Ένα ποίημα για το καλοκαίρι: Αποχωρισμός...

 Είναι περίεργες πια οι εποχές

Σαν το αντίο που μου έγνεψες χθες βράδυ

Πατησίων και Ιουλιανού γωνία, με τα φώτα της πόλης 

να λάμπουν σαν πολύχρωμα λαμπιόνια λες και έχουμε Χριστούγεννα

Δίχως λόγο, χωρίς εξήγηση, 

μόνο με αυτό το βλέμμα που τρυπάει τα σωθικά

 όπως οι χειμωνιάτικοι βοριάδες

Ήρθες γεμάτη φως σαν Άνοιξη 

και έφυγες  μελαγχολικά όπως ο ήχος των φύλλων που πέφτουν το φθινόπωρο. 

Έτσι ξαφνικά, μα για πάντα.

 Κι είναι απορίας άξιο, καλοκαίρι σου λέει. Έρωτες, γέλια και ανεμελιά.

Και εγώ παλεύω μέσα μου να βρω μια εποχή που δεν πονάει....

* Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας, ένα ποίημα για το καλοκαίρι (https://princess-airis.blogspot.com/2025/06/blog-post.html).  Έχω πολύ καιρό να γράψω και άλλο τόσο να ασχοληθώ με την ιντερνετική... γειτονιά μας. Μου λείπει, όπως επίσης όμως λείπει και η έμπνευση για γραφή όπως εγώ την θέλω και τη νιώθω. Σας φιλώ.

ΥΓ. Και με τραγούδάκι όπως πάντα σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Ρόδινο φιλί

Κόκκινα χείλη στο χρώμα του ροδιού

στο δάγκωμα θυμίζουν άγρια μέντα

για λίγο πάθος μοιάζει να εκλιπαρούν

για μιαν αγάπη, δίχως κρυφή ατζέντα

Και η καρδιά μες στις πληγές

παιδεύεται, κλαίει και γελάει

Και η ψυχή μένει στο χτες

χάνεται και παραμιλάει

Χάρτινη ζωή, ρόδινο φιλί

Χάρτινη ζωή, ρόδινο φιλί

Κι αν οι μέρες πάνε μπρος 

οι άνθρωποι ξεμένουν πίσω

μόνοι και έρημοι θαρρείς

γεμάτοι έπαρση και μίσος

Χάρτινη ζωή, ρόδινο φιλί

Χάρτινη ζωή, ρόδινο φιλί

Ποιος ξεχωρίζει την αλήθεια απ΄το ψέμα;

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 32ο γιορτινό Συμπόσιο, που διοργανώνει πάντα με μεράκι, πολύ κόπο και  επιτυχία η Αριστέα μας (https://princess-airis.blogspot.com/).  Όλες οι συμμετοχές ήταν πολύ όμορφες και ιδιαίτερες. Βοήθησε άλλωστε σε αυτό και η λέξη Φιλί που δόθηκε από την οικοδέσποινα. Συγχαρητήρια στην Χριστίνα που σάρωσε (http://butterfly-butterflysworld.blogspot.com/), σε όσες και όσους έγραψαν, βαθμολόγησαν και διάβασαν. Τα μεγαλύτερα συγχαρητήρια στην Αριστέα που πάντα μας ενώνει, ανεξαρτήτως δυσκολιών και καταστάσεων.

Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της. Ακόμη μία έρχεται δειλά δειλά, σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει και ολοένα και περισσότερο τρομάζει. Εύχομαι υγεία και αγάπη σε όλους και όλες. Αυτά τα δύο αρκούν για να προχωρήσουμε ως άνθρωποι, ως ανθρωπότητα. Σας αφήνω με την μαγική Ευανθία Ρεμπούτσικα. Τα ξαναλέμε.

Χαμογέλα...

 

Τι κι αν οι λέξεις τους τρυπάνε σαν καρφιά

Και οι κραυγές τους "μαχαιρώνουν" το μυαλό σου

Χαμογέλα...

 Και αν το μέσα σου φωνάζει "δε μπορώ"

Και αν το σώμα σου δεν υπακούει το μυαλό

Χαμογέλα...

Κι οταν οι μέρες σου δεν ειναι φωτεινές

Και το τοπίο της ψυχής σου είναι γκρίζο

Χαμογέλα...

Γιατί το γέλιο είναι καύσιμο ζωής

σου λέει "συνέχισε καρδιά μου να παλεύεις"

Και αν πονάς και κλαις θυμήσου αυτό

Ένα χαμόγελο ξορκίζει το κακό...

 

Ακόμα και οι τοίχοι έχουν... μιλιά Νο18

 Ξεκινάω και γράφω αυτές τις γραμμές και νομίζω ότι βρίσκομαι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν! Ναι κι όμως ε.ιμαι εδώ μετά απο... μήνες! Λίγο αυτή η ριμάδα η έμπνευση λίγο η φαση γενικά και αόριστα, εεε δεν θέλει πολύ η αποχή. Είπα να κάνω μια προσπάθεια επιστροφής, αφήνοντας στην άκρη την τρέλα που ζούμε, τα προβλήματα, τα άγχη, μην σας φορτώσω και άλλο δηλαδή. Και τι καλύτερο, από τους τοίχους. 

Όχι για να χτυπήσουμε την κεφάλα μας τέτοια που είναι, απλά για να τους διαβάσουμε και να "ακούσουμε αυτά που λένε. Άλλες φορές είναι αστεία, άλλες σοβαρά, ερωτικά, συναισθηματικά, τρελιάρικα, αλλά πάντοτε διδακτικά. Για πάμε...

Χωρίς λόγια...

 

Ρημαδιασμένη πολιτική ορθότητα!

Ε ναι, τον... ήπιαμε!

Άντε και με έσκασες ρε παιδι μου!

Τωωωωώρα την έπεισες!

Λιτή, περιεκτική, παρακινητική!

Άμα είσαι καλλιτέχνης...

Σώπααα συ ρε εξυπνόπουλε...

Θα μπορούσες και τον ποιητή!

"Γυμνοί με τα χέρια στις τσέπες Νο2"

Νόμος απαράβαντος που λέει και ο Τσουβέλας!

Εεεεμ στα κορίτσα να το πεις αυτό!

Άσε ρε πονηρέ!

Ρε τύπε, στην Πάτρα τα έχουν καταργήσει τα βρακιά!

Ντάξει είμαστε; Ντάξει είμαστε που λέει και ο Τάκης ο Τσουκαλάς! Εεεε μάλλον όχι, δεν είμαστε ντάξει. Λείπει τραγουδάκι. Ε πως, μετά απο τόσο διάστημα θα σας άφηνα χωρίς τραγουδάκι; Απολαύστε ελεύθερα λοιπόν ένα παλιό του Λε-Πα, χωρίς φόβο αλλά με πάθος... θανατηφόρο! Μέχρι την επόμενη φορά, σας φιλώ ρουφηχτά!

Εξουσίες...

Ο Γιάννης Τσαρούχης, αυτός ο μεγάλος ζωγράφος, αλλά ταυτόχρονα μια προσωπικότητα ιδιαίτερη και έξω απ' τις νόρμες, είχε πει κάποτε το εξής εύστοχο: "Δεν ζητώ ανθρώπους να σκέφτονται σαν εμένα, αλλά να κάνουν σκέψεις συμπληρωματικές των δικών μου". 

 Το τελευταίο διάστημα συμβαίνουν διάφορα τριγύρω μας, πρωτόγνωρα αλλά ουχί εξωπραγματικά, μιας και τίποτα δεν δείχνει πια να μας εκπλήσσει. Τίποτα να μας ταρακουνά, παρά ίσως μόνο για λίγες ώρες η μέρες. Και δεν ειναι η απάθεια αυτή καθαυτή που με τρομάζει. Αλλά ο τρόπος που απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλο. Ο τρόπος που ο καθένας απο μας κλείνεται στο καβούκι του.

 Ξέρω πως δεν ειναι κάτι καινούργιο αυτό που λέω, δεν ανακάλυψα την Αμερική. Σίγουρα όμως αυτή  η αποξένωση και αποκτήνωση που την νιώθεις, την "βλέπεις" σε κάθε ανθρώπινη σχέση, είναι κάτι που έρχεται με φόρα. Κάτι που μοιάζει με ολοκληρωτικό καθεστώς. Κάτι δυστοπικό και τρομακτικό.

 Η μάζα είναι ο τρόπος που θέλουν να μας βλέπουν όσοι κινούν τα νήματα  Βολεύει. Είναι η λογική της κονιορτοποίησης. Του τσουβαλιάσματος. Της προβατοποίησης. Δείχνουμε να έχουμε συνηθίσει αυτό το, παράταιρο με την ανθρώπινη φύση, παιχνίδι της εξουσίας. Της όποιας εξουσίας. Οικογενειακής, κοινωνικής, επαγγελματικής, συναισθηματικής.

 Και δεν ειναι μόνο η συνήθεια που μας έχει "ρίξει στάχη στα μάτια" και δεν βλέπουμε ότι μόνο κακό είναι για μας αυτό που συμβαίνει. Αλλά μας αρέσει κιόλας αυτή η κατάσταση. Γουστάρουμε ρε παιδί μου πως το λένε. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον διπλανό μας, τον γείτονα, τον φίλο, τον συγγενή, τον συνάδελφο. Και δασκαλίζουμε. Γινόμαστε το βέλος στο τόξο αυτού που ορίζει τις καταστάσεις και μας "έχει κάνει το μυαλό κιμά". 

 Η εξουσία. Αυτή που τελικά είναι το απόλυτο "επίτευγμα" στις ζωές μας. Εξουσιάζουμε και εξουσιαζόμαστε σε ένα παιχνίδι μίσους και τρέλας. Σε αυτόν τον παραλογισμό του εγωκεντρισμού και της απόλυτης ματαιοδοξίας, ξεχνάμε κάτι βασικό. Ο άνθρωπος έχει "φτιαχτεί" να ζει με άνθρωπο. 

 Αν χαθεί η ανθρώπινη επαφή, η ανθρώπινη υπόσταση, η δύναμη της συλλογικότητας, η ενσυναίσθηση, τότε πιστέψτε με, δεν θα έχουμε καμιά διαφορά από τα κτήνη των μεσαιωνικών βιβλίων που αναπαριστούν την αιώνια Κόλαση. 

 Και για να επανέλθω και στην αρχή του κειμένου, αυτό το "σκέψεις συμπληρωματικές των δικών μου" που είπε ο Τσαρούχης είναι η ουσία των πραγμάτων Η αλληλοσυμπλήρωση, η συνέχεια μιας σκέψης η μιάς ιδέας, είναι το ανθρώπινο μεγαλείο. Αυτή η συμπόρευση και το μαζί σε ότι συμβαίνει, είναι η συνταγή της ευτυχίας. Η συνταγή για να πει κάποιος, ότι αυτό είναι η αξία της ζωής. Γιατί όπως έχει γράψει  και ένας άλλος μεγάλος, ο Τάσος Λειβαδίτης, "Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλο, είμαστε κιόλας νεκροί...". Τα ξαναλέμε.

 

Αιρετικές αλήθειες

 Καλησπέρα, καλησπέρα. Το ημερολόγιο λέει 12 του Μάρτη του περίεργου, του αιρετικού, του πιο διαφορετικού μήνα από όλους τους μήνες του έτους. Της εποχής στο μεταίχμιο μεταξύ Χειμώνα και Άνοιξης. Της εποχής που όλα γίνονται φωτεινότερα σιγά σιγά. Της εποχής που μεγαλώνει η μέρα. 

Βρισκόμαστε στις μέρες της φωτιάς και της τρέλας. Τι καλύτερο λοιπόν για πρώτο κείμενο του μήνα, από μερικά ευφυολογήματα, μερικές ιδιαίτερες σκέψεις από ιδιαίτερους ανθρώπους. Απο εκείνους που ονομάζουμε αιρετικούς και περίεργους. Αλλά τελικά, εκείνους που ήταν τόσο αληθείς με όσα είπαν και έγραψαν. Απολαύστε και σκεφτείτε ελεύθερα...

Είναι κανών των ανικάνων τον ικανόν να κάνουν νάνον

Μποστ

Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, 

έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι, 

υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπήθηκαν

 και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν 

                                                           Μαλβίνα Κάραλη 

 

Η ημέρα των εκλογών στην Ελλάδα είναι μια ομαδική αυτοκτονία.

Χάρρυ Κλυνν

Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, το πολύ χρήμα ουδείς

    ΚΥΡ 

Στη νέα τάξη πραγμάτων, μην ξεχνάτε ότι τα πράγματα είμαστε εμείς

Τζίμης Πανούσης

 

 

Είμαστε η χώρα των αξιοποιημένων αναξιοτήτων και των αναξιοποίητων αξιών

                           Βασίλης Ραφαηλίδης

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο
Μια βολεμένη και ευφυής δικαιολογία
Διατηρούμε την εσώτερη μιζέρια μας
Μ’ επαναστατική φρασεολογία.

Νικολας Άσιμος

 

Τόσα πολλά αγράμματα τσογλάνια. Τι φρίκη, Θεέ μου...

                      Γιάννης Τσαρούχης

 

Οι πολιτικοί είναι παράφρονες. Εγώ έφτασα εξήντα χρονών και δεν μπορώ να κουμαντάρω τον εαυτό μου. Κι αυτοί θέλουν να κουμαντάρουν όλους τους άλλους.

Άκης Πάνου

 

Καλό υπόλοιπο μήνα με την χοντρομπαλού μας!

 

Λένα Πλάτωνος: Σ' αγάπησα...

  

Σ’ αγάπησα
Σ’ αγάπησα πολύ
Ήσουν η αντανάκλαση,
σημείο φωτεινό
στον άναστρο καθρέφτη
του ουρανού μου
«Λίγα κομμάτια σε κίτρινο χρυσό
έχουν μείνει
Τώρα είναι η ευκαιρία να το αποκτήσετε»
φώναξε η τηλεπαρουσιάστρια
ενώ εγώ
«You are my last hope»
σου ψιθύρισα
στη μοναδική υπόγεια διάβαση που μου διέθετες
όλα αυτά τα χρόνια
γέρασες
γέρασα
«You are my last hope»
σου ψιθύρισα
και ο καθρέφτης ουρανός
έσπασε στις ρυτίδες μας

 

Λένα Πλάτωνος

 Το ημερολόγιο λέει 6 του Φλεβάρη. Καθυστερημένα αλλά εγκάρδια, καλό μήνα. Με λίγο από το εξωκοσμικό, αλλά τόσο τρυφερό μυστήριο της γραφής της Λένας Πλάτωνος και λίγο από το αδιανόητα μαγικό, συναισθηματικό "δέσιμο" του Αλ Πατσίνο με την Μισέλ Φάϊφερ. Μερικές φορές τα πράγματα είναι απλά. Και το μόνο που χρειάζεται η ψυχή είναι αγάπη. Τα ξαναλέμε.

Το άλυτο μυστήριο του "Τι έχεις; Τίποτα!"

 "Η γάτα μου γνωρίζει το νόημα της ζωής, αλλά δεν έχει καμία διάθεση να μοιραστεί το μυστικό αυτό με κανέναν", είπε πριν αρκετά χρόνια ο Βρετανός σκιτσογράφος Ashleigh Brilliant.

 Αν παραφράσω λίγο τα λόγια και ίσως την σκέψη του, το ίδιο συμβαίνει και με τις γυναίκες. Όταν έχουν... κάτι (ναι ναι τόσο αόριστα όσο το "Ο καιρός θα είναι αίθριος με κατα τόπους πρόσκαιρες νεφώσεις"), πρέπει εσύ να αποκρυπτογραφήσεις τι κρύβεται πίσω από την απρόσωπη απάντηση "τίποτα", στην ξεκάθαρη ερώτηση "τι έχεις;". 

 Ένα επτασφράγιστο μυστικό, που πρέπει να έχεις κάνει στο μαντείο των Δελφών για να το ανακαλύψεις. Γιατί αν δεν είσαι ο μαντης ο Κάλχας είσαι απλά ένας αδιάφορος και ανώριμος τύπος που δεν την... αγαπάει! Κι ας την έχεις ρωτήσει τόσες φορές, όσες έχει παίξει σε επανάληψη το "Κωνσταντίνου και Ελένης". Αααααα κορίτσια μου να με συγχωράτε, αλλά καιρό είχα να σας περιλάβω...

 Και μη μου πείτε τώρα τι σχέση έχει με την γάτα μια γυναίκα. Ύφος μπλαζέ, μυστικισμός, νιαουρίσματα, χουζουρίσματα, τριψίματα, κουνήματα και μετά πότε γέμισες αμυχές και γρατζουνιές, ούτε που το πήρες χαμπάρι! 

 Εεεεεεμ έτσι είναι άντρα μου, καρδιοκατακτητή και επιβήτορα μου. Οι γυναίκες θέλουν ειδική διαχείριση! Την βλέπεις να γελάει με τα αστεία σου και νιώθεις τουλάχιστον Λουί Ντς Φινές και μετά απο μια μέρα τα ίδια άστεία τα θεωρεί ηλίθια και χοντρόκομμένα.

 Την μια στιγμή έρχεται και χάνεται στην αγκαλιά σου για να δείτε μαζί ταινία και την επόμενη σε κατηγορεί γιατί σε πήρε ο ύπνος και έφαγες όλη την πίτσα ενώ  βλέπατε τον Κόστνερ να σώζει την Χιούστον για χιλιοστή φορά σε slow motion (μάντεψε ποιος διάλεξε την ταινία). Και ξαφνικά από σωματοφύλακας, άντρας βαρβάτος και μωρό της, καταλήγεις να κοιμάσαι στον θεόστενο καναπέ, έτσι για να μάθεις να φέρεσαι!

 Αν αυτές οι συμπεριφορες δεν είναι θέμα για επιστημονικά συνέδρια, τι είναι; Και πάμε στο προκείμενο λοιπόν. Τα παραπάνω παραδείγματα έρχονται και βρίσκουν υπόσταση στην απάντηση "τίποτα". 

 Και όχι μόνο βρίσκουν υπόσταση, αλλά πίσω από αυτό και με τον τρόπο που δίνεται αυτή η ρημάδα η απαντηση, νομίζεις ότι κρύβονται τα μεγαλύτερα μυστικά της ανθρωπότητας. Ποια αποκρυπτογράφηση του DNA και πειράματα του CERN. Ποιες μαύρες τρύπες και εξωγήϊνα σήματα. Όλα αυτά ωχριούν, μπροστά στην διαπερατότητα του γυναικείου βλέμματος, μπροστά στο ύφος της, κατά τα άλλα παιχνιδιάρικης και υπαινικτικά αδιάφορης αλλά παραπονούμενης φωνής, μα κυρίως μπροστά στον τρόμο της συνειδητοποίησης ότι για άλλη μια φορά έμπλεξες και το it's a long road που έπαιζε στο Rambo 1, θα για άλλη μια φορά το soundtrack που αντιπροσωπεύει την μοίρα σου. Δύσμοιρε.

 Συνηθισμένα τα βουνα απ΄τα χιόνια θα μου πείτε.  Υπάρχουν τίποτα που σημαίνουν όχι, ναι, μπορεί, πως, μαύρο, άσπρο, νύχτα, μέρα, κ@ργιόλη, άχρηστε και πάει λέγοντας.

 Το τίποτα μιας γυναίκας είναι  τα πάντα και κάτι περισσότερο. Ξέρετε πόσες σχέσεις έχουν τελειώσει χωρίς να μάθουμε τι κρύβεται πίσω από αυτό το "τίποτα"; Αφού ώρες ώρες σκέφτομαι μήπως έχουν χαθεί και οι ίδιες οι γυναίκες μέσα στην δίνη αυτής της λέξης. 

  Αλλά οκ, ντάξει είπαμε, είμαστε πονηρεμένοι πλέον. Άσχετα αν ακόμα είμαστε όμηροι του τίποτα, άθελα σας ωραίες μου δεσποινίδες-κυρίες, μας έχετε εκπαιδεύσει. Κι όταν ακούμε τίποτα, τότε ξέρουμε ότι σίγουρα υπάρχει κάτι. Αλλά θες από ηλιθιότητα, θες από άγνοια κινδύνου,  θες από μία σου και μία μου, κάνουμε λες και δεν ξέρουμε. Τι παιχνίδι και αυτό!

 Αυτά. Σας φιλώ ρουφηχτά και παθιασμένα!

2024: Τα μάτια μας δεκατέσσερα...

 Καλησπέρα, καλησπέρα. Μην ξεγελιέστε. Ο τίτλος δεν είναι μεμψιμοιρικός. Αλλά προληπτικός και προνοητικός. Με λίγα λόγια προσέχουμε για να έχουμε. Αυτό συμβαίνει με μας τα φτωχαδάκια. 

 Γιατί, καμία όρεξη δεν έχω να κλαψουρίζω, αλλά οι πολιτικοί... επαϊοντες, αυτοί οι φωτεινοί παντογνώστες, που ξέρουν τι είναι καλό για εμάς και ορίζουν τις ζωές μας, έχουν και παραέχουν, είτε προσέχουν είτε δε προσέχουν. Και για να μην ξεχαστώ. Επέστρεψα. Ώρα για χώσιμο. Με ότι αυτό συνεπάγεται...

 Ο τελευταίος χρόνος μας... καβαλίκεψε, να το πω ιπποδρομιακά, για να μην χρησιμοποιήσω γλώσσα τραχιά και απαγορευμένη στην πρώτη ανάρτηση της χρονιάς. Και τι είναι ο ιππόδρομος; Τζόγος. Έτσι λοιπόν τζογάρουν τις ζωές μας αυτοί που κινούν τα νήματα. Ασφάλεια δεν υπάρχει. Λεφτά υπάρχουν αλλά μόνο για λίγους. Παλιά πεθαίναμε  από υπερβολική ταχύτητα και από επιθετική και ανόητη οδήγηση, πεζοί διασχίζοντας τον δρόμο, άντε και σε κανένα αεροπλανικό δυστύχημα.

 Τώρα πλέον το μενου ανανεώθηκε και προστέθηκαν τα τρένα, τα σπρωξίματα από πλοίο, οι αδέσποτες σφαίρες, τα ξυλοφορτώματα γυναικών μέχρι τέλους (ξανά και ξανά και ξανά και ξανά), ο... υπερβάλλων ζήλος αστυνομικών που δείχνουν τις σκοπευτικές τους ικανότητες απέναντι σε πολίτες χωρίς πολλά πολλά, η οπαδική βία που όχι μόνο δε λέει να τελειώσει, αλλά συνεχώς αυξάνεται και βέβαια η εγκληματικότητα ανηλίκων. 

 Από την άλλη, μια μερίδα της κοινωνίας αντιδρά απέναντι σε όλα αυτά με βία, καταπατώντας νόμους, χωρίς ηθικούς και κοινωνικούς φραγμούς. Διαφωνώ και σε αυτό. Η λύση ποτε δεν ήταν και ούτε θα είναι η βία.

Ο κόσμος, ολοκληρος ο πλανήτης ασφυκτιά. Συμβαίνουν πράγματα μεσαιωνικά, ζώα βασανίζονται, ζωές χάνονται, άνθρωποι πνίγονται στην θάλασσα και σκοτώνονται για τις θρησκείες, πόλεμοι μεταξύ όμορων χωρών, ακρίβεια, και όλα αυτά στον βωμό της νέας τάξης πραγμάτων. Της αλλαγής. Του εκσυγχρονισμού. Της ηλεκτρονικής ευκολίας και του άκρατου καταναλωτισμού.

 Μέχρι πότε όμως; Ξέρετε δεν μου αρέσουν οι ανασκοπήσεις. Κυρίως γιατί, ναι μεν τις κάνουμε, αλλά πρακτικά δεν βοηθούν στο να αλλάξει η ζωή μας προς το καλύτερο. Και δεν μιλάω για τα απλά και προσωπικά πράγματα, που βέβαια από εκεί θα έρθει και η γενικότερη αλλαγή. Αλλά  το αναφέρω για την μεγάλη εικόνα.

 Έχουμε κλειστεί στο καβούκι μας και δε νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας. Μας απασχολούν, ορθώς, τα δικά μας προβλήματα, αλλά τα προβλήματα των άλλων ούτε που τα σκεφτόμαστε. Δεν υπολογίζουμε ότι αυτό που επηρρεάζει τους πολλούς, άσχεται αν προσωρινά δεν μας ακουμπάει, αύριο μεθαύριο θα έρθει και στη πόρτα μας. Δεν έχουμε ακόμα καταλάβει, πόσο σημαντικό πράγμα είναι η εναυναίσθηση, η αλληλοβοήθεια, η προσφορά και η κατανόηση.      Αυτή η δήθεν οικουμενικότητα και η ντεμεκ παγκοσμιοποίηση, καταστρέφουν τις κοινωνίες και τους δεσμούς που υπάρχουν σε αυτές και τις κάνει να φυλλορροούν αργά αλλά βασανιστικά. 

 Προτάσσουμε θέματα, που όντως ειναι σημαντικά για την σύγχρονη εποχή (σχέσεις ανθρώπων του ίδιου φύλου, αντίστοιχη τεκνοθεσία, ελευθερία έκφρασης και λόγου, ανεξιθρησκεία κλπ), χωρίς όμως να έχουμε λύσει επί της ουσίας ζητήματα αλληλένδετα και προυπάρχοντα.

 Η εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και των παιδιών, η εγκληματικότητα των νέων, η ψυχολογική και κοινωνική στήριξη των αδυνάμων, το προσφυγικό, που πλέον απασχολεί παγκόσμια την κοινή γνώμη, η ελεύθερη πρόσβαση όλων των ανθρώπων σε νερό, φαγητό, παιδεία και υγεία, η κλιματική αλλαγή, είναι ζητήματα που κάποια από αυτά είναι και τα γενεσιουργά αίτια των παραπάνω καταστάσεων που μας απασχολούν το τελευταίο διάστημα. 

 Δυστυχώς πορευόμαστε όπου μας πάει η τάση αυτών που πουλάνε στα ΜΜΕ και στα κοινωνικά δίκτυα. Και αλήθεια, ενώ τα ζητήματα των σχέσεων και της θρησκείας είναι πολύ σοβαρά, παραμένουν άλυτα, γιατί τα φέρνουμε στην επιφάνεια με λάθος τρόπους.

 Νομίζω ότι ξεχνάμε τις προτεραιότητες μας. Την ουσία. Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την ίδια μας την φύση. Την θέλουμε ανθρώπινή ή απανθρώπως καθοδηγούμενη;

 Τα ξαναλέμε.

Αγνοούμενη αγκαλιά

Μήπως είδατε την αγκαλιά;
Εδώ ήταν, που χάθηκε;
Μήπως την τύφλωσαν τα φώτα της πόλης
και την πέταξαν στα σοκάκια της βρωμιάς και της δυσωδίας;
Μήπως την φλέρταρε η λάμψη της ματαιοδοξίας
και την κέρασε ψεύδος και μνησικακία;
Λέτε να την άρπαξε η ψευτιά
προσφέροντας της ευπιστία και υποκρισία;

Μπορεί να κρύφτηκε από ντροπή
γιατί τα παιδιά πληγώνονται μεταξύ τους
Μπορεί να εξαφανίστηκε ηθελημένα
γιατί τα χέρια γίναν μαχαίρια
Μπορεί να πνίγηκε στην άβυσσο
γιατί κάπου, κάποτε, ήταν υπόσχεση φωτός

Μήπως η φτήνια και ο πειρασμός την μάγεψαν;
Μήπως ο φανατισμός και η παρακμή την βίασαν;
Μήπως η απάθεια και η χυδαιότητα την διέσυραν;
Μήπως, λέω μήπως τελικά
την κάναμε σαν τα μούτρα μας;

Αχ και να βρισκόταν ξανά, όπως παλιά.
Την φωνάζω, φωνάξτε και σεις μήπως κι ακούσει. Όλοι μαζί.
Με μια φωνή και μια ψυχή.
Γιατί η αγκαλιά δεν είναι διαίρεση μίσους,
αλλά πολλαπλασιασμός αγάπης 

 Τζα! Μην τρίβετε και μην γουρλώνετε τα μάτια σας. Εγώ είμαι ναι. Μετά από καιρο. Έγραψα! Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 31ο Συμπόσιο ποίησης, που διοργάνωσε για ακόμη μια φορά με επιτυχία η Αριστέα μας (https://princess-airis.blogspot.com/). Συγχαρητήρια στην Μαρία για την πρωτιά (https://toapagio.blogspot.com/), σε όσους και όσες έγραψαν, βαθμολογήθηκαν καλά η όχι καλά, βαθμολόγησαν, διάβασαν και συμμετείχαν με κάθε τρόπο σε αυτή την διαδικτυακή γιορτή. Οι συμμετοχές ήταν πολλές και η λέξη πιασάρικη.

 Κατά τα λοιπά, πιστός στην παράδοση των τελευταίων Συμποσίων, πάτωσα και το φχαριστήθηκα. Αυτή την συμμετοχή όμως την χάρηκα πιο πολύ απ όλες, γιατί με συγκίνησε η θέληση της Αριστέας να συνεχίσουμε την παράδοση που έγινε λατρεία.

 Ένας χρόνος φτάνει ξανά λοιπόν στο τέλος του. Οι καιροί είναι πονηροί και δύσκολοι, καθένας από μας, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, τραβάει το δικό του κουπί. Εύχομαι το 2024 να φέρει Υγεία σε όλους. Τίποτε, μα τίποτε άλλο.

ΥΓ. Σας αφήνω με ένα τραγούδι του Βασίλη Καρρά. Μια απώλεια ενός λαϊκού καλλιτέχνη, που υπηρέτησε (είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι) με πολυ μεράκι και ειλικρίνεια, αυτό που λέμε καψούρα. Μας είναι απαραίτητη και αυτή, σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Όπως και οι απλοϊκά ιδιαίτεροι και δοτικοί άνθρωποι σαν τον Βασίλη. Οι ιστορίες που βγήκαν στην δημοσιότητα, φανερώνουν του παραπάνω λόγου, το αληθές.

 Για μένα, κάθε φορά που τον άκουγα και τον ακούω, το μυαλό μου γυρνάει σε εκείνες τις μαζώξεις των γονιών μου με φίλους και συγγενείς, αρχές της δεκαετίας του 90'. 'Ομορφα συναισθήματα και καταστάσεις αυθεντικές που νομίζω ότι λείπουν πλέον στους περισσότερους από εμάς. Σας φιλώ και σας ασπάζομαι ρουφηχτά. Τα ξαναλέμε.

Ιουνι-άρουμε...

 

Ροδοκέντητα χάδια, της καρδιάς μαϊστράλια 

και οι ήχοι αγγέλων ψαλμωδίες θυμίζουν 

Γελασμένη η ζωή σου και πώς να γλιτώσεις

απ' του πόθου την πλάνη κι απ' του νου τα τερτίπια;

Δαιδαλώδεις οι μέρες και οι νύχτες πονάνε

Πως αλήθεια να αγγίξεις κάτι που ξεμακραίνει;

Στου ονείρου την ζάλη όλα μοιάζουν παιχνίδι, 

 μα στο ξύπνημα νιώθεις της αλήθειας το κόστος

Μόνος και έρημος είσαι μα η αγάπη επιμένει,

 να σου δείξει τον τρόπο την ψυχή σου να σώσεις...

 

 

 

 Καλησπέρα ξανά και ξανά και να τος ο Ιούνης μπήκε φορτσάτος, προεκλομετεκλογικός και κοσμοϊστορικός ένα περίεργο πράγμα ρε παιδί μου. Έτσι πάει γιατί έτσι είναι. Όταν γίνονται εκλογές, να σου και οι διαστροφές (όχι ότι στο μεσοδιάστημα πετάμε χαρταετό, αλλά λέμε τώρα...).

Το παραπάνω ποιήμα, κείμενο, όπως θέτε πείτε το, το έγραψα ένα βράδυ κατά τις 3. Ξύπνησα δηλαδή και το έγραψα. Άλλη διαστροφή κι αυτή, από τα παλιά. Σκεφτόμουν "να το ανεβάσω, να μην το αναβάσω;". Ε, το ανέβασα.

ΥΓ. Σας αγαπώ, σας ασπάζομαι νοερά και τι και αν λείπω το τελευταίο διάστημα. Το μυαλό μου είναι πάντα (και) εδώ. 

 

ΥΓ2. Σας αφήνω, με ένα υπέροχο τραγούδι απο μια φωνή που αγάπησα πολύ, εκεί κάπου κοντά στην εφηβεία μου και λίγο αργότερα. Η ανεπανάληπτη και πραγματικά αναντικατάστατη Τίνα Τάρνερ μας έγνεψε αντίο στα 83 της χρόνια. Μια γυναίκα μύθος. Καλό μας μήνα!

 

 

 

 "There really is no difference
When you look beneath the skin
Someday I know we'll go beyond
This world we're living in..."

Από τον Αλ στον Χάρυ

Δύο σταρ παγκοσμίου βεληνεκούς. Ο καθένας στον τομέα του. Με ένα κοινό παρονομαστή. Γεννημένοι και οι δύο στο πολύπαθο αλλά ιστορικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης.

 Ο ένας κλείνει σήμερα τα 83 του και ο άλλος μας άφησε για το ταξίδι χωρίς γυρισμό, πλήρης ημερών, στα 96 του χρόνια. Αλ Πατσίνο και Χάρυ Μπελαφόντε. Χάρυ Μπελαφόντε και Αλ Πατσίνο.

 Ο μεγάλος, ανυπέρβλητος και αναντικατάστατος Αλ Πατσίνο, ο ηθοποιός με τα χίλια πρόσωπα, ο παθιασμένος Καρλίτο Μπριγκάντε στο Υπόθεση Καρλίτο, ο Μάϊκλ Κορλεόνε, γιός του Μάρλον Μπράντο στο Νονό, ο λάτρης του ωραίου φύλου, ο μπον βιβέρ και ταυτόχρονα σκληρός Συνταγματάρχης Σλέιντ στο Άρωμα γυναίκας, ο αδίστακτος και φιλόδοξος μέχρι θανάτου Τόνι Μοντάνα στον Σημαδεμένο, ο ακέραιος αστυνομικός Φρανκ Σέρπικο στην ομώνυμη ταινία (με την υπέροχη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη), ο διάβολος μεταμορφωμένος σε άνθρωπο ως Τζιν Μίλτον στον Δικηγόρο του διαβόλου και τόσοι άλλοι χαρακτήρες, που αυτή η σπουδαία προσωπικότητα, ένας απο τους 4-5 κορυφαίους ηθοποιούς όλων των εποχών κατά την γνώμη μου, έκανε να μοιάζουν τόσο φυσικοί και αληθινοί με το παίξιμο του. 

Ασύλληπτης πάστας υποκριτική ικανότητα, ένας Χαμαιλέοντας της Τέχνης, που δύσκολα θα μπορέσει μελλοντικά να σταθεί κάποιος διπλα του ως αξία. Ηθοποιός μιας εκπληκτικής γενιάς ηθοποιών, ανάμεσα τους ο ισάξιος Ρόμπερτ Ντε Νίρο, το alter ego του όλα αυτά τα χρόνια, που συνεχίζει ακόμα και σήμερα να μας μαγεύει με την φυσική απλότητα που παίζει τους ρόλους του.

Εξαιρετικός συνάδελφος με όλους και ειδικότερα τους νέους συναδέλφους του, επικοινωνιακός και ατακαδόρος. Ακμαίος ακόμη και στα 83 του, καταδεικνύει ότι η επιτυχία και η ποιότητα είναι ένας συνδυασμός που αφήνει ένα αποτύπωμα που αντέχει στον χρόνο και όχι μόνο δεν χάνεται αλλά ζωντανεύει συνεχώς στο μυαλό όσων ψάχνουν την ουσία και την μαγεία σε οποιαδήποτε πτυχή της ζωής.  Και όπως έχει πει και ο ίδιος, και αυτό είναι κάτι που δείχνει την δυναμική και τον τρόπο σκέψης του: "Πότέ μην αφήνεις κάποιον που δεν έχει κάνει τίποτα στην ζωή του, να σου πει τι να κάνεις".

 Από την άλλη ο Χάρυ Μπελαφόντε. Μια βελούδινη, ιδιαίτερη, τεράστια φωνή που είχε και σπουδαίο ακτιβιστικό έργο. Ο τραγουδιστής με την εξωτική εμφάνιση και χροιά στην φωνή του, ο ερμηνευτής τεράστιων επιτυχιών. Από την Matilda, το viral πριν απο τα σημερινά viral τραγούδια, Banana Boat, το μαγευτικό Try to remember, το Island in the sun, μέχρι το εκπληκτικό ντουέτο με την Νανά Μούσχουρη και τον Ντάνι Κέι το 1965 με το Σήκω χόρεψε κουκλί μου και την εκπληκτική εκτέλεση στο Θάλασσα πλατιά του Μάνου Χατζιδάκι, αλλά και και τις υπόλοιπες επιτυχίες, που τον έκαναν ένας από τους πιο περιζήτητους καλλιτέχνες εκείνης της εποχής. 

 Συν τοις άλλοις ηθοποιός, ακτιβιστής, πολέμιος της πολιτικής των ΗΠΑ στην διάρκεια του Ψυχρού πολέμου, φίλος με τους ηγέτες της Κούβας και της Σοβιετικής Ένωσης. Πάνω απ΄ολα ήταν από τους πρώτους ανθρώπους της σόου μπιζ που έδωσαν μάχες για να εκλείψουν οι φυλετικοι διαχωρισμοί, σε μια ταραγμένη εποχή και κάτω απο δύσκολες συνθήκες. 

 Άλλωστε ο ίδιος είχε ζήσει στο πετσί του αυτές τις συμπεριφορές όντας γεννημένος στο γκριζαρισμένο Χάρλεμ, με ρίζες που κρατούσαν από την Μαρτινίκα και την Τζαμάϊκα. Έφυγε σήμερα στα 96 του, ζώντας μια ζωή έντονη και γεμάτη.

 Δύο πορείες με κοινή αρχή, διαφορετικές στην συνέχεια αλλά τελικά τόσο ίδιες. Μαχητικότητα, ταλέντο, αμεσότητα, ειλικρίνεια στην επαφή με τον κόσμο και διάρκεια. Δύο καλλιτέχνες που με κάνουν να χαίρομαι, όταν τους βλέπω και τους ακούω, αλλά ταυτόχρονα νιώθω και μια χαρμολύπη γιατί αντιλαμβάνομαι, αν και δεν την έχω ζήσει, πως μια εποχή που είχε κάτι να πει και να δώσει στην ανθρώπότητα (είτε στον πολιτισμό, είτε στον αθλητισμό, στην επιστήμη, στην παιδεία η όπου αλλού) φεύγει ανεπιστρεπτί. 

 Δεν θα πω αν τότε ήταν καλύτερα και τώρα χειρότερα. όμως η αίσθηση είναι ότι σπανίζουν πλέον οι άνθρωποι που έχουν αυτή την σπίθα, αυτό το κάτι που θα τραβήξει μπροστά όλους τους άλλους, από όποιο μετερίζι και αν εργάζονται και προσφέρουν.

 Ακόμα και αυτοί που έχουν ταλέντο, ικανότητες και μυαλό και σίγουρα είναι πολλοί, "χάνονται" στην ασχήμια αυτού που μεταμορφωνόμαστε σιγά σιγά. Παρολ'αυτά υπάρχει πάντα η ελπίδα, ένα καλύτερο αύριο...

Τα ξαναλέμε.

 

Φώτα πορείας

 

Δρόμος κακοτράχαλος, ατέλειωτος δρόμος
Σκέψεις, θύμησες, γεγονότα,
τι διαδρομή Θεέ μου

 Οι πινακίδες προειδοποιούν
το ένστικτο ρισκάρει
Ελεύθερη βούληση
με όρια και πρέπει υπάρχει;

Αφήνεις πίσω σου ανθρώπους
Σκόνη, λάσπες και συντρίμμια
Μια βροχή, μια ζέστη
Κι αυτός ο άνεμος λυσσομανάει

"Λίγο ακόμα", σκέφτεσαι "και έφτασα"
μα όλο ξεμακραίνει το τέρμα
Φρενάρεις απότομα και σταματάς
Συνειδητοποιείς. Αφουγκράζεσαι. Νιώθεις.

Φώτα πορείας. Και συνεχίζεις.
Ήρεμος πλέον.
Γιατί το βλέπεις πια καθαρά
Σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι...

 

Καλησπέρα, καλησπέρα. Η παραπάνω συμμετοχάρα, που... μάγεψε για άλλη μια φορά τα πλήθη του Συμποσίου ήταν δική μου συμμετοχή. Εεεεεεμ τι νομίζατε; Θα έλειπα από το 30ο Συμπόσιο της Αριστέας μας; Όοοοοχι. Σάρωσα; Όοοοοχι.Θα κερδίσω ποτέ; Όοοοοοοχι!  Πάμε στα ναι τώρα. Ήταν εξαιρετικές οι συμμετοχές; Ναιιιιι! Τα κατάφερε για άλλη μια φορά η Αριστέα να μας παρακινήσει; Ναιιιιι! Είναι και γαμώ τις φάσεις το Συμπόσιο; Ναιιιιι! Συγχαρητήρια στη νικήτρια, στα κορίτσια τα δευτερότριτα (που μόνο πρώτα είναι στις καρδιές μας) και γενικά συγχαρητήρια στις γυναίκες του Συμποσίου. Σε όσους και όσες διάβασαν, ψήφισαν αλλά και συμμετείχαν.

 Ήθελα να'ξερα εμείς οι άντρες της παρέας που πάμε να τα βάλουμε με τέτοιες ταλαντούχες γυναικάρες; (έλα χαλάρωσε  Μάκαρε μην αρχίζεις τα μαρσαρίσματα).

 Έχω να πω κάτι τελευταίο και κλείνω. Το χάρηκα και αυτό το Συμπόσιο. Ήταν ωραίο με αισθαντικά κείμενα-ποιήματα.

Τα ξαναλέμε!

 

Οι εαυτούληδες και η ουσία των πραγμάτων

Γεια και χαρά, τα δέοντα σε όσους αγαπάτε και κυρίως σε όσους σας... σπάνε τα νεύρα. Άνθρωποι είναι και αυτοί με αδυναμίες.

 Αυτή η αδιανόητη τραγωδία που διαδραματίζεται σε Τουρκία και Συρία αυτές τις μέρες, κάποιες άδολες παρατηρήσεις σε συμπεριφορές ανθρώπων και ο... ιδιαίτερος τρόπος που συνηθίζω να συνδέω γεγονότα και καταστάσεις, είναι η αφορμή τοου παρακάτω κειμένου. Τι θα γίνει τελικά με τους εαυτούληδες; Μέχρι που θα φτάσει η... χάρη τους:

 Ξέρω ξέρω, προσπαθώ τώρα εγώ να λύσω το αιώνιο πρόβλημα της ανθρωπότητας σε ένα μπλογκ που μετά από ένα ποιήμα (λέμε τώρα), ακολουθεί ένα κείμενο για τις πιο σεξυ-από κορμί- φωνάρες της σόου μπιζ. Νταξ δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Ρωτάω όμως κάτι απλό. Είναι η αίσθηση ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου αυτό που φταίει και λειτουργούμε πάντα ως μονάδες με βάση μόνο το δικό μας συμφέρον ή φταίει κάτι άλλο που έχουμε φτάσει σε επίπεδα "είμαι πολυ ωραίος βεβαίως βεβαίως" που έλεγε και ο Θέμης Ανδρεάδης;

 Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι η τάση να κρίνουμε και να επικρίνουμε εκ του ασφαλούς και σε περιπτώσεις που και λάθος να κάνουμε δεν χάλασε και ο κόσμος βρε αδερφέ, είναι δεδομένη. Επίσης, ο σχολιασμός καταστάσεων που δεν μας αφορούν ή δεν μας επηρρεάζουν άμεσα είναι πάρα πολυ συχνός, που συχνά αναρωτιέμαι το γιατί. 

Και δεν είναι τόσο ο σχολιασμός τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, αλλά ο τρόπος που γίνεται. Μια κακία, μια ζήλια (χωρίς λογική), μιά απαξίωση ανθρώπων και συναισθημάτων και βέβαια μια σιγουριά για όλους και όλα, την στιγμή που πρακτικά δεν βλέπουμε πέρα από την μύτη μας.

 Η απίστευτη ελαφρότητα και αμετροέπεια με την οποία αναφερόμαστε σε καταστάσεις που δεν μας αφορούν και κανείς δεν ζήτησε την γνώμη μας, ή ακόμη και σε καταστάσεις που εμπλεκόμαστε και παίζουμε ρόλο (μικρό η μεγάλο δεν έχει σημασία), δείχνει τον πυρήνα αυτής της-είμαι σίγουρος από την εποχή του Μαθουσάλα και του Νώε- καταστροφικής λειτουργίας της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Απλά, πολύ απλά, δεν μας νοιάζει τίποτε άλλο παρα μόνο ο εαυτός μας.

Ακόμα και στις σχέσεις μας, είτε είναι διαπροσωπικές, είτε εργασιακές, είτε οτιδήποτε άλλο, κινούμαστε για ίδιον όφελος και συμφέρον. Και οκ, μέχρι ένα σημείο το κατανοώ. Αλλά που πήγε η αλληλεγγύη; Που πήγε η ανάγκη για προσφορά; Η αίσθηση να δώσουμε χωρίς να έχουμε να λαμβάνουμε; Η άδολη αγάπη προς τον συνάνθρωπο;

 Ξέρω ότι φαίνεται ως γενίκευση όλο αυτό, αλλά δεν μιλάω για τις συγκεκριμένες πάγιες καταστάσεις, όπως λόγου χάρη για την αγάπη πχ μιας μάνας προς το παιδί της που θεωρείται η μέγιστη απόδειξη αγάπης στην Γη (που ακόμη και αυτό δεν είναι πάντα έτσι).

 Η γενική εικόνα δείχνει ότι ο εγωισμός και η κακία κυριαρχεί στις ζωές των ανθρώπων. Πάντα κάτι θα περιμένουμε απο τους άλλους χωρίς να θέλουμε να δώσουμε και πάντα θα περιμένουμε την αποτυχία του άλλου για να νιώσουμε επιτυχημένοι. Είναι ένας φαύλος κύκλος όλο αυτό. Που κάτω από την δομή και τον "μανδύα" που λειτουργούν οι σύγχρονες κοινωνίες, τα κράτη και κυρίως με τον τρόπο που το χρήμα κινεί τα νήματα σε αυτόν τον κόσμο, δεν πρόκειται να κλείσει. Η ζωή αντιμετωπίζεται πλέον ως κάτι ευτελές. Μόνο η ανθρωπιά μπορεί να νικήσει το σκοτάδι στο οποίο ζούμε. 

 Επί της ουσίας δηλαδή, μόνο οι άνθρωποι, αυτοί οι ίδιοι, που τρέφονται από τον εγωισμό, το μίσος, την αχρειότητα την μία στιγμή και μοιράζουν άδολα την αγάπη, την καλοσύνη, την αλληλεγγύη, μετά απο λίγο, μπορούν να φέρουν την αλλαγή στον κόσμο. Αυτό είναι και το δύσκολο. 

 Οι εικόνες μέσα απο τα ερείπια στην Τουρκία και στην Συρία όμως, το χάδι στο κεφαλάκι των μικρών παιδιών που βγαίνουν ζωντανά από τα χαλάσματα, τα δάκρυα χαράς η ακόμα και λύπης μετά απο κάθε προσπάθεια για την ανθρώπινη ζωή, πρέπει να είναι ο μπούσουλας μας. Αρκεί να μην ξεχνάμε. Απο που ερχόμαστε και που πάμε...

ΥΓ.  Έλειψα καιρό και μου λείψατε. Τα ξαναλέμε.