Καλησπέρααααα στα πιο ολιγόλεκτα μωρά της blogοσφαιρας! Επανέρχομαι, ανάμεσα σε αντιξοότητες και δυσκολίες. Ανάμεσα σε δάκρυα, μίση, πάθη, λάθη και... σκαστά χαμόγελα. Ανάμεσα σε ανθρώπους που πονάνε, που θρηνούν, που ψάχνουν από κάπου να πιαστούν. Ανάμεσα σε μια κοινωνία που εθελοτυφλεί και σε άλλη μία που παλεύει για ένα καλύτερο αύριο. Αντιφατικά συναισθήματα, δύσκολοι και περίεργοι καιροί.
Και μεσα σε όλα αυτά εικόνες που μιλάνε. Που έχουν κάτι να πουν. Άλλες φορές δεν σου φτάνουν ολόκληρα κατεβατά για να εκφράσεις το μεγαλείο τους, τι κρύβεται μέσα τους, τι βλέπουν σε αυτές. Άλλες πάλι, λακωνικά, με μερικές αράδες συνοψίζεις την ουσία τους, την ομορφιά και την ιδιαιτερότητα τους.
Οι 25 λέξεις, αυτό το πολύ όμορφο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου στο blog της, http://tokeimeno.blogspot.com/, με τσίγκλισε αυτή την φορά, ώστε να δοκιμάσω να εφαρμόσω την αρχαία ρήση "το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν". Νταξ, ξέρω το παρακάνω αλλά προσπάθησα στην παραπάνω συμμετοχή μου, μέσω της, πραγματικά πολύ ιδιαίτερης εικόνας, να παίξω με τις λέξεις, να εκφραστώ λιτά και περιεκτικά και... μ'άρεσε! Η αλήθεια είναι ότι τα ολιγόλεκτα με δυσκολεύουν, αλλά ήθελα να δοκιμάσω.
Ευχαριστώ πρωτίστως την Μαρία, έπειτα όσους και όσες πέρασαν και διάβασαν τις συμμετοχές, ψήφισαν και τίμησαν με βαθμό το κείμενο μου. Συγχαρητήρια στην Μαρίνα (https://marinaslovelylife.com/) για την πρώτη θέση. Σας φιλώ!
"Απ' όσα έμβια όντα έχω γνωρίσει, ο άνθρωπος έχει το χαμηλότερο δείκτη
αξιοπρέπειας. Είναι το μόνο ον που καταφέρνει να φέρεται αδέξια, να κάνει
γκάφες, να ταπεινώνεται, να φτηναίνει, να εξευτελίζεται, να γελοιοποιείται
Ένα ζώο δεν γίνεται γελοίο. Η κάθε του κίνηση, η κάθε του στάση έχουν
ποιότητα, σιγουριά και ύφος. Κι αν, καμιά φορά, γελοιοποιηθεί είναι χάρη στην
παρέμβαση των ανθρώπων. Όπως στο τσίρκο.
Δεν σας κρύβω πως ο μόνος λόγος που πάω στο τσίρκο είναι η ελπίδα πως κάποτε
θα δω την επανάσταση των ζώων. Α! πώς θα ζητωκραυγάσω από χαρά, όταν ο ελέφαντας
θα πάρει στο κυνήγι τη σαχλο-ωραία αναβάτιδα, όταν το άλογο θα τινάξει κάτω την
ψευτο-μπαλαρίνα, και όταν η πληγιασμένη τίγρης θα δώσει ένα καλό μάθημα στο
θηριοδαμαστή της!
Και στις ταυρομαχίες είμαι φανατικά με το μέρος του ταύρου.
Αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια είναι τα άλλα ονόματα της ελευθερίας. Και τα πιο
ελεύθερα ζώα - τα μόνα που δεν δαμάζονται ούτε στο τσίρκο, τα μόνα που δεν
υποτάσσονται σε αφέντη - είναι οι γάτες.
Όλοι οι γάτοι είναι αξιοπρεπείς, αλλά κανείς σαν τον Μούψη... Έντεκα χρόνια
έζησε κοντά μου, και ήταν τόσο σωστός, τόσο άψογος, τόσο απόλυτος, που - κάπου -
με τρόμαζε.
Ποτέ δεν ζήτησε κάτι. Ποτέ δεν ζητιάνεψε φαγητό - όσο κι αν πεινούσε. Αν του
έδινες καλά - αν όχι, ήταν άξιος να πεθάνει από την πείνα, αλλά δεν θα
παρακαλούσε.
Ποτέ δεν ενόχλησε με την παρουσία του. Ήταν πάντα τη σωστή ώρα στη
σωστή θέση. Στη γωνιά του γραφείου μου, όταν έγραφα, στα πόδια του κρεβατιού
μου, όταν πήγαινα να κοιμηθώ. Έδωσε όλους τους αγώνες του - τσακώθηκε, σφάχτηκε,
πόνεσε, αγάπησε - χωρίς να γκρινιάξει ή να κομπάσει. Σύντροφος πιστός, αλλά ποτέ
ιδιαίτερα οικείος. Πάντα κρατούσε τη σωστή (γι' αυτόν) απόσταση.
Οι άλλοι γάτοι παίζουν, ζητιανεύουν, χαϊδεύονται, τρίβονται, γουργουρίζουν.
(Πάντα βέβαια όταν αυτοί θέλουν - και πάντα με ευπρέπεια και διακριτικότητα.
Ποτέ οι συμπαθητικές βαρβαρότητες των σκύλων). Ο Μούψης ήταν διαφορετικός: σαν
να ανήκε σε άλλη ράτσα. Όταν ήταν παρών γινόταν το ακίνητο και αόρατο κέντρο:
σιωπηλός και συλλογισμένος σαν στωικός φιλόσοφος, κέρδιζε το σεβασμό όχι μόνο
των άλλων γάτων (που ούτε τον πλησίαζαν) αλλά και των ανθρώπων.
Τώρα ο Μούψης δεν υπάρχει πια. Ήταν ο πιο κοντινός φίλος για έντεκα χρόνια -
και ο μόνος στη ζωή μου που δεν με πρόδωσε ποτέ. Αντιμετώπισε το θάνατο με την
ίδια αξιοπρέπεια με την οποία έζησε. Κι όχι μόνο τον αντιμετώπισε, αλλά τον
επεζήτησε με το δικό του τρόπο.
Κάποια μέρα, μετά από μια επώδυνη μάχη με δύο λυκόσκυλα, αποφάσισε να
τελειώσει. Οι πληγές του δεν ήσαν θανατηφόρες, αλλά το παντοδύναμο ένστικτό του
δεν του έκρυψε την αλήθεια. Ήταν γέρος, άρρωστος και, την επόμενη φορά, ο πρώτος
τυχών σκύλος θα τον κατασπάραζε. Αυτόν που είχε τρέψει σε φυγή τόσους και
τόσους! Κατάλαβε πως το μόνο που μπορούσε πια να περιμένει ήταν ο εξευτελισμός
της αδυναμίας.
Αποφάσισε τότε να πεθάνει. Έπαψε να τρώει. Τα καλύτερα κομμάτια, τα πιο
λιχούδικα φαγητά τον έκαναν μόνο και μόνο να αποστρέφει το κεφάλι του. Άρχισε να
αδυνατίζει, να εξαφανίζεται. Αλλά η αποχή του σιδερένια. Κι εγώ σεβάστηκα και
ακολούθησα τη θέλησή του.
Τις τελευταίες ημέρες - ίσως για να δείξει πως εκτιμούσε τη φιλία τόσων
χρόνων - ήρθε για πρώτη φορά πιο κοντά μου. Ανέβηκε (με πολύ κόπο) στα γόνατά
μου και γουργούρισε. Άπλωσε το σκελετωμένο σαγόνι του να το χαϊδέψω. Και με
αποχαιρέτισε αίροντας για μια φορά την απόσταση που ο ίδιος είχε θεσπίσει.
Ο Μούψης βρίσκεται τώρα βαθιά σε κάποια γωνιά του κήπου. Προσπάθησα να
οικοδομήσω γύρω του όση περισσότερη απόσταση, σιγουριά και γαλήνη. Να διαφυλάξω
- και για μετά - την αξιοπρέπειά του.
Σκέπτομαι τώρα, πως το γεγονός ότι πολλές φορές δανείστηκα το όνομά του για
να υπογράψω επιστολές, κείμενα, μελέτες δεν ήταν (όπως τότε νόμιζα) ένα
χαριτωμένο εύρημα. Ήταν μια ενδόμυχη επιθυμία, μια κρυφή θέληση να του μοιάσω σε
πολλές ιδιότητές του. Έχουμε κατατάξει τα ζώα σύμφωνα με τις δικές μας αξιολογικές κλίμακες και,
φυσικά, τα έχουμε τοποθετήσει κάτω από εμάς. Αυθαίρετη και εγωιστική ιεράρχηση
που μας βάζει στην κορυφή της δημιουργίας....
Αλλά, όποια κλίμακα αξιών κι αν χρησιμοποιήσετε, δύσκολα θα βρείτε άνθρωπο να
έζησε και να πέθανε με την αξιοπρέπεια του Μούψη. Κυρίως εκεί, μπροστά στο
θάνατο, φαίνεται -ό,τι κι αν λέμε- πόσο ανώτερο από μας είναι ένα ζώο. Τις άδειες νύχτες αναζητώ τη ζεστασιά του στα πόδια μου και σκέπτομαι: Άραγε
θα αξιωθώ κι εγώ ποτέ, σε μία μου πράξη, μια τέτοια ποιότητα;
Αλλά η φύση, που προδώσαμε, δεν απαντά. Και η νύχτα είναι κρύα και τεράστια
χωρίς τον Μούψη..."
Νίκος Δήμου
ΥΓ. Σας το έχω αναφέρει ξανά ότι δεν τα πάω καλά με τις παγκόσμιες μέρες. Δίαβασα σήμερα όμως αυτό το συγκινητικό κείμενο και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Τα ζώα μας δείχνουν πάντοτε ποια είναι τα χαρακτηριστικά της άδολης αγάπης και της αξιοπρέπειας. Είναι εκεί για μας, δίπλα μας, όπως πολλοί άνθρωποι δεν ήταν ποτέ.
* Η Γκαμπριέλα Μιστράλ, ήταν η μεγαλύτερη Χιλιανή ποιήτρια και μιά από τις σημαντικότερες παγκοσμίως. Το 1945 έγινε η πρώτη λογοτέχνιδα από την Λατινική Αμερική, που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Απεβίωσε στις 10 Ιανουαρίου του 1957.
ΥΓ. Καλό μήνα με υγεία!
Δώσ’ μου το χέρι σου και θα χορέψουμε
Δώσ’ μου το χέρι και θα μ’ αγαπάς.
Σαν ένα λουλούδι μόνο θα είμαστε
Σαν ένα λουλούδι – κι άλλο τίποτα πια.
Την ίδια στροφή θα τραγουδάμε,
Στο ίδιο βήμα χορό θα πατάς.
Σαν ένα στάχυ θα κυματίζουμε,
Σαν ένα στάχυ – κι άλλο τίποτα πια.
Σε λένε Ρόσα κι εμένα Ελπίδα,
Όμως το ίδιο σου τ’ όνομα θα το ξεχνάς
Γιατί σαν ένας χορός πάνω στο λόφο θα είμαστε
Σαν ένας χορός – κι άλλο τίποτα πια…
Δώσ’ μου το χέρι σου και θα χορέψουμε
Δώσ’ μου το χέρι και θα μ’ αγαπάς.
Σαν ένα λουλούδι μόνο θα είμαστε
Σαν ένα λουλούδι – κι άλλο τίποτα πια.
Την ίδια στροφή θα τραγουδάμε,
Στο ίδιο βήμα χορό θα πατάς.
Σαν ένα στάχυ θα κυματίζουμε,
Σαν ένα στάχυ – κι άλλο τίποτα πια.
Σε λένε Ρόσα κι εμένα Ελπίδα,
Όμως το ίδιο σου τ’ όνομα θα το ξεχνάς
Γιατί σαν ένας χορός πάνω στο λόφο θα είμαστε
Σαν ένας χορός – κι άλλο τίποτα πια…
Δώσ’ μου το χέρι σου και θα χορέψουμε
Δώσ’ μου το χέρι και θα μ’ αγαπάς.
Σαν ένα λουλούδι μόνο θα είμαστε
Σαν ένα λουλούδι – κι άλλο τίποτα πια.
Την ίδια στροφή θα τραγουδάμε,
Στο ίδιο βήμα χορό θα πατάς.
Σαν ένα στάχυ θα κυματίζουμε,
Σαν ένα στάχυ – κι άλλο τίποτα πια.
Σε λένε Ρόσα κι εμένα Ελπίδα,
Όμως το ίδιο σου τ’ όνομα θα το ξεχνάς
Γιατί σαν ένας χορός πάνω στο λόφο θα είμαστε
Σαν ένας χορός – κι άλλο τίποτα πια…
Δώσ’ μου το χέρι σου και θα χορέψουμε
Δώσ’ μου το χέρι και θα μ’ αγαπάς.
Σαν ένα λουλούδι μόνο θα είμαστε
Σαν ένα λουλούδι – κι άλλο τίποτα πια.
Την ίδια στροφή θα τραγουδάμε,
Στο ίδιο βήμα χορό θα πατάς.
Σαν ένα στάχυ θα κυματίζουμε,
Σαν ένα στάχυ – κι άλλο τίποτα πια.
Σε λένε Ρόσα κι εμένα Ελπίδα,
Όμως το ίδιο σου τ’ όνομα θα το ξεχνάς
Γιατί σαν ένας χορός πάνω στο λόφο θα είμαστε
Σαν ένας χορός – κι άλλο τίποτα πια…
Δώσ’ μου το χέρι σου και θα χορέψουμε
Δώσ’ μου το χέρι και θα μ’ αγαπάς.
Σαν ένα λουλούδι μόνο θα είμαστε
Σαν ένα λουλούδι – κι άλλο τίποτα πια.
Την ίδια στροφή θα τραγουδάμε,
Στο ίδιο βήμα χορό θα πατάς.
Σαν ένα στάχυ θα κυματίζουμε,
Σαν ένα στάχυ – κι άλλο τίποτα πια.
Σε λένε Ρόσα κι εμένα Ελπίδα,
Όμως το ίδιο σου τ’ όνομα θα το ξεχνάς
Γιατί σαν ένας χορός πάνω στο λόφο θα είμαστε
Σαν ένας χορός – κι άλλο τίποτα πια…
Δώσ’ μου το χέρι σου και θα χορέψουμε
Δώσ’ μου το χέρι και θα μ’ αγαπάς.
Σαν ένα λουλούδι μόνο θα είμαστε
Σαν ένα λουλούδι – κι άλλο τίποτα πια.
Την ίδια στροφή θα τραγουδάμε,
Στο ίδιο βήμα χορό θα πατάς.
Σαν ένα στάχυ θα κυματίζουμε,
Σαν ένα στάχυ – κι άλλο τίποτα πια.
Σε λένε Ρόσα κι εμένα Ελπίδα,
Όμως το ίδιο σου τ’ όνομα θα το ξεχνάς
Γιατί σαν ένας χορός πάνω στο λόφο θα είμαστε
Σαν ένας χορός – κι άλλο τίποτα πια…
H Mary Tyler Moore, Αμερικανίδα ηθοποιός, είχε πει κάποτε το εξής: "Κάποιες φορές χρειάζεται να μάθεις κάποιον πολύ καλά, για να καταλάβεις στην πραγματικότητα ότι είστε ξένοι".
Αυτό είναι η μία ανάγνωση στο ολοένα και πιο συχνά εμφανιζόμενο φαινόμενο του ghosting. Η άλλη, και ενδεχομένως πιο ακραία, είναι ότι είμαστε όλοι ανεπιθύμητα στοιχεία σύμφωνα με την άποψη κάποιου, όπως είχε πει ο περιβαλλοντολόγος Edward Abbey.
Για να σας διευκολύνω και να καταλάβετε τι εννοώ με τα παραπάνω, ας πούμε κατ'αρχάς τι είναι το ghosting. Επί της ουσίας είναι ένας νεωτερισμός που δηλώνει την ακαριαία και χωρίς εξήγηση, εξαφάνιση (κυριολεκτική ή μη) ενός ανθρώπου από την ζωή κάποιου άλλου, την στιγμή που υπήρχε μεταξύ τους ερωτικός, κυρίως, δεσμός. Και δεσμός όχι ως τίτλος, αλλά κατ'ουσία.
Στην πραγματικότητα αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, σχεδόν ποτέ δεν εξαφανίζεται έτσι απλά κάποιος από την ζωή κάποιου άλλου. Βασικά, δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση. Αυτό ως βάση, γιατί αν το αφήσουμε να αιωρείται, θεωρώ πως οποιαδήποτε κουβέντα είναι άστοχη.
Ας πάμε λίγο στο γιατί συμβαίνει αυτό. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί. Οι βασικότεροι κατ εμέ είναι δύο. Ο πρώτος έχει να κάνει με το τι βλέπει ο καθένας σε αυτή την σχέση.
Πολλές φορές η υπερβολική εκδήλωση συναισθημάτων και οι μεγαλόσχημα όμορφες κουβέντες, δημιουργούν μια λανθασμένη αντίληψη της πραγματικότητας. Είτε από την μία, είτε και από τις δύο πλευρές.
Η διαφορά είναι ότι αυτός που φεύγει, κατακλύζεται πολύ πιο σύντομα, είτε ηθελημένα επειδή έτσι έχει μάθει, είτε άθελά του λόγω της έντασης της σχέσης, από το "λουτρό της δικής του αλήθειας". Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν τίθεται θέμα ενσυναίσθησης, οι "πληγές" του παρελθόντος κάνουν την εμφάνιση τους, και ο τρόπος που εξαφανίζεται είναι άμεσος, τραχύς και χωρίς ίχνος μεταμέλειας. Τουλάχιστον για αρχή...
Ο δεύτερος λόγος είναι πολύ πιο απλός. Ανασφάλεια λέγεται. Αυτό, σε συνδυασμό με την συναισθηματική προσκόλληση δημιουργούν ένα μείγμα τόσο ανατρεπτικό και αψυχολόγητο, που πολλές φορές οδηγεί στην έξοδο έναν από τους δύο. Μπορεί αυτό που συμβαίνει να είναι too much για κάποιον.
Μπορεί κάποιος να βλέπει ανταγωνιστικά τον άνθρωπο του, σε τέτοιο βαθμό που να τον καθιστα ανίκανο να προσφέρει το οτιδήποτε. Μπορεί να τον έχει εξυψώσει στο μυαλό του σε δυσθεώτητα ύψη και ξαφνικά να προσγειώνεται στην πραγματικότητα, από μια κουβέντα, μια λέξη ή μια συμπεριφορά ξένη προς αυτόν.
Συνοψίζοντας, οι άνθρωποι είμαστε πολύπλοκα όντα και δε μπορούμε τα απλά. Προτιμάμε να τριγυρνάμε άσκοπα σε έναν ατελέιωτο λαβύρινθο, παρά να πάρουμε τον ξεκάθαρο δρόμο προς το απάνεμο λιμάνι.
Σίγουρα σε αρκετές περιπτώσεις το συναίσθημα συγκρούεται με την λογική. Σίγουρα το εύκολο και το δύσκολο διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Είναι δεδομένος επίσης, ότι υπάρχουν και άλλοι, οικονομικοί, συναισθηματικοί, ψυχικοί λόγοι, που μας ωθούν πολλές φορές στο να χανόμαστε ξαφνικά από την ζωή κάποιου.
Ο τρόπος που το κάνουμε όμως, θεωρώ ότι δείχνει πολλά για το ποιοί είμαστε και κυρίως για το τι είμαστε. Τα ψυχικά τραύματα του παρελθόντος, το πως μεγαλώσαμε, οι απορρίψεις που βιώσαμε και τελικά η ζωή που δεν ζήσαμε την στιγμή που έπρεπε, μας μετατρέπουν πολλές φορές σε καμικάζι, που πατάνε το γκάζι και αφήνουν πίσω τους ανθρώπινα συντρίμμια, αδιαφορώντας για το κύκλο εγωισμού, αχαριστίας και υποκρισίας, που δεν λέει να κλείσει.
Για αυτούς που μένουν πίσω, μόνοι, σύξυλοι αρχικά, ανίκανοι να καταλάβουν τι και πως, ένα είναι σίγουρο. Αυτή είναι η ευκαιρία να "σπάσουν" τον κύκλο, κάνοντας μια νέα αρχή, μακριά από ανόητες συμπεριφορές και μικρόψυχους ανθρώπους...
ΥΓ. Το κείμενο το "χρωστάω" στην Γιώτα (http://giwtatotongi.blogspot.com/), που ζήτησε σε ανύποπτο χρόνο την περισπούδαστη (δεν θέλω γέλια) ανάλυση μου επί του θέματος. Τα ξαναλέμε.
Ένα καλοκαίρι είναι ζέστη… …με μοναξιά …με θάλασσα …χωρίς διακοπές …με ένα καλό βιβλίο …με φίλους …με βαρεμάρα …με νέα γάτα …με γεμιστά …με μελτέμι Ένα καλοκαίρι είναι ζέστη: …με μπουρίνι …με ιδρώτα …με αρρώστια …με καρπούζι …με τζιτζίκια …με σεξ …με μακροβούτι Ένα καλοκαίρι είναι ζέστη… με ό,τι άλλο μπορείς να θυμηθείς (ή να φανταστείς) αλλά κυρίως με πολλή ζέστη…
Νίκος Δήμου
Νομίζω πως τα παραπάνω είναι όντως το καλοκαίρι. Αλλά δεν θα σας αφήσω μόνο με αυτό. Θα σας προτείνω και δύο εναλλακτικές ταινίες με φουλ καλοκαιρινή διάθεση. Ζέστη, ερωτισμός, άδεια πόλη, ευτράπελα, μια κινηματογραφική μικρογραφία της κοινωνίας μας τους καλοκαιρινούς, και όχι μόνο, μήνες.
Νταξ η πρώτη θεωρείται κλασσική για το ελληνικό σινεμά πλέον. Η δεύτερη περισσότερο mainstream. Αξίζουν όμως και οι δύο.
Οι Απέναντι
1981. Μια Ελλάδα έτοιμη να υποδεχθεί το ΠΑΣΟΚ , ένας λαός που οσονούπω θα ζήσει μέσα στην απατηλή λάμψη του σοσιαλισμού, μια κοινωνία καταπιεσμένη που θα βρει τον προορισμό της στο κιτς, στα μπουζούκια και στην λογική "Τσοβόλα δώστα όλα".
Ένας εικοσάχρονος, περίεργος και μοναχικός νέος, παρακολουθεί κρυφά με το τηλεσκόπιο του μια 35χρονη γυναίκα στην απέναντι πολυκατοικία. Ερωτισμός, ζέστη, εξαιρετικό καστ. Με υπόθεση πολύ προχωρημένη για την εποχή της. Η Μπέτυ Λιβανoύ με τον εξαιρετικό Άρη Ρέτσο, ο Θέμης Μάνεσης, η Σοφία Αλιμπέρτη, ο Κωνσταντίνος Τζούμας, ο Δημήτρης Πουλικάκος και μερικοί ακόμα γνωστοί ηθοποιοί πρωταγωνιστούν στην ταινία που άφησε το στίγμα της στο ελληνικό κινηματογράφο.
Τσίου
2005. Το στόρι είναι απλό όσο και τραγελαφικό. Ο Τσίου είναι ένας τύπος εθισμένος σε ουσίες. Ξεμένει το καλοκαίρι στην Αθήνα και προσπαθεί εναγωνίως να βρει την δόση του στην άδεια πόλη τον δεκαπεντάγουστο. Ούτε με... σφαίρες. Μπερδέματα, ναρκωτικά, ξεκάρφωτα τυπάκια, γκόμενες, μπράβοι. Ένα παρανοϊκό ψηφιδωτό που αποτυπώνει πλήρως την ψυχοσύνθεση των νέων ανθρώπων σε μια παρακμιακή κοινωνία. Αλέξανδρος Παρίσης, Τζένη Θεωνά,, Μάκης Αρβανιτάκης, Μάκης Παπαδημητράτος, Αναστάσιος Κολοβός και Ερρίκος Λίτσης δίνουν ρέστα. Αν και θεωρείται cult με την άσχημη έννοια, όσοι την έχουν παρακολουθήσει λένε τα καλύτερα. Δοκιμάστε να την δείτε και θα με θυμηθείτε!
Αυτααααααά! Όχι, για να μη λέτε ότι δεν φροντίζω για την καλοκαιρινή σας... διασκέδαση. Απο τα ποιήματα στις ταινίες, στην ζέστη, στα κουνούπια και στα ιδρωμένα σώματα! Τα λέμε ξανά!
Καλησπέρα, καλησπέρα. Σήμερα λέω να είμαι φειδωλός. Εγώ. Γιατί σε λίγο θα μιλήσουν ο μέγιστος Γιάννης Ντουνιάς και ο ακόμη πιο μέγιστος Κώστας Μοναχός. Γι'αυτό σας λέω ο τίτλος έχει και δεν έχει σχέση. Ιούλιος βλέπετε, το ημερολόγιο δείχνει 13 του μήνα και τα μωρά άρχισαν να τα...πετάνε!
Σιγά το νέο δηλαδή. Όοοοοοχι δεν χαμπαριάζουμε απο κορωνοϊο εμείς. Όλα στην φόρα και ας είναι κατηφόρα. Έχω μα διάθεση 80-90ίλας. Τότε που ήταν παχιές οι αγελάδες ντε. Με τα πακετάκια Ντελορ να έρχονται το ένα μετά το άλλο. Με τον Αντρέα και τον Τσοβόλα να τα δίνουν όλα Οπότε συνδυάζω τα μωρά με τους άντρες παλιάς κοπής (κάτι μου θυμίζει αυτό, αλλά νταξ μην είστε έτσι, υπάρχουν και άντρες παλιάς κοπής με την καλή την έννοια).
Για πρώτο κείμενο του μήνα σας αφήνω με άσματα ασμάτων. Λόγια σοφά. Και μουσικές τρελιάρικες. Έτσι για να χαλαρώσουμε λιγάκι από ότι συμβάινει γύρω μας. Θέλω να νιώσετε και να αφουγκραστείτε την αγωνία των δημιουργών να ταιριάξουν τις λέξεις (κάπως έτσι δεν το λέει η Αριστέα μας στο Συμπόσιο;). Απολαύστε με δική σας ευθύνη...
