Είσαι, αυτό που τα χείλη θέλουν να νιώσουν όταν διψάνε
και η απαράμιλλη ομορφιά του ουράνιου τόξου
μετά την καταιγίδα
Είσαι η στιγμή που περνάει και δεν χάνεται ποτέ
και η θύμηση που φέρνει το χαμόγελο
στα πρόσωπα των ανθρώπων
Είσαι, η υπενθύμιση
πως η δύναμη πηγάζει μέσα από τον πόνο
και η διαπίστωση πως αυτό που τελικά είμαστε
λίγοι το καταλαβαίνουν
Είσαι, ήσουν και θα είσαι
αυτή η γλυκόπικρη αίσθηση
που αφήνουν τα απραγματοποιήτα όνειρα
Και μην έχεις ποτέ την παραμικρή αμφιβολία.
Όλα τα παραπάνω είναι απλά
μια ανάγκη ερμηνείας του ανεξήγητου
Γιατί αυτό που τελικά είσαι, οι λέξεις δεν το χωράνε...
ΥΓ. Το παραπάνω κειμενο, είναι σκέψεις για εκείνους τους ανθρώπους και ειδικότερα για εκείνες τις γυναίκες, που καμία ζωή δεν θα μπορούσε να τους αποδώσει τα μέγιστα από όσα αξίζουν. Και αν το βρίσκετε υπερβολικό, σκεφτείτε μόνο τούτο: Η υπερβολή πολλές φορές κρύβει μέσα της μεγάλες και "δύσκολες" αλήθειες...
Προσπαθείς να μάθεις. Να κρατήσεις τις ισορροπίες.
Διορθώνεις. Ανοίγεσαι. Κλείνεσαι.
Φυσιολογική μα και παράλογη ταυτόχρονα διαδικασία.
Έτσι δεν είμαστε οι άνθρωποι;
Περίεργοι και αυτοκαταστροφικοί.
Όλα λάθος. Επηρρεάζουμε τις ζωές των ανθρώπων.
Καταλαβαίνουμε με ποιον τρόπο;
Τους πονάμε; Τους κάνουμε χαρούμενους;
Στηρίζουμε; Σεβόμαστε; Συναισθανόμαστε;
Όλα λάθος. Εκεί που νιώθεις την αλλαγή έρχεται η στασιμότητα.
Το πισωγύρισμα. Ξανά και ξανά.
Μια ατέρμονη κατάσταση.
Νιώθεις μόνος. Μα πάντα ήσουν μόνος.
Και θα είσαι. Δεδομένα.
Αυτή ειναι η φύση σου.
Η αποδοχή δεν είναι πάντα αρετή τελικά.
Ίσως εναι συνειδητοποίηση όμως.
Ότι όλα ειναι λάθος, γιατί εισαι και συ λάθος.
Και προχωράς. Και χάνεις και κερδίζεις.
Συνήθως χάνεις. Ναι, ναι. Αυτό είναι. Χάνεις...
ΥΓ. Συγχωρέστε το πεσιμιστικό ύφος του κειμένου. Έχετε συνηθίσει για πρώτο κείμενο του μήνα κάτι πιο αναλαφρό. Συμβαίνει καμιά φορά από το τραλαλα τραλαλο να περνάμε και σε κάτι πιο γλυκανάλατο, ιδιαίτερο, βαρύ πείτε το όπως θέλετε.
ΥΓ2. Σας αφιερώνω με όλη μου την καρδιά αυτό το υπέροχο και διαχρονικό τραγούδι του αξεπέραστου Engelbert Humperdinck. Όσοι και όσες δεν το ξέρετε, θα το λατρέψετε! Καλό μήνα να έχουμε!
"I can remember when we walked together Sharing a love I thought would last forever Moonlight to show the way so we can follow Waiting inside her eyes was my tomorrow
Then something changed her mind, her kisses told me I had no loving arms to hold me
Every day I wake up, then I start to break up Lonely is a man without love Every day I start out, then I cry my heart out Lonely is a man without love..."
Την ταινία blade runner την έχετε δει; Βγήκε στους κινηματοράφους το 1982. Σκηνοθέτης ο Ρίντλει Σκοτ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο τεράστιος Χάρισον Φορντ, η Σον Γιάνγκ, η νεαρή Ντάριλ Χάνα, ο Έντουαρτν Τζέιμς Όλμος και ο μέγιστος Ρούτγκερ Χάουερ.
Μουσική Βαγγέλης Παναθανασίου. Ο δικός μας. Ένας μεγάλος Έλληνας, ένας αξεπέραστος καλλιτέχνης. Σήμερα έφυγε από την ζωή σε ηλικία 79 ετών.
Το έργο του αιώνιο και τόσο ελληνικό. Μεγαλειώδες, ιδιαίτερο, επηρρρεασμένο από την αρχαία Ελλάδα και τους επίγειους Θεούς της. Τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη. Ντυμένο με νότες που θύμιζαν το ένδοξο παρελθόν μας. Αυτό που λοιδωρούμε και ξεχνάμε. Αυτό που δεν μπήκαμε στον κόπο να μάθουμε για να μας συντροφεύει ως εφόδιο στις ζωές μας.
Στην συγκεκριμένη ταινία, που θεωρείται από τις καλύτερες όλων των εποχών, ο Παπαθανασίου μπήκε σε άλλα... παπούτσια. Όχι άγνωστα. Άλλωστε ήταν ένας απο τους κορυφαίους της ηλεκτρονικής μουσικής από την εποχή των Aphrodite's child.
Η μουσική του δένει απόλυτα με ένα δυστοπικό Λος Άντζελες, με ρέπλικες σε μορφή ανθρώπων που επαναστατούν, που δείχνουν να έχουν συναισθήματα, που τις κυνηγάνε και στο τέλος τις θανατώνουν.
Παρακάτω μερικές ατάκες, συνδυασμένες με μουσικά κομμάτια που "έντυσαν" την ταινία. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου ήταν ένας παγκόσμιος καλλιτέχνης που τίμησε την Ελλάδα όσο λίγοι. Κάπως έτσι σας αφήνω. Απολαύστε ελεύθερα.
" I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off
the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the
Tannhauser gate. All those moments will be lost in time... like tears in
rain... Time to die..."
"Quite an experience to live in fear, isn't it? That's what it is to be a slave..."
" I'm not in the business. I am the business"
"Nothing is worse than having an itch you can never scratch!"
"We're not computers, Sebastian, we're physical."
"Commerce is our goal, here. More human than human..."
"Replicants are like any other machine - they're either a benefit or a hazard. If they're a benefit, it's not my problem."
"Painful to live in fear, isn't it?"
"We began to recognize in them a strange obsession. After all,
they are emotionally inexperienced, with only a few years in which to
store up the experiences which you and I take for granted. If we gift
them with a past, we create a cushion or a pillow for their emotions,
and consequently, we can control them better."¨
Ναι το παραδέχομαι και είναι και φανερό. "Έκλεψα" τον τίτλο του σημερινού κειμένου μου από το τραγούδι του μοναδικού Τάκη Μουσαφίρη που ερμήνευσε αξεπέραστα ο μέγαλος Στράτος Διονυσίου.
Τον τίτλο βεβαίως βεβαίως. Γιατί την ουσία των όσων θα πω την είδα και την βλέπω στις σχέσεις των ανιθρώπων. Που εύκολα λησμονούνε ή που κάνουνε πως δεν θυμούνται. Και δείχνει πολλά. Γιατί όπως είχε πει και ο Καρλ Μαρξ, "ο άνθρωπος είναι (και) οι σχέσεις του".
Λίγο πολυ όλοι το έχουμε ζήσει. Άνθρωποι που έχουν περάσει από την ζωή μας, σχέσεις, φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι από την δουλειά, απλοί γνωστοί, να κάνουν πως δεν μας θυμούνται. Ή όντως να μας έχουν ξεχάσει. Το χειρότερο όμως είναι όταν διαπιστώνουμε ότι η συμπεριφορά τους είναι ξένη και παράταιρη απέναντι μας. Γι'αυτο και δεν εννοώ την λήθη που φέρνει ο χρόνος, κάτι που είναι φυσιολογικό πολλές φορές, αλλά την λήθη που ο ανθρώπινος εγωισμός φέρνει στην επιφάνεια.
Πραγματικά με λυπεί αυτή η κατάσταση. Γιατί, θεωρώ από τα λίγα που καταλαβαίνω από τον εαυτό μου, ότι εγώ δεν τον έχω κάνει ποτέ αυτό σε κάποιον που πέρασε από την ζωή μου και ούτε πρόκειται.
Και δεν μιλάω για τις περιπτώσεις που αποφασίζουμε να βγάλουμε έναν τοξικό άνθρωπο από την ζωή μας. Αλλά για εκείνες που η καθημερινότητα, οι δυσκολίες, η συνειδητοποίηση ότι έκλεισε ένας κύκλος, η ίδια η ζωή τελικά, έκανε δύο ανθρώπους να απομακρυνθούν ο ένας απο τον άλλο.
Είναι πολυ άσχημο να συναντιέσαι με κάποιον που μοιράσστηκες πράγματα και ξαφνικά να τον νιώθεις ξένο. Να νιώθεις πως έχει αλλάξει προς το χειρότερο, να αναρωτιέσαι αν είναι αυτός ο άνθρωπος με τον οποίον συναναστράφηκες, συνεργάστηκες, έκλαψες, γέλασες, ήταν ο συζυγος, ο εραστής σου, ο φίλος, ο συγγενής που κάποτε ήσασταν... αυτοκόλλητοι.
Είναι άσχημο, γιατί διαπιστώνεις ότι τελικά οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα, νιώθουν ψεύτικα και θυμούνται μόνο ότι ικανοποιεί τον εγωισμό και την ματαιοδοξία τους. Σε χαιρετάνε μηχανικά, σχεδόν επιτηδευμένα, μιλάνε κοφτά και χωρίς ίχνος συναισθήματος, σου δίνουν την εντύπωση ότι σε βλέπουν για πρώτη φορά.
Αντιλαμβάνεσαι αυτόματα ότι ενδεχομένως και συ να ήοουν αλλιώς την περίοδο που συναναστρεφόσασταν με όποιον τρόπο, αλλά καταλαβαίνεις κιόλας ότι εσύ είσαι ο εαυτός σου. Και όχι κάποιος η κάποια που παίζει έναν ρόλο ανάλογα τις περιστάσεις. Γιατί εσύ δεν άλλαξες. Δεν έγινες ξένος. Έδωσες και έμεινε κάτι μέσα σου από όλο αυτό.
Είναι τραγικά απάνθρωπο να υπάρχουν... άνθρωποι που διαγράφουν το παρελθόν τους έτσι απλά, μονοκοντυλιά. Είναι λυπηρό από πρώτη αγάπη, καλύτερος φίλος, φοβερός συνάδελφος, τρυφερός σύζυγος, να νιώθεις ξένος, να σου συμπεριφέρονται απρόσωπα και τυπικά. Τα κομμάτια της ζωής μας τα κρατάμε μέσα μας και δεν τα πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων.
Γιατί, όπως έχουμε τονίσει ξανά, η ζωή έχει την τάση να επιστρέφει συμπεριφορές. Και όποιος "λησμονεί τους σταθμούς που έκανε στάση", που ξεδίψασε και ξεκουράστηκε, που μοιράστηκε τα όνειρα του περιμένοντας το τραίνο για ένα καλύτερο αύριο, τότε είναι καταδικασμένος να ξεχαστεί και ο ίδιος...
Πέρα δώθε-πέρα δώθε, πολύ μουντό αυτό το απόγευμα Που είνaι τα παιδιά; Ο Βιτάλι, η Αλεξία, ο Όλεγκ; Πέρα δώθε-πέρα δώθε,περίεργοι θόρυβοι ακούγονται Με ξέχασαν άραγε; Εμένα που τους πήγαινα ψηλά;
Πέρα δώθε- πέρα δώθε, σκοτείνιασε ο ουρανός Γιατί ακούγονται κραυγές; Πέρα δώθε-πέρα δώθε, ακούω μπότες να χτυπάνε Γιατί χάθηκε ο ήλιος;
Πέρα δώθε-πέρα δώθε, νιώθω μισή έτσι αδειανή που είμαι Παιδιά είναι αυτά που κλαίνε; Πέρα δώθε-πέρα δώθε, μυρίζει θάνατος τριγύρω Όλεγκ, Βιτάλι, Αλεξία, έι παιδιά, γιατί είστε ψηλά; Μόνο εγώ σας πήγαινα εκεί...
-----------------------
Μισώ
"Τον πόλεμο μισώ και απ΄την ζωή αποζητώ, να μη μου μείνει μόνο το παράπονο Κι ας ήταν μια φορά να με 'χες πάρει αγκαλιά Το ξέρω σου ζητώ παρά πολλά..."
"Δεν θέλω καρδιά μου κλαις"
Νικόλας Άσιμος
Μισώ την μυρωδιά του Τον τρόπο που βρωμάει η σάρκα του Μισώ τους ήχους του Τον τρόπο που ακούγονται τα ουρλιαχτά του Μισώ την μοναξιά του Τον τρόπο που χωρίζει τους ανθρώπους
Μισώ την ασχήμια του Τον τρόπο που γελάει με το θανατικό του Μισώ την δύναμη του Τον τρόπο που επιβάλλεται στις ζωές μας Μισώ το θράσος του Τον τρόπο που σκοτώνει τα παιδιά
Αυτές λοιπόν, ήταν οι συμμετοχές μου στο 28ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η αγαπημένη μου Αριστέα (https://princess-airis.blogspot.com/). Ένα Συμπόσιο που έκρυβε πολλές εκπλήξεις και συγκινήσεις για ακόμη μια φορά. Η έμπνευση της, να γράψουμε για τον πόλεμο χωρίς επιλογή συγκριμένης λέξης, ήταν πραγματικά εξαιρετική.
27 ποιήματα-καταθέσεις ψυχής-διαμαρτυρίες, διαγωνίστηκαν, διαβάστηκαν και τελικά βαθμολογήθηκαν. Συγχαρητήρια στη νικήτρια Σταυρούλα Δεκούλου (https://st-dekouloupapadimitriou.blogspot.com/), που έγραψε ένα ποιήμα που συγκίνησε και κέρδισε τις εντυπώσεις. Δεν ήταν το μόνο, γ'αυτό θέλω να συγχαρώ όσες και όσους έγραψαν, διάβασαν και βαθμολόγησαν σε αυτή την γιορτή μας. Όλα τα κείμενα είχαν κάτι να πουν.
Από την Σταυρούλα μέχρι την Γιούλη. Απο το πρώτο μέχρι το τελευταίο. Οι βαθμοί δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει η αλληλεπίδραση και η δημιουργία. Σημασία έχει που οι φωνές μας γίνονται δημιουργικές, γίνοντα ερωτικές και αστείες, ιδιαίτερες και όταν χρειάζεται φωνές διαμαρτυρίας.
Κάθε φορά που έρχεται η στιγμή να γράψω νιώθω αυτό το καρδιοχτύπι, την αγωνία, να βγουν οι λέξεις απο μέσα μου με τρόπο ποιητικό και λυρικό. Με βοηθάει πολύ το Συμπόσιο στον τρόπο που γράφω και σκέφτομαι. Και αυτό το οφείλω στην Αριστέα. Εν αναμονή του επομένου λοιπόν...
ΥΓ. Μη νομίζετε ότι ξεχνάω την κάψα μου για την πρωτιά. Απλά είπα να μην κάνω εκτενη αναφορά γιατί στο τέλος θα με περάσουν για γραφικό (σιγά τα νέα). Σας φιλώ!
Εμείς οι φυλακισμένοι του χαρτιού,
χάσαμε τόση ζωή, όσο η έκταση των γραπτών μας.
Δεν είχαμε κι άλλη λύση.
Ήρθαμε και δεν μας περίμεναν.
Χτυπήσαμε την πόρτα, αλλά δεν μας άνοιξαν.
Μιλήσαμε και η γλώσσα μας ήταν ξένη.
Καταφύγαμε στο χαρτί, ζητώντας άσυλο,
όμως κι εδώ εξόριστοι είμαστε.
Δεν είχε χώρο για μας, μόνο για τις λέξεις...
Πριν απο δύο ακριβώς χρόνια, 11 Απριλίου του 2020, έφυγε από την ζωή ο Περικλής Κοροβέσης. Ένας γνήσιος αγωνιστής. Ένας εξαιρετικός συγγραφέας. Ένας ποιητής και λογοτέχνης που έγραφε, οπως μιλούσε, απλά, παθιασμένα και βιωματικά ταυτόχρονα. Και αυτό τελικά ήταν που τον έκανε ξεχωριστό. Αυτό και η απουσία φόβου στα πεπραγμένα του.
Ένας αριστερός, όπως θα έπρεπε να είναι οι αριστεροί και όχι όπως έχουν καταντήσει σε αυτόν τον τόπο. Ένας... Ανθρωποφύλακας χαμένων ηθών και αξιών...
ΥΓ. Την ιδεά για την ανάρτηση την πήρα απο την φίλη μου Κατερίνα Βερίγκα.
"Είδα τα και λιγώθηκα κι ακούμπησα στον τράφο". Καθήστε να μεταφράσω γιατί είναι Κρητική η διάλεκτος. Στο περίπου. Τα είδα, μου τρέξανε τα σάλια (μπλιαχ), από το πόσο πετυχημένα ήταν και ακούμπησα στον τοίχο (τράφος-πετρόχτιστος τοίχος που συναντάμε ότιστα χωράφια τσι Κρήτης), γιατί ζαλίστηκα ρε παιδί μου πως το λένε. Γούσταρα. Και εξηγούμαι. Μόλις τον προηγούμενο μήνα έκανα ανάρτηση για τα συνθήματα των τοίχων. Και η Γιώτα, η Γιώτα ντε το μελαχρινο κορίτσι που τα παίρνει όλα αμπάριζα; (http://giwtatotongi.blogspot.com/).
Εεεε μου υποσχέθηκε να στείλει συνθήματα που της έκαναν κλικ. Συνθήματα σοβαρά, αστεία, αθλητικά, τσαχπινογαργαλιάρικα. Κάναμε μια μίξη και ... ιδού! Απολαύστε μας. . Όπου Γ η Γιώτα, όπου Μ η αφεντιά μου. Εγώ κόβω, αυτή ράβει. Η και το αντίστροφο...
Γ: Προστακτικές όχι σε μένα. Ευχαριστώ. (με ύφος μα μιλάμε για πολύ ύφος)-Μ: Γλύκανε μαρή λιγάκι, ολόκληρη καρδιά σου κοτσάρισε δίπλα ο άνθρωπος!
Γ: Φωτιά στα μπατζάκια μας!-Μ: Άλλη Τζώρτζια μας βρήκε από δω...
Γ: Ώπα Χριστόφορε... Χαλάρωσε σε παρακαλώ πολύ!1!1!1!!1!!111! - Μ: Καλά σου λέει το κορίτσι ρε Χριστόφορε. Προηγούμαι εγώ!
Γ: Είδες και συ ότι αδυνάτισα ε; Ναι ναι, τρέφομαι κυρίως με φρούτα και λαχανικά. Πατάτες τηγανητές; Μόνο για να μη σε προσβάλλω. - Μ: Ποιός νιώθει γεμάτος την σήμερον ημέρα;
Γ: Και σε'σας, να'στε καλά, και του χρόνου με υγεία! - Μ: Μέρααααα!
Γ: Μάκη, δε γράφουν για μας σε αυτόν τον τοίχο... πάμε στον επόμενο! -Μ: Κάτσε και σκέψου. Αυτό λέει Γιώτα, αμέσως πάμε στον επόμενο. Βιαστικιά!
Γ: Άντε στου παράδεισου την πόρτα κάποιος φύτεψε δύο χόρτα (θα σου πω εγώ που είναι, στείλε μήνυμα) - Μ: Ότι και καλά ξέρεις προς τα που πέφτει... Μμμάλιστα κρητικό ζιζάνιο, μμμάλιστα...
Γ: Και βγαίνω και πίνω! - Μ: Θα τρώω, θα ζω;
Γ: Να, στο λόγο μου. Τώρα το σκεφτόμουν! - Μ: Μ'αρεσει που το λες σα να είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου!
Γ: Έχεις δει πόσο έχουν αυξηθεί οι τιμές στα υφάσματα; - Μ: Έλα μου ντε. Όταν τα έλεγε ο Χρηστάκης εγώ σφύριζα αδιάφορα...
Γ: ΟΦΗ ΟΛΕ, ΟΦΗ ΟΛΕ, ΟΦΗ ΟΛΕ ΟΛΕ ΟΛΕ ΟΛΕΕΕΕΕ ( συγγνώμη με παρέσυρε το συναίσθημα) - Μ: Ναι, δε λες ότι είσαι καφρακι, στο συναίσθημα τα ρίχνεις!
Γ: Και στο Μαλεβιζιώτη κάνουμε βήματα πίσω! Όφειλα να το πω; Ναι, όφειλα! - Μ: Αυτό είχα κάνει και γω μια φορά και ξενύχιασα ένα μωρό. Και μετά, ούτε τανγκό, ούτε μωρό...
Γ: Hellooooo!! To Android τον κάνει!! Είναι σχεδιασμένο για τον άνθρωπο... - Μ: Χελοοουυυυ, το iPhone κάνει τα πάντα εκτός από καφεεεέ😎
Γ: Ξεκόλλα, σε λίγο ξημερώνει! - Μ: Μμμ ναι, ενώ τα πρωινά μας μέσα στην ελπίδα είναι, τι να σου πω...
Γ: Ότι είσαι, είσαι. Ναι Μάκη, σε σένα το λέω ( προτιμώ να βάλεις λεφτά στην τράπεζα, ευχαριστώ) -Μ: Κύριος ήρθα και κύριος φεύγω (την κάνω με ελαφρά, δεν υπάρχουν λεφτά)
Εντάξει; Πως μας είδατε; Συνθήματα είναι αυτά μας δίνουν τροφή για σκέψη και για... δηλώσεις! Η Γιώτα αν και πρωτάρα στο...σπορ αφηνίασε! Την ευχαριστώ πολύ για την συμμετοχή και υπόσχομαι να την φιλοξενήσω ξανά, εφόσον δεν την κουράσει η αγνωρισιμότητα που θα έχει μετά απο αυτή την ανάρτηση παγκοσμίως (χα!)
Σας φιλώ ρουφηχτά και σας εύχομαι καθυστερημένα αλλά εγκάρδια, καλό μήνα (νταξ μην βαράτε κλισεδιαρικη ευχή είναι)!
.jpg)
