Καλοκαίρι...

Ένα καλοκαίρι είναι ζέστη…
…με μοναξιά
…με θάλασσα
…χωρίς διακοπές
…με ένα καλό βιβλίο
…με φίλους
…με βαρεμάρα
…με νέα γάτα
…με γεμιστά
…με μελτέμι
Ένα καλοκαίρι είναι ζέστη:
…με μπουρίνι
…με ιδρώτα
…με αρρώστια
…με καρπούζι
…με τζιτζίκια
…με σεξ
…με μακροβούτι
Ένα καλοκαίρι είναι ζέστη…
με ό,τι άλλο μπορείς να θυμηθείς (ή να φανταστείς)
αλλά κυρίως με πολλή ζέστη…

Νίκος Δήμου

Νομίζω πως τα παραπάνω είναι όντως το καλοκαίρι. Αλλά δεν θα σας αφήσω μόνο με αυτό. Θα σας προτείνω και δύο εναλλακτικές ταινίες με φουλ καλοκαιρινή διάθεση. Ζέστη, ερωτισμός, άδεια πόλη, ευτράπελα, μια κινηματογραφική μικρογραφία της κοινωνίας μας τους καλοκαιρινούς, και όχι μόνο, μήνες.

Νταξ η πρώτη θεωρείται κλασσική για το ελληνικό σινεμά πλέον. Η δεύτερη περισσότερο mainstream. Αξίζουν όμως και οι δύο.

Οι Απέναντι

1981. Μια Ελλάδα έτοιμη να υποδεχθεί το ΠΑΣΟΚ , ένας λαός που οσονούπω θα ζήσει μέσα στην απατηλή λάμψη του σοσιαλισμού, μια κοινωνία  καταπιεσμένη που θα βρει τον προορισμό της στο κιτς, στα μπουζούκια και στην λογική "Τσοβόλα δώστα όλα". 

Ένας εικοσάχρονος, περίεργος και μοναχικός νέος, παρακολουθεί κρυφά με το τηλεσκόπιο του μια 35χρονη γυναίκα στην απέναντι πολυκατοικία. Ερωτισμός, ζέστη, εξαιρετικό καστ. Με υπόθεση πολύ προχωρημένη για την εποχή της. Η Μπέτυ Λιβανoύ με τον εξαιρετικό Άρη Ρέτσο, ο Θέμης Μάνεσης, η Σοφία Αλιμπέρτη, ο Κωνσταντίνος Τζούμας, ο Δημήτρης Πουλικάκος και μερικοί ακόμα γνωστοί ηθοποιοί πρωταγωνιστούν στην ταινία που άφησε το στίγμα της στο ελληνικό κινηματογράφο.

Τσίου

2005. Το στόρι είναι απλό όσο και τραγελαφικό. Ο Τσίου είναι ένας τύπος εθισμένος σε ουσίες. Ξεμένει το καλοκαίρι στην Αθήνα και προσπαθεί εναγωνίως να βρει την δόση του στην άδεια πόλη τον δεκαπεντάγουστο. Ούτε με... σφαίρες. Μπερδέματα, ναρκωτικά, ξεκάρφωτα τυπάκια, γκόμενες, μπράβοι. Ένα παρανοϊκό ψηφιδωτό που αποτυπώνει πλήρως την ψυχοσύνθεση των νέων ανθρώπων σε μια παρακμιακή κοινωνία.  Αλέξανδρος Παρίσης, Τζένη Θεωνά,, Μάκης Αρβανιτάκης, Μάκης Παπαδημητράτος, Αναστάσιος Κολοβός και Ερρίκος Λίτσης δίνουν ρέστα. Αν και θεωρείται cult με την άσχημη έννοια, όσοι την έχουν παρακολουθήσει λένε τα καλύτερα. Δοκιμάστε να την δείτε και θα με θυμηθείτε!

 

 Αυτααααααά! Όχι, για να μη λέτε ότι δεν φροντίζω για την καλοκαιρινή σας... διασκέδαση. Απο τα ποιήματα στις ταινίες, στην ζέστη, στα κουνούπια και στα ιδρωμένα σώματα! Τα λέμε ξανά!

Ιούλιος: Όλα τα μωρά στην πίστα...

 Καλησπέρα, καλησπέρα. Σήμερα λέω να είμαι φειδωλός. Εγώ. Γιατί σε λίγο θα μιλήσουν ο μέγιστος Γιάννης Ντουνιάς και ο ακόμη πιο μέγιστος Κώστας Μοναχός. Γι'αυτό σας λέω ο τίτλος έχει και δεν έχει σχέση. Ιούλιος βλέπετε, το ημερολόγιο δείχνει 13 του μήνα και τα μωρά άρχισαν να τα...πετάνε!

 Σιγά το νέο δηλαδή. Όοοοοοχι δεν χαμπαριάζουμε απο κορωνοϊο εμείς. Όλα στην φόρα και ας είναι κατηφόρα. Έχω μα διάθεση 80-90ίλας. Τότε που ήταν παχιές οι αγελάδες ντε. Με τα πακετάκια Ντελορ να έρχονται το ένα μετά το άλλο. Με τον Αντρέα και τον Τσοβόλα να τα δίνουν όλα Οπότε συνδυάζω τα μωρά με τους άντρες παλιάς κοπής (κάτι μου θυμίζει αυτό, αλλά νταξ μην είστε έτσι, υπάρχουν και άντρες παλιάς κοπής με την καλή την έννοια).

 Για πρώτο κείμενο του μήνα σας αφήνω με άσματα ασμάτων. Λόγια σοφά. Και μουσικές τρελιάρικες. Έτσι για να χαλαρώσουμε λιγάκι από ότι συμβάινει γύρω μας. Θέλω να νιώσετε και να αφουγκραστείτε την αγωνία των δημιουργών να ταιριάξουν τις λέξεις (κάπως έτσι δεν το λέει η Αριστέα μας  στο Συμπόσιο;). Απολαύστε με δική σας ευθύνη...

 

   Στίχοι: Παπαδόπουλος Βασίλης-Μουσική: Καμπουρίδης Θεόδωρος

Τον τελευταίο τον καιρό
κυκλοφορώ μ’ ένα μωρό.
Άμα το δεις θα πάθεις,
θα πάθεις τέτοια ταραχή
που θα σου φύγει η ψυχή.
Ρώτησε και θα μάθεις.

Αριστούργημα, σου λέω, αριστούργημα,
του Θεού το πιο ωραίο δημιούργημα.

Τον τελευταίο τον καιρό
κυκλοφορώ μ’ ένα μωρό,
μιλάμε για κανόνι.
Και οι γυναίκες το κοιτούν,
κι οι άντρες, όταν οδηγούν,
τους φεύγει το τιμόνι.

Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Ιωαννίδης

 

 Στο χω ξαναπεί θα με θυμηθείς
Όταν λείπω εγώ τότε θα το δεις
Πως ότι και να ψάχνεις ότι και να βρεις
Πάλι εμένανε ναι θα θυμηθείς

Γιατί εγώ ναι ναι μωρό μου εγώ
δε γίνεται με τίποτα ν’ αντικατασταθώ
γιατί εσύ ναι ναι μωρό μου εσύ
τώρα που λείπω θα με θέλεις πιο πολύ

 

ΥΓ. Βάλτε φωτιά στα κάρβουνα!

ΥΓ2. Καλό υπόλοιπο μήνα να έχουμε.

Καλοκαιρινοί έρωτες: Το άλλο με τον Τοτό...

 Τέλος Ιουνίου, μπάνιο στην θάλασσα ακόμα δεν έχω κάνει, αλλά οκ μια γνωμούλα για κάτι καλοκαιρινό νομίζω πως μπορώ να έχω. Καλοκαιρινοί έρωτες λοιπόν. Σαν να λέμε πίτα με φαλάφελ και σως από ρυζογκοφρέτα αντί για γύρο χοιρινό με ότι χωράει μέσα (ή ακόμα και να χύνεται απ έξω ακόμα πιο καλά).

 Ξέρω ξέρω, αν διαβάσει το κείμενο η Αριστέα θα με αποκληρώσει από το Συμπόσιο ποίησης, αλλά οκ έτσι μου ήρθε στο μυαλό τώρα τι να κάνω. Άκου εκεί καλοκαιρινοί έρωτες...

 Νομίζω πως δεν υπάρχει πιο μεγάλη παγίδα από το να νομίζεις ότι ερωτεύτηκες ή σε ερωtεύτηκε κάποιος/κάποια, ντάλα κατακαλόκαιρο. Ρε είστε τρελοιιιιί ρεεεεε; Γίνονται αυτά; Γιατί δεν το δέχεστε όπως ακριβώς είναι; Τι είναι; Εύκολο. Ξεπέτα μικρής διάρκειας χωρίς τύψεις ελέω ζέστης, μπύρας, ορμών (για να μη πω κ@βλας και παρεξηγηθώ) και παραλίας. Αυτό είναι κοριτσάρες μου και αγορίνες μου. Καα ειδικά για σας αγορίνες μου το λέω όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται. 

 Όχι ρε, δε βρήκε στο πρόσωπο σας η γκόμενα των άντρα των ονείρων της. Να περάσει καλά ήθελε το καλοκαιράκι, έζησε λίγο και την φάση της ως drama queen και αυτό είναι όλο. Στο τέλος Αυγούστου θα πέσουν τηλεφωνήματα η ακόμη χειρότερα απλά μηνυματάκια που θα εξηγούν ότι "περάσαμε όμορφα αλλά θέλω να μείνω λίγο μόνη."  

 Σε ελεύθερη μετάφραση αυτό σημαίνει, "μπαίνει το φθινόπωρο, έρχεται ο χειμώνας και νιώθω πως πρέπει νσ βρω κάτι σοβαρό στην ζωή μου. Μέχρι το άλλο καλοκαίρι που θα κωλοχτυπιέμαι στα μπαρ και στις παραλίες".

 Νταξ ξέρω, είμαι ένα κακέκτυπο αντρικού γουρνιού (έτσι λένε στο χωριό μου το γουρούνι) που μέσα στα διαμάντια που γράφω (λέμε τώρα), ξεφεύγω και τσουβαλιάζω τα κορίτσα και τα αγόρια. Όοοοοοχι όμως. Την αλήθεια μου λέω. Μια αλήθεια που αν κοιτάξετε καλύτερα γύρω σας θα δείτε και σεις.

 Δεν προσφέρεται το καλοκαίρι για σοβαρές γνωριμίες. Και όταν λέω σοβαρές δεν εννοώ τον γάμο. Αλλά έστω μια υποτυπωδώς σοβαρή σχέση. Για όσους και όσες θέλουν δηλαδή να κάνουν. Η φάση είναι τοσο χαλαρή, τόσο χύμα, που όλοι μας θέλουμε να χαλαρώσουμε, να ξεφύγουμε από τις σκοτούρες και όχι να δημιουργήσουμε νέες. Εεεε σε αυτή την λογική κινείται και η φάση της συναναστροφής με το άλλο φύλο.

 Γι' αυτό λοιπόν αφήστε τα ψεύτικα τα λόγια τα... καλοκαιρινά. Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ο βοριάς θα στα κάνει συντρίμμια κομμάτια, που έλεγε και το άσμα. Ααααα εγώ είμαι προβληματικός και τα λέω τσεκουράτα. Μη πείτε μετά δεν ξέρατε, δεν καταλάβατε και δεν είδατε. Ξηγημένα.

 Αυτά τα ολίγα είχα να καταθέσω. Να βάζετε αντηλιακό, να γεμίζετε τα τάπερ σας με κεφτεδάκια και προσοχή στις μωβ μέδουσες. Θα τα ξαναπούμε. Δεν ρεπάρω το καλοκαίρι από το μπλογκ. Είναι τροφή για σκέψη αυτή η περίοδος, με τόσα βυζι@, κώλους εεεε μπιπ ποπούς ήθελα να πω και τόσες αιθέριες υπάρξεις που κυκλοφορούν... λυτές και δεμένες. Τα λέμεεεεε!

 

ΥΓ. Σας αφήνω με την Πόλυ Πάνου την θεά!

 

Είσαι...

 

Είσαι, ο ήχος των κυμάτων 

ένα καλοκαιρινό απόβραδο δίπλα στην θάλασσα

Το γλυκό αεράκι που σκάει στο στέρνο

μια ζεστή μέρα του Αυγούστου

 

Είσαι, αυτό που τα χείλη θέλουν να νιώσουν όταν διψάνε

και η απαράμιλλη ομορφιά του ουράνιου τόξου 

μετά την καταιγίδα 

 

Είσαι η στιγμή που περνάει και δεν χάνεται ποτέ

και η θύμηση που φέρνει το χαμόγελο 

στα πρόσωπα των ανθρώπων

Είσαι, η υπενθύμιση

 πως η δύναμη πηγάζει μέσα από τον πόνο

και η διαπίστωση πως αυτό που τελικά είμαστε 

λίγοι το καταλαβαίνουν 

Είσαι, ήσουν και θα είσαι

αυτή η γλυκόπικρη αίσθηση

που αφήνουν τα απραγματοποιήτα όνειρα

 

Και μην έχεις ποτέ την παραμικρή αμφιβολία. 

Όλα τα παραπάνω είναι απλά 

μια ανάγκη ερμηνείας του ανεξήγητου

Γιατί αυτό που τελικά είσαι, οι λέξεις δεν το χωράνε... 

 

 

ΥΓ. Το παραπάνω κειμενο, είναι σκέψεις για εκείνους τους ανθρώπους και ειδικότερα για εκείνες τις γυναίκες, που καμία ζωή δεν θα μπορούσε να τους αποδώσει τα μέγιστα από όσα αξίζουν. Και αν το βρίσκετε υπερβολικό, σκεφτείτε μόνο τούτο: Η υπερβολή πολλές φορές κρύβει μέσα της μεγάλες και "δύσκολες" αλήθειες...

Όλα λάθος...

Όλα λάθος. Η στιγμή. Η εποχή. Οι σκέψεις. 

Προσπαθείς να μάθεις. Να κρατήσεις τις ισορροπίες.

Διορθώνεις. Ανοίγεσαι. Κλείνεσαι. 

Φυσιολογική μα και παράλογη ταυτόχρονα διαδικασία.

    Έτσι δεν είμαστε οι άνθρωποι;

Περίεργοι και αυτοκαταστροφικοί.

 

Όλα λάθος. Επηρρεάζουμε τις ζωές των ανθρώπων.

Καταλαβαίνουμε με ποιον τρόπο;

Τους πονάμε; Τους κάνουμε χαρούμενους;

Στηρίζουμε; Σεβόμαστε; Συναισθανόμαστε;

Όλα λάθος. Εκεί που νιώθεις την αλλαγή έρχεται η στασιμότητα.

Το πισωγύρισμα. Ξανά και ξανά.

 Μια ατέρμονη κατάσταση.

Νιώθεις μόνος. Μα πάντα ήσουν μόνος. 

Και θα είσαι. Δεδομένα.

Αυτή ειναι η φύση σου.

Η αποδοχή δεν είναι πάντα αρετή τελικά. 

Ίσως εναι συνειδητοποίηση όμως.

Ότι όλα ειναι λάθος, γιατί εισαι και συ λάθος.

Και προχωράς. Και χάνεις και κερδίζεις.

Συνήθως χάνεις. Ναι, ναι. Αυτό είναι. Χάνεις...

ΥΓ. Συγχωρέστε το πεσιμιστικό ύφος του κειμένου. Έχετε συνηθίσει για πρώτο κείμενο του μήνα κάτι πιο  αναλαφρό. Συμβαίνει καμιά φορά από το τραλαλα τραλαλο  να περνάμε και σε κάτι πιο γλυκανάλατο, ιδιαίτερο, βαρύ πείτε το όπως θέλετε.

ΥΓ2. Σας αφιερώνω με όλη μου την καρδιά αυτό το υπέροχο και διαχρονικό τραγούδι του αξεπέραστου Engelbert Humperdinck. Όσοι και όσες δεν το ξέρετε, θα το λατρέψετε! Καλό μήνα να έχουμε!

"I can remember when we walked together
Sharing a love I thought would last forever
Moonlight to show the way so we can follow
Waiting inside her eyes was my tomorrow

 
Then something changed her mind, her kisses told me
I had no loving arms to hold me

 

Every day I wake up, then I start to break up
Lonely is a man without love
Every day I start out, then I cry my heart out
Lonely is a man without love..."

Blade runner-Vangelis: 'Οταν το δυστοπικό μέλλον συνάντησε το ένδοξο παρελθόν

 Την ταινία blade runner την έχετε δει; Βγήκε στους κινηματοράφους το 1982. Σκηνοθέτης ο Ρίντλει Σκοτ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο τεράστιος Χάρισον Φορντ, η Σον Γιάνγκ, η νεαρή Ντάριλ Χάνα, ο Έντουαρτν Τζέιμς Όλμος και ο μέγιστος Ρούτγκερ Χάουερ.

 Μουσική Βαγγέλης Παναθανασίου. Ο δικός μας. Ένας μεγάλος Έλληνας, ένας αξεπέραστος καλλιτέχνης. Σήμερα έφυγε από την ζωή σε ηλικία 79 ετών. 

 Το έργο του αιώνιο και τόσο ελληνικό. Μεγαλειώδες, ιδιαίτερο, επηρρρεασμένο από την αρχαία Ελλάδα και τους επίγειους Θεούς της. Τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη. Ντυμένο με νότες που θύμιζαν το ένδοξο παρελθόν μας. Αυτό που λοιδωρούμε και ξεχνάμε. Αυτό που δεν μπήκαμε στον κόπο να μάθουμε για να μας συντροφεύει ως εφόδιο στις ζωές μας.

  Στην συγκεκριμένη ταινία, που θεωρείται από τις καλύτερες όλων των εποχών, ο Παπαθανασίου μπήκε σε άλλα... παπούτσια. Όχι άγνωστα. Άλλωστε ήταν ένας απο τους κορυφαίους της ηλεκτρονικής μουσικής από την εποχή των Aphrodite's child. 

 Η μουσική του δένει απόλυτα με ένα δυστοπικό Λος Άντζελες, με ρέπλικες σε μορφή ανθρώπων που επαναστατούν, που δείχνουν να έχουν συναισθήματα, που τις κυνηγάνε και στο τέλος τις θανατώνουν.

 Παρακάτω μερικές ατάκες, συνδυασμένες με μουσικά κομμάτια που "έντυσαν" την ταινία. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου ήταν ένας παγκόσμιος καλλιτέχνης που τίμησε την Ελλάδα όσο λίγοι. Κάπως έτσι σας αφήνω. Απολαύστε ελεύθερα.

 

" I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhauser gate. All those moments will be lost in time... like tears in rain... Time to die..."

 "Quite an experience to live in fear, isn't it? That's what it is to be a slave..."

" I'm not in the business. I am the business"

 "Nothing is worse than having an itch you can never scratch!"

 "We're not computers, Sebastian, we're physical."

  "Commerce is our goal, here. More human than human..."

"Replicants are like any other machine - they're either a benefit or a hazard. If they're a benefit, it's not my problem."

"Painful to live in fear, isn't it?"

"We began to recognize in them a strange obsession. After all, they are emotionally inexperienced, with only a few years in which to store up the experiences which you and I take for granted. If we gift them with a past, we create a cushion or a pillow for their emotions, and consequently, we can control them better."¨

"Memories! You're talking about memories!"

Εγώ ο ξένος...

 Ναι το παραδέχομαι και είναι και φανερό. "Έκλεψα" τον τίτλο του σημερινού κειμένου μου από το τραγούδι του μοναδικού Τάκη Μουσαφίρη που ερμήνευσε αξεπέραστα ο μέγαλος Στράτος Διονυσίου.

  Τον τίτλο βεβαίως βεβαίως. Γιατί την ουσία των όσων θα πω την είδα και την βλέπω στις σχέσεις των ανιθρώπων. Που εύκολα λησμονούνε ή που κάνουνε πως δεν θυμούνται. Και δείχνει πολλά. Γιατί όπως είχε πει και ο Καρλ Μαρξ, "ο άνθρωπος είναι  (και) οι σχέσεις του".

 Λίγο πολυ όλοι το έχουμε ζήσει. Άνθρωποι που έχουν περάσει από την ζωή μας, σχέσεις, φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι από την δουλειά, απλοί γνωστοί, να κάνουν πως δεν μας θυμούνται. Ή όντως να μας έχουν ξεχάσει. Το χειρότερο όμως είναι όταν διαπιστώνουμε ότι η συμπεριφορά τους είναι ξένη και παράταιρη απέναντι μας. Γι'αυτο και δεν εννοώ την λήθη που φέρνει ο χρόνος, κάτι που είναι φυσιολογικό πολλές φορές, αλλά την λήθη που ο ανθρώπινος εγωισμός φέρνει στην επιφάνεια.

 Πραγματικά με λυπεί αυτή η κατάσταση. Γιατί, θεωρώ από τα λίγα που καταλαβαίνω από τον εαυτό μου, ότι εγώ δεν τον έχω κάνει ποτέ αυτό σε κάποιον που πέρασε από την ζωή μου και ούτε πρόκειται. 

 Και δεν μιλάω για τις περιπτώσεις που αποφασίζουμε να βγάλουμε έναν τοξικό άνθρωπο από την ζωή μας. Αλλά για εκείνες που η καθημερινότητα, οι δυσκολίες, η συνειδητοποίηση ότι έκλεισε ένας κύκλος, η ίδια η ζωή τελικά, έκανε δύο ανθρώπους να απομακρυνθούν ο ένας απο τον άλλο.

 Είναι πολυ άσχημο να συναντιέσαι με κάποιον που μοιράσστηκες πράγματα και ξαφνικά να τον νιώθεις  ξένο. Να νιώθεις πως έχει αλλάξει προς το χειρότερο, να αναρωτιέσαι αν είναι αυτός ο άνθρωπος με τον οποίον συναναστράφηκες, συνεργάστηκες, έκλαψες, γέλασες, ήταν ο συζυγος, ο εραστής σου, ο φίλος, ο συγγενής που κάποτε ήσασταν... αυτοκόλλητοι.

Είναι άσχημο, γιατί διαπιστώνεις ότι τελικά οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα, νιώθουν ψεύτικα και θυμούνται μόνο ότι ικανοποιεί τον εγωισμό και την ματαιοδοξία τους. Σε χαιρετάνε μηχανικά, σχεδόν επιτηδευμένα, μιλάνε κοφτά και χωρίς ίχνος συναισθήματος, σου δίνουν την εντύπωση ότι σε βλέπουν για πρώτη φορά.

 Αντιλαμβάνεσαι αυτόματα ότι ενδεχομένως και συ να ήοουν αλλιώς την περίοδο που συναναστρεφόσασταν με όποιον τρόπο, αλλά καταλαβαίνεις κιόλας ότι εσύ είσαι ο εαυτός σου. Και όχι κάποιος η κάποια που παίζει έναν ρόλο ανάλογα τις περιστάσεις. Γιατί εσύ δεν άλλαξες. Δεν έγινες ξένος.  Έδωσες και έμεινε κάτι μέσα σου από όλο αυτό.

 Είναι τραγικά απάνθρωπο να υπάρχουν... άνθρωποι που διαγράφουν το παρελθόν τους έτσι απλά, μονοκοντυλιά. Είναι λυπηρό από πρώτη αγάπη, καλύτερος φίλος, φοβερός συνάδελφος, τρυφερός σύζυγος, να νιώθεις ξένος, να σου συμπεριφέρονται απρόσωπα και τυπικά. Τα κομμάτια της ζωής μας τα κρατάμε μέσα μας και δεν τα πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων. 

 Γιατί, όπως έχουμε τονίσει ξανά, η ζωή έχει την τάση να επιστρέφει συμπεριφορές. Και όποιος "λησμονεί τους σταθμούς που έκανε στάση", που ξεδίψασε και ξεκουράστηκε, που μοιράστηκε τα όνειρα του περιμένοντας το τραίνο για ένα καλύτερο αύριο, τότε είναι καταδικασμένος να ξεχαστεί και ο ίδιος...

 

 ΥΓ. Καλό μήνα, έστω και καθυστερημένα! 

ΥΓ2. Γουστάρετε, με Στράτο και Τάκη!

 

Στίχοι-Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης- Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου