει μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας που έχουν καταφέρει να βρουν ισορροπία στο δούναι και λαβείν. Δίνουν απλόχερα και λαμβάνουν απρόσκοπτα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που προσφέρουν. 

 Επικεντρώνουν περισσότερο στο πως θα νιώσει ο διπλανός τους όμορφα, γνωρίζοντας πως τελικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να κάνεις ευτυχή έναν άνθρωπο. Να του προσφέρεις όραμα, ελπίδα, συμπαράσταση, αξιοπρέπεια, πάθος και αγάπη.

 Ξέρω, ξέρω τα εύκολα λόγια ουδείς εμίσησε, τις δύσκολες πράξεις όμως... Αυτό είναι το ζητούμενο. Οι πράξεις. Και για να το ξεκαθαρίσω, όταν χαλάει κάτι, εννοείται πως πρέπει με υπομονή και επιμονή, να προσπαθήσουμε να το φτιάξουμε. 

 Είναι άλλο θέμα αυτό όμως και άλλο το να συνεχίσουμε να επενδύουμε σε μια κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και παγιωθεί με αρνητικά επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά.

 Με ανθρώπους που κοιτάνε μόνο το συμφέρον τους, που δεν λογαριάζουν τον σύζυγο, τον συγγενή ή τον φίλο τους. Τον άνθρωπο τους. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας. Ας αποφασίσουμε τι είναι καλύτερο για την ζωή μας. Ταυτόχρονα όμως σε συνδυασμό και με τις ζωές των άλλων. Τα ξαναλέμε.

 

ΥΓ. Προς Θεού, δεν δασκαλίζω και δεν διεκδικώ το βραβείο του μοναδικού κατόχου της αλήθειας. Ίσα ίσα. Ενδεχομένως να μην έχω και το δικαίωμα να το... παίζω αναλυτής. Αλλά το κάνω με απόλυτη ειλικρίνεια όταν νιώθω πως θέλω να το κάνω. Για μένα κυρίως.  Γράφω πρωτίστως για να κατανοήσω τα δικά μου λάθη. Αυτά και υγιαίνετε...

Journalιαστείτε και φθινοπωριάζεστε...

 Ξέρετε τι έχω καταλάβει ε; Αν τελικά ρε παιδί μου έχεις ταλέντο στο... γκρέμισμα (ελέυθερη μετάφραση στο να τα κάνεις πουτ@ν@ όλα), τότε αυτό είναι σαν το ποδήλατο. Και δεν το ξεχνάς ποτέ αλλά και με το που βρεις ευκαιρία, το εξωτερικεύεις. Εγώ δεν φταίω όμως. Από την Κατερίνα (https://pause-theblog.blogspot.com) το είδα. Και πήρα την ιδέα. Να η ευκαιρία, αναφώνησα. 

 Μια σειρά ερωτήσεων λοιπόν, για τον Σεπτέμβριο που την... έκανε με ελαφρά. Journal Promts, λέει και ιδού οι απαντήσεις μου στις αντίστοιχες ερωτήσεις:

 

1. Κάτι για το οποίο ανυπομονείς

Περιμένω να έρθει εκείνη η ευλογημένη μέρα που θα ρίξω χυλόπιτα στην Σάλμα Χάγιεκ και την  Μισελ Φάϊφερ. Αντε γιατί  σα να μας τα παν πολλά. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Τόσα μηνύματα έχω στείλει στο φου μπου. Όχιιιιι δεν θα σας κάτσω τόσο εύκολα μαναράκια μου...

2. Πως αισθάνεσαι σήμερα;

Βαρύς. Θα φταίνε τα δύο πιάτα φρικασέ που έφαγα. Το παράκανα ε;

3.  Μια λίστα με όσα σε ενθουσιάζουν το φθινόπωρο

Μα δεν ξέρω ποιο να πρωτοδιαλέξω... Να'ναι αυτή η γλυκία αίσθηση σαπίσματος που σε πιάνει τις 23 από τις 24 ώρες της ημέρας; Η μήπως αυτή η απόλυτη βεβαιότητα ότι ο καιρός είναι για κοντό μανίκι και τελικά βγαίνεις και σε 5 λεπτά θες μπουφάν; Η το άλλο που αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό για να μπει το αεράκι και ξυπνάς το πρωί με μια ωραιότατη ψύξη; Όχι, όχι το βρήκα. Δεν έχει κουνούπια. Ενταξει πλάκα κάνω. Το φθινόπωρο πάντα μ΄αρεσε. Μαζί με την Άνοιξη είναι η πιο ισορροπημένη εποχή.

4. Τι σε εμπνέει αυτή τη στιγμή;

Αυτές οι ερωτήσεις. Μα με τσιγκλάνε τόσο πολύ να γράφω τα χαζά μου. Στην πραγματικότητα εμπνέομαι απο τις πιο ασήμαντες η σημαντικές καταστάσεις που μπορούν να πέσουν στην αντίληψη μου. Νομίζω πως η έμπνευση δεν έχει αρχή και τέλος. Δεν έχει οδηγίες χρήσης. Απλά συμβάινει (καλα τι είπα ο άνθρωπος, άμα μπορείτε κάντε τέτοια ανάλυση εσεις...).

 5.  Τι στόχους έχεις πετύχει μέχρι τώρα αυτή τη χρονιά;

Βασικά καλό η κακό δεν ξέρω, αλλά δε βάζω στόχους τα τελευταία χρόνια. Έχω επηρρεαστεί τόσο πολύ από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, που θεωρώ ότι ακόμα και τα βασικά πλέον, δεν είναι αυτονόητα. Όπως επίσης τίποτα δεν είναι αυτοσκοπός. Η υγεία είναι αυτό  που πρέπει να υπάρχει. Τα υπόλοιπα ειναι δική μας δημιουργία.

6.  Για τι είσαι παθιασμένος;

Για τον Παναθηναϊκό, τις γυναίκες, τον αθλητισμό, το διάβασμα, το γράψιμο και την καλοσύνη. Ααααα και για τις ωραίες συζητήσεις.

7.  Πως διαχειρίζεσαι τις αλλαγές;

Τις δέχομαι, εύκολα η δύσκολα, ανάλογα με την προοπτική τους και προσπαθώ πάντα να τις φέρω στα μέτρα μου.

8.  Υπάρχουν αλλαγές που θέλεις να κάνεις; Τι θέλεις να κρατήσεις;

 Θα ήθελα να εμπιστεύομαι πιο εύκολα τους ανθρώπους.

9.  Αυτή την εβδομάδα έμαθες...

Πως η ηρεμία είναι κάτι πολυ σημαντικό.

10.  Τι είναι στην καρδιά σου σήμερα;

Οι ανθρώποι που αγαπώ. Κυρίως ένα κορίτσι, μια γυναίκα πλέον εδώ και χρόνια, που έτσι και αλλιώς θα είναι για πάντα στην καρδιά μου.

11. Ποιες σειρές παρακολουθείς;

Αυτή την στιγμή καμία. Είμαι ταγμένος Μπεβερλιχελικός εγώ. Τέλος.

 12.  Τι αγόρασες για τον εαυτό σου πρόσφατα;

Λίγο περισσότερο μυαλό που βρήκα εύκαιρο και ένα μπλουζάκι μακρυμάνικο.

13.  Γράψε ελεύθερα ό,τι έρχεται στο μυαλό σου για 10 λεπτά

Η αλήθεια είναι πως με απασχολεί τελευταία το που οδηγούμαστε ως άνθρωποι. Θεωρώ ότι όχι απλά έχουμε παρεκκλίνει της πορείας μας, αλλά ότι μπαίνουμε γενικότερα σε μια κατάσταση που όμοια της δεν έχουμε βιώσει ως ανθρωπότητα. Με αρνητικό πρόσημο όλο αυτό. Με θλίβει το γεγονός ότι βγάζουμε κακία και μίσος ολοένα και περισσότερο. Εύχομαι και ελπίζω να βγουν μπροστά άνθρωποι που λειτουργούν με επίκεντρο τον άνθρωπο.  Έχουμε ανάγκη τον έρωτα, την αγάπη, την αλληλεγγύη, την καλοσύνη.

14.  Αν μπορούσες να κάνεις κάτι σήμερα ανεξαρτήτως χρημάτων ποιο θα ήταν αυτό;

Θα ήθελα να εξαλείψωτην φτώχεια και τις κοινωνικές ανισότητες.

15. Ποιοι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη επιρροή στην ζωή σου;

 Η οικογένεια και οι φίλοι μου.

 

 

 16.  Τι έκανες για το μυαλό, το σώμα και την ψυχή σου αυτή την εβδομάδα; 

Διάβασα, έκανα τζόκινγκ και έγραψα το προηγούμενο κείμενο στο blog.

17. Ποια είναι τα τρία πράγματα που μπορείς να κάνεις για να είσαι έτοιμος αύριο;

 Μπάνιο, βούρτισμα δοντιών, σεξ. Μα πόσο κυνικός και αμετροεπής πια...

18.  Τι θα έκανε τη ζωή σου ευκολότερη;

Να ήμουν περισσότερο τολμηρός.

19. Τι πηγαίνει καλά αυτή τη στιγμή;

Ο ΠΑΟΚ μόνο. Αλλά εγώ είμαι Παναθηναϊκος...

20.  Για τι αγωνίζεσαι;

Για να κάνω τους ανθρώπους να νιώθουν καλά όταν δεν είναι.

21.  Ποιο είναι το ορόσημο που θέλεις να πετύχεις σε 5 χρόνια:

Να είμαι καλύτερος άνθρωπος.

22.  Τι απολαμβάνεις να διαβάζεις;

Εδώ και χρόνια, Στίβεν Κινγκ.

23.  Ένας τρόπος που εμψυχώνεις τους άλλους είναι...

Ανάδειξη των θετικών στοιχείων του εαυτού τους. Υπενθύμιση του τι έχουν καταφέρει μέχρι τώρα.

24.  Ποια είναι η καλύτερή σου ποιότητα;

Δεν ξέρω. Ίσως τo χιούμορ μου;

25.  Ποιο είναι το αγαπημένο σου γεύμα και γιατί

Σουβλάκια. Λιτά, απέρριτα και απ' όλα. Μην ξεχνιόμαστε.

26.   Κάνε μια λίστα με 10 ανθρώπους που θέλεις να συναντήσεις

Σάλμα Χάγιεκ, Μισελ Φάϊφερ, Πάμελα Άντερσον, Σκάρλετ Γιόχανσον, Ούμα Θέρμαν, Τζένιφερ Λόπεζ, Σακίρα, Κριστίνα Αγκιλέρα, Μπρίτνει Σπίαρς, Μπιγιονσέ. Αυτές θέλω τώρα. Τις υπόλοιπες μετά.

27. Γιατί είσαι ευγνώμων αυτόν τον μήνα;

Για το ότι είμαι υγιής και για το ότι δύο πολυ κοντινοί μου άνθρωποι ξεπέρασαν προβλήματα υγείας που τους προέκυψαν.

28.  Που θέλεις να είσαι στην ζωή σου τον επόμενο Σεπτέμβρη;

Νέα Υόρκη.

29.  Ποια στιγμή θα ήθελες να θυμάσαι από αυτόν τον Σεπτέμβρη;

Ένα ωραίο και χαλαρό Σ/κ που πέρασα.

30.  Τι αγαπάς σε αυτόν τον μήνα, τι σου δίδαξε και τι σε κάνει να ανυπομονείς για τον επόμενο μήνα;

Η ζωή είναι ένας μαραθώνιος. Ας αγαπήσουμε την διαδρομή. Αυτό ισχύει για όλους τους μήνες και τα χρόνια που πέρασαν, αλλά και θα έρθουν.  

 

Είδατε ε; Προσπάθησα να μην σας αφήσω αναπάντητα ερωτήματα. Ελπίζω να περάσατε καλά ναι;

Απολεσθέντα...

 

Το φθινόπωρο πάντα μετράμε απώλειες

Οι δικές μου έχουν το χρώμα των ματιών σου

Έχουν την αρμύρα των χειλιών σου

Έχουν την μυρωδιά των μαλλιών σου

 

Το φθινόπωρο κλαίμε κρυφά για ότι χάσαμε

Εγώ κλαίω για την συγνώμη που άργησε

Κλαίω γιατι άφησα τα χρόνια να περάσουν

Κλαίω γιατί μπόρεσα και ζω χωρίς εσένα

 

Το φθινόπωρο, λένε, γυρνάμε στο παρελθόν

Εγώ γυρίζω πάντα σε σένα

Κρύβω την λύπη μου στο γέλιο σου

Κουρνιάζω την ψυχή μου στη ζεστή σου αγκαλιά

 

Το φθινόπωρo πάντα, αρχιζω και αποθηκεύω

Συναισθήματα, αναμνήσεις, μυρωδιές 

Στριμώχνονται στο υπόγειο της ζωής μου

 Απολεσθέντα, τα λέω...

----------------

But it's not defeat
When you set somebody free
And I know you're meant to be yourself with someone else
Not me 

 

ΥΓ. Μερικές λέξεις όπως τς ένιωσα. Δεν θέλω να σας "ρίξω" και άλλο την ψυχολογία. Αρκετά  συμβαίνουν γύρω μας. Έτυχε, μου βγηκαν. Περισσότερο σαν κάθαρση. Για άλλη μια φορά.

ΥΓ2. Καλό μήνα να έχουμε. Σας αφήνω με Duran Duran. Τα ξαναλέμε.

Η πανδημία και οι θηλυκές... μεταλλάξεις

 Δύο χρόνια αγάπες μου. Ναι, ναι δύο ολόκληρα χρόνια κοντεύομε να κλείσουμε με την πανδημία του covit (αααα να με σχωράτε τώρα τελευταία έτσι βλέπω να το γράφουν μερικοί παν-επιστήμονες που ξέρουν απ έξω όλη την βιβλιογραφία της ιατρικής επιστήμης). 

 Ανάθεμα την ώρα και την στιγμή που εκείνη η ριμάδα η νυχτερίδα φαγώθηκε α λα κρεμ και κατακάθισε στο στομάχι του ανυποψίαστου Κινέζου. Ανάθεμα...

 Και ξέρετε τι γίνεται ε; Μέσα σε όλα τα κακά που μας έχουν βρει ως ανθρώπινο γένος, υπάρχει και κάτι που περνάει στα ψιλα. Οι μεταλλάξεις. Όοοοοχι δεν αναφέρομαι στις μεταλλάξεις του ιού, έτσι και αλλιώς εκεί μόλις τελειώσει το αλφάβητο, λογικά τελειώνουν και αυτές. Στις άλλες μεταλλάξεις αναφέρομαι, τις θηλυκές ντε. Είναι που είναι η γυναικεία ψυχοσύνθεση Τριπολιτσώτικος καιρός, ήρθε και ο κορωνοιός και... έδεσε το γλυκό.

 Δυό χρόνια τώρα κοντά, αυτά τα δύσμοιρα παλικάρια, γιατί έτσι τα χαρακτηρίζω με όσα περνάνε, έχουν τραβήξει του Χριστού τα πάθη. 

  Τι μούτρα μέχρι το πάτωμα, τι θανατηφόρα βλέμματα και ειρωνείες, τι "θα τα πούμε σπίτι μετά εμείς", τι "φάε αυτό και πολύ σου είναι" ή "αμά θες πες στη μάνα σου να μαγειρέψει", ακόμα και  (άκουσον-άκουσον)"έχω πονοκέφαλο μη με ακουμπάς" (για δέκατη φορά μέσα σε τρεις μέρες, λες και ζητήσαμε κάτι υπερβολικό οι επιβήτορες). Το ρέπερτόριο μεγάλο και ατελείωτο. Ευτυχώς που δεν έχω σχέση ο άσχετος γιατι δεν ξέρω πως θα την πάλευα. Φτηνά την γλίτωσα. Λέτε να φταίει η κλεισούρα;

 Μα ρε κορίτσια άδικο έχω; Δηλαδή τι ζητάμε τα απόλυτα αρσενικά;  Να μας ταίζετε, να μας... ποτίζετε, να μας... κάθεστε (εμείς πάντα καθόμαστε να ξέρετε) και να μην μας πρήζετε. Πολλά είναι αυτα; Όχι δηλαδή, σκεφτείτε και πείτε μου. Πολλά είναι;

 Είστε και αδίστακτες ρε παιδί μου. Ολόκληρη πανδημία και θέλετε δεσμεύσεις, αρραβώνες, γάμους, ταξίδια και δε συμμαζεύεται και μας βάζετε και το μαχαίρι στο λαιμό. "Αν δε με πας αυτό το καλοκαίρι διακοπές, να ξεχάσεις αυτά που ήξερες". 

 Και έχετε υπόψιν σας παλικαράδες μου, αυτό το "αυτά που ήξερες", είναι μελετημένο. Δεν το πετάνε έτσι τα κοριτσόπουλα και οι καραμιλφάρες. Τα πάντα έχουν την σημειολογία τους. Μακάριοι αυτοί που οσμίζονται το επερχόμενο κακό.

 Τώρα βέβαια εδώ που τα λέμε και για να λέμε και μερικές αλήθειες, τι θέλετε δηλαδή ρε μπαγλαμάδες. Τα πάντα όλα χωρίς ιδρώτα; Κορίτσα είναι αυτά και όπως να΄χει την θέλουν και την λεζάντα τους, και τις διακοπές τους και τα χάδια και μην σας πω και την αγάπη και τον σεβασμό τους. Αμέ. Υπάρχουν και αυτά Αλεντελονάδες μου.

 Εγώ πάντως και κλείνω (όχι ως άντρας αλλά το κείμενο), το΄χω πάρει απόφαση. Μέχρι να τελειώσει η πανδημία δεν μπλέκω σε σχέση (ούτε και πριν έμπλεκα αλλά οκ τι θέλετε τώρα, να μην κάνω και γω το κομμάτι μου;), παρά μόνο, και αυτό με βαριά καρδιά, σε τσιλιμπουρδίσματα. Διότι οκ, την σχέση πολλοί εμίσησαν (οι πολυγαμικοί ντε μην βαράτε), την ξεπέτα ουδείς (εμού του ιδίου συμπεριλαμβανομένου). Αυτά, σας φιλώ ρουφηχτά και τα ξαναλέμε.

Τα πλοία που περνούν...

 "Kάναμε χιλιόμετρα για ανθρώπους που δεν έκαναν ούτε βήμα για μας...", είχε γράψει κάποτε ο αγαπημένος μου ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Πόσο εύστοχα λόγια και πόσο πονεμένη αυτή η ιστορία.

 Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι γεμάτες απο τέτοιες συμπεριφορές. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν δεδομένα τα πράγματα σε μια σχέση. Είτε αυτή είναι ερωτική, φιλική, συναισθηματική. Υπάρχουν αυτοί που ενδιαφέρονται λιγότερο και όμως επηρρεάζουν και ορίζουν την πορεία μιας σχέσης. Υπάρχουν εκείνοι που με μια πλαστή ευμάρεια και μια επίπλαστη ευτυχία, πορεύονται όχι προς τα μπρος όπως θεωρούν, αλλά προς τα πίσω.

 Ο Θεόφιλος Γκωτιέ Γάλλος συγγραφές και ποιητής, είχε πει πως το να μένεις στο ίδιο σημείο στον έρωτα και την ποίηση, σημαίνει ότι πας προς τα πίσω. 

Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε και εκείνους τους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν ποιοτικότερη την ανθρώπινη επαφή. Να την εξελίξουν, να την οδηγήσουν στα δικά τους ιδεατά στάνταρ, να νιώσουν γεμάτοι με την όλη διαδικασία και το ταξίδι. Μάχονται, εστερνίζονται και αφουγκράζονται ταυτόχρονα τις ανάγκες του έτερου τους ήμισυ και την μία και μοναδική φορά που μπορεί να χρειαστούν κάτι, να θελήσουν λίγη κατανόηση και συμπόνοια, το ταίρι τους βλέπει τα... πλοία να περνούν.

 Εκεί η σχέση μπαίνει σε αχαρτογραφητα νερά. Οι δυσκολίες δένουν ένα ζευγάρι, αλλά η αδιαφορά και η αμεταβλησία το οδηγούν σε μονοπάτια  δύσβατα και πρωτόγνωρα. 

 Αυτοί που θα καταφέρουνν να αλλάξουν τα αρνητικά τους χαρακτηριστικά και να αγαπήσουν τον άλλο και τον εαυτό τους (χωρίς όμως να τον βάζουν σε δεύτερη μοίρα), θα βρουν την λύση. Όσοι μείνουν στυλώμένοι μόνο στα όμορφα λόγια και δεν περάσουν στην πράξη, τότε πέρα απο τα πλοία θα έχουν χάσει και το...τραίνο που οδηγεί στην ευτυχία.
 Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο όσον αφορά στη συναισθηματική του λειτουργία, είναι να... ξενερώσει. Εκεί δεν υπάρχει γυρισμός. Και είναι πραγματικά φρόνιμο, να μην θεωρούμε τίποτα και κανέναν δεδομένο. Ούτε να ανυψώνουμε κάποιον στο μυαλό μας σε σημείο να τον εξιδανικεύουμε και επί της ουσίας να ¨κρεμόμαστε" από τις προθέσεις του.

 Είμαστε δύσκολα όντα οι άνθρωποι. Εξαρτημένοι απο τον εγωισμό μας τις περισσότερες φορές και από την αγωνία της επιβεβαίωσης. 

 Ίσως η αίσθηση του να νιώσουμε αρεστοί ή  αποδεκτοί απο μια μερίδα συνανθρώπων μας, να μας οδηγεί σε τέτοια μονοπάτια. Ίσως πάλι να... φταίει και η ανάγκη να μην είμαστε και κυρίως να μη νιώθουμε μόνοι. Αυτή μπορεί να είναι ο καταλύτης στη ζωή μας. 

 Αυτό που θα πρέπει να κατανοήσουμε (και συγνώμη αν δείχνω "σοφή κουκουβάγια¨), είναι πως, πρωτίστως, θα πρέπει να σεβαστούμε τον εαυτό μας, ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα λάθη που κάνουμε στην όποια σχέση έχουμε με κάποιον. Αν βάζουμε πάντα σε δεύτερο πλάνο τα δικά μας συναισθήματα και τις ανάγκες δεν πρόκειται να αντιληφθούμε την εκμεταλλευση (εκούσια ή ακούσια) που υπάρχει από την άλλη πλευρά.

 Για να προλάβω ενδεχόμενες σκέψεις σας, όλα τα παραπάνω τα συμπεραίνω κυρίως από αυτά που συμβαίνουν γύρω μου με τους ανθρώπους και όχι από τις σχέσεις που με αφορούν προσωπικά. Σίγουρα και από αυτές, αλλά είμαι υπέρμαχος εδώ και χρόνια της λογικής, πως στο θέμα των σχέσεων, αυτός που είναι... έξω απο τον χορό αντιλαμβάνεται πιο ξεκάθαρα τα πράγματα. Τα... ζυγίζει διαφορετικά, όντως ανεπηρρέαστος απο τα αρνητικά η θετικά συναισθήματα που προκύπτουν απο την τριβή της σχέσης.

 Το μυστικό λοιπόν, είναι καταρχήν ο σεβασμός προς τον εαυτό μας, κατα δεύτερον η  αποδοχή της πραγματικότητας και πως εμείς την βιώνουμε και τρίτο και τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό, η λήψη δραστικών αποφάσεων.

 Ξέρω και δεν το παίζω ξερόλας, πως δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά, που λέει και ένας γνωστός μου. Απ΄την άλλη... χορτάσαμε από τις εύκολες, flat και ανούσιες σχέσεις. Ας μην βλέπουμε πια το δέντρο αλλά το δάσος. Την μεγάλη εικόνα. Τα ξαναλέμε.

ΥΓ. Καλό Σεπτέμβριο να έχουμε.

ΥΓ2. Ίσως είναι η πρώτη φορά που λείπω από την μπλογκόσφαιρα για τόσο μεγάλο διάστημα (κοντά δύο μήνες). Ήταν κάτι συνειδητό. Συνέβησαν πολλά στην κοινωνία μας το τελευταίο διάστημα. Συνταρακτικά θα έλεγα. Ήταν ένα δύσκολο καλοκαίρι. Ας ελπίσουμε το φθινόπωρο που έρχεται να είναι πιο φωτεινό και με λιγότερες δύσκολες στιγμές.

ΥΓ3. Λόγω της απώλειας του Μίκη Θεοδωράκη, σας αφήνω με μια απο τις πολύ όμορφες δημιουργίες του, σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη και ερμηνεία Γρηγόρη Μπιθικώτση...